Extinguish the Heat. Runda finałowa

Mrok, toksyczna chemia i emocje, które czasem aż bolą. 🖤🔥 Bohaterowie podejmują dyskusyjne decyzje, a fabuła bywa przewidywalna, ale nie da się oderwać wciąga jak bagno. Czyta się szybko, a napięcie utrzymuje do ostatniej strony. Dobre, wciągające, ale brakowało tego czegoś, co rozwaliłoby głowę.

„Rzeźbiarz łez” to książka, którą czyta się bardzo szybko i lekko — historia potrafi wciągnąć, a sam pomysł jest ciekawy i momentami naprawdę wzruszający. Relacja bohaterów ma w sobie potencjał i emocje, które mogą trafić do czytelnika. Niestety z czasem zaczęło mnie bardzo męczyć ciągłe powtarzanie tych samych schematów między Nicą a Rigelem. Wzdychanie, przyciąganie i odpychanie, niedopowiedzenia — wszystko to wracało tak często, że zamiast budować napięcie, zaczynało irytować. Przy którymś z kolei powtórzeniu miałam już po prostu dość i mocno wpłynęło to na mój odbiór książki. To historia z potencjałem, która mogłaby być naprawdę bardzo dobra, gdyby była krótsza i bardziej skondensowana. W obecnej formie jest przyjemna, ale momentami nużąca przez swoją powtarzalność.

