Dochodzenie III

Popełniłam błąd i przed lekturą powieści przeczytałam opis na okładce. To mnie zniechęciło, ale jeszcze bardziej brutalność opisów. Dobrnęłam do pewnego momentu i stwierdziłam, że to lektura nie dla mnie. Dziwi mnie stwierdzenie pisarza "Piszę tylko takie książki, które chciałby sfilmować Alfred Hitchcock". Myślę, że autor grubo się myli, mistrz suspensu nie przeniósłby na ekran takich potworności.

Moja pierwsza książka tego autora więc i pierwsze wrażenie :). Dość łatwo i można powiedzieć przyjemnie się czyta. Do końca nie wiadomo kto jest sprawcą, co jest intrygujące i wciągające. Dla mnie cenne jest oddanie atmosfery i wyglądu Sztokholmu. Polecam.

Byłaby to całkiem niezła powieść sensacyjna, gdyby nie kilka mankamentów. Przede wszystkim jest za długa – przynajmniej o trzydzieści procent. Główny bohater negatywny jakoś mocno przypomina Hannibala Lectera. Historia, podobnie jak „Milczenie owiec”, nie zawiera definitywnego zakończenia. Wygląda to na chytry plan: jak odniesie sukces, to się dopisze ciąg dalszy. Nie wszystkie wątki zostają zamknięte/zakończone. Może problem w tym, że to debiut autora? Rzecz dzieje się w zasypanych śniegiem Pirenejach, w niewielkich miasteczkach w dolinach. Pracownicy starej elektrowni wodnej, należącej do grupy kapitałowej Lombarda, znajdują na górnej stacji kolejki linowej powieszonego konia bez głowy. Koń, rasowy i bardzo drogi, należał do samego Lombarda, miliardera, potentata, człowieka o wielkich wpływach. Wkrótce jednak zaczynają ginąć także ludzie; ich ciała znajdowane są specyficznie ułożone – morderca inscenizuje miejsce czynu i zwłoki, co powinno być sygnałem dla śledczych, ale bardzo długo nie jest. Śledztwo prowadzi, specjalnie sprowadzony z Tuluzy, komendant policji Martin Servaz, do spółki z kapitan (kapitanką?) żandarmerii, Irene Ziegler. Podobno we Francji to ewenement, żeby policja i żandarmeria wspólnie prowadziły jedną sprawę. W tym samym czasie młoda psycholożka, Diane Berg, przybywa do wyjątkowego zakładu. W Instytucie, w Pirenejach, trzymani są najgroźniejsi mordercy z zaburzeniami psychicznymi, ludzie skrajnie niebezpieczni. Nie wszyscy oni są Francuzami. Instytut finansowany jest przez Unię, a jego pacjentami/więźniami są osoby z całej Europy, na przykład Szwajcar Hartmann. Nie ma możliwości, żeby wyszedł z wyjątkowo strzeżonego Instytutu, ale jednak jakimś sposobem jego DNA znaleziono przy zwłokach. Dwa wątki niosły ze sobą spory potencjał – ogromna, a właściwie nieograniczona władza największych korporacji oraz temat przestępstw seksualnych dokonywanych przez zorganizowaną grupę – jednak Bernard Minier nie wykorzystał ich w pełni. Mimo wszystko powieść czytało mi się nieźle, uważam, że autor ma spory potencjał, więc możliwe, że kiedyś jeszcze sięgnę po jakąś jego książkę.

Sarah Lund, po dwuletniej banicji w kopenhaskiej policji, zostaje poproszona o pomoc w wyjaśnieniu bestialsko zamordowanej kobiety. Tropy nierozerwalnie łączą się z obecną polityką. Wciąż emocje, choć tutaj trochę dłużej się rozkręcają. Główna bohaterka również tak samo, na przemian niezmiennie irytująca i wzbudzająca podziw. Nadal świetne połączenie świata "wielkiej" polityki ze światem służb wewnętrznych i ich wzajemne przenikanie.

Przyznam szczerze, że „Krąg” Bernarda Miniera całkowicie mnie wciągnął od pierwszych stron. Już od samego początku poczułam się jakbym była częścią tej mrocznej, górskiej scenerii, w której każda postać skrywa swoje tajemnice. Minier ma niezwykły dar budowania napięcia – takiego, które sprawia, że nie mogłam oderwać się od lektury, nawet gdy oczy mówiły „dość”. Bohaterowie są wyjątkowo wiarygodni. Szczególnie podobało mi się, jak autor stopniowo odkrywa ich psychikę, pozwalając czytelnikowi zrozumieć, dlaczego postępują w określony sposób. Czułam przy tym dziwną mieszankę fascynacji i niepokoju – jakby ktoś szeptał mi do ucha mroczne sekrety miejscowych mieszkańców. Najbardziej urzekła mnie atmosfera powieści. Ta zimna, śnieżna sceneria, odgłos wiatru i odległe krzyki – wszystko to sprawiało, że książka działała na wyobraźnię i emocje. Momentami bałam się tak bardzo, że musiałam odkładać książkę na kilka minut, żeby uspokoić serce. Choć kryminały czytam od dawna, „Krąg” wyróżnia się głębią psychologiczną i nieoczywistymi zwrotami akcji. Minier doskonale balansuje między napięciem a refleksją, przez co historia nie jest jedynie serią dramatycznych zdarzeń, lecz prawdziwym doświadczeniem czytelniczym. Podsumowując, ta książka była dla mnie prawdziwym emocjonalnym rollercoasterem – z mrocznym klimatem, inteligentną intrygą i bohaterami, którzy na długo zostają w pamięci. Jeśli ktoś szuka powieści, która wciąga, trzyma w napięciu i jednocześnie zmusza do myślenia, „Krąg” Bernarda Miniera jest idealnym wyborem.

Powieść na podstawie scenariusza i taka jest mniej więcej w odbiorze, akcja goni błyskawicznie, strona za stroną właściwie sama się czyta. A nie, nie ma co poszukiwać tu jakiejkolwiek głębi, niemniej jakoś to wyszło, na raz, na szybko. Na pozytywny odbiór w moim przypadku na pewno rzutował obejrzany serial, który zapisał się w czołówce tych, które warto.

„Ofiara” kończy trylogię o Camille Verhoevenie, którego inteligencja i umiejętność dedukcji są wystawiane na kolejną próbę. Komisarz paryskiej policji prowadzi śledztwo swoimi metodami, wbrew zaleceniom przełożonych, chcąc zrozumieć, jak i dlaczego doszło do porwania akurat jego partnerki. Sprawa osobista zmienia się w drobiazgowe śledztwo. Pierre Lemaitre relacjonuje wydarzenia z pozycji kolejnych postaci, dzięki czemu coraz lepiej rozumiemy motywacje i pobudki ich działań. Autor ma w sobie morze empatii, tłumacząc wszystkie działania ludzi, także zbrodniarzy i morderców, miłością i chęcią poświęcenia dla kochanej osoby. Prowokuje do dyskusji, zmusza do refleksji, zaciekawia meandrami ludzkiej psychiki.

