Drzewo Anioła

Oficer kawalerii Dymitr trafia do szpitala. Trafia on pod opiekę Tatiany. Niebawem dowiaduje się, że dziewczyna jest córką cara Mikołaja II. Zaczyna ich łączyć ogromna miłość. Niestety rewolucje przetaczające się przez Rosję oraz panujący w kraju bolszewicki terror sprawiają, że drogi kochanków rozchodzą się. Prawie sto lat później przeżywająca w swoim małżeństwie kryzys Kitty przylatuje z Londynu do Stanów Zjednoczonych. Zatrzymuje się w domu należącym do swojego pradziadka. Odkrywa tam wysadzany klejnotami naszyjnik. Znalezisko to staje się dla Kitty okazją do poznania przeszłości o swojej rodzinie. "Sekret Tatiany" to kolejna przeczytana przeze mnie powieść, w której historia miesza się z teraźniejszością. To historia osób, które pragną miłości i chcą odnaleźć spokój. Muszą mierzyć się przy tym ze skomplikowanymi stosunkami międzyludzkimi oraz burzliwą sytuacją społeczno-polityczną. Odkrywane przez nich tajemnice mocno wstrząsają ich życiem. Jednocześnie nie tracą nadziei na lepszą przyszłość i starają się być wierni swoim przekonaniom. Choć ich koleje losu nie układają się zbyt pomyślnie wierzą, że mogą jeszcze naprawić swoje relacje z bliźnimi i zyskać szansę na prawdziwą miłość. Reasumując. Jest to pełna emocji i uniesień powieść, która urzeka swoją narracją oraz klimatem. Wgłębiając się w jej treść, coraz mocniej utożsamiałem się z postaciami i z wypiekami na twarzy czytałem ich dalsze losy. Cieszę się, że mogłem sięgnąć po tę książkę.

„Skradzione małżeństwa” Diane Chamberlain to powieść, która zaczyna się jak szept, by z każdą stroną stawać się coraz głośniejszym krzykiem o prawo do szczęścia i własnych wyborów. Tess DeMello, główna bohaterka, zdaje się uosabiać życiową ironię – jedna noc, jeden błąd, a jej uporządkowany świat w jednej chwili rozsypuje się jak domek z kart. Autorka zabiera nas do dusznego, nieprzyjaznego miasteczka na południu Stanów Zjednoczonych w latach 40., gdzie uprzedzenia i tajemnice są codziennością, a społeczność rządzi się swoimi surowymi zasadami. Tess, próbując odnaleźć się w nowej roli żony, jest niczym obcy ptak wrzucony do klatki – wrogie spojrzenia, chłodne relacje i mąż, który zamiast być oparciem, jest zagadką, której rozwiązanie przynosi więcej pytań niż odpowiedzi. Chamberlain jednak nie osadza swojej bohaterki wyłącznie w roli ofiary. Tess, choć złamana, zaczyna walczyć – najpierw o innych, pracując w szpitalu polowym, a potem o siebie, rzucając wyzwanie swojemu losowi. To nie tylko opowieść o małżeństwie, ale o tym, jak często w życiu musimy budować siebie na nowo, czasem na zgliszczach własnych decyzji. Książka zachwyciła mnie nie tylko bogatym tłem historycznym, ale przede wszystkim subtelnym ukazaniem emocji – tęsknoty, rozczarowania, odwagi. To historia, która pokazuje, że nawet w najciemniejszych momentach można odnaleźć światło, jeśli tylko ma się odwagę spojrzeć w głąb siebie.

Cenię książki, które mnie do czegoś inspirują. Ta powieść zachęciła mnie do sięgnięcia po mapę Wielkich Jezior kanadyjskich (geografia moja miłość) i wędrówki palcem po mapie śladami bohaterów. Obejrzałam jak wyglądają obecnie tereny Jeziora Górnego i latarnie na tym obszarze. Można tam obecnie wybrać się na wspaniałe wycieczki różnymi szlakami i kto wie, może tam, gdzie swoje ślady pozostawiły siostry Elizabeth i Emily. Latarnia morska jest dla mnie zawsze symbolem bezpieczeństwa. Do niedawna jeszcze były miejscem mozolnej i odpowiedzialnej pracy latarników oraz miejscem życia ich rodzin. O tym opowiada ta powieść, kreśląc wolno mijające dni i odkrywając tajemnice, które tylko w tak odludnych miejscach mogły przetrwać tak długo. Polecam ze względu na piękno przyrody i wolno płynący czas.