„𝐈 𝐰𝐭𝐞𝐝𝐲 𝐫𝐨𝐳𝐥𝐞𝐠ł 𝐬𝐢ę 𝐝ź𝐰𝐢ę𝐤 ł𝐚𝐦𝐢ą𝐜𝐲𝐜𝐡 𝐬𝐢ę 𝐤𝐨ś𝐜𝐢. 𝐌𝐨𝐢𝐜𝐡 𝐤𝐨ś𝐜𝐢.” Nie wiem, jak mam w ogóle ubrać w słowa to, co czuję po tej książce. „𝐃𝐚𝐫𝐤 𝐀𝐠𝐨𝐧𝐲” to nie jest zwykła historia, to nie jest romans, który rozczuli i zostawi z uśmiechem. To jest emocjonalny chaos, ból, gniew i cisza po krzyku, którego nie da się zapomnieć. Weronika Plota po raz kolejny udowodniła, że potrafi rozedrzeć serce na kawałki i złożyć je na nowo – ale już inne. Pęknięte. Dojrzałe. Od pierwszych stron czułam, że to będzie coś innego. 𝐀𝐢𝐝𝐞𝐧 𝐒𝐜𝐨𝐭𝐭, najmłodszy z braci, zawsze był dla mnie zagadką – 𝐜𝐡ł𝐨𝐝𝐞𝐦 w ludzkiej skórze, 𝐜𝐢𝐜𝐡𝐲𝐦 𝐨𝐠𝐧𝐢𝐞𝐦, który parzył, zanim zdążył się zapalić. A tutaj… zobaczyłam wszystko. Zrozumiałam, dlaczego jest taki, jaki jest. Co musiało się wydarzyć, żeby 𝐭𝐫𝐳𝐲𝐧𝐚𝐬𝐭𝐨𝐥𝐞𝐭𝐧𝐢 𝐜𝐡ł𝐨𝐩𝐚𝐤 przestał czuć cokolwiek oprócz bólu i zemsty. 𝐉𝐞𝐝𝐧𝐨 𝐳𝐝𝐚𝐫𝐳𝐞𝐧𝐢𝐞. Jeden człowiek. 𝐉𝐞𝐝𝐧𝐨 𝐩𝐢𝐞𝐤ł𝐨. I od tamtej chwili 𝐀𝐢𝐝𝐞𝐧 już nie żył, tylko 𝐟𝐮𝐧𝐤𝐜𝐣𝐨𝐧𝐨𝐰𝐚ł. Z kolei 𝐄𝐬𝐦𝐞𝐫𝐚𝐲 𝐌𝐨𝐨𝐧… Boże, co to za postać. 𝐙̇𝐦𝐢𝐣𝐚 🐍 — idealne słowo. Kobieta, która została 𝐬𝐭𝐰𝐨𝐫𝐳𝐨𝐧𝐚 przez ból, wykuta w 𝐨𝐠𝐧𝐢𝐮 𝐩𝐫𝐳𝐞𝐦𝐨𝐜𝐲, nauczona, że 𝐮𝐜𝐳𝐮𝐜𝐢𝐚 to słabość, a 𝐳𝐚𝐮𝐟𝐚𝐧𝐢𝐞 to śmierć. Czytając o jej przeszłości, autentycznie czułam gulę w gardle. To nie była bohaterka, którą można po prostu lubić. Ją się 𝐫𝐨𝐳𝐮𝐦𝐢𝐞, 𝐧𝐢𝐞𝐧𝐚𝐰𝐢𝐝𝐳𝐢, 𝐩𝐨𝐝𝐳𝐢𝐰𝐢𝐚, żal ma się do świata, że musiała tak żyć. I mimo że jest bezwzględna, to wciąż gdzieś w niej tli się resztka człowieczeństwa, której sama próbuje się pozbyć. To, co łączy tych dwoje, nie jest miłością. To pożądanie, gniew, uzależnienie, destrukcja. Dwa 𝐝𝐞𝐦𝐨𝐧𝐲, które tańczą na granicy piekła. To nie 𝐞𝐧𝐞𝐦𝐢𝐞𝐬-𝐭𝐨-𝐥𝐨𝐯𝐞𝐫𝐬. To 𝐞𝐧𝐞𝐦𝐢𝐞𝐬-𝐭𝐨-𝐞𝐧𝐞𝐦𝐢𝐞𝐬, i to takich, którzy potrafiliby się zabić z uśmiechem na ustach. A mimo to — gdzieś między krwią a kłamstwami — jest między nimi coś… nie do końca nazwane. Nie 𝐫𝐨𝐦𝐚𝐧𝐭𝐲𝐜𝐳𝐧𝐞. Bardziej coś w rodzaju rozpoznania bólu w oczach drugiego człowieka. 𝐀𝐤𝐚𝐝𝐞𝐦𝐢𝐚 𝐒𝐢𝐱 to miejsce, gdzie nikt nie ma czystych rąk. 𝐌𝐨𝐫𝐝𝐞𝐫𝐬𝐭𝐰𝐚, 𝐭𝐚𝐣𝐞𝐦𝐧𝐢𝐜𝐞, 𝐳𝐝𝐫𝐚𝐝𝐲 – fabuła wciąga jak bagno. Każda strona to dreszcz, każda scena to napięcie, które ściska gardło. A kiedy wreszcie 𝐨𝐝𝐤𝐫𝐲𝐰𝐚𝐦𝐲, 𝐤𝐭𝐨 𝐬𝐭𝐨𝐢 𝐳𝐚 𝐭𝐲𝐦 𝐰𝐬𝐳𝐲𝐬𝐭𝐤𝐢𝐦, to ja po prostu siedziałam z otwartymi ustami, nie wierząc, że to to. Ten 𝐩𝐥𝐨𝐭 𝐭𝐰𝐢𝐬𝐭 mnie rozwalił psychicznie. I nawet jeśli w głowie układałam sobie różne teorie, to Weronika znów udowodniła, że jest o krok przede mną. Styl Weroniki to dla mnie 𝐦𝐚𝐣𝐬𝐭𝐞𝐫𝐬𝐳𝐭𝐲𝐤. Ona nie pisze historii. Ona wycina emocje z wnętrza człowieka i przenosi je na papier. Nie znajdziecie tu przerysowanych scen czy fałszywej czułości. Każde zdanie ma sens. Każda emocja ma wagę. Każdy ból – powód. I właśnie to jest w niej piękne – że potrafi pokazać 𝐛𝐫𝐳𝐲𝐝𝐨𝐭ę ludzkich dusz w sposób, który jest… prawdziwy. Nie będę ukrywać – to 𝐧𝐚𝐣𝐛𝐫𝐮𝐭𝐚𝐥𝐧𝐢𝐞𝐣𝐬𝐳𝐚, najbardziej emocjonalna część z całego uniwersum 𝐇𝐞𝐥𝐥𝐢𝐬𝐡. Sceny 𝐩𝐫𝐳𝐞𝐦𝐨𝐜𝐲, 𝐭𝐫𝐚𝐮𝐦𝐲, 𝐦𝐫𝐨𝐤𝐮 – wszystko jest tu aż nazbyt realne. I może dlatego boli tak bardzo. Bo ta książka nie daje wytchnienia. Nie pozwala zapomnieć. Zmusza do myślenia, do odczuwania. A zakończenie? Nie wiem, jak mam żyć po tej końcówce. Nie wiem, jak mam funkcjonować z myślą, że 𝐀𝐢𝐝𝐞𝐧… zrobił to, co zrobił. Że jednym ruchem, jednym wyborem, jednym zdaniem podpisał wyrok, który zmienił wszystko. Siedziałam z pustym wzrokiem, przewracając ostatnią stronę, i czułam tylko jedno – to 𝐣𝐞𝐬𝐳𝐜𝐳𝐞 𝐧𝐢𝐞 𝐤𝐨𝐧𝐢𝐞𝐜. Ale to, co się stało, zostawiło we mnie coś na kształt żałoby. Nie po bohaterach, ale po ich niewinności, po tej odrobinie człowieczeństwa, która gdzieś po drodze zgasła. „𝐃𝐚𝐫𝐤 𝐀𝐠𝐨𝐧𝐲” to książka, której się nie czyta. Ją się przeżywa, 𝐜𝐢𝐞𝐫𝐩𝐢 z nią, 𝐤𝐫𝐳𝐲𝐜𝐳𝐲 z nią, 𝐦𝐢𝐥𝐤𝐧𝐢𝐞 z nią. To historia o bólu, zemście, pustce i o tym, jak bardzo można być złamanym, a mimo to wciąż iść dalej – nawet jeśli każdy krok prowadzi głębiej w ciemność. Nie znajdziecie tu 𝐡𝐚𝐩𝐩𝐲 𝐞𝐧𝐝𝐮. Znajdziecie prawdę o tym, że czasem zło jest jedynym językiem, jakiego nauczyło nas życie. To była jazda bez trzymanki, 𝐜𝐳𝐲𝐬𝐭𝐚 𝐚𝐠𝐨𝐧𝐢𝐚 i zachwyt w jednym. I wiem jedno – nigdy nie zapomnę, co czułam po „𝐃𝐚𝐫𝐤 𝐀𝐠𝐨𝐧𝐲”. I choć historia jeszcze się nie skończyła… ja już czuję, że zostanie we mnie na bardzo, bardzo długo.