„Prawda często jest nieprawdopodobna. To ją nawet wyróżnia.” Bardzo spodobała mi się twórczość Davida Lagercrantza, książki jego pióra, które dotychczas poznałam, sprawiły wiele przyjemności czytelniczej („Człowiek, który wyszedł z mroku”, „Memoria”, „Post mortem”). Z kolei, po odbyciu przygody czytelniczej z „Co nas nie zabije”, czwartego tomu niesamowitej serii „Millennium” ("Mężczyźni, którzy nienawidzą kobiet", "Dziewczyna, która igrała z ogniem", "Zamek z piasku, który runął"), stwierdziłam, że wybór pisarza na kontynuatora serii, okazał się strzałem w dziesiątkę. Udało mu się wpasować nie tylko w profile postaci wykreowane przez Stiega Larssona, konsekwencje scenariusza zdarzeń, sensacyjny klimat, ale też w przesłania płynące z fabuły i styl narracji, chociaż w tym ostatnim w naturalny sposób przemyca też coś od siebie. Powieść trzymała w napięciu, nie tak bardzo jak u Larssona, ale na wysokim poziomie. Wiele się działo od strony dziennikarskiego śledztwa, państwowych agencji, informatycznych przełomów, spiskowych teorii, biznesowych zależności, hakerskiej aktywności, osobistej zemsty i bezwzględnych zabójstw. Okazało się, że można jednocześnie kochać swoją pracę i się jej bać, zwłaszcza jeśli wejdzie się w sferę sztucznej inteligencji, a tym bardziej superinteligencji. Jako, że studiowałam cybernetykę, chętnie wnikałam w zagadnienia sieci neuronowych, entuzjastycznie przyjęłam wstawki o technologicznej osobliwości, hipotetycznym momencie w rozwoju cywilizacji, ogromnym ryzyku dla ludzkości, jeśli nawet nie zagładzie, to kolosalnych zmian gatunku ludzkiego, szykującym się nowym porządku inteligencji i egzystencji. Mogłam śmiało sparafrazować myśl ten, kto nadzoruje naród, w końcu sam znajdzie się pod nadzorem w myśl: ten, kto nadzoruje AI, w końcu sam znajdzie się pod jej nadzorem. Przychylnie przyjęłam pojawienie się postaci z autystycznymi cechami, ejdetyczną pamięcią i ponadprzeciętną umiejętnością dostrzegania szczegółów, owocującymi zadziwiającymi zdolnościami matematycznymi i trójwymiarową perfekcją rysunku. Przedstawienie innej niż zazwyczaj formy wybitnego geniuszu, tym razem z zaburzeniami, mocno ograniczonymi możliwościami poznawczymi, przybliżało do zrozumienia niesamowitych efektów funkcjonowania mózgów sawantów. bookendorfina.pl

Powieść stanowi ciekawe połączenie thrillera kryminalnego, zagadek religijnych i politycznych spisków. Autor sprawnie buduje napięcie, a wenecka sceneria dodaje historii tajemniczego klimatu. Fabuła intryguje – są momenty zaskoczenia, a główni bohaterowie są dobrze zarysowani, choć nieco schematyczni. Tempo akcji bywa nierówne – niektóre fragmenty mogłyby być krótsze – ale całość trzyma w napięciu i skłania do refleksji nad zderzeniem tradycji z nowoczesnością. To dobra propozycja dla tych, którzy lubią mroczne, wielowątkowe historie z tłem społeczno-politycznym.

Mój wybór przez przypadek.Londyn,zabójstwa.Giną nastolatki,geje. Kto jest winny ? Uwaga książka jest bardzo dobra.Doskonała,wciąga każdą swą kartką. Życie prywatne policjanta. Myśli mordercy poznajemy.Autor to policjant,czyli wie.Jak się prowadzi śledztwo. Jest tu doskonale opisana topografia wielkiego miasta. Policja krok po kroku,prowadzi śledztwo. Poznajemy bogatego finansistę. Ja jestem zachwycony tym odkryciem literackim.

Fabuła powieści „Szczątki pamięci” Andersa de la Motte koncentruje się wokół Davida Lelanda, wybitnego inspektora policji, który po bolesnych wydarzeniach w Sztokholmie wraca w rodzinne strony do Skanii. Oficjalnie ma zająć się sprawami archiwalnymi, jednak szybko trafia na ślad zaginięcia młodej dziewczyny sprzed wielu lat. To klasyczny motyw „cold case”, gdzie przeszłość brutalnie upomina się o swoje, a lokalna społeczność skrywa sekrety, których nikt nie chce wyciągać na światło dzienne. David, próbując rozwikłać zagadkę, musi zmierzyć się nie tylko z milczeniem sąsiadów, ale i z własną, kruchą pamięcią. Jeśli chodzi o mankamenty w konstrukcji utworu, to właśnie one sprawiają, że ocena zatrzymuje się na 6/10. Przede wszystkim tempo narracji bywa mocno nierówne. Autor poświęca bardzo dużo miejsca na ekspozycję i wewnętrzne monologi bohatera, co sprawia, że przez znaczną część książki akcja niemal stoi w miejscu. Konstrukcja fabuły opiera się na bardzo powolnym odkrywaniu kart, co dla czytelników przyzwyczajonych do dynamicznych thrillerów może być nużące. Dodatkowo, niektóre zwroty akcji wydają się nieco naciągane, a finałowe rozwiązanie zagadki, choć logiczne, nie wybrzmiewa tak mocno, jak można by oczekiwać po tak długim budowaniu napięcia. Brakowało mi tu „iskry”, która nadałaby intrydze większego rozmachu. Mimo tych wad, książka ma swoje wyraźne plusy. Największym z nich jest atmosfera. De la Motte po mistrzowsku kreuje nastrój melancholii i osaczenia. Czytelnik niemal fizycznie czuje chłód szwedzkiej jesieni i duszny klimat małego miasteczka, gdzie każdy każdego zna, a milczenie jest formą przetrwania. David Leland jako protagonista jest postacią skomplikowaną i wiarygodną w swoim bólu, co pozwala wybaczyć pewne przestoje w fabule. Jego zmagania z traumą są opisane z dużą wrażliwością, co nadaje kryminałowi głębi psychologicznej.

