Extinguish the Heat. Runda szósta

Mrok, toksyczna chemia i emocje, które czasem aż bolą. 🖤🔥 Bohaterowie podejmują dyskusyjne decyzje, a fabuła bywa przewidywalna, ale nie da się oderwać wciąga jak bagno. Czyta się szybko, a napięcie utrzymuje do ostatniej strony. Dobre, wciągające, ale brakowało tego czegoś, co rozwaliłoby głowę.

Książka przesłuchana w audiobooku i to chyba było to. Pierwszy tom mi się nie podobał tutaj nadal relacja głównych bohaterów mi nie do końca leży, ale cóż jest lepiej. Humor nadal na poziomie Rose Denise, czyli... Trochę żenada a trochę mnie bawiło. Więcej lokalizacji, akcja poszła do przodu. Zakończenie w sumie nawet mi się podobało. Przez to, że książka była słuchana nie odczułam ilości przekleństw i aż tak bardzo mi nie przeszkadzały. A może było ich mnie? Nie wiem. Mamy perspektywę chyba jeszcze trzech innych bohaterów, ale tylko po jednym rozdziale... chyba. Niby spoko, ale jak już tak to mogło być tego nieco więcej. Jest trochę wytłumaczone zachowanie Rosy, więc trochę była mniej wkurzająca. Jeżeli sięgnę po kolejny tom to tylko w audiobooku. Ocena 3.5/5

Fabuła książki była spoko,ale te wahania nastroju głównej bohaterki to lekka przesada. Dwa razy na jednej stronie było napisane: ,, odsunęłam się od Venoma,by zachować dystans’’ ,a akapit później ,,siedziałam na kolanach venoma’’,albo ,,Luca był w porządku’’(ona go nienawidzi przez całą książkę),a stronę później ,,Luca był wkurzajacy’’

Ta część zdecydowanie różni się od poprzednich. Jest bardziej tajemnicza, momentami wręcz mroczna, a niedopowiedzenia i mnożące się pytania tylko podsycają ciekawość. Emocje są tu cięższe, bardziej skomplikowane, przez co historia nabiera głębi i niepokoju. Tajemnice i trudne relacje sprawiają, że po zakończeniu ma się jedno pragnienie — jak najszybciej sięgnąć po kolejną część.

„Identical” wciągnęła mnie bardziej niż poprzednie części serii Students i czytało się ją szybciej oraz przyjemniej. Widać też lekką poprawę w stylu pisania — całość jest bardziej spójna. Nadal jednak problemem są bohaterowie, których momentami dość dziecinne zachowania potrafią wybijać z historii. Na plus, że powoli zaczyna się to normować. Mimo wszystko książka ma w sobie coś, co przyciąga i sprawia, że chce się czytać dalej.

Autorka kompletnie straciła wątek w tym tomie xD Włochy, mafia, szalona biologiczna matka. Czemu. Po co. Znowu zrobiła się z tego absurdalna telenowela. Romeo i Julia wjechali za mocno. PS Przeczytałam już sporo książek z Wattpada i każda jest mokrym snem polskich nastolatek. Marzenia o USA/Anglii, bogactwie, markowych ciuchach, bad boy'u i paczce pięknych oraz bogatych znajomych. Tyle. W tych książkach tak naprawdę nie ma nic więcej. Ta historia nigdy nie skończyłaby się w ten sam sposób w prawdziwym życiu. Ktoś taki jak Nathaniel na pewno nie zajmowałby się chorą Victorią. Pewnie by ją zdradził i zostawił po roku. To w ogóle nie jest typ człowieka, z którym ktokolwiek powinien się wiązać. Czy któraś z czytelniczek pomyślałby jak ta historia wyglądałaby z perspektywy jego porzuconej narzeczonej? Która nigdy nie zrobiła nic złego? Skrzywdził ją, bo tak. Bo stwierdził, że woli swoją byłą "wariatkę" niż normalną, spokojną, zwykłą dziewczynę. Cała ta seria jest o toksycznych, chorych ludziach. Romantyzowanie tego jest dziwne.

Mam mieszane uczucia. Z jednej strony książka trzymała mnie w napięciu przez wszystkie strony. Ostatecznie jednak skończyła się zbyt cukierkowo. Czuję niedosyt, bo seria nie musiała się kończyć na 2 tomach. Mam wrażenie, że mogłaby się dopiero dzięki temu rozpocząć na dobre: związek na odległość, Blaise podchodzący do egzaminów na nowo na MIT, wymarzony Harvard Natalie, jej zdrowiejąca relacja z matką oraz budujące na nowo zdrowie psychiczne. Jeśli jednak autorka nie miała więcej pomysłu na przedłużenie fabuły, to lepiej było ją faktycznie skrócić.

Płaskie czytadełko, ale nie oczekiwałam niczego więcej. Kolejna wattpadówka z akcją w USA, ale polskim myśleniem. Wisienką na torcie były oczy, które „zrobiły się wielkie jak 5zł” – i zanim pomyślicie, że to przeoczenie, to dodam tylko, że takie określenie pojawia się w książce dwukrotnie

„Hellish Souls” to książka, która naprawdę potrafi poruszyć. Czytając trzeci tom, miałam wrażenie, jakbym przeżywała wszystko razem z bohaterami — ich strach, smutek, nadzieję i chwile szczęścia. Ta część jest bardziej intensywna emocjonalnie i momentami aż boli, bo pokazuje, jak trudne potrafią być relacje i jak łatwo można się pogubić w uczuciach. Najbardziej podobało mi się to, że bohaterowie są bardzo prawdziwi. Popełniają błędy, ranią siebie nawzajem, ale jednocześnie widać, jak bardzo im na sobie zależy. Dzięki temu historia wydaje się szczera i autentyczna, a nie idealna jak w bajce. Podczas czytania wiele razy czułam napięcie i niepokój, a jednocześnie nie mogłam przestać czytać, bo bardzo chciałam wiedzieć, co będzie dalej. To jedna z tych książek, które zostają w głowie jeszcze długo po skończeniu ostatniej strony. Dla mnie „Hellish Souls” to historia pełna emocji, bólu, ale też nadziei — i właśnie to sprawia, że jest tak wyjątkowa.

Abstrahując od tego, że nie podoba mi się i nie lubię amerykańskiego stylu życia „pod publikę”, to autorka zbudowała świetną fabułę i prowadzi nas przez meandry życia „wyższych sfer”, które jak się przyjrzeć bliżej, okazują się pewnego rodzaju patologią. Najgorsze, że przez chore ambicje rodziców cierpią na tym dzieci. Książka ukazuje wiele aspektów życia młodzieży, których nie można dostrzec w na pozór „normalnym życiu”. Polecam do przeczytania.

Recenzja: 🚙I wanna fall. Bright side- Aleksandra Nil🚙 3,5/5⭐️ 🚙Czytając tą książkę na początku miałam do niej bardzo negatywne odczucia, bo nie mogłam się wciągnąć, przez co mnie w pewien sposób nudziła, ale jak przebrnęłam przez ten początek to dosłownie nie mogłam się odciągnąć. 🚙Wyścigi zostały tutaj opisane w taki sposób że byłam w stanie je sobie wyobrazić mimo że nigdy na żadnym nie byłam, po prostu słowa tutaj zostały użyte tak realnie, że widziałam te wyścigi, przez autorkę mam ochotę na jakiś pójść, oczywiście jako widz i na te legalne. 🚙Autorka ukazuje tu taką prawdziwą miłość rodzeństwa, w której występują kłótnie, ale jak trzeba sobie nawzajem pomóc to oni po prostu są dla siebie nawzajem. 🚙Relacje między bohaterami mają swoje wzloty i upadki, bo w sumie nie wiemy co siedzi w głowie Raise’a, czego on chce, jest on dość skryty, a reszta tutaj jest trochę jak taka paczka przyjaciół, a ja osobiście uwielbiam takie książki. 🚙Książką porusza mnóstwo problemów i pokazuje toksyczne zachowania, więc napewno nie jest ona dla każdego i nie każdemu się może podobać, ale jako rozrywka uważam że do oderwania się od codzienności jest to świetny wybór.

