Wcielenie Kusziela

świetna książka, na wysokim poziomie ,jestem zachwycona akcja jest dobrze prowadzona, czytamy z perspektywy Racheli i z perspektywy Gabriela trochę denerwuje mnie postać Racheli, oczywiście rozumiem jej niechęć na początku, ale potem powinna zrozumieć kilka ważnych spraw ma szczęście że Gabriel szukał żony którą mógłby kochać a nie jak większość po prostu dla posiadania a potem zabawiania sie na bokach nie bez powodu został wybrany na archanioła ,to anioł pełen wiary i lojalności do Boga, oraz osoba inteligentna widząca większy obraz rozumiem czemu wybrano mu też taką a nie inną żonę -aby stał się doskonały bo wcześniej był pełen pychy a to była jego jedyna przywara ,musiał zrozumieć czym jest cierpienie i nędza aby naprawić błędy wcześniejszego archanioła

Złapałam Invocato całkiem na spontanie. Pierwszy raz, świeżo po premierze i muszę przyznać, zakochałam się w ułamku sekundy. Za drugim razem sięgnęłam po nią kilka miesięcy temu. Po paru latach fabuła odrobinę zatarła się w mojej pamięci :) Po raz kolejny rozbawiła mnie oraz zrelaksowała. Momentami wydawała mi się dziecinnie wręcz napisana, jednak dodaje jej to chyba uroku :D Bura irytowała mnie okrutnie tym swoim ''tumiwisizmem'', ale syndrom sztokholmski nie pozwolił mi jej znienawidzić... przynajmniej nie na tyle, abym porzuciła książkę w trakcie czytania. Polecam każdemu, kto liczy na lekką lekturę.

Początek mało zachęcający, wręcz nudny. Ot taka rosyjska kalka Harryego Pottera z Hermioną Granger w roli głównej. Warto przez niego przebrnąć. Okaże się, że nic bardziej mylnego. Izmajłowa nie wykreowała nowego universus z zestawem praw. Universum prawie nie ma, jest wzmianka o przemyśle filmowym i bodajże roli magów bojowych. A magię się po prostu wybiera. Jako kierunek studiów tak jak socjologię, handel itp.. Nietypowa konwencja, babskie podejście Nainy, dużo humoru i zabawnych perypetii sprawiają, że jest to przyjemne czytadło na 1 - 2 wieczory.

Wciągnęła mnie, pochłonęła, przeżuła i wypluła. Uwielbiam. Przygoda, romans, erotyka - wszystko podane w odpowiednich porcjach i odpowiedniej cenie jak w naprawdę dobrej restauracji. Świetnie wymyślony i opisany świat oraz wierzenia. Wracałam do niej wiele razy. Polecałam i będę polecać z pełnym przekonaniem, że warto.

Książkę przeczytałem jakiś czas temu i nawet widziałem adaptację filmową /zupełnie przyzwoicie nakręconą/, książka bardzo dobra - ciekawa figura z narracją Morgiany, czytałem już kilka pozycji o legendzie arturiańskiej, wraz z historycznymi, ale w tej odmienne podejście do historii bardzo przypadło mi do gustu, oczywiście nawiązanie do nieszczęśliwej miłości przyjaciół króla, wojny, spiski - bardzo sumienne podejście do tematu tzw. pogaństwa, jedna z lepszych książek historyczno-fantasy jakie czytałem, trochę razi momentami mocny erotyzm w powieści, poza tym daję 8 i w końcu muszę sięgnąć po następne tomy, które leżą na półkach

Wciągnęła mnie, pochłonęła, przeżuła i wypluła. Uwielbiam. Przygoda, romans, erotyka - wszystko podane w odpowiednich porcjach i odpowiedniej cenie jak w naprawdę dobrej restauracji. Świetnie wymyślony i opisany świat oraz wierzenia. Wracałam do niej wiele razy. Polecałam i będę polecać z pełnym przekonaniem, że warto.