Największą siłą powieści jest jej konstrukcja – historia prowadzona jest równolegle w dwóch planach czasowych: przeszłości i teraźniejszości. Dzięki temu czytelnik stopniowo odkrywa kolejne elementy układanki, a napięcie rośnie z każdym rozdziałem. Flynn mistrzowsko buduje atmosferę niepokoju, serwując krótkie, często szokujące zakończenia rozdziałów, które wręcz zmuszają do dalszego czytania. Autorka stawia ważne pytania: Jak radzić sobie z traumą? Czy dziecięcy umysł jest w stanie wiernie odtworzyć tragedię? Na ile nasze wspomnienia są prawdą, a na ile konstrukcją? Odpowiedzi nie są jednoznaczne – i właśnie to czyni tę książkę tak wciągającą. Na uwagę zasługuje również świetnie nakreślony portret psychologiczny bohaterów. Każda postać jest wielowymiarowa, a ich motywacje nie są oczywiste. Flynn unika prostych rozwiązań i moralnych jednoznaczności – zamiast tego oferuje historię pełną niedopowiedzeń i emocjonalnych pęknięć. Zakończenie jest jednym z najmocniejszych punktów powieści – zaskakujące i nieoczywiste, do samego końca trzymające w niepewności. Czy Ben rzeczywiście był bezwzględnym mordercą? A może prawda jest znacznie bardziej skomplikowana? „Mroczny zakątek” to thriller dla tych, którzy cenią sobie powolne budowanie napięcia zamiast dynamicznej akcji i krwawych scen. To historia mroczna, duszna, ale niezwykle intrygująca – taka, która zostaje z czytelnikiem na długo po zamknięciu książki. Duży plus za klimat, psychologiczną głębię i fabułę, od której trudno się oderwać.

Uwielbiam kryminały, więc chętnie po nie sięgam. Kobieta na plaży, to wyjątkowo solidny przedstawiciel gatunku. Aczkolwiek nie dla każdego. Chwilami i mi się ciężko ją czytało. Powodem jest natłok wątków, po prostu zaczęłam się gubić. Być może nie byłam dostatecznie skupiona? Może to wina zbyt mrocznego klimatu, który raczej nie zachęcał do lektury? Nie oszukujmy się, to brutalna książka, o brutalnym świecie. Przemyt, handel żywym towarem, uchodźcy i przemoc seksualna. To książka, na którą trzeba mieć odpowiedni nastrój i odpowiedni czas. Widać, to nie był mój moment. Z ulgą ją skończyłam, bo zaczynała mnie nie tyle nudzić, co po ludzku przytłaczać brutalnością i negatywnymi emocjami.

Po literaturę niemiecką poza Fitzkiem nie sięgam. Po ’’Ptaszydło’’ sięgnęłam przypadkowo, zauroczona okładką i opisem. Niestety po lekturze mam mieszane uczucia. Nils Trojan jest berlińskim komisarzem, który został przydzielony do zbadania sprawy zabójstwa młodej kobiety, którą oszpecono, obcięto jej włosy, a obok ciała pozostawiono oskubanego ptaka. Choć Trojan obecnie niezbyt dobrze radzi sobie sam ze sobą, stara się jak najlepiej poprowadzić śledztwo. Pomaga mu w tym psycholog Jana Michels, do której Nils zaczyna czuć coś więcej. Kiedy morderca zabija kolejną kobietę, komisarz wie, że nie ma czasu do stracenia, ponieważ morderca nie cofnie się przed niczym, by dopaść kolejną ofiarę. Nils to fajny policjant, polubiłam go. Zagadka kryminalna była ciekawa, zakończenia się nie spodziewałam. Mam za to duży problem z tempem fabuły i ogólnie klimatem powieści. Pisarz ma swój styl, dość sztywny, który nie pomagał mi w przyswojeniu powieści. Gdyby nie krótkie rozdziały i dialogi, książkę czytałoby mi się jeszcze oporniej, niż miało to miejsce teraz. Nie uwiodła mnie ta powieść tak bardzo, jak na to liczyłam. Ode mnie 6/10.