„Rzeźbiarz łez” to książka, którą czyta się bardzo szybko i lekko — historia potrafi wciągnąć, a sam pomysł jest ciekawy i momentami naprawdę wzruszający. Relacja bohaterów ma w sobie potencjał i emocje, które mogą trafić do czytelnika. Niestety z czasem zaczęło mnie bardzo męczyć ciągłe powtarzanie tych samych schematów między Nicą a Rigelem. Wzdychanie, przyciąganie i odpychanie, niedopowiedzenia — wszystko to wracało tak często, że zamiast budować napięcie, zaczynało irytować. Przy którymś z kolei powtórzeniu miałam już po prostu dość i mocno wpłynęło to na mój odbiór książki. To historia z potencjałem, która mogłaby być naprawdę bardzo dobra, gdyby była krótsza i bardziej skondensowana. W obecnej formie jest przyjemna, ale momentami nużąca przez swoją powtarzalność.

„Flame”to kontynuacja, która od pierwszych stron udowadnia, jak charakterystyczny jest styl autorki, emocjonalny, intensywny, pełen napięć i wewnętrznych rozdarć. Rutka, znana już czytelniczkom ze „Spark”, ponownie udowadnia, że potrafi pisać o młodych ludziach w sposób dojrzały, głęboki i momentami brutalnie szczery. To powieść z pogranicza romansu młodzieżowego i dramatu psychologicznego, zanurzona w mroczniejszych tonach niż pierwszy tom. Akcja rozgrywa się we współczesnych realiach, w świecie, który z jednej strony przypomina codzienność młodych dorosłych, a z drugiej skrywa pod powierzchnią coś ciężkiego, niewypowiedzianego. Fabuła skupia się na konsekwencjach tego, co zdarzyło się wcześniej, nie zdradzając szczegółów, to raczej historia powrotu do miejsc, emocji i ran, które nigdy naprawdę nie zniknęły. Centralnymi postaciami są Lizzy i Chase, dwoje młodych ludzi naznaczonych przeszłością. Lizzy jest delikatna, ale pełna wewnętrznej siły, trochę jak płomień, który czasem drży, ale nigdy nie gaśnie. Motywuje ją potrzeba bezpieczeństwa, miłości, ale też chęć stanięcia twarzą w twarz z tym, co bolało. Chase natomiast jest bardziej skomplikowany, zamknięty, pęknięty w środku, próbujący utrzymać kontrolę nad światem, który nieustannie mu się wymyka. Tematyka książki dotyka dojrzałych i często bolesnych wątków, od miłości i przywiązania, przez samotność i lęk, aż po traumę, przemoc i walkę o siebie. Rutka pisze o dojrzewaniu emocjonalnym nie jako o czymś słodkim i oczywistym, ale jako o procesie pełnym potknięć, gniewu i poszukiwania własnego głosu. Styl autorki jest bardzo emocjonalny, momentami niemal poetycki, ale nie przesłodzony. Narracja jest płynna, dynamiczna, a język, mimo że prosty, niesie sporo metafor i subtelnych niedopowiedzeń. Rutka świetnie balansuje między surowością doświadczeń bohaterów a delikatnością opisów ich uczuć. Czyta się to z jednej strony lekko, a z drugiej czujemy, że każde słowo niesie ciężar. Mocną stroną „Flame” jest bez wątpienia psychologiczna głębia postaci oraz intensywna, gęsta atmosfera. Relacja Lizzy i Chase’a jest napisana z wyczuciem: nie jest cukierkowa, nie jest łatwa, ale przez to niezwykle prawdziwa. Do tego dochodzą umiejętnie prowadzone emocjonalne napięcia i momenty, które naprawdę potrafią ścisnąć człowieka w środku. Słabszą stroną, przynajmniej dla mnie, jest to, że momentami tempo bywa nierówne. Niektóre sceny przeciągają się bardziej, niż bym chciała, a skupienie na emocjach czasem przytłacza dynamikę fabuły. Zdarzały się też momenty, w których miałam wrażenie, że pewne wątki mogłyby zostać rozwinięte odrobinę inaczej lub szerzej. Mimo tych drobnych zastrzeżeń, książka mocno mnie poruszyła. Wciągnęła mnie emocjonalnie i zostawiła z poczuciem, że przeczytałam historię szczerą, bardzo ludzką i pełną intensywności. Najbardziej zapamiętam atmosferę, tę mroczną, pękniętą, ale jednocześnie niosącą nadzieję, jakby z każdą stroną bohaterowie uczyli się oddychać na nowo.