Bardzo dużo wyjaśniło się w tym tomie. Nie rozumiem tylko po co powstała poprzednia część. NIC się tam nie wydarzyło poza tym, że Nate rozstał się ze swoją narzeczoną. Tutaj fabuła ruszyła do przodu . Ciekawa jestem jak to wszystko się skończy. Pora zacząć rundę finałową ;) PS Wielki szacunek za tak wierne przedstawienie choroby głównej bohaterki. I za odwagę. To bardzo trudny temat. Tak naprawdę tłumaczy to zachowanie Victorii od początku, odkąd poznała Nathaniela. Jej fascynację facetem, który chciał ją skrzywdzić. Toksyczność tej relacji. Tak. Teraz cała ta historia nabrała sensu. Przestała być tylko głupkowatą telenowelą dla nastolatek. PS2 Długo myślałam nad oceną tej książki i doszłam do wniosku, że zasługuje na 10/10 za tak wybitne przedstawienie choroby psychicznej. Nic nie jest tu przejaskrawione ani wygładzone. Sama prawda. Naprawdę to doceniam.

Fabuła książki była spoko,ale te wahania nastroju głównej bohaterki to lekka przesada. Dwa razy na jednej stronie było napisane: ,, odsunęłam się od Venoma,by zachować dystans’’ ,a akapit później ,,siedziałam na kolanach venoma’’,albo ,,Luca był w porządku’’(ona go nienawidzi przez całą książkę),a stronę później ,,Luca był wkurzajacy’’

Ta część zdecydowanie różni się od poprzednich. Jest bardziej tajemnicza, momentami wręcz mroczna, a niedopowiedzenia i mnożące się pytania tylko podsycają ciekawość. Emocje są tu cięższe, bardziej skomplikowane, przez co historia nabiera głębi i niepokoju. Tajemnice i trudne relacje sprawiają, że po zakończeniu ma się jedno pragnienie — jak najszybciej sięgnąć po kolejną część.

