Epidemia

CUDOWNA. Akcja. Emocje. Nie mogłam się oderwać. Główna bohaterka da się lubić. Jej decyzje i emocje są bardzo l u d z k i e. Przez to jest bardziej realistyczna. Mamy tu budowanie społeczności od zera i padają pytania egzystencjalne: o wspomnienia, emocje, świadomość, o uczucie bycia sobą. Co tak naprawdę sprawia, że żyjemy? Małe niedociągnięcie to wątki romantyczne. Czuć, że są napisane przez mężczyznę (to nic złego, ma to w sobie swój urok). Jednak... czasami dostajemy kawa na ławę, co powinniśmy zrozumieć i poczuć sami.

Susan Vaught – Szaleństwo „𝕋𝕪𝕝𝕜𝕠 𝕡𝕒𝕞𝕚𝕖̨𝕥𝕒𝕛: 𝕟𝕚𝕖 𝕨𝕤𝕫𝕪𝕤𝕥𝕜𝕠, 𝕔𝕠 𝕫ł𝕖 𝕨 𝕥𝕪𝕞 𝕞𝕚𝕖𝕛𝕤𝕔𝕦, 𝕛𝕖𝕤𝕥 𝕞𝕒𝕣𝕥𝕨𝕖”. Never w stanie Kentucky to spokojne miasteczko. Jest jednak miejsce, gdzie żywi i martwi nie mogą zaznać spokoju – Szpital Psychiatryczny im. Lincolna. To właśnie tam zatrudnia się 18-letnia Forest. Chce zarobić na studia i wyrwać się w świat, nie wie jednak, że szpital to nie tylko „monstrum zrobione z kamieni, cegieł i metalu. To także brama pomiędzy dwoma światami: naszym oraz miejscem, gdzie zmarłe istoty oczekują Sądu Ostatecznego”. Nie jest to książka z nowości wydawniczych. Sięgnęłam po nią, bo została wybrana jako ta, którą omówimy na prowadzonym przeze mnie Dyskusyjnym Klubie Książki. Nie spodziewałam się jednak, że będzie to tak dobra i wciągająca historia, że przeczytam ją za jednym razem! „Szaleństwo” to historia z gatunku fantastyki skierowanej do młodzieży. Akcja jest w niej naprawdę wartka, coś jak w historiach przygodowych, kiedy to grupa dzieciaków próbuje wygrać ze złem. Dodatkowo mamy odrobinę mroku, który wprowadza samo miejsce akcji – „W bajkach zamki zawsze są promiennie śliczne i pękają w szwach od jednorożców. Psychiatryk Lincolna nie jest takim zamkiem”. Wpływa na to również język, jakiego używa autorka – „Jej martwe usta poruszyły się, a martwy głos wyświszczał jej ostatnie słowa prosto w moje ucho – Tym razem będzie głodne”. Autorka postawiła tutaj na solidny przekrój postaci. Po pierwsze jest Imogena – kobieta potężna, która – „powstrzymuje inwazje naprawdę przerażających rzeczy, które usiłują się wydostać z Lincolna.”. Po drugie, mamy tutaj grupkę młodzieży o różnych cechach osobowości oraz doświadczeniach, każda jednak osoba jest niezwykle ważna dla pozytywnego zakończenia historii. Nie mogło również zabraknąć wątku miłości, ale jest on tylko drobnym dodatkiem do przedstawionych wydarzeń. Jest to książka zawiła, wciągająca i przedstawiona z perspektywy czterech różnych postaci. Każda opisuje inne wydarzenia, które tak naprawdę zazębiają się ze sobą. Całościowo czytelnik dostaje naprawdę kompletną historię, od której nie sposób się oderwać. Świetna młodzieżówka, polecam! 7💀/10

W książkach z tej serii jest coś niesamowitego, co nie pozwala się od nich oderwać. I tym sposobem zaczęłam czytać jednego dnia o 23, by następnego o 18 ją skończyć, a miałam po drodze to i owo do zrobienia. Praktycznie od razu zabieram się za trzeci tom.