„Sekret listu” to literacka partia szachów, w której pionkami są ludzkie emocje, a stawką – fundamenty brytyjskiej elity. Lucinda Riley, zamiast trzymać się sztywnych ram gatunkowych, stworzyła opowieść o tym, jak jeden stary dokument potrafi wywrócić do góry nogami życie młodej dziennikarki i zakłócić spokój tych, którzy dotąd czuli się nietykalni. W sercu tej historii pulsuje Londyn pełen kontrastów – od dusznych, przesiąkniętych zapachem papieru redakcji, po chłodne, marmurowe korytarze władzy. Joanna Haslam, wchodząc w posiadanie tajemniczego listu po zmarłej staruszce, nieświadomie pociąga za nitkę prowadzącą na same szczyty hierarchii społecznej... Struktura powieści opiera się na umiejętnym połączeniu intrygi kryminalnej z wnikliwą analizą wewnętrznych przeżyć głównych postaci. Bohaterowie nie są tu tylko tłem dla intrygi; każdy z nich dźwiga własne lęki, niespełnione ambicje i przeszłość, która nie daje o sobie zapomnieć. Gdzie kończy się lojalność wobec rodziny, a zaczyna moralność? Riley kreśli obraz miłości uwikłanej w polityczne skandale, w którym nie ma miejsca na łatwe happy endy. Zamiast pędzącej akcji dostajemy gęstą atmosferę i mozolne odkrywanie tajemnic, które mają moc niszczenia wszystkiego, co bohaterowie zdążyli zbudować.

Jestem bardzo pozytywnie zaskoczona -to była ciekawa historia! Lubię gdy prawda historyczna i fikcja splatają się tak jak w tej książce. Wciągnęły mnie losy carewny Marii i jej rodziny, współczesna historia Val trochę mniej, zakończenie spinające całą dwutorową opowieść jak najbardziej na plus.

Opowieść zaczyna się na smaganym wiatrem irlandzkim wybrzeżu, gdzie szum oceanu stanowi tło spotkania dwóch zagubionych dusz. Kobieta, uciekająca z tętniącego życiem Nowego Jorku w celu uleczenia złamanego serca w rodzinnym domu, spotyka na krawędzi klifu tajemniczą, niemal eteryczną dziewczynkę. Przypadkowe zetknięcie otwiera puszkę Pandory pełną rodzinnych sekretów, przez dekady starannie ukrywanych pod warstwą milczenia i wzajemnych uprzedzeń... Historia meandruje między współczesnością a początkami ubiegłego wieku, ukazując nierozerwalny splot losów dwóch rodów. Przeszłość, naznaczona traumami pierwszej wojny światowej, zakazanymi uczuciami i społecznymi barierami, nie daje o sobie zapomnieć, rzucając cień na życie kolejnych pokoleń. Każdy krok ku prawdzie odsłania kolejne warstwy żalu, ale daje również nadzieję na ostateczne pojednanie z własnym dziedzictwem. Surowy krajobraz West Cork nie stanowi tutaj jedynie tła, lecz pozostaje niemym świadkiem dramatów rozgrywających się na przestrzeni stu lat. Atmosfera melancholii i pewnego rodzaju baśniowości sprawia, że granica między rzeczywistością a zapisem w pamięci przodków zaciera się. Całość skłania ku głębokiej refleksji nad zakorzenieniem dzisiejszych wyborów w błędach i marzeniach poprzedników oraz ukazuje wybaczenie jako jedyny sposób przerwania błędnego koła cierpienia....

To nie jest książka, która uderza nagle. Ona powoli wchodzi pod skórę i zostaje tam na długo. Wielka samotność to historia, która na pierwszy rzut oka opowiada o trudnym życiu na odludziu. Szybko jednak okazuje się, że najtrudniejsze nie jest to, co na zewnątrz — ale to, co dzieje się w domu. Czytałam ją z rosnącym niepokojem. To opowieść o miejscu, które powinno być bezpieczne, a staje się źródłem strachu. O cienkiej granicy między miłością a lękiem. O tym, jak łatwo usprawiedliwiać czyjeś zachowanie, kiedy bardzo chce się wierzyć, że będzie lepiej. Najbardziej poruszyło mnie to, jak dziecko odbiera rzeczywistość — chłonie emocje, napięcie i ciszę, nawet jeśli nikt ich nie nazywa. Ta książka zostawia z ważną refleksją o odpowiedzialności za wybory — nie tylko wobec siebie, ale też wobec tych, którzy przyjdą po nas. Bo czasem największe rany nie powstają z braku miłości, tylko z jej wypaczonej formy. To bolesna, ale bardzo potrzebna historia. Przypomina, że miłość to nie tylko obecność — to także bezpieczeństwo i poczucie, że we własnym domu nie trzeba się bać.