Kolejna książka Mariny i Siergieja Diaczenko potwierdziła, że ich twórczość jest wyjątkowa. Nie jest to arcydzieło, ani może nawet pozycja wybitna, ale na pewno niebanalna, ma swój niesamowity klimat i naprawdę wciąga. Akcja dzieje się w alternatywnej rzeczywistości, w czasach bliskich współczesnym, gdzie istnieją wiedźmy, niawki (kobiety przywołane po śmierci starające się uśmiercić przywołującego), oraz ludzie z nimi walczący - inkwizytorzy i cugajstrzy. Autorzy, wrzucając nas w tę rzeczywistość, nic nie wyjaśniają. Moim zdaniem jest to zabieg celowy, podkreślający tajemniczość wykreowanego świata. Czytając czujemy emocje bohaterów, w tym także ich strach przed nieznanym, nie dającym się zrozumieć. Zakończenie pozostawiło niedosyt, niektórych mogłoby to zirytować, ale mi się spodobało, jak cała książka było niebanalne i wyjątkowe. Polecam zdecydowanie, to nie jest pozycja o której zapomnisz po przeczytaniu, będzie się śniła po nocach.

Dylogia „Sarantyńska mozaika” Guya Gavriela Kaya prezentuje to, z czym najbardziej tego autora kojarzę. Jest to opowieść oparta na naszej historii, a konkretnie czasach Cesarstwa Wschodniorzymskiego, ale z własną geografią, zależnościami pomiędzy poszczególnymi nacjami i religią. Głównym miejscem akcji jest Sarancjum (czyli Bizancjum), a nasz Rzym to zrujnowane Rhodias podbite przez plemię Antów (wzorowanych na Germanach). W Sarancjum lud żyje rywalizacją pomiędzy stronnictwami Błękitnych i Zielonych, a cesarz marzy o zjednoczeniu swego państwa z oderwanym wiele lat temu Zachodem. Chce również pozostawić budowlę, której nikt nie będzie w stanie zapomnieć, i w celu ozdobienia jej mozaikami do Sarancjum wyrusza główny bohater tej powieści, Caius Crispus, Rhodianin. Jest to dość prosty opis bardzo złożonej, wielowątkowej historii, w której głównym wątkiem jest pamięć i przemiany losów świata, na które mamy tak niewielki wpływ. Postaci i historii z nimi związanych w tej powieści jest tak wiele, że całość tworzy właśnie pieczołowicie i starannie ułożoną mozaikę, która, wraz z pięknym, bogatym stylem, jest znakiem rozpoznawczym tego autora. W zależności od sytuacji czytelnik doświadcza wilgotnej i dusznej obecności pogańskiego boga w Drzewielesie, uczestniczy w dynamicznie i obrazowo opisanych wyścigach rydwanów (to uważam za prawdziwy majstersztyk) albo towarzyszy bohaterom w kontemplacji piękna dzieł sztuki. Zakończenie, jak w sporej liczbie książek Kaya, jest bardzo słodko-gorzkie – autor pokazuje tu też, że zwycięstwa zawsze wiążą się z ofiarami, a przegrana nigdy nie jest całkowita. Osobiście kocham prozę tego autora. Jak zwykle polecam :)

Przysięga złota zaczyna się dość dramatycznie. W trzecim tomie czynów Paksenarrion towarzyszymy jej w ostatecznym, desperackim czynie. Bohaterka wiedziona przypadkiem trafia do Miasta Piwowarów, w którym kiedyś wykonywała jedno zadanie. Miała tam samych przyjaciół, a jednak w tym stanie ducha nie chciała od nich pomocy. Jedynym przyjacielem, któremu była w stanie zaufać jest Mistrz Oakhollow, potężny mag związany z niepokojącymi siłami natury. Zawsze się wzruszam, gdy Paksenarrion do niego dociera. Dziewczyna jest wyczerpana, a kuakganin zaczyna ją leczyć, zarówno fizycznie, jak i psychicznie. 🥇 Czym jest odwaga Magowi „od drew” udaje się dotrzeć do emocji młodej wojowniczki i przepracować z nią traumy i lęki. Dzięki temu dziewczyna trafia do drużyny łowców pilnujących lasów przed fizycznymi emanacjami demonów magicznych puszcz. Współpraca z nimi przekonuje ją ostatecznie, że choć już nigdy nie będzie taka jak kiedyś, znów jest w stanie skutecznie stawiać czoła światu. Paksenarrion staje się też super paladynką i dostaje swoje pierwsze wezwanie do walki z potężnym złem… Przysięga złota to opowieść o odwadze i emocjach, o zwykłych ludziach, o dumie i poniżeniu, pokonywaniu siebie i przekraczaniu granic lęