Demon nocy

,,Kapłanka Avalonu” jest częścią avalońskiego cyklu, którego pierwszym tomem(chronologicznie ostatnim) są słynne ,,Mgły Avalonu”. Książka została wymyślona i rozpoczęta przez Marion Zimmer Bradley, ale ukończona przez jej przyjaciółkę i współpracownicę Dianę L. Paxson. Jest to powieść fantastyczna z wątkiem historycznym, fikcyjny życiorys Heleny, matki Konstantyna Wielkiego, który nadał chrześcijanom wolność wyznawanej religii. Helena/Elain jest córką Rzymianina, który jednak przeznaczył ją na nauki kapłańskie w Avalonie. Gdy dziewczyna dorasta, przysięga, że zgodnie z tradycją odda swoje dziewictwo mężczyźnie wybranemu przez najwyższą kapłankę. Jednak wkrótce potem Elain doznaje wizji podczas której widzi przeznaczonego sobie kochanka, a gdy okazuje się, że ma on zostać związany z inną dziewczyną z Avalonu, Elain zajmuje jej miejsce podczas nocy Beltane. Miłość do Konstancjusza sprawia, że Elain decyduje się na odejście z Avalonu i towarzyszenie swojemu mężczyźnie. Mimo to w sercu pozostaje wyznawczynią nauk Bogini. Jednocześnie obserwuje rosnące wpływy chrześcijaństwa. Jeśli chodzi o przesłanie, to na pewno trafiło do mnie mocniej niż ,,Mgły Avalonu”. O ile w ,,Mgłach” poganie byli równie fanatyczni co chrześcijanie i widać było dużą stronniczość autorki, tak ,,Kapłanka Avalonu” tak naprawdę jest opowieścią o równości religii, potrzebie tolerancji i świadomości, że wszystkim nam tak naprawdę chodzi o to samo. Podobało mi się też, że główna bohaterka Elain nie jest bezwolną wyznawczynią bogów Avalonu, ona sama o sobie decyduje i postępuje tak jak każe jej jedynie własne sumienie. Poza tym, powieść porusza wiele innych tematów takich jak właśnie dojrzewanie, które tak naprawdę trwa całe życie, miłość macierzyńska, która ma na Elain o wiele większy wpływ niż na Morgaine w ,,Mgłach”, a także fanatyzm, nietolerancję i zawiedzione nadzieję. Nie jest to płytka powieść, zmusza do refleksji, chociaż chwilami irytowało mnie to, że Elain była jedyną sprawiedliwą, a rozważania teologiczne przyćmiewały fabułę. Co jeszcze mnie irytowało? Przede wszystkim to, że nie byłam w stanie w pełni polubić żadnego bohatera, bo Elain wkurzała mnie swoją perfekcją, a reszta postaci była dla mnie zbyt mało wyrazista. Wątek miłosny opisany został trochę płytko i bez zagłębienia się w emocje, chociaż przyznam, że było mi przykro, gdy Elain zawodziła się na miłości. Najbardziej chyba jednak(poza mało wartką akcją) przeszkadzało mi to, że fabuła, układ wydarzeń, nawet początek i zakończenie oraz sam wątek romansu, który rozpoczął się od seksu rytualnego, za bardzo przypominał mi ,,Mgły Avalonu” i czułam się trochę tak jakby Bradley nie umiała wymyśleć nic innego, chociaż to może bardziej wina Paxson. I chociaż wiem, że nie powinno się oceniać powieści po autorze, to dziwnie czytało mi się o ,,oddawaniu dziewictwa Bogini” po tym jak przeczytałam, że córka Bradley oskarżyła swoją matkę o molestowanie w momencie, gdy ta była wyznawczynią religii Wicca. ,,Kapłanka Avalonu” jest dobrą powieścią, chwilami nawet bardzo dobrą i wzruszającą, ale nie uważam jej za jakiś must have. Raczej dla fanów gatunku i motywów celtyckich. ,, Dajemy naszym dzieciom życie, ale nie my je kształtujemy.”

Raija w raz ze swoimi dziećmi przebywać będzie w miejscach mało radosnych. Dla mnie niemiłych. Niech nie zmyli was jakby dywagacja na temat tego co by było gdybyśmy poznali losy blond piękności z Bergen, ukochanej Raijo czy hipoteza tego co by było, gdyby Raiji nie pomyliły się wybrzeża i spędziła czas wspólnie z mężem i Mikkalem. Czytałam zachłannie i niecierpliwie. W tej części warto doczytać do końca, że część ósma nie jest odskocznią czy wypełniaczem fabuły. Nie zaskoczyły mnie nowe znajomości Raiji. Fajnie, że postać jest ciągle taka sama. Nasuwały mi się podczas czytania różne "filozoficzne" spostrzeżenia, więc mnie książki z tej serii inspirują do różnych przemyśleń. Autorka świetnie pisze! Podziwiam.

Pierwszy raz sięgnęłam po Sage. Być może nie jest to wybitne dzielo, ale czytam dla siebie, nie dla chwalenia się "jakie to ja madre tutuly czytam". O krajach Skandynawskich sprzed ponad 100 lat nie wiem nic, wiec nie potrafie określić na ile opisy sa prawdziwe. Wiem tylko, że trochę he zainteresowały mnie dalsze losy Elizabeth. Sięgnę po kolejna część, zobaczymy czy dotrwam do końca sagi. Dopisane po miesiącach- doczytałam sagę do końca ;)

Przerwa była długa, bo na wieść o tym, że zbliżamy się ku ostatecznemu starciu, uznałam, że nie dam rady przerwać, więc chciałam poczekać, aż już zdobędę wszystkie pozostałe tomy i przeczytam wszystko na raz. Jak widać, pokusa, aby wrócić do tej norweskiej rodziny była zbyt silna. Mamy tu trochę młodszego bohatera, niż dotychczas przedstawiała nam autorka. Chłopca jeszcze, któremu jeszcze nie w głowie miłości i dziewczyny. Ciekawe spojrzenie, gdzie jednak jesteśmy przyzwyczajeni do tego, że członków Ludzi Lodu nawiedza często żądza namiętności. Nie, że w ogóle nie ma tam takich scen, ale no. Cieszę się, że udało nam się poznać trochę historii Wędrowca w Mroku i czegoś o czasach sprzed Tengela Dobrego. Sam Vetle jest dość ciekawą postacią, łatwą do polubienia i z chęcią wyruszyłam z nim na wycieczkę. Tym bardziej, że była to bardzo ważna wycieczka, której niepowodzenie mogło wiązać się z tym, że całe budowanie rodu spełzłoby na nic.

Pierwsza książka z cyklu ze śnieżnej krainy urzekła mnie opisami przyrody surowej i pięknej, opowieściami o ludziach z koła podbiegunowego, których życie podporządkowuje się rytmem natury. Spodobała mi się opowieść o tych, którym łatwo współczuć i którym szczerze kibicuje się w tym, aby zaznali choć szczypty szczęścia. Jak miło, że w "Wolności w okowach" znowu jesteśmy często w osadzie Lapończyków. Autorka pisze znakomicie! UWAGA! Odbiór każdej z części nie ma nic wspólnego z tłumaczami książki. Zauważyłam, że są różni, ale przecież to nie oni wymyślili fabułę! Nie widzę jakiejkolwiek różnicy w tłumaczeniach różnych osób. Przypomnę jednak, że w przypadku tłumaczeń Alice Munro już tak nie jest. Na szczęście książki Pedersen to ambitne jednak "czytadełka". Odpoczywam i w pełni przenoszę się w świat przedstawiony przez Pisarkę. Ani na chwilę nie pozwolono mi bujać w obłokach, myśleć o swoich kłopotach, sprawunkach, wspomnieniach. Czytając jestem tam- w krainie zapożyczonej wyobraźni. Tworzą się w moim umyśle obrazy tak silne, że prawie stają się sennym wspomnieniem, faktem z przeszłości na pewno emocjonalnej. Bo to największy atut talentu Autorki- wyzwalanie w Czytelniku emocji klarownych, zamierzonych, które przychodzą z taką łatwością... Koniec książeczki przeczytałam ledwo ledwo, ale łapczywie. Łzy wylewały się z oczu i płynęły nieprzerwanie. Nie miałam ochoty nawet mrugnąć by nie przerwać czytania. I pokochałam Reijo i Raiję. Bardzo się cieszę, że tyle przede mną! Nigdy nie umiem przewidzieć co się wydarzy.

Nareszcie mam poczucie dopełnienia, gdzie mogłam w końcu uzupełnić brakujące ogniwo rodziny. Nawet nie sądziłam, że aż tak mi ciążą te nieznane losy. Sama Mali jest niezwykłą postacią, która pokazała, jak daleką drogę już przebyłam. Zorientowałam się, że jakoś dziwnie mi czytać o Ludziach Lodu jeżdżącymi samochodami, przecież dopiero co podróżowali konno! Czasy się zmieniają i widzę, że wkraczamy już w ostatnie pokolenia. Nie mogę się doczekać.

Miała być powieść historyczna, wyszła erotyczna... Szkoda, że Gregory przeczytała "50 twarzy Grey'a" i stwierdziła, że też musi napisać powieść erotyczną, bo to się dobrze sprzedaje. No i właśnie - sprzedała się. Nie spodziewałam się tego. Z początku dobra książka w połowie zamienia się w "Zmierzch" i "50 Twarzy Grey'a". Czegóż tu nie ma - laleczki a la voo doo, zjawiska nadprzyrodzone, wynaturzony seks. Zachowanie głównych bohaterów nie wiadomo czym powodowane i przesadzone. Czyta się świetnie i szybko, bo to w końcu fantastyczna Philippa Gregory, jednak wg mnie ta książka jej zaszkodzi(ła). Dodatkowa gwiazdka za świetne zakończenie, bo nie spodziewałam się, że autorka pójdzie w tym kierunku. 

Czy ktoś pamięta jeszcze serię pięciu filmów fabularnych o Angelice ? Na okładce niezapomniana, wspaniała odtwórczyni głównej roli Michele Mercier. Filmy dopuszczone były od 16 - tu lat, do których duużo mi jeszcze brakowało. W centrum Krakowa nie miałem szans na wejście do kina. Dlatego znalazłem małe kino " Wisła " na Kazimierzu. Jego zaletą było to, że miało dwa wejścia, jedno przy kasie, a drugie z małej kafejki, gdzie pani zza lady pełniła też rolę bileterki. Przychodziłem ok. 15 - u min. wcześniej, inwestowałem 1,60 zł w oranżadę, mając nadzieję, że tak majętnego inwestora nie będzie wypadało odesłać z kwitkiem. ZAWSZE się udawało, często z przewału na bogacza korzystałem. Wtedy nie wiedziałem, że filmy nakręcone były na podstawie powieści autorki. Jak tylko zobaczyłem na ALLEGRO, że jest książka ( to wydanie 28 t. ) od razu kupiłem. Nie żałuję !!! Filmowe przygody tytułowej bohaterki, to tylko więcej niż połowa seri książkowej. Co było dalej, nie opowiem, powiem tylko, że nie dzieje się w Europie. Jak Cię interesuje gdzie, co było dalej i jak się skończyło, to poczytaj. Książka zdobyła popularność na wszystkich kontynentach. Łączy romans z powieścią płaszcza i szpady. Napisana z uwzględnieniem faktów i realiów historycznych. POLECAM !!!

Czy ktoś pamięta jeszcze serię pięciu filmów fabularnych o Angelice ? Na okładce niezapomniana, wspaniała odtwórczyni głównej roli Michele Mercier. Filmy dopuszczone były od 16 - tu lat, do których duużo mi jeszcze brakowało. W centrum Krakowa nie miałem szans na wejście do kina. Dlatego znalazłem małe kino " Wisła " na Kazimierzu. Jego zaletą było to, że miało dwa wejścia, jedno przy kasie, a drugie z małej kafejki, gdzie pani zza lady pełniła też rolę bileterki. Przychodziłem ok. 15 - u min. wcześniej, inwestowałem 1,60 zł w oranżadę, mając nadzieję, że tak majętnego inwestora nie będzie wypadało odesłać z kwitkiem. ZAWSZE się udawało, często z przewału na bogacza korzystałem. Wtedy nie wiedziałem, że filmy nakręcone były na podstawie powieści autorki. Jak tylko zobaczyłem na ALLEGRO, że jest książka ( to wydanie 28 t. ) od razu kupiłem. Nie żałuję !!! Filmowe przygody tytułowej bohaterki, to tylko więcej niż połowa seri książkowej. Co było dalej, nie opowiem, powiem tylko, że nie dzieje się w Europie. Jak Cię interesuje gdzie, co było dalej i jak się skończyło, to poczytaj. Książka zdobyła popularność na wszystkich kontynentach. Łączy romans z powieścią płaszcza i szpady. Napisana z uwzględnieniem faktów i realiów historycznych. POLECAM !!!