Ciekawa fabuła, zwroty akcji, ale... Czegoś zabrakło... Mam takie wrażenie, że pierwsze 3/4 książki jest dość rozwlekłe, później następuje zwrot akcji, większość sekretów wychodzi na jaw, bohaterowie przyznają się nagle do winy i znowu akcja zaczyna się wlec by nagle na końcu obrócić się o 180 stopni na korzyść głównego bohatera... No nie, niestety to do mnie nie przemawia. Ale mimo tego 6 gwiazdek za pomysłowość.

„Zaginiona dziewczyna” to thriller psychologiczny, w którym napięcie buduje się powoli, by eksplodować w finałowych rozdziałach. Flynn mistrzowsko manipuluje perspektywą narracji, prowadząc czytelnika przez labirynt fałszywych tropów i nieoczekiwanych zwrotów akcji. Historia z pozoru prosta – zaginięcie Amy – stopniowo odsłania złożoną dynamikę małżeństwa, manipulację i kłamstwa. Flynn nie boi się pokazać ciemnej strony ludzkiej psychiki, co sprawia, że lektura bywa momentami niekomfortowa, ale fascynująca. Bohaterowie są wyraziści, choć często irytujący, co w kontekście historii działa na korzyść fabuły. Autorka świetnie pokazuje, jak pozory mylą i jak łatwo jest uwierzyć w to, co chcemy widzieć. Tempo narracji jest wyważone – spokojnie buduje napięcie, a w finale zaskakuje i zostawia czytelnika z pytaniami o prawdę i moralność. To książka, którą czyta się niemal kompulsywnie – nie ze względu na akcję, ale przez psychologiczną intrygę. Flynn dowodzi, że thriller może być równie niepokojący psychologicznie, co pełen zwrotów akcji.

Ze względu na mój sentyment do Italii, chętnie sięgam po książki związane z tym krajem. Tym razem jest to druga część kryminalno-sensacyjnej serii o Carnivii, którą można spokojnie przeczytać bez sięgania po tom pierwszy, gdyż znani już czytelnikom bohaterowie oraz internetowa Wenecja zostają przedstawione przez autora w taki sposób, że nie trzeba się martwić o to co było w poprzednim tomie. Holt pisarsko ewoluuje, fabuła wciąga i zaskakuje, bohaterowie i ich relacje rozkwitają i nabierają mocnych rumieńców. Mamy tutaj konflikt włosko-amerykański, niebezpieczną i wszechobecną cyberprzestrzeń, tajemne stowarzyszenia, słynne maski weneckie, porwanie, nawiązanie do torturowania więźniów przez Amerykanów, romans (akurat mało wyczuwalny, ale coś na rzeczy jest:). Każda kwestia zazębia się z kolejną przez co nie czujemy przesytu treścią. Dla mnie była to ciekawa przeprawa czytelnicza w otoczeniu tajemniczej i zniewalającej Wenecji. Polecam