Płaskie czytadełko, ale nie oczekiwałam niczego więcej. Kolejna wattpadówka z akcją w USA, ale polskim myśleniem. Wisienką na torcie były oczy, które „zrobiły się wielkie jak 5zł” – i zanim pomyślicie, że to przeoczenie, to dodam tylko, że takie określenie pojawia się w książce dwukrotnie

Recenzja: 🚙I wanna fall. Bright side- Aleksandra Nil🚙 3,5/5⭐️ 🚙Czytając tą książkę na początku miałam do niej bardzo negatywne odczucia, bo nie mogłam się wciągnąć, przez co mnie w pewien sposób nudziła, ale jak przebrnęłam przez ten początek to dosłownie nie mogłam się odciągnąć. 🚙Wyścigi zostały tutaj opisane w taki sposób że byłam w stanie je sobie wyobrazić mimo że nigdy na żadnym nie byłam, po prostu słowa tutaj zostały użyte tak realnie, że widziałam te wyścigi, przez autorkę mam ochotę na jakiś pójść, oczywiście jako widz i na te legalne. 🚙Autorka ukazuje tu taką prawdziwą miłość rodzeństwa, w której występują kłótnie, ale jak trzeba sobie nawzajem pomóc to oni po prostu są dla siebie nawzajem. 🚙Relacje między bohaterami mają swoje wzloty i upadki, bo w sumie nie wiemy co siedzi w głowie Raise’a, czego on chce, jest on dość skryty, a reszta tutaj jest trochę jak taka paczka przyjaciół, a ja osobiście uwielbiam takie książki. 🚙Książką porusza mnóstwo problemów i pokazuje toksyczne zachowania, więc napewno nie jest ona dla każdego i nie każdemu się może podobać, ale jako rozrywka uważam że do oderwania się od codzienności jest to świetny wybór.

Książka przesłuchana w audiobooku i to chyba było to. Pierwszy tom mi się nie podobał tutaj nadal relacja głównych bohaterów mi nie do końca leży, ale cóż jest lepiej. Humor nadal na poziomie Rose Denise, czyli... Trochę żenada a trochę mnie bawiło. Więcej lokalizacji, akcja poszła do przodu. Zakończenie w sumie nawet mi się podobało. Przez to, że książka była słuchana nie odczułam ilości przekleństw i aż tak bardzo mi nie przeszkadzały. A może było ich mnie? Nie wiem. Mamy perspektywę chyba jeszcze trzech innych bohaterów, ale tylko po jednym rozdziale... chyba. Niby spoko, ale jak już tak to mogło być tego nieco więcej. Jest trochę wytłumaczone zachowanie Rosy, więc trochę była mniej wkurzająca. Jeżeli sięgnę po kolejny tom to tylko w audiobooku. Ocena 3.5/5

„Identical” wciągnęła mnie bardziej niż poprzednie części serii Students i czytało się ją szybciej oraz przyjemniej. Widać też lekką poprawę w stylu pisania — całość jest bardziej spójna. Nadal jednak problemem są bohaterowie, których momentami dość dziecinne zachowania potrafią wybijać z historii. Na plus, że powoli zaczyna się to normować. Mimo wszystko książka ma w sobie coś, co przyciąga i sprawia, że chce się czytać dalej.