Zaczynam czytać i myślę sobie "co tu się stało? Co to za bełkot, a nie język? Lestat, co ty odpieprzasz? Tłumaczu, co to ma być?! Gdyby pierwsze tomy były tak napisane, to nie doszłabym do 10. Zostawmy jednak język (chociaż jest zdecydowanie słabszą stroną tej części). Jeśli chodzi o fabułę, to kontynuujemy wątek Quinna i Mony, co więcej, bardzo mocno zahaczamy wątkami o serię o czarownicach, wręcz dowiadujemy się, co się działo po ostatnich wydarzeniach opisanych w powieściach o Taltosach. Nie jestem przekonana co do tego zagrania, co, jeśli ktoś nie czytał czarownic Mayfair? Bardzo się cieszę, że ponownie pojawiał się Julian - osobiście mój ulubiony... czarownic z rodu Mayfair ;) Lestat, jak to Lestat, całkowicie odklejony od otaczającej go rzeczywistości, teraz chce być świętym. I znowu się zakochał, bo ewidentnie to jest to, co robi Lestat - w kółko się w kimś zakochuje i bez końca proponuje swój mroczny dar. Cud, że po ziemi wciąż chodzi więcej śmiertelników niż krwiopijców, chociaż to pewnie przez te czystki przeprowadzone przez Akashę...

O to mamy i kolejną część. Tutaj mamy książkę podzieloną na cztery opowiadania. Pierwsza część o smoku i pajkąku oraz powstawaniu sieci oraz kamieni jest trochę nudna i mało zachęcająca. W drugim opowiadaniu mamy historię poznania się Lucivara z Marian, historia bardzo fajna, lekka, z humorem, nie brakło również namiętności jak i pełnych napięcia kłótni - chyba moja ulubiona z tej książki. W trzecim mamy losy Władcy Piekieł oraz jaego rozterki i mini wojny z tymi którzy go nie popierają, trochę dłużąca się opowieść ale warta swej uwagi. W czwartej historii i ostatniej, poznajemy dalsze losy Janelle i Damona, jest tu oddanie, miłość, niepewność, irracjonalne myślenie a nawet zachowanie się czasem jak "głupek"..., wkurzało trochę to że bohaterowie nie wiedzieli czego od siebie chcą, czasem wyglądło to jak rozumowa dziecka z panem nauczycielem, nosz ludzie... w pewnym momencie trochu mnie wkurzyła i znudziła, pozostaje przy tym że opowiadanie numer dwa najlepsze. Polecam 😉

Ksiazka bardzo mi sie podobala. "Kipialo" az pozadaniem, erotyzmem, ale tez czulo sie "ta" samotnosc i potrzebe rozmowy, poczucia bliskosci drugiego czlowieka. Czytalam z zapartym tchem, nie spodziewalam sie jednak takiego zakonczenia - nie powiem troche mnie ono zdziwilo. Nie zmienia to jednak faktu, ze ksiazke polecam.

Ponownie zanurzyłam się w mglisty i mroczny świat Avalonu. Po dramatycznych wydarzeniach poprzedniego tomu idziemy niejako z historią do przodu, jednak wydarzenia w życiu poszczególnych bohaterów, ich decyzje, a także zgoda na to żeby kierował nimi ślepy los i magiczne przepowiednie są dla mnie zdumiewające i przyprawiają wręcz o ciarki. Autorka tak kieruje tą historią, że ciężko jest się przyzwyczaić do któregokolwiek z bohaterów, nie mówiąc już o poznaniu ich, co jest dla mnie osobiście niemiłą odmianą po pierwszym, zachwycającym tomie całej serii. Nadal towarzyszymy poszczególnym kobietom na drodze kapłańskiej oraz mężczyznom w podbijaniu świata podczas niezliczonych wojen, poznawaniu tajemnic przyszłości i układaniu losów świata (w przedziwny i zagmatwany sposób). Towarzyszą temu tajemne, mniej lub bardziej absurdalne obrządki, które tak wiele znaczą dla ludzi z przeróżnych warstw społecznych a są nieodzowną częścią życia kapłanek. Marion zdecydowanie nie lubi religii chrześcijańskiej i jej przywódców (przynajmniej w tamtym etapie swojego życia), widać to po jadzie kapiącym z jej pióra kiedy opisuje spotkania kapłanek z niektórymi przedstawicielami chrześcijan. Innych jednak opisuje jako szalenie tolerancyjnych i przez to dobrych ludzi, ciekawie się o tym czyta widząc zagorzałość w opiniach autorki. Akcja rozgrywa się bardzo powoli i w zasadzie jest jej dość niewiele, mamy tutaj głównie opisy przepychanek o władzę, przyuczania się do zawodu kapłanki (jakkolwiek miałby on nie wyglądać, bo nie każda z dziewczyn przechodzi przez tą samą drogę), zniszczone miłości, nieudane relacje międzyludzkie i ogólnie ogromny smutek i zawieruchę. Nie powiedziałabym że książka jest fascynująca ale z pewnością ma niezły klimat (autorka naprawdę potrafi przenieść czytelnika w inne czasy) i specyficzne tempo które ja akurat polubiłam. Ten tom nie nazwałabym wybitnym ale z pewnością wyjaśnia sporo rzeczy potrzebnych do lepszego zrozumienia wydarzeń i zachowania osób z tomu pierwszego, co dla fanów z pewnością jest całkiem przyjemnym rozwiązaniem. Książkę polecam osobom zakochanym w serii i lubiącym powolne tempo książek fantasy, gdzie tylko powierzchownie nic się nie dzieje bo treść skupia się na czymś kompletnie innym. Jak wspomniałam, nie jestem nią tak zachwycona jak tomem pierwszym, ewidentnie autorka nie dotrzymała poziomu, możliwe że nie do końca przemyślała strukturę tej opowieści. Niemniej jednak polecam się zapoznać, to kawałek naprawdę dobrego fantasy.

Wyczekiwałam kolejnej części cyklu Czarne Kamienie niemalże z utęsknieniem za fascynującym światem rodziny Krwawych SaDiablo, w którym kobiety zawsze są górą, dzięki czemu, jak mawia Lucivar, pozytywnie wpływa to na mięśnie nóg (ech ta jego prostolinijność myślenia!) i z niecierpliwą ciekawością, nie czy, ale czym tym razem zostanę zaskoczona. I zostałam, aż dwa razy! Pierwszy raz spokojnym początkiem wprowadzającym w codzienne, domowe życie bohaterów. Takim na wskroś zwykłym, przeciętnie plebejskim, w którym emocje znane również bardzo dobrze ludziom, przejmowały ster zachowania. Gdzie język często i gęsto w nieświętych słowach wyrażał osiągane szczyty emocji. Świat niemalże bez magii, nie licząc używanego Fachu do codziennych, rutynowych czynności. W którym senior rodu SaDiablo, Wielki Lord Piekła usunął się życia publicznego w cień bibliotecznych regałów w Stołpie, stając się ich historykiem i zastępcą bibliotekarza, ustępując miejsce młodej parze władców Królestwem Daemonowi i Jaenelle. Sielsko-anielski obrazek codziennych, drobnych kłopotów, rozwiązywalnych problemów, troski o członków rodziny i poddanych, ale i radości bycia u boku kochanej i kochającej osoby. Autorka szczodrze ozdobiła ten obrazek scenami z małżeńskiej alkowy. Szczęście uśmiechało się z każdej strony kartki i… to było niepokojące. Bardzo niepokojące! I słusznie. Bo tam, gdzie jest szczęście, zawsze znajdzie się ktoś, komu ono stoi kością w gardle i kłuje do żywego w oczy. Ktoś, kto będzie starał się je zniszczyć, zburzyć, unicestwić. I znalazł się. Zawsze się znajduje. W niewytłumaczalnej nienawiści do Krwawych, których obwiniał za swoje wszystkie nieszczęścia, klęski i niepowodzenia, przygotował niespodziankę-pułapkę. To co wydarzyło się po jej uruchomieniu, było drugim zaskoczeniem. Od tego momentu skończyły się żarty, a zaczęła walka o życie. Tym razem główną bohaterką wydarzeń ślepy los uczynił krewną SiDiablo, byłą prostytutkę Surreal. Wplątana w wiele warstw sieci marzeń i wizji utkanych przez trzy Siostry Klepsydry, miała niewielkie szanse na wyplatanie się, bo każde użycie Fachu zamykało kolejne drogi powrotu, raniąc jednocześnie rykoszetem. Ale najciekawsze było to, że ich forma zewnętrzna była bardzo niewinna i kusząca jak chatka z piernika w bajce o Jasiu i Małgosi, ale za to z niespodziankami i regułami jak miniaturki inferno w przerażającym filmie „Cube”. Tocząca się wewnątrz gra trzymała w napięciu do końca, fascynując mnie pomysłowością i podsycając niepoprawną ciekawość – kto będzie kolejną ofiarą? Informacja na znalezionej kartce nie pozastawiała złudzeń jej uczestnikom: "Każde użycie Fachu powoduje zapieczętowanie wyjścia i nie można już z niego korzystać. Kiedy ostatnie wyjście zostanie zapieczętowane, dom was pochłonie i zostaniecie z nami na zawsze." Pomysłodawca tej formy zemsty zapomniał kim są Krwawi, do których wysłał zaproszenia do gry, kim jest rodzina SaDiablo, kim jest wreszcie Daemon i Jaenelle. Ten początkowy obrazek sielskiego, rodzinnego życia, mógł zmylić każdego. Zmylił i mnie. http://naostrzuksiazki.pl/