Trzecia książka Pani Kate Morton, którą miałam przyjemność przeczytać. Od razu zainteresował mnie opis fabuły. Spodziewałam się historii pełnej sekretów i wydarzeń z przeszłości, ale książka okazała się jeszcze bardziej wciągająca, niż przypuszczałam. To niezwykła opowieść o pamięci, miłości, tajemnicach oraz o tym, jak wydarzenia sprzed wielu lat mogą wpływać na kolejne pokolenia. Akcja powieści rozgrywa się na dwóch planach czasowych. W czasach współczesnych poznajemy Elodie Winslow – młodą archiwistkę, która podczas pracy znajduje stary szkicownik oraz fotografię tajemniczej kobiety. Wśród dokumentów znajduje się także rysunek pięknego domu nad rzeką – Birchwood Manor. To znalezisko wzbudza w bohaterce ogromną ciekawość i skłania ją do odkrywania historii tego miejsca. W ten sposób stopniowo poznajemy wydarzenia z przeszłości. Druga część historii przenosi nas do XIX wieku. Latem 1862 roku grupa artystów przyjeżdża do Birchwood Manor, aby odpocząć i znaleźć inspirację do pracy. Początkowo wszystko wydaje się spokojne i pełne twórczej atmosfery, jednak z czasem zaczynają dziać się dziwne i niepokojące rzeczy. Dochodzi do kradzieży cennego klejnotu, tajemniczego zaginięcia młodej kobiety oraz tragicznej śmierci. W centrum tych wydarzeń znajduje się Birdie – tytułowa córka zegarmistrza – która staje się jedną z najbardziej zagadkowych postaci w całej powieści. Największe wrażenie zrobił na mnie niezwykły klimat książki. Autorka bardzo szczegółowo opisuje miejsca, przyrodę i wnętrza domu, dzięki czemu podczas czytania mogłam sobie wyobrazić każdy szczegół posiadłości Birchwood Manor. Szczególnie podobały mi się opisy starego domu nad rzeką oraz atmosfery XIX-wiecznej Anglii. Dzięki temu miałam wrażenie, jakbym przeniosła się w czasie i obserwowała wydarzenia razem z bohaterami. Dużym atutem powieści są również bohaterowie. Każda postać jest dobrze opisana i ma swoją własną historię oraz charakter. Podczas czytania łatwo było mi zrozumieć ich emocje i motywacje. Najbardziej zainteresowała mnie postać Birdie, ponieważ jej losy są pełne tajemnic i stopniowo odkrywanych sekretów. Autorka bardzo umiejętnie buduje napięcie i sprawia, że chce się poznać prawdę o wydarzeniach z przeszłości. Podobał mi się także sposób prowadzenia narracji. Historia jest opowiadana z różnych perspektyw oraz w różnych momentach czasu, co sprawia, że książka przypomina układankę, której elementy powoli zaczynają do siebie pasować. Uważam, że Córka zegarmistrza to bardzo interesująca i pięknie napisana powieść. Łączy w sobie elementy tajemnicy, historii oraz wzruszającej opowieści o ludzkich losach. Autorka pokazuje, że przeszłość może mieć ogromny wpływ na teraźniejszość, a niektóre sekrety potrafią przetrwać wiele lat. Zdecydowanie polecam tę książkę osobom, które lubią klimatyczne i tajemnicze historie. Moim zdaniem jest to powieść, która potrafi wciągnąć czytelnika i na długo pozostać w jego pamięci. Czytanie jej było dla mnie bardzo przyjemnym doświadczeniem.

Wciąż poruszająca, niezwykle trudna historia o niewolnictwie i traktowaniu ludzi o pochodzeniu "czarnym" jako gorszych, jako rzeczy. Mocniej wstrząsnęła mną część pierwsza, ale i obok tej historii nie mogłam przejść obojętnie, ani oderwać się od lektury. Czuję jednak niedosyt, ponieważ część poruszonych wątków nie zostało zakończonych.