♥️ Kocham tę serię całym sercem, pomimo że mi je złamała na miliardy kawałków💔 Wszem i wobec ogłaszam, że cała seria zostaje moim numerem 1 wszystkich serii jakiekolwiek czytałam. A DARK SIDE moim nr 1 wszystkich książek ever!!♥️♥️♥️ Historia głównych bohaterów wykończyła mnie psychicznie, rozbudziła we mnie agresje i stres, nie spałam po nocach, nie mogłam się skupić na prawdziwym życiu, zużyłam całą rolkę papieru na łzy! Żadna seria nie wzbudzała we mnie tylu emocji! Zwłaszcza drugi tom który mnie z n i s z c z y ł!!!😭💔 Ten plot twist! Do teraz nie mogę dojść z podziwu!🤯 I zupełnie nie rozumiem skąd tyle negatywnych opinii. Sama przyznaję, że ich ilość mnie zniechęcała i sama z siebie nigdy bym po to nie sięgnęła. Wyścigi, auta - nie moje klimaty (btw. to tylko jeden z wątków, seria tak na prawde dotyczy czegoś zupełnie innego!) Gdybym nie dostala pierwszego tomu, pewnie nigdy bym nie wiedziała jakie cudo mnie omija (Nicola będę ci wdzięczna za tą pierwszą część do końca życia❤️🙈) Myślę, że większość negatywnie oceniających skończyło na pierwszym tomie. A autorka na pierwszej stronie pisze, że mroczna strona zaczyna się dopiero w drugiej części i wtedy wszystko nabiera sensu. WSZYSTKO. OMG JAK JA KOCHAM TĘ SERIĘ! To jedna z takich histori, o której nigdy nie przestaje się myśleć, która zostaje z czytelnikiem na zawsze. (nie pisze o czym jest seria, bo tego się poprostu nie da opisać🙈 za dużo się dzieję, a historia nabiera głębszego sensu dopiero po tym najwiekszym plot twiście jaki zdarzyło mi się w moim czytelniczym życiu przeczytać) POLECAM WSZYSTKIM!! CZYTAJCIE!! ⭐️11/10

Po przeczytaniu Red Shirt, Blue Shirt i White Shirt podeszłam do tej książki z dużymi oczekiwaniami… i niestety szybko zauważyłam, że wiele wątków jest dość przewidywalnych. Jeśli zna się wcześniejsze historie, łatwo domyślić się, w którą stronę pójdzie fabuła. Mimo tego książka naprawdę mi się podobała. Ma lekki, przyjemny styl i czyta się ją bardzo szybko. Największym plusem są bohaterowie i ich relacje – to one najbardziej trzymają przy tej historii i sprawiają, że chce się czytać dalej, nawet jeśli nie wszystko zaskakuje. To jedna z tych książek, które może nie wywołują efektu „wow”, ale dają czystą przyjemność z czytania. Idealna na luźniejszy wieczór. Na pewno sięgnę po kolejny tom 🤍

Mam mieszane uczucia. Z jednej strony książka trzymała mnie w napięciu przez wszystkie strony. Ostatecznie jednak skończyła się zbyt cukierkowo. Czuję niedosyt, bo seria nie musiała się kończyć na 2 tomach. Mam wrażenie, że mogłaby się dopiero dzięki temu rozpocząć na dobre: związek na odległość, Blaise podchodzący do egzaminów na nowo na MIT, wymarzony Harvard Natalie, jej zdrowiejąca relacja z matką oraz budujące na nowo zdrowie psychiczne. Jeśli jednak autorka nie miała więcej pomysłu na przedłużenie fabuły, to lepiej było ją faktycznie skrócić.

8 gwiazdek za przykucie uwagi i nieprzerwaną ochotę by czytać dalej oraz potęgowanie ciekawości o co tu do diabła chodzi. Napięcie jest obecne od pierwszej linijki do ostatniej. Toksyczne zachowania Sharpa i niepewność co do wiarygodności tego co widzi i myśli bohaterka wzbudza wahanie co ma się myśleć. Było troszkę sztuczności i niedociągnięć w narracji i dialogach, ale można to wybaczyć.

Abstrahując od tego, że nie podoba mi się i nie lubię amerykańskiego stylu życia „pod publikę”, to autorka zbudowała świetną fabułę i prowadzi nas przez meandry życia „wyższych sfer”, które jak się przyjrzeć bliżej, okazują się pewnego rodzaju patologią. Najgorsze, że przez chore ambicje rodziców cierpią na tym dzieci. Książka ukazuje wiele aspektów życia młodzieży, których nie można dostrzec w na pozór „normalnym życiu”. Polecam do przeczytania.

Co tu się wydarzyło… przez 3/4 książki było tyle chaosu i niedorzeczności, że chciałam dać tylko 5 gwiazdek choć czytało się szybko i w sumie ciekawie. Natomiast pod koniec książki zrobiło się naprawdę interesująco. Końcówka to było złoto, pozamiatane, pozytywny szok i daję finalnie 8 gwiazdek.