Pamiętam, że w wyniku pomyłki zaczęłam czytać tę serię od tego tomu i szczerze, on jest o wiele lepszy od tomu pierwszego. Pewnie dlatego zapamiętałam te książki. Tom pierwszy w porównaniu z tym jest dość nudny. Tutaj miałam więcej akcji w stylu: "tak, pamiętam to!" Bawiłam się świetnie, jednak nie mogłam ignorować infantylności samej fabuły i bohaterów. Czasami chyba sama autorka zdawała sobie z tego sprawę, jak pisała wstawki typu, że źli bohaterowie zawsze przeciągają wszystko w nieskończoność. Ale przez to trochę lepiej rozumiem książki dla współczesnej młodzieży, które też nie grzeszą górnolotną fabułą. Dzięki tej serii mam w głowie: "hej, my też czytaliśmy bzdurne romanse!"

„Przecież żyje się tylko raz.” Judyta, dojrzała kobieta, która na co dzień odpisuje na listy potrzebujących kobiet pracując dla jednej z większych redakcji, zostaje porzucona przez swojego męża dla młodszej, zgrabniejszej i w jej ocenie piękniejszej Joli. Zostaje z nastoletnią córką Tosią i psem. Zaczyna życie na nowo. Jednak ile razy można zaczynać wszystko od nowa? Za namową swojej przyjaciółki Uli, kupuje ziemie poza miastem i z pomocą górali rozpoczyna budowę domu – jej pięknego, drewnianego nowego azylu. W międzyczasie zaczyna otrzymywać tajemnicze listy w niebieskiej papeterii, od porzuconego mężczyzny. Wdaje się z nim w wymianę korespondencji, krytycznie podchodząc do jego osoby. Bo przecież wszyscy mężczyźni są tacy sami. A może jednak nie? Ile historii, ile wzruszeń i ile sentymentu mam do tej pozycji. „Nigdy w życiu” znam od nastoletnich lat i zawsze z utęsknieniem i uśmiechem na twarzy do niego wracam. Opowieść o cierpieniu, korzystaniu z życia, marzeniach, które warto spełniać i realizacji siebie. Beztroskości, zaangażowaniu i miłości. O tym, co w życiu najważniejsze – że liczyć się powinnaś przede wszystkim Ty sama. I chociaż w książce brak jest pamiętnego mostu, braku paliwa, wybierania wspólnie filiżaneczek, to jest ona – tak samo zabawna, zwariowana i lubiana - Jutka. Bo wartość kobiety nie mierzy się tylko facetem, z którym się jest. Choć nie można zapominać, że ta druga osoba obok jest w życiu potrzebna, bo to po części o to także chodzi. Aby ktoś był, trzymał za rękę i wspierał. Nie wymagał, tylko kochał i tą miłością tworzył drugą osobę lepszą. O tym również jest ta książka, żeby dostrzec, że partnerstwo to nie tylko branie, ale dawanie i to w znacznie większej ilości niż to pierwsze. Dlatego nie warto się poddawać, w walce o samą siebie, ale także w walce o drugiego człowieka. Nigdy w życiu! Czytajcie „Nigdy w życiu” – ja przeczytałam ją w jeden dzień i nie żałuję. Ponownie wiem, że warto.