Smutna historia, jakich bez liku wydarzyło podczas wojen świata. Wojna, okupacja, ale miłość i namiętność i tak znajdą sposób by połączyć ludzi. Głód, strach i prześladowania ale dobroć ludzka, honor, odwaga i potrzeba niesenia pomocy i tak znajdą drogę do serc prawdziwych ludzi. Polecam opowieść... tego rodzaju historie powinny być lekturami w szkołach, po to żeby ludzie nigdy nie zapomnieli co znaczy wojna i z jakiego powodu nigdy nie powinno sie do niej dopuścić.

„Zostały po niej sekrety” to książka jak rozsypane puzzle – im więcej elementów układam, tym bardziej dostrzegam, że obraz wcale nie jest taki, jak się wydawało na początku. Chamberlain splata losy Keitha i Maggie w duszny, pełen bólu węzeł, z którego trudno się uwolnić. To historia ludzi naznaczonych tragedią, którzy muszą zdecydować, czy pozwolą przeszłości zniszczyć ich do końca, czy znajdą w sobie siłę, by poskładać to, co jeszcze da się uratować. Wciąga, porusza i zostaje w myślach na długo – jak niewypowiedziane tajemnice, które zmieniają wszystko. To książka, która oplata czytelnika siecią tajemnic i emocji, nie pozwalając się uwolnić aż do ostatniej strony. To opowieść o bólu, który nie daje o sobie zapomnieć, o winie, która odbija się echem w sercach bohaterów, i o więziach, które – choć poranione – wciąż istnieją. Keith i Maggie to jak dwie połówki tej samej tragedii, połączeni wspólną przeszłością, choć woleliby o niej zapomnieć. Chamberlain z chirurgiczną precyzją odkrywa przed nami warstwa po warstwie skomplikowane emocje i rodzinne sekrety. To nie jest zwykła powieść – to psychologiczna rozgrywka, która każe zastanowić się, ile jesteśmy w stanie wybaczyć i czy każdy sekret powinien ujrzeć światło dzienne.

Powieść napisana z podziałem na poszczególnych jej bohaterów. Wchodzimy w buty jednego, aby w kolejnym rozdziale przeskoczyć do butów innego. Przyznam jest to małe wyzwanie i początkowo powieść przez ten zabieg nie wciągała mnie, ale w pewnym momencie akcja dokonała dużego skoku, coś zaskoczyło i byłam bardzo ciekawa zakończenia. Aby nie zdradzać Wam zbyt wiele i też dać możliwość skonfrontowania się z opisaną historią, zdradzę tylko, że czasem warto zejść z obranej drogi, wręcz wykonać woltę o 180 stopni, aby finalnie zyskać po wielokroć. Tłem historii jest ochrona przyrody, co może być dodatkową zachętą do jej przeczytania. Warto!

audio - Magdalena Szejbal - świetnie Każda kobieta powinna tę książkę przeczytać. Jest o tym jak sprytnie mąż stopniowo zawłaszcza, odcina od rodziny i przyjaciół oraz depcze poczucie własnej wartości swojej drugiej żony. A wspólne dziecko, które nie dorasta do wymagań "tatusia" jest wyśmiewane, poniżane i terroryzowane. Na szczęście przyjaźń i solidarność jeszcze istnieją.

Bardzo wzruszająca książka. Właściwie w każdym momencie można mieć łzy w oczach podczas czytania. Dzieciństwo Gracie, jej późniejsze życie, a nawet życie jej córki i wnuczki - one raczej nie powiedziałyby, że było usłane różami, bo każda z nich miała swoje problemy. Szkoda tylko, że z powodu niewyjaśnienia sobie wszystkiego, życie Gracie potoczyło się inaczej, niż sobie wyobrażała, może wtedy też nie wydarzyłoby się pewne smutne wydarzenie. Ale chyba najbardziej podobało mi się to, że podczas pobytu we Włoszech wszystkie osoby zmieniły się na lepsze ;)

Fabuła powieści toczy się na dwu płaszczynach czasowych. Losy Kristoffa i Elen dotyczą 1938 roku i mają miejsce w Austrii , dzieje Benjamina i Katie dotyczą roku 1989 i umiejscowione są w USA. Te dwie płaszczyzny przeplatają się, aż na koniec dochodzi do połączenia. To powieść o sile miłośći, bez tak częstych obecnie opisów seksu. Książka pełna ciepła i wzruszeń. Zadowoli też sympatyków książek historycznych. Bohaterowie to osoby pełne dobrych cech, bardzo rodzinni i opiekuńczy. Dużo w książce zaskakujących zwrotów akcji i tajemnic.