Wciąga. Sam pomysł na stworzenie świata, w którym zdrowie psychiczne jest najwyższym priorytetem, to idea jak najbardziej na te czasy. Kontekst, że edukacja została zreformowana na tyle, aby wkuwanie faktów było mniej ważne niż dbanie o psychikę, jest warty rozważenia w rzeczywistości. Wartościowa dla mnie była podróż do wnętrza bohaterki, która wydaje się być osobą wysoko wrażliwą, co w jej zawodzie niby jest na wagę złota - ale tylko dla jej klientów, nie dla zdrowia jej samej. Ale - jak to zwykle bywa - idea takiego świata jest szczytna, dopóki nie pojawią się osoby chciwe i żądne władzy. Świat wewnętrzny bohaterki wyjątkowo do mnie przemawia. To, czego doświadcza, to zbyt dużo dla 17-latki. Dlatego ciekawa jestem, co pokażą kolejne tomy: jaka była naprawdę rola jej ojca w wydziale żałoby i dla niej samej? Na co zgodził się Deacon- czy jest jej prawdziwym sojusznikiem uwikłanym w zły kontrakt, czy ich relacja jest zbudowana na obłudzie? W jaki sposób zatarto wspomnienia Quin? Tyle pytań - dobrze że jest kilka kolejnych tomów (:

Ciężko jest powiedzieć o czym ta książka miała być. Niby miał być to thriller/kryminał młodzieżowy, ale pojawia się on dopiero na ostatnich 100 stronach, i jest napisany w sposób nie ciekawy. Niby miała to być opowieść o młodych ludziach, biorący udział w konkursie, jednak postacie nie są napisany w sposób interesujący, tak by czytelnik mógł im kibicować, ani też nie mamy zbytnio pokazane jak prowadzili te kluby, co było zadaniem konkursowym. Przy okazji autorka skupia się tylko i wyłącznie na tych 3 głównych bohaterach, więc jesteśmy pewni, że oni trafią do finałowej trójki, pozostali uczestnicy są tylko imieniem/ksywką w tej książce. Jako pierwsza część też się nie broni, w żaden sposób nie zachęca do przeczytania następnej części. Jedynym ciekawym wątkiem było życie celebrantów, tak nam przypomina, że ich życie to tak naprawdę tylko gra. Przy okazji styl autorki jest w porządku, i książka raczej nie denerwuje. Ta pozycja po mnie tak spłynęła, była nie najgorszym wymóżdżaczem. Polecam raczej młodzieży, która lubi oglądać różnego rodzaju reality show.

kontynuacja "Plagi samobójców", która choć nadal wciąga, wypada nieco słabiej niż pierwsza część. Fabuła rozwija świat przedstawiony, ale niektóre wątki wydają się mniej angażujące, a tempo akcji momentami zwalnia. Bohaterowie nadal są interesujący, jednak ich decyzje bywają frustrujące i czasem mało logiczne. Relacje między postaciami odgrywają dużą rolę, choć chwilami wpadają w schematy typowe dla młodzieżowych dystopii. Styl autorki pozostaje lekki i przyjemny, dzięki czemu książkę czyta się szybko. Mimo kilku słabszych momentów to wciąż solidna pozycja dla fanów pierwszego tomu. 6/10 – dobra kontynuacja, choć nieco mniej emocjonująca niż poprzedniczka. Raczej nie wrócę już do tej serii.

Jedna z moich ulubionych książek. Spodobała mi się główna bohaterka, motyw przewodni oraz fabuła. Utożsamiałam się z Alexis, która świat oglądała przez obiektyw aparatu. Lekkie pióro, przystępny język i ciekawe opisy sprawiały, że dostawałam gęsiej skórki w co straszniejszych momentach i myślę, że książka ruszy zarówno młodszych jak i starszych czytelników.