Powieść jest bezpośrednią kontynuacją „Wampira Lestata”, ale z bardzo przemyślanym podziałem na części. Autorka po raz pierwszy w tak dużej mierze rozdziela narrację na wiele postaci, zarówno dzieci nocy, jak śmiertelników, prowadząc kolejne postaci do punktu w którym poprzednia powieść się zakończyła. Cudownie się ją czytało, ponieważ nie tylko wprowadza duże urozmaicenie, ale także częściowo powraca do znanych z poprzednich tomów bohaterów, ukazując ich w nowym świetle - szczególnie ujęła mnie historia Armanda i jego podopiecznego, a także losy Jesse, kompletnie nieświadomej powiązań jej rodziny z nieśmiertelnymi. Narracja co jakiś czas wraca do Lestata, ale z racji fabuły jest ona znacznie ograniczona i wiele akcji skupia się na retrospekcjach, znanych wydarzeniach przedstawionych z innej perspektywy oraz działaniach innych bohaterów. Jeżeli ktoś chciałby rozwiązania wielkiej tajemnicy, która dręczyła Louisa w „Wywiadzie z wampirem”, to tu ją znajdzie, w całej swej rozciągniętej na 6000 lat, makabrycznej okazałości. Bardzo podobał mi się sposób, w jaki to zostało zaprezentowane – przez sny, urywki wspomnień, wizje, a w końcu także i przedstawienie jej w zwartej formie, która tłumaczy każdy jej aspekt częściowo tylko poznany do tej pory przez czytelnika. Poprzednie dwa tomy wraz z „Królową potępionych” tworzą swoistą trylogię – pierwszy tom można przeczytać i zakończyć przygodę w cyklem, ale po drugim (co polecam) już trzeba przeczytać trzeci, bo dopiero on spaja całość w kompletną historię. Zwłaszcza ten tom przypadł mi do gustu – autorka trochę eksperymentuje ze stylem (choć dalej jest on kwiecisty i bardzo oddziałuje na wyobraźnię), wprowadza i rozwija masę bohaterów, zachowuje też ciągłość fabuły oferując, jak dla mnie, satysfakcjonujące zakończenie. Bardzo polecam!

Wciągnęła mnie, pochłonęła, przeżuła i wypluła. Uwielbiam. Przygoda, romans, erotyka - wszystko podane w odpowiednich porcjach i odpowiedniej cenie jak w naprawdę dobrej restauracji. Świetnie wymyślony i opisany świat oraz wierzenia. Wracałam do niej wiele razy. Polecałam i będę polecać z pełnym przekonaniem, że warto.

Sięgając po te książkę sądziłam, że będzie łączyła się zarówno z ,,Przeminęło z wiatrem'' jak i ,,Scarlett''. Rozczarowałam się jednak, gdyż historia nie ma nic wspólnego z kontynuacją A. Ripley, a i pewne wątki odlegają od oryginału. Donald McCaig opisuje całą historię w zupełnie innym stylu. Gdyby nie retrospekcje, można by pomyśleć, że to zupełnie inna książka. Na plus historie z życia Rhetta i jego rodziny. Większość informacji podanych, a niewyjaśnionych w ,,Przeminęło z wiatrem'' uzupełnia powieść McCaiga. Można dowiedzieć się m. in. Dlaczego Rhett troszczy się o Belle, skąd wziął się na przyjęciu w Dwunastu Dębach i wiele więcej. Irytuje mnie postać Melanie, która zupełnie odbiega od pierwowzoru. Jakby to była inna osoba. U kilku innych bohaterów również można zauważyć spore zmiany. Ostatni list Melanie do Rosemary pokazuje jak to Mela wszystko wie i nie ukazuje pełni cierpienia Rhetta. To książka o nim więc autor mógłby pokazać historię śmierci małej Bonnie z perspektywy straty Rhetta, a nie opowiadań Melanie. Niemniej jednak miło mi było poznać jeszcze jedną historie dotyczącą mojej ulubionej literackiej pary.

Kontynuacja, która jest lepiej napisana niż pierwszy tom. Styl pisania autorki czasem przeszkadza, ale książkę czyta się bardzo szybko. Od razu sięgnęłam po 3 tom. Akcja nie ciągnie się, fabuła czasami jest trochę naciągana, ale generalnie trzyma się całości.