Zemsta hrabiego Skarbka. Tom 1 - Złote ręce

Pięknie namalowana opowieść. Bardzo przypadła mi do gustu ta brązowa kolorystyka, idealnie pasuje. Podzielona wspaniałymi olejnymi kadrami, cudo. Wspaniała artystyczna przerwa. Sama historia jest krótka ale wystarczająca, właśnie na coś takiego liczyłam sięgając po ten komiks. Myślę, że jest to głównie zabawa artystyczna - wpatrywanie się w piękno kadrów, ale na pewno nie było nudno czy infantylnie. Dołączone szkice na zakończenie to wspaniały dodatek rysunkowy.

Pięknie zilustrowana opowieść o konflikcie między dwiema społecznościami żyjącymi dotąd w przyjaźni. Gwałt dokonany przez dwóch Indian na białej osadniczce prowadzi do krwawej wojny, w której nie będzie zwycięzców. Wojna ta jest jednak tłem do opowieści o moralności i roli kobiet w ówczesnym świecie. Rzecz dzieje się podczas babiego lata (czyli indiańskiego lata) i ta malownicza pora roku na planszach Manary wygląda prześlicznie - niemal czuć zapach morza, szum traw i trzepot mew. Jest tutaj również erotyka ale nie nachalna, choć niekiedy mam wrażenie wciśnięta na siłę.

Bawiłem się świetnie. Komiks porusza wątek długich kosmicznych podróży, kontraktów, po wypełnieniu których wraca się do świata, do którego już się nie przynależy. Szczytowa forma kapitalizmu, w której nikt nawet nie ukrywa, że człowiek to tylko towar. Ciekawie oddano życie i przemyślenia bohatera, który przechodzi przez tę odczłowieczającą maszynkę.

Dawno dawno temu odwiedzili nas kosmici ,stworzyli ludzi, pomogli w wielu wydarzeniach ( potop,piramidy czy babel)i oto jest kronika tych odwiedzin. Autentyczna jeśli poszukujesz prawdy to to przeczytaj. A na serio fajny komiks pobudzający wyobraźnię , trochę mi to przypomina kanał Darwinów i ich serię o Bogu i szatanie. Polecam obie rzeczy.

Recenzja z pisma „Playboy” [nr 5 / 2015]: Bodaj najsłynniejszy cykl francuskiego rysownika i scenarzysty uchodzącego za mistrza komiksu historycznego. Akcja przenosi nas w schyłek XVIII wieku na transatlantycki front francusko-angiel­skiej wojny o dominację w Nowym Świecie. Podróż do Ameryki, z przystankiem na targu niewolników w Dahomeju i przy­gody w zamorskich koloniach to świetne pole do popisu dla rysownika starannie odtwarzającego realia epoki w oparciu o żmudne studia w muzeach i biblio­tekach. Drugi wymiar albumu stanowi awanturnicza akcja, w której centrum stoi bohaterka w ulubionym typie Bourgeona. Isa to piękna i twarda dziewczyna, która wbrew epoce i otoczeniu walczy o nie­zależność, wykorzystując zarówno inteli­gencję, jak i seksualność. [Rafał Księżyk] zapraszam na blog: https://tesinblog.wordpress.com/