"Ale czasem jeszcze gorsza od choroby jest nadzieja." Tella ma za sobą przerażającą przeprawę przez dżunglę i pustynię. Nie może się już wycofać. W kolejnych etapach wyścigu zmierzy się z ukrytymi niebezpieczeństwami oceanu, mrożącym oddech górskim zimnem oraz… nowymi, pokrętnymi zasadami wyścigu. Co jednak, jeśli niebezpieczeństwo leży jeszcze głębiej? Jak można ufać komukolwiek, skoro wszyscy mają jakieś sekrety? Co zrobić, gdy osoba, na której najbardziej polegasz, nagle przestaje cię wspierać? Jak wybrać między jednym życiem a drugim? Wyścig dobiega końca. Wystartowało stu dwudziestu dwóch uczestników. Kiedy Tella i ci, którzy przeżyli, stają do ostatniego etapu, jest ich zaledwie czterdziestu jeden… i tylko jedna osoba może zwyciężyć. Oszałamiający thriller Victorii Scott sprawi, że twój puls przyspieszy! Jakiś czas temu spędziłam miło czas z powieścią Ogień i Woda, ale kiedy już skończyłam ogarnął mnie smutek i rozpacz bo nie miałam pod ręką kolejnego tomu, a byłam tak ciekawa dalszych przygód bohaterów których tak polubiłam. Na szczęście Kamień i Sól już do mnie dotarła i mogę się nią z wami podzielić, bo naprawdę jest o czym mówić. Książka nie jest jakoś mega obszerna ale wszystko jest na swoim miejscu, historia nie jest ani za bardzo przyśpieszana ani za powolna, więc jest idealna. Każdy wątek jest przemyślany i dopracowany przez co książka jest jeszcze przyjemniejsza w czytaniu. Zacznijmy może od głównej bohaterki czyli Telli która musiała uciec z domu i wziąć udział w Piekielnym Wyścigu aby móc zawalczyć o lekarstwo dla brata, o jego życie. Pierwsza połowa wyścigu była bardzo męcząca i pokazała zawodnikom że zdobycie lekarstwa nie jest takie proste i nikt nie jest bezpieczny. Organizatorzy wyścigu nie przejmują się czy ktoś będzie ranny a co gorsza czy zginie, tak naprawdę nikt nie wie o co im chodzi, ale w drugim tomie zostaje odkrytych coraz więcej kart, ale co gorsza nie wszystkie. Wydaję mi się że od momentu kiedy poznaliśmy Tella mogliśmy zauważyć jak wydoroślała i stała się bardziej odważna i współczująca dla innych. W drugim tomie jej relacje z Guy'em się rozwija ale tak naprawdę nawet sama Tella nie wie w jakim kierunku ich związek zmierza, gdyż zwycięzca może być tylko jeden. Trochę denerwowało mnie zachowanie Guy'a kiedy uważała że Tella bez niego sobie nie poradzi w dalszej części Piekielnego Wyścigu, chociaż już kilkakrotnie pokazała że umie walczyć o swoje i jest bardzo odważna. Jak w pierwszym tomie uwielbiam wątek z pandorami, do teraz uważam że to najlepszy pomysł jaki niedawno czytałam. Zachowanie Telli wobec ich również się nie zmienia, i mogę nawet powiedzieć że jeszcze bardziej się o nie troszczy. Ale czy dobrze postępuję ? Może przed innymi zawodnikami wygląda na niebezpieczną skoro posiada więcej niż jedną pandorę a inni zawodnicy nie mają nawet jednego pomocnika, ale czy na pewno Tella wyjdzie na tym dobrze ? Nie wiem czego się spodziewałam po drugim tomie ale na pewno autorka mnie nie zawiodła i lektura była przyjemna i lekka. Fabuła książki jest bardzo chaotyczna ale nie możemy narzekać na nudę, bohaterów książki cały czas spotyka coś zaskakującego, ale na pewno nic miłego dla nich. Pojawiają się nam nowe postacie, i nowe pandory więc idealnie dla mnie. Poza tym szata graficzna jest wprost nieziemska tak samo jak pierwszego tomu, naprawdę wielki podziw dla wydawnictwa bo są to jedne z moich ulubionych okładek. Serdecznie polecam wam tą serię jak i ten tom. Victoria Scott ma naprawdę wielki talent i nic tylko czekać na kolejne jej publikacje którą również podbiją serca czytelników. https://in-my-different-world.blogspot.com/2016/04/victoria-scott-ogien-i-woda-kamien-i-sol.html

Książka nie była zła, ale... jakbym to gdzieś już czytała. Motywy, takie jak rysowanie czyichś myśli, są oklepane. A najbardziej oklepanym schematem jest: ona - główna bohaterka i on - przyjaciel gej. To jest do bólu nudne. Nie jestem w stanie zliczyć, w ilu książkach przewinęła mi się tego typu relacja. Nie można wymyślić innych przyjaciół? Tylko wszystko musi być przesadnie poprawne politycznie?