To była całkiem przyjemna kontynuacja. Dalej mamy mroczny klimat i dużo emocji między bohaterami, a ich relacja momentami naprawdę wciągała. Książkę czytało się szybko, chociaż miałam wrażenie, że niektóre fragmenty trochę się przeciągały i nie wszystko było aż tak angażujące, jak się spodziewałam. Na plus zdecydowanie zakończenie, które było satysfakcjonujące i fajnie domknęło całą historię.

„Flame”to kontynuacja, która od pierwszych stron udowadnia, jak charakterystyczny jest styl autorki, emocjonalny, intensywny, pełen napięć i wewnętrznych rozdarć. Rutka, znana już czytelniczkom ze „Spark”, ponownie udowadnia, że potrafi pisać o młodych ludziach w sposób dojrzały, głęboki i momentami brutalnie szczery. To powieść z pogranicza romansu młodzieżowego i dramatu psychologicznego, zanurzona w mroczniejszych tonach niż pierwszy tom. Akcja rozgrywa się we współczesnych realiach, w świecie, który z jednej strony przypomina codzienność młodych dorosłych, a z drugiej skrywa pod powierzchnią coś ciężkiego, niewypowiedzianego. Fabuła skupia się na konsekwencjach tego, co zdarzyło się wcześniej, nie zdradzając szczegółów, to raczej historia powrotu do miejsc, emocji i ran, które nigdy naprawdę nie zniknęły. Centralnymi postaciami są Lizzy i Chase, dwoje młodych ludzi naznaczonych przeszłością. Lizzy jest delikatna, ale pełna wewnętrznej siły, trochę jak płomień, który czasem drży, ale nigdy nie gaśnie. Motywuje ją potrzeba bezpieczeństwa, miłości, ale też chęć stanięcia twarzą w twarz z tym, co bolało. Chase natomiast jest bardziej skomplikowany, zamknięty, pęknięty w środku, próbujący utrzymać kontrolę nad światem, który nieustannie mu się wymyka. Tematyka książki dotyka dojrzałych i często bolesnych wątków, od miłości i przywiązania, przez samotność i lęk, aż po traumę, przemoc i walkę o siebie. Rutka pisze o dojrzewaniu emocjonalnym nie jako o czymś słodkim i oczywistym, ale jako o procesie pełnym potknięć, gniewu i poszukiwania własnego głosu. Styl autorki jest bardzo emocjonalny, momentami niemal poetycki, ale nie przesłodzony. Narracja jest płynna, dynamiczna, a język, mimo że prosty, niesie sporo metafor i subtelnych niedopowiedzeń. Rutka świetnie balansuje między surowością doświadczeń bohaterów a delikatnością opisów ich uczuć. Czyta się to z jednej strony lekko, a z drugiej czujemy, że każde słowo niesie ciężar. Mocną stroną „Flame” jest bez wątpienia psychologiczna głębia postaci oraz intensywna, gęsta atmosfera. Relacja Lizzy i Chase’a jest napisana z wyczuciem: nie jest cukierkowa, nie jest łatwa, ale przez to niezwykle prawdziwa. Do tego dochodzą umiejętnie prowadzone emocjonalne napięcia i momenty, które naprawdę potrafią ścisnąć człowieka w środku. Słabszą stroną, przynajmniej dla mnie, jest to, że momentami tempo bywa nierówne. Niektóre sceny przeciągają się bardziej, niż bym chciała, a skupienie na emocjach czasem przytłacza dynamikę fabuły. Zdarzały się też momenty, w których miałam wrażenie, że pewne wątki mogłyby zostać rozwinięte odrobinę inaczej lub szerzej. Mimo tych drobnych zastrzeżeń, książka mocno mnie poruszyła. Wciągnęła mnie emocjonalnie i zostawiła z poczuciem, że przeczytałam historię szczerą, bardzo ludzką i pełną intensywności. Najbardziej zapamiętam atmosferę, tę mroczną, pękniętą, ale jednocześnie niosącą nadzieję, jakby z każdą stroną bohaterowie uczyli się oddychać na nowo.

Czy mnie jeszcze dziwi, że z każdą przeczytana książką, kocham twórczość Asi jeszcze bardziej.... Absolutnie nie. Ta historia jest tak cudownie komfortowa. Jest jednym, wielkim balsamem dla duszy. Relacja jaka połaczyla Vaiane i Tristana jest magiczna. Idealnie pasuje, jako współczesny odpowiednik "Pięknej i Bestii". On Bestia, osadzony w więzieniu za włamanie. Ona Pięka, cicha, spokojna, zakochana w książkach. On nie ma niczego, mieszka z chora babcia w przyczepie, ona ma wszystko o czym zamarzy, ma też cudownych przyjaciół, wspierających ją na każdym kroku. To wręcz nie możliwe,żeby mogło ich coś połaczyc, a jednak. Już od pierwszego spotkania w murach biblioteki tych dwoje połoczyło silne uczucie. Z tej książki, możemy wyciągnąć naukę, że miłość nie interesuje nas status społeczny, to czy pochodzimy z różnych światów. Ona spada na nas nagle i niespodziewanie i to od nas zależy, czy damy się jej rozwinąć czy poddamy się na starcie i uciekniemy. Vai i Tris podjęli walkę z przeciwniściami, a mieli ich wiele. Np. ojciec dziewczyny. Jednak nie poddali się, byli gotowi poświecic wszystko dla siebie nawzajem. Byli dla siebie też ogromnym wsparciem i nawet rozłaka związana ze studiami dziewczyny nie zmniejszyła ich uczucia. Ta historia zdecydowanie, pozostanie ze mną na długo i chętnie będę do niej wracać, żeby znów poczuć ten komfort i spokój.

Jedna z najbardziej wzruszających i psychicznie poruszających książek, jakie miałam okazję przeczytać. Uważam, że ta lektura jest naprawdę świetna. Problemy opisane w książce, z którymi zmaga się duża część społeczeństwa, zostały przedstawione w bardzo ważny i potrzebny sposób. Dzięki takim historiom ludzie być może przestaną bać się prosić o pomoc, a szybka reakcja pozwoli zapobiec wielu tragediom. Oprócz przemocy domowej poruszanych jest tutaj wiele innych trudnych i bolesnych tematów, z którymi na co dzień mierzą się ludzie. Dlatego przed sięgnięciem po tę książkę warto upewnić się, czy poruszana tematyka nie będzie dla Was zbyt ciężka. Myślę, że jak u większości czytelników, tak i u mnie ta lektura wywołała ogrom emocji i morze łez — zarówno tych ze szczęścia, jak i ze smutku. Wszystkie te uczucia były bardzo intensywne i głęboko do mnie dotarły. Do osób, które zaczęły książkę i zatrzymały się w połowie — nie bójcie się czytać dalej. Początek może wydawać się nieco nudny, ale zdecydowanie warto dotrwać do końca dla niesamowitego plot twistu. Mimo że książka jest napisana w formie romansu, pod koniec pojawia się zwrot akcji, który mógłby śmiało konkurować z najlepszymi thrillerami. Chciałabym także zaznaczyć, że jest to pierwsza książka od dawna, po której przeczytaniu nie potrafię ubrać w słowa tego, co czuję. Bardzo trudno pisać mi tę recenzję, mając jednocześnie pustkę w sercu i burzę w głowie. Jeśli chodzi o zakończenie (bez spoilerów) — uważam, że jest idealne. Pokazuje, co wydarzyło się z bohaterami, a także doskonale ukazuje traumę głównej bohaterki. Wątek znany już mniej więcej od 50. strony zostaje świetnie rozwinięty i wyjaśniony, ukazując, jak wiele łączy Chrisa i Suzi. UWAGA LEKKIE SPOILERY Dla mnie epilog był strzałem w dziesiątkę. Dowiadujemy się z niego, gdzie ostatecznie trafiła główna bohaterka, co jest bardzo istotne. Mimo że wiele elementów kończy się pozytywnie, najważniejsze pozostaje odzyskanie spokoju psychicznego. Uważam, że zakończenie historii Suzanny zostało przedstawione bardzo trafnie. Epilog pokazuje również w realistyczny sposób, że nawet po tragediach społeczeństwo nie zawsze reaguje tak, jak powinno.