W końcu doczekałam się końca tej serii. Robiła się ona juz powoli za bardzo rozeleczona i naciagana. Ta część dostaje taką ocenę wyłącznie ze względu na to, iż wyjaśniła niewiadome i uzupełniła luki z poprzednich części. Niestety muszę przyznać, że cieszy mnie to że to juz koniec

Podobała mi się książka, wciągająca. Podobało mi się jak jest zbudowana, jak wątki się przeplatały żeby w finale wątki się wyjaśniły. Ja jestem emocjonalna więc wywołała we mnie trzy razy wzrusz :) Czytając komentarze mam wrażenie że ludzie chcą czytać tylko wesołe, wątki i pozytywne postacie, a główna bohaterka jest „trudna”. Jest trudna, co ma swoje podłoże w przeszłości ale mnie osobiście ogarniało do niej współczucie. Postać Jessi była dla mnie ciekawa, ale serce skradała Suzanna. Jest to pierwsza moja książka tego autora, więc ciekawa jestem bestsellerów skoro to jest takie dobre. Polecam

Książka poruszająca trudna i ciężkie tematy, jakimi są miłość zaufanie i nadzieję.  Jim i gen są zakochanymi w sobie nastolatkami. Poznają się w Casa'O Dor podczas letnich wakacji z początku niewinna przyjaźń przeradza się w prawdziwe uczucie Jimmy i jen mieli rozpocząć razem nowe życie, kiedy, dochodzi do tragedii jedno zdarzenie sprzed 20 lat, przekreśla wspólne plany i przyszłość. młoda 21-letnia Jen zostaje wykorzystana seksualnie przez ojca Jima. Piszę do Jima, że go nie kocha i poślubia Connora, którego nie kochała, aby zatuszować zdarzenie sprzed 20 lat. On kawaler ona  nieszczęśliwa w małżeństwie. Po ponad dwudziestu latach ponownie się spotykają wtedy Jim, poznaje tajemnice swojego zmarłego ojca i gen o gwałcie. Początkowo nie ufa jednak rozumie, że  dżem celowo o tym nie mówiła, aby chronić jego i rodzinę. Jim początkowo nie wierzy w jej słowa z czasem, przekonuje się, iż mówiła prawdę w wieku ponad 40 lat, łączą się węzłem małżeńskim, odnajdują wspólne szczęście. 

Meredith i Nina to siostry. Każda z nich prowadzi zupełnie inne życie. Różnią się jak woda i ogień. Meredith ułożona, z planami, jej życie jest uporządkowane wszystko zaplanowane. Cieniem na niej, kładzie się tylko dziwne zachowanie matki. Kobieta od zawsze była inna, dziwna. Opowiadała coś o czarnym rycerzu, pięknym księciu i zimnie. Nie była też typową matką , pewne tematy były w domu zakazane. Nina z kolei, nie potrafi usiedzieć na miejscu, dużo podróżuje , zajmuje się fotografią, odnosi w tej dziedzinie sukcesy. Gdy pewnego dnia, ich ojciec zapada na ciężką chorobę wymusza na Ninie, obietnice że wysłucha do końca bajki opowiadanej przez matkę. Ta ostatnia zawsze zaczynała tą opowieść, ale nigdy jej nie skończyła , niekiedy stawała się ona kością niezgody wśród członków rodziny. Gdy po śmierci ojca ,dziwne zachowania matki nasilają się Meredith postanawia oddać ją do domu opieki , ale zanim to, Nina namawia matkę do opowiedzenia swojej bajki. Anya, a właściwie Wiera zaczyna opowieść o wielkiej miłości, aresztowaniu ukochanego ojca oraz o walce o przetrwanie w okupowanym przez Niemców Leningradzie podczas najzimniejszej zimy w historii, gdy nawet ptaki zamarzały w locie. Jest to opowieść o bólu straty, mechanizmach przetrwania i strachu. Oraz o ogromnej sile i determinacji kobiet, które mimo głodu i trudnych warunków walczyły o swoje miasto. Zakończenie tej historii będzie miało podczas podróży Meredith , Niny i Anyi na Alaskę. Będzie to zakończenie bardzo trudne i emocjonalne. Dla nas czytelników wzruszenie murowane. Gorąco polecam.

Żadna matka nie dopuszcza do siebie myśli, że jej dziecko może być złym człowiekiem i krzywdzić najbliższe osoby i jak w tej książce wini za to inne osoby. Poza tym ta myśl aby nie wtrącać się w życie młodych. Trudny temat, trudna książka z nieoczekiwanym zwrotem akcji. Pewnie takie rzeczy się dzieją. Polecam.