"Panika" to książka YA, czyta się ją przyjemnie i szybko. Tytułowa "Panika" to gra dla maturzystów dość niebezpieczna i ryzykowna. To gra o duże pieniądze....ale czy warto ryzykować życie? Młodzi ludzie uczestniczą w grze z różnych pobudek, jest to zemsta, wyrównanie rachunków, odrzucenie, chęć wyrwania się z małego miasteczka czy sława Wchodząc w grę nie zdają sobie sprawy jaką cenę będą musieli sami zapłacić

Naprawdę ciekawa pozycja. Poruszyła sporo interesujących kwestii, chociaż momentami czuć było, że ma swoje lata i niektóre rzeczy się zwyczajnie przedawniły. No i trochę przerażająco się czytało tę książkę teraz, po pandemii, która w czasie pisania jej była czystą fikcją.

Przyjaźń ponad wszystko . Outliersi autorstwa K. McCreight to jeden z zapomnianych thrillerów młodzieżowych. Przyznaję, że przypomniałam sobie o tej książce podczas ostatniej wizycie w bibliotece. Potem z lubimyczytac.pl dowiedziałam się, że ta pozycja to pierwsza część trylogii. . Wyllie zmaga się z utratą matki i problemami psych1cznymi. Ma przyjaciółkę Cassie, która rzuciła się w wir nał0gów. Cassie znika bez śladu, jej matka zaczyna się martwić. Wyllie dostaje wiadomość od dziewczyny ze wskazówkami, gdzie można ją znaleźć. Okazuje się, że nastolatka jest w dużym niebezpieczeństwie. Wyllie wyrusza w drogę razem z Jasperem, który jest chłopakiem Cassie… . Wciągnęłam się od samego początku i na dodatek utożsamiłam się z Wyllie. Książka zaczyna się zwyczajnie, jednak im dalej w las, tym dziwniej. Od połowy książki nie rozumiałam, co się tam w ogóle dzieje. Zakończenie szokuje i zachęca do sięgnięcia po kolejne tomy. . Na szczęście w mojej bibliotece jest reszta serii. Z pewnością się z nią zapoznam.

Podchodząc do lektury tej książki nie miałem żadnych oczekiwań. Jednak czuję się pozytywnie zaskoczony lekkością z jaką się czyta. Fabuła rozwija się stopniowo jednak potrafi utrzymać poczucie zaciekawienia. Na minus muszę wspomnieć, że czuć iż jest to pierwszy tom większej historii przez co samo zakończenia pozostawia poczucie niedosytu.

Bardzo ciekawa fabuła, tak samo jak w części pierwszej. Lekki zamęt wprowadziły różnice w tłumaczeniu nazw własnych miejsc i organizacji w książce. Poza tym przyjemnie się czytało, kontynuacja historii nie była jakoś specjalnie naciągana. Lekka lektura na wolne wieczory.