Początek całej historii przykuwa uwagę czytelnika, jest jednym z tych, przy których wstrzymuje się na chwilę oddech, w oczekiwaniu tego, co będzie dalej. Dwie dziewczynki wracające do domu i on – nieznajomy próbujący wciągnąć je w rozmowę. Wydaje się całkiem miły i niegroźny. Czapka z daszkiem, młody wygląd, przyjemny uśmiech. I chce tylko wiedzieć co trenują, a później pokazać im nową hale, która na pewno im się spodoba. Chwilę później zostanie już tylko strach, ból i perwersyjna żądza, którą mężczyzna skieruje ku małym dziewczynkom. Dla niego są dziwkami, które zasłużyły na wszystko, co im zrobił. Brutalność wydarzeń odkryta kilka dni później, stanie się dramatycznym piętnem odciśniętym na zawsze na zwyczajnym szwedzkim miasteczku i jego mieszkańcach. W tym miejscu autorzy pokazali jak za pomocą zdań, często krótkich i mocno sugestywnych, buduje się napięcie i niepokojący klimat powieści. S prawca niemal od razu został ujawniony. Bernta Lunda złapano i skazano za popełnioną zbrodnie. Mamy całą paletę innych postaci. Fredrik Steffansson, trwający w braku natchnienia pisarz, wychowujący swoją pięcioletnią córkę i zmagający się z demonami przeszłości; Lennart Oscarsson sprawujący pieczę nad oddziałem dla więźniów skazanych za przestępstwa seksualne, rozdarty pomiędzy miłością do żony, a uczuciem do kolegi z pracy; Ewert Grens, zgorzkniały i zmęczony życiem policjant, który jednak poza swoją pracą nie ma właściwie nic. Przez karty książki przewija się wielu bohaterów i przyznaję, że każdy jest najczęściej nieszczęśliwy i z problemami osobistymi....niestety,pedofil ucieka z wiezienia i dalej zabija... Po kolejnej odrażającej zbrodni, tym razem na 5-letniej Marie, Bernt Lund po raz kolejny ucieka bezradnej policji, a sprawy w swoje ręce (dosłownie) bierze ojciec zamordowanej dziewczynki – Fredrik Steffansson. Mężczyzna zabija Bestię i tu dochodzimy do głównego problemu, z którym starają się w powieści zmierzyć autorzy – do kwestii winy i wyroku. Na scenę wkracza Lars Agestam – młody prokurator marzący o wielkiej karierze w wykonywanym zawodzie, to właśnie on będzie domagał się dla Steffanssona najwyższej z możliwych kar. Wbrew pozorom, rola naciskanych przez opinię publiczną (uważającą ojca zmarłej dziewczynki za bohatera) prokuratora oraz sędziów wcale nie jest łatwa, a sam problem bardziej złożony. Powiedzmy sobie szczerze – gdyby (odpukać) to co spotkało głównego bohatera powieści, przydarzyło się nam/Wam, śmiem twierdzić, że zdecydowana większość poparłaby morderstwo, którego dopuścił się pogrążony w żałobie człowiek. Ja też jestem ZA, jednak osobną kwestią jest ocena takiego czynu przez wymiar sprawiedliwości. Co by nie mówić – człowiek z zimną krwią zabił drugiego człowieka (dodam, że zrobił to, mimo iż mógł powiadomić o obecności Lunda, funkcjonariuszy znajdujących się kilkanaście metrów dalej), tak więc z jednej strony można go zrozumieć i usprawiedliwić, z drugiej zaś, idąc tokiem rozumowania prokuratora – kto dał temu pierwszemu prawo do bycia katem i sądem w jednej osobie? Czy łagodny wyrok (lub jego brak)nie doprowadzi do sytuacji, w której każdy Szwed będzie mógł wyjść na ulicę i zabić kogoś, kogo oskarża o pedofilię, nie licząc się z konsekwencjami? Bestia to lektura nie bez wad, ma jednak swoje przesłanie i nie da się przejść obok niej obojętnie, dlatego też wszystkim tym, którzy maja ciut grubszą skórę i są gotowi na emocje, jakie może wywołać książka, której tematem przewodnim jest pedofilia, mogę powieść dwójki Szwedów polecić; daje do myślenia.

Czytałem kilka lat temu, przyznaję, wówczas wciągające. Jednak ponowna lektura i.. co ja w tym widziałem? Sprawnie napisane, trzeba to przyznać, natomiast historia romansu z 15-latką jest lekko obrzydliwa. Albo absurdalna - pomyśl, po prostu pomyśl! Co!? Jak!? Daję 6/10 przez wzgląd na pierwszy "raz" kilka lat temu, teraz dałbym 4/10.

Książka wciąga, dobrze się ją czyta i trochę żałowałam, że ją skończyłam. Choć nie do końca zgadzam się z zakończeniem książki – brakowało mi jeszcze jednego czy dwóch podrozdziałów, aby wiedzieć, jak się historie bohaterek zakończyły – to miło mi się ją czytało. Nie było tutaj jakiegoś wydzielania, ot, tak interesująco napisana książka.