Słynny(?) "Szninkiel" Van Hamme'a i jednego Polaka. Podzielony na 10 części, ukazywał się w 1986-87, we Francji. Recenzuję czarno-białą wersję z serii "Kolekcja komiksów Grzegorza Rosińskiego" z 10 rozdziałami. Bez ciężaru nostalgii. Do roboty. Na planecie Daar od lat ścierają się armie trójki "nieśmiertelnych". Na rzeź pędzą roznegliżowane wojownicze amazonki, rycerze na plujących ogniem bestiach, włochate małpoludy i niebinarni łucznicy na latających mięsożernych roślinach. Kręcą się między nimi jeszcze pokurcze szninkiele; niby hobbici, ale trochę gryzonie – niewolnicy, mięso armatnie. Jeden z nich, J'on, budzi się na pełnym trupów pobojowisku. Ukazuje mu się O’n, czyli "Władca Stworzyciel Światów", czyli gadający monolit z "2001: Odyseja Kosmiczna". Każe szninkielowi zaprowadzić pokój na Daarze, bo inaczej zrobi armagiedon. Do pomocy w zadaniu daje małemu "wielką moc". J’on do ostatniego rozdziału będzie się głowił, co to za moc. Tak zaczyna się "mission impossible" niechętnego bohatera. Nie będzie sam. Spotka pomocnego małpoluda Bom-Boma, a potem tłumy oddanych szninkielów z ponętną G’wel na czele. To nie komiks dla dzieci! Przemoc, okrucieństwo, golizna. Autorzy z lubością rozbierają kobiety, a ulubioną zabawką Rosińskiego jest G’wel. Poznajemy ją, gdy omal nie pada ofiarą gwałtu zbiorowego, a potem jej idealne piersi oglądają Daar równie często, jak jego dwa słońca. No i ta słynna scena u Volgi. Co Van Hamme i Grzegorz chcieli powiedzieć? Najlepszy kochanek to hojnie obdarzony murzyn, który straci panowanie, gdy zobaczy modelkę Playboya? Czy tak? To miał być żart? Dzisiaj by nie przeszedł. Oj, nie. Jean Van Hamme czerpał garściami z innych dzieł, gdy lepił "Szninkiela". Wspomniana już "Odyseja", Tolkien, wątki mesjanistyczne, nawiązania biblijne, stwór z Lovecrafta, zrzynka z "Ciemnego Kryształu" Hensona… Komiks miał być przygodówką, opowieścią o zbawicielu, rozprawą na temat relacji człowiek-stwórca, o wybaczaniu... To za wiele srok ciągniętych za ogon. Część wątków interpretuj sobie czytelniku sam. J’on podejrzanie często wychodzi z opresji – tylko szczęście? W co grał O'n? Zakończenie jest dziwne, mało logiczne, pozostawia niedosyt. Mimo to, "Szninkiel" zostaje w pamięci. Nie można przejść obok niego obojętnie. Ma w sobie ogromne pokłady ambicji. Do tego rysunki Rosińskiego – fantastyczne. Zachwycają pięknem i harmonią, by za chwilę oddawać ze szczegółami brzydotę. Podobno istnieje wersja kolorowana. Cieszę się, że trafiłem czarno-białą. "Szninkiel" to wysoka liga, ale nie należy do moich ulubionych komiksów. Interesująca, słodko gorzka przygoda, rozczarowujący finał. Siedem gwiazdek to jednak za mało i nie fair. Osiem. Wydanie zawiera wstęp Kseni Chamerskiej -trochę o autorach, więcej o roli stwórcy w opowieści. Średnio pomocne interpretacje. Dodatki na końcu - zobacz czytelniku, jak bohaterowie "Szninkiela" mogli wyglądać i co G’wel ma między nogami (jeśli cię to interesuje). Poza tym.. Skąd się brały amazonki, ciężkozbrojni i dżender fluidy? Trójca musiała uzupełniać ich szeregi. Zabicie J’ona stworzyłoby męczennika. I nie poprawiło sytuacji. Zły pomysł, "nieśmiertelni". 27.02.26

Tom drugi cyklu pierwszego a tak naprawdę tom drugi dylogii opowiadającej o walce Sioban z Czarnoksiężnikiem Bedlamem. Ciekawie wykorzystany wątek rozkwitających Drzew Prawdy oraz upiorów poleglych wojownikow. Mamy tu element zaskoczenia, czarną magię oraz epicki finał. Napis "koniec" wyraźnie oznacza koniec bo księżniczka Sioban swoj cel osiąga i nastaje happy end. Dalej czytacie na wlasne ryzyko. Ostrzegam!

KOVAL SWOJEGO LOSU „Funky Koval” – bezwzględny klasyk polskiego komiksu i jedna z najlepiej kultowych rodzimych serii. No i po części to rozumiem, po części w ogóle nie pojmuję – pierwszych kilkanaście, może kilkadziesiąt stron sprawia wrażenie nieco niewprawnych, zbyt szybko prowadzonych i bez mocniejszego wniknięcia w to, czego by się chciało, sporo też jest chaosu i archaizmów a od połowy poziom spada – ale wciąż to kawał niezłej oldschoolowej fantastyki, która, jak każda dobra fantastyka, elementy gatunkowe wykorzystuje, nie jako cel, a środek do przekazania bardziej ukrytych treści. No i jeszcze tu i tam puszcza oko do odbiorców, czy to obeznanych z popkulturą, czy doskonale świadomych autorów i ich otoczenia. Co prawda tu autorom nie udało się przekuć tego w coś naprawdę wielkiego i istotnego, a już na pewno nie głębokiego i ambitnego, ale doceniam, że chociaż trochę próbowali. Choć wielkim fanem Kovala nie będę. Funky Koval… Miało być inaczej, wyszło inaczej i nagle nasz bohater zostaje agentem „Universs” – prywatnej agencji detektywistycznej. A że w tych czasach kosmos został podbity, teren do działania jest wielki. Więc działa ten nasz kowal swojego losu, zapobiega różnym aferom, w tym politycznym i… https://ksiazkarniablog.blogspot.com/2024/08/funky-koval-maciej-parowski-jacek-rodek.html