Nie będę się wyjątkowo czepiał miałkości formy, młodzieżowego sznytu i prostoty cechującej przekaz, gdyż w końcu dla nastolatków ma to być dzieło. A jest to dzieło jednego pomysłu, ale fajnie i konsekwentnie rozwijanego. Pal licho, że pomysł z odcięciem głowy i przyszyciem jej do innego ciała nie broni się w żaden fantastyczno-naukowy sposób, równie dobrze możemy udawać, że po prostu główny bohater na pięć lat zapadł w śpiączkę. Głównym punktem programu jest właśnie to jak sobie radzi z powrotem do życia, które zmieniło się diametralnie, choć przecież on sam dopiero co tu był. I jest to ciekawe, fajne, przyjemne...obserwować jak próbuje sobie radzić z tym, że dziewczyna, którą kocha jest pięć lat starsza i zaręczona jest z innym, najlepszy przyjaciel jest już na studiach, a rodzice, no cóż jak to rodzice... Niestety mam wrażenie, że ciekawej by było, gdyby autor spróbował podejść do tematu jeszcze bardziej wielowątkowo, pokazując jeszcze więcej rzeczy, które młodemu Travisowi "uciekły" i się "postarzały". Na początku jeszcze to jakoś wygląda, w druga połowa historii to jednak już tylko gonitwa za dziewczyną, którą kocham, ma ona być ze mną, bo to moja bratnia dusza i tak ma być. W pewnym momencie dosłownie kibicowałem za tym, żeby ten cały plan runął mu na łeb. Ostatecznie autor wybrnął z tego poprawnie, i myślę, że lekcja, którą dostał Travis na koniec ukontentuje zarówno romantyków jak i realistów.

Autora poznałam jakiś czas temu, kiedy to pożyczyłam od siostry dwa pierwsze tomy z serii Gone. Wniosek po nich mam jeden, Grant pisze o nastolatkach, ale nie tylko dla nastolatków. "Posłaniec Strachu", to książka o przemocy, znęcaniu się, bólu, krzywdzie i konsekwencjach. To pozycja przy której robimy sobie rachunek sumienia i zastanawiamy się czy byśmy się zmierzyli z naszym największym lękiem. Książka zaskoczyła mnie swoją oryginalnością, nic podobnego wcześniej nie czytałam. Fabuła jest tak skonstruowana, że ciężko mówić o niej jednocześnie nie zdradzając nic istotnego

📖🐲 Ocena średnia to 7, bo pomysł jest według mnie naprawdę ciekawy i sama historia mnie wciągnęła i już czytam tom numer dwa, ale niestety wykonanie jest bardzo siermiężne. Niestety wyjaśnienia tajemnic i ważnych dla akcji informacji odbywają się w długich wypowiedziach "złoczyńcy", który wyjaśnia swoje złe postępowanie, co jest po pierwsze nienaturalne, a po drugie zmniejsza przyjemność czytania i odkrywania tych sekretów samemu. Czuć zatem, że to książka dla młodszego odbiorcy, ale, tak jak mówię, mnie sama koncepcja podróży na Marsa i reality show w kosmosie przypadła do gustu.

Ku mojemu zdziwieniu ten tom okazuje się być lepszy niż poprzedni. Główna bohaterka odsłania przed nami swoją mroczną, złą duszę i umysł nawiedzany szeptami podpowiadającymi najgorsze scenariusze. Każda z pozostałych postaci ma swój wyraźnie zaznaczony cel i komplikuje sprawy, nie jest tylko wygodnym tłem dla osi historii. Śledzenie powolnej transformacji skrzywdzonej dziewczyny w zimną, okrutną istotę czasem powoduje coś więcej niż tylko dyskomfort, nadaje to jednak charakterowi autentyczność.

Bardzo ciekawy pomysł na książkę -aż nie mogłam się doczekać aby ją przeczytać. Pierwsze kilkanaście stron pochłonęłam szybko... a potem było coraz gorzej. Zaczełam czuć nudę. Skończyłam książkę z lekkim rozczarowaniem ale będę próbować kolejną część. Jest duża szansa że się fajnie rozkręci :)

David lubi przemierzać Londyn górą, mknąc po dachach czuje się wolny i szybciej może dostarczać zamówione "białe kruki" z antykwariatu gdzie pracuje. Pewnej nocy spotyka na dachu piękną Heaven, która potrzebuje pomocy. Mówi mu, że właśnie kroś wyciął jej serce i okazuje się, że nadal ją ściga. Najpierw David nie chce wierzyć, ale gdy udają się do szpitala wszystko się potwierdza i muszą uciekać Pewien zbir wycina ludziom serca, a oni muszą się dowiedzieć dlaczego.. oraz dlaczego Heaven nadal żyje, czyżby nie była człowiekiem? Trochę mnie zmęczyło to ciągłe uciekanie.