♥️ Kocham tę serię całym sercem, pomimo że mi je złamała na miliardy kawałków💔 Wszem i wobec ogłaszam, że cała seria zostaje moim numerem 1 wszystkich serii jakiekolwiek czytałam. A DARK SIDE moim nr 1 wszystkich książek ever!!♥️♥️♥️ Historia głównych bohaterów wykończyła mnie psychicznie, rozbudziła we mnie agresje i stres, nie spałam po nocach, nie mogłam się skupić na prawdziwym życiu, zużyłam całą rolkę papieru na łzy! Żadna seria nie wzbudzała we mnie tylu emocji! Zwłaszcza drugi tom który mnie z n i s z c z y ł!!!😭💔 Ten plot twist! Do teraz nie mogę dojść z podziwu!🤯 I zupełnie nie rozumiem skąd tyle negatywnych opinii. Sama przyznaję, że ich ilość mnie zniechęcała i sama z siebie nigdy bym po to nie sięgnęła. Wyścigi, auta - nie moje klimaty (btw. to tylko jeden z wątków, seria tak na prawde dotyczy czegoś zupełnie innego!) Gdybym nie dostala pierwszego tomu, pewnie nigdy bym nie wiedziała jakie cudo mnie omija (Nicola będę ci wdzięczna za tą pierwszą część do końca życia❤️🙈) Myślę, że większość negatywnie oceniających skończyło na pierwszym tomie. A autorka na pierwszej stronie pisze, że mroczna strona zaczyna się dopiero w drugiej części i wtedy wszystko nabiera sensu. WSZYSTKO. OMG JAK JA KOCHAM TĘ SERIĘ! To jedna z takich histori, o której nigdy nie przestaje się myśleć, która zostaje z czytelnikiem na zawsze. (nie pisze o czym jest seria, bo tego się poprostu nie da opisać🙈 za dużo się dzieję, a historia nabiera głębszego sensu dopiero po tym najwiekszym plot twiście jaki zdarzyło mi się w moim czytelniczym życiu przeczytać) POLECAM WSZYSTKIM!! CZYTAJCIE!! ⭐️11/10

Jak bardzo okażę się niedojrzała, przyznając, że najbardziej zachwyciła mnie sztampowa końcówka i scena na cmentarzu (i nie o pogrzeb chodzi!). Świetne zakończenie serii. Tyle nieprawdopodobnych zdarzeń, co w tej jednej części, nie ma nawet kinie klasy b, ale przymykam oko na te bzdury. Piękna historia!

Po przeczytaniu Red Shirt, Blue Shirt i White Shirt podeszłam do tej książki z dużymi oczekiwaniami… i niestety szybko zauważyłam, że wiele wątków jest dość przewidywalnych. Jeśli zna się wcześniejsze historie, łatwo domyślić się, w którą stronę pójdzie fabuła. Mimo tego książka naprawdę mi się podobała. Ma lekki, przyjemny styl i czyta się ją bardzo szybko. Największym plusem są bohaterowie i ich relacje – to one najbardziej trzymają przy tej historii i sprawiają, że chce się czytać dalej, nawet jeśli nie wszystko zaskakuje. To jedna z tych książek, które może nie wywołują efektu „wow”, ale dają czystą przyjemność z czytania. Idealna na luźniejszy wieczór. Na pewno sięgnę po kolejny tom 🤍

Świetna ksiązka nie zmiennię tak jak inne tytułu tej aktorki niesie ze sobą wiele wartości i nie romantyzuje nie zdrowo rzeczywistości tak jak wielu wydaniach tego typu. wiele osób może odnaleźć zrozumienie i siebie w jej książkach a dylogia "you" idealnie to oddaje. Sama historia nie da o sobie długo zapomnieć, przychodzą przez nią wszystkie emocje, łzy i śmiech a Oliver oficjalnie stał się moim książkowym mężem😅

8 gwiazdek za przykucie uwagi i nieprzerwaną ochotę by czytać dalej oraz potęgowanie ciekawości o co tu do diabła chodzi. Napięcie jest obecne od pierwszej linijki do ostatniej. Toksyczne zachowania Sharpa i niepewność co do wiarygodności tego co widzi i myśli bohaterka wzbudza wahanie co ma się myśleć. Było troszkę sztuczności i niedociągnięć w narracji i dialogach, ale można to wybaczyć.

Ksiązka jest genialnie napisana czyta się ją płynie i bardzo oddaje emocje, porusza bardzo ważne wartości i sytuacje które często są pomijane lub nie zdrowo romantyzowane w tego typu ramnsach ale ta historia jest inna. Końcówka rozbiła moje serce na kawałki ale to właśnie jest magia tej książki.

Książka o nastolatkach, wakacjach, nowej dziewczynie w miasteczku i przystojniaku o błękitnych oczach, gdzie nienawiść przeradza się w piękną historię miłosną. Brzmi banalnie, jak utarty schemat i najpewniej tak właśnie jest. Jednak polemizowałabym w kwestii tego, czy to minus. 😏 Powieści young adult, mające swój początek na wattpadzie bardzo często zaczynają się i ciągną długo tym właśnie schematem, że przystojny chłopak jest opryskliwy, sarkastyczny, wręcz niemiły, a jednocześnie odkrywamy jego wnętrze, burzymy mury, którymi się obstawił i odkrywamy jego wrażliwość i tajemnice. Tutaj nie jest inaczej, a mimo tego działa to i wciąga prawie, że od pierwszych rozdziałów. Na początku, kiedy zaczęłam czytać miałam wrażenie, że sposób pisania jest infantylny i że raczej nie odnajdę się w tej dziecinnej historii, po czasie jednak rozdziały chłonęłam raz za razem i czasem nie mogłam się oderwać, czekając co będzie dalej. 📖 Dość szybko dostajemy sygnał, że główny sprawca całego zamieszania coś ukrywa i praktycznie od razu domyśliłam się o co chodzi, nie zepsuło mi to jednak frajdy z dalszego poznawania historii. ✨ Summer Love jest napisana bardzo lekkim językiem, przez co czyta się bardzo szybko i przyjemnie, głównych bohaterów da się polubić i kibicować im, choć oczywiście czasem zachowują się irracjonalnie i jak rozwydrzone dzieci. Całość jest naprawdę przyjemną nastoletnią historią miłosną z letnią młodzieńczą zabawą, iskrzącą chemią okraszoną sarkazmem, niezbyt tajemniczą tajemnicą Coltona i ciężkimi przeżyciami rodzinnymi Summer, z którymi nie do końca potrafi się uporać. Zakończenie staje się bardziej poważne niż cała książka, która nie próbowała taka być. Choć nawet w tych poważnych momentach pojawiają się wątki, które śmieszą. Bardzo podobał mi się fragment, gdzie Colton zorganizował z Summer wszystkie momenty, które przeżyli razem, a także orkiestra z YMCA. Zakończenie czytałam z przerwami bo tak płakałam, że myślałam, że w ogóle nie uda mi się skończyć. 🤧 Najbardziej złamała mnie jednak ostateczna końcówka z pocztą głosową. 💔 Podsumowując mi się bardzo podobała jako lekka powieść o nastoletniej miłości, z dość smutnym twistem na końcu. Ja to widziałam oczami wyobraźni jako niezłą ekranizację, która jako serial zrobiłaby pewnie viral na miarę Tego Lata Stałam się Piękna. 😅