Rosiński w nowej odsłonie, poza znanym na całym świece i Thorgalem, Szninklem i innymi wspaniałymi historiami, tym razem trafiamy do zupełnie innego świata... Wspaniały początek nowej przygody, który bardzo szybko i ciekawie się rozwija. Pozycja warta polecenia!

Mam mieszane uczucia. Klasyczna dziecięca opowieść podana w formie "dla dorosłych" - przy czym ta "dorosłość" nie objawia się tutaj jakąś zwiększoną głębią przekazu, ale epatowaniem nagością i elementami często mocno niesmacznej seksualności (chociaż nie w rozumieniu XIX-wiecznej rzeczywistości rzecz jasna), a także surowością świata, wydarzeń oraz elementami motywacji postaci rodem z "Władcy much", plus co za tym idzie, lub po prostu przy okazji (uwaga na krokodyle!!) sporą dawką dosłownej brutalności, krwi, śmierci. Całość okraszona specyficznymi (na modłę znakomitej serii o "Ptaku czasu"), ale technicznie bardzo dobrymi rysunkami, stylistyka i kolory zawsze pasujące do miejsca i czasu akcji (żywe w świecie Nibylandii, ponure w świecie prawdziwym), robi to robotę i pasuje do przyjętej konwencji, dla fanów tej kreski zdecydowanie +1 do oceny, chociaż jeśli komuś się ta specyficzna "brzydota" nie widzi, to w powiązaniu z powyższymi uwagami sugeruję się zastanowić nad siadaniem do tej lektury. Mam mieszane uczucia. Raczej już nigdy w życiu tego nie przeczytam, ale uważam, że warto było poznać i tę wersję tej klasycznej opowieści.

Egzemplarz komiksu do recenzji otrzymałem od Timof comics w ramach współpracy barterowej. "Prosto z piekła" to dzieło wybitne. Alan Moore stworzył genialny scenariusz w oparciu o mnóstwo materiałów dotyczących Kuby Rozpruwacza. Jego historia wydaje się przez to równie prawdopodobna, co każda inna z lepiej uzasadnionych teorii. Mistrzowska jest także kreska Eddiego Campbella, która nie tylko oddaje ówczesne realia, ale i w sposób znakomity podkreśla nastrój opowieści. Równie genialny jest sam przekład – zachowanie żywego języka sprawiło, iż komiks jest jeszcze bliższy rzeczywistości. Osoby z niższych warstw społecznych więc „mówiom, robionc błendy”, podczas gdy usytuowani na wyższym szczeblu drabiny społecznej obywatele Londynu wysławiają się zgodnie z obowiązującymi zasadami leksykalnymi. Zastanawiacie się pewnie teraz, co z samym Kubą Rozpruwaczem? Oczywiście, nie zdradzę Wam, kto w "Prosto z piekła" został osadzony w jego roli. Co jednak mogę Wam zdradzić, to to, że postać ta została przez Moore’a bardzo dobrze sportretowana. Jej psychika, zachowania oraz motywy są wiarygodne – na tyle, na ile „wiarygodna” może być logika kierująca seryjnym mordercą. Równie dobrze zostały zaprezentowane wszelkie inne osoby dramatu. Każda z postaci, która choćby na chwilę pojawia się w kadrze, została odpowiednio nakreślona. Zarówno pod względem psychologicznym, jak i wizualnym. Na osobne omówienie zasługuje również naturalizm w wykonaniu Campbella. Jako że ofiarami Rozpruwacza w głównej mierze były panie lekkich obyczajów, w komiksie znajduje się kilka scen, których nie powstydziłby się Milo Manara: jest więc i negliż, jak i ujęcia cielesnych zbliżeń. Poza tym, oczywiście, przedstawione są także same zbrodnie. Bez żadnych upiększeń. "Prosto z piekła" jest pod tym względem niezwykle brutalnym komiksem. To nie jest zwykła historia o Kubie Rozpruwaczu. To komiksowe arcydzieło. Ale tylko dla osób dorosłych i o mocnych nerwach. Żeby nie było – ostrzegałem. Dłuższa recenzja na moim blogu - link: https://karols.pl/prosto-z-piekla-edycja-kolorowa/

Początek mocno mnie rozczarował. Kilka razy miałem ochotę odpuścić i nie czytać dalej. Gdybym oceniał tylko pierwszą 1/3, wyszłoby słabo - jakieś 4/10. To miała być historia na innej planecie, a ja kompletnie nie czułem klimatu. Kolory kojarzyły mi się bardziej z Brazylią (tak wiem - autor) niż ze światem sci-fi, a pojazd, którym przez jakiś czas poruszają się bohaterowie, wyglądał jakby był żywcem wyjęty od Amiszów. Jasne, wiem, że tak miało być i że fabularnie da się to wytłumaczyć, ale mimo wszystko kompletnie mi to nie zagrało. Również postacie nie zrobiły na mnie większego wrażenia - brakowało emocji i napięcia. Do tego kreska zwyczajnie mi nie podeszła a budynki, ludzie i całe otoczenie były dla mnie zbyt „ziemskie”. W efekcie trudno było mi znaleźć tu to, czego oczekuję od klasyki science fiction. Tempo akcji też nie pomagało — normalnie lubię, kiedy fabuła rozwija się spokojnie, ale tutaj przez długi czas było po prostu nudno i bez większej energii. Mimo wszystko nie odpuściłem i czytałem dalej. I wtedy faktycznie zrobiło się lepiej: fabuła zaczęła rozwijać się w kilku ciekawych kierunkach, a ja w końcu złapałem trochę klimatu. Nadal nie jest to coś, czym byłbym zachwycony, ale skończyłem z przyjemnością i cieszę się, że nie zrezygnowałem na starcie. Czy to hit? Dla mnie nie. Czy poleciłbym? Nie jestem pewien — to dość specyficzna lektura, a ja oczekiwałem czegoś innego. Ostatecznie oceniłbym ją na 6,5–7/10, więc dość dobrze.

„Rork” to niepozorny europejski klasyczek, o którym coś tam gdzieś się czasem słyszy, ale raczej nie jest na ustach komiksiarzy przy każdej okazj. Czemu? NIE WIEM, „RORK” JEST TOTALNIE SUPER. Przynajmniej częściowo. „Rork” to taki trochę niemiecki „Sandman”, choć mniej napuszony. To poetycki mistycyzm, to historie o tajemniczym mężczyźnie, wędrowcu, znawcy tajemnych języków. Mimo tej atmosfery tajemnicy, nie jest to postać jednowymiarowa i nijaka, jest wręcz na swój sposób sympatyczna. Spoko typ ogólnie. Ale jeszcze bardziej spoko są same historie. I przez „spoko” mam na myśli: urokliwie pomysłowe i absurdalne, opierające się na dziwacznych konceptach, które są z perspektywy narracji potraktowane śmiertelnie poważnie, choć same postaci potrafią mieć do nich należyty dystans. Więcej tu tak naprawdę Pratchetta niż Gaimana. Jednocześnie jest tu coś z Lovecrafta, choć lżej klimatycznie i bardziej przygodowo. Tajemnice. Inne wymiary. Motywy epistolarne, stare zapiski. Nawet macki się znajdą. A żeby tego było mało, jest tu też wybitnie dobrze jeśli chodzi o warstwę wizualną. Czy nowe czy starsze, rysunki są śliczne, szczegółowe i bardzo różnorodne. Skomplikowana narracja jest bardzo zgrabnie wpisana w kadry, jest jednocześnie bardzo kreatywna i nieoczywista, ale też doskonale zrozumiała. Kończące pierwszy tom „Cmentarzysko katedr” to jedna z barwniejszych, mniej oczywistych i bardziej kreatywnych opowieści jakie ostatnio czytałem. Spodziewałem się staromodnej, pretensjonalnej historii, a jest klimatycznie, magicznie i zaskakująco lekko jeśli chodzi o narrację. Mimo przeskoków, gęstości kompozycyjnej kadrów, symboliki i wielotorowej narracji, czyta się to jak doskonałą przygodówkę. Przynajmniej w pierwszym tomie. Drugi natomiast jest nieporównywalnie uboższy w dobre, absurdalne pomysły, bywa skrajnie męczący (Koziorożec!) i chaotyczny. Wizualnie i klimatem to wciąż świat w którym przyjemnie się zanurzyć, ale bardziej czuć tu potrzebę robienia komiksu pod włos i przełamywania medium, niż opowiadania dobrych, ambitnych, ale rozrywkowych historii. Ale warto! Zapraszam na Instagram: @traczytanko

Niestety gorsze niż Thorgal... Graficznie Rosiński daje radę, ale fabuła Duchateau pozostaje głupawa, nawet gdy zaczyna być spójna (w okolicach trzeciego zeszytu, czyli "Mutantów z Xanai") - głównie "zabili go i uciekł", masa niekonsekwencji, galopująca akcja, rozwiązania wyciągane przez scenarzystę z kapelusza, postacie bardziej płaskie niż papier, na którym je narysowano, poza tym różne głupotki typowe dla gatunku i czasu powstania komiksu (np. postać Aurory - kosmitki niby gadopodobnej, ale z cycami we właściwym miejscu, no i cały motyw tego, że nie ma imienia, bo może je nadać tylko partner życiowy, yych). Mimo wszystko bawiłam się lepiej niż przy "Skardze utraconych ziem", jakaś w tym była szczeniacka beztroska. Szósta gwiazdka za samą jakość edytorską wydania i esej o tym, jak "Yans" w bólach powstawał jako seria. W gruncie rzeczy najbardziej interesujące były w nim jednak skany listów wymienianych przez Rosińskiego i Van Hamme'a, dotyczących Thorgala... Fakt, że wszędzie poza Polską Yans był Hansem, stanowi okoliczność wręcz przepyszną, ciekawy przypadek z adaptacji komiksów.

Rewelacja! Komiks z pięknymi ilustracjami, Fabuła - nie oczywista, język czysty, brak elementów mogących mieć wątpliwości moralne, Hiszpania "Złotego wieku", Peru, "Stare Indie - Nowa Ziemia" Ciekawa była to podróż, Polecam! 😀🥰😝

Bardzo dobra pozycja. Ciekawy styl kreski i cieniowania, ale przede wszystkim ciekawe historie - o mieście, ludziach. Polecam każdemu! Komiksy to nie tylko opowieści o światach wymyślonych i superbohaterach, komiksy to też opowieści o zwykłych (?) sprawach.

Arcydzieło pod względem ilustracyjnym. Plansze z dużą ilością detali są genialne. Może nie mój klimat, więc fabularnie trochę nudne i na tyle chaotyczne, że czasami gubiłem wątek. Niektóre sceny nie wyjaśniały dobrze tego, co się właściwie dzieje. Mimo wszystko, rewelacyjna praca.

Ale nostalgią powiało... co prawda z Osiedla Swoboda znałem pojedyncze plansze, jak np. tą z wielką bitwą między metalami a depeszami i kojarzyłem Śledzia, ale jakoś ominął mnie hajp. Tymczasem Osiedle Swoboda to kawał komiksu, świetnie to narysowane i napisane - każdy kto dorastał na blokowisku na początku lat zerowych odnajdzie się w tym klimacie. Sam zbiór jest bardzo solidnie wydany.

Wiele lat po obejrzeniu fenomenalnego filmu, w końcu sięgnąłem po pierwowzór komiksowy. Surowa kreska, brutalny świat, trup ściele się gęsto. Posiadać ten komiks w swojej bibliotece to nie lada gratka. Po lekturze można też zauważyć, że ekranizacja naprawdę czerpała garściami z komiksu. Epickie dzieło.

Gdzieś tak do 2/3 treści bardzo mi się podabał ale potem scenariusz dla mnie skręcił w dziwne rejony. Wielkim plusem są dla mnie szczegóły uwzględnione w kadrach. Rzadko to się zdarza ale najpierw przeczytałem a potem po prostu oglądałem obrazki i szukałem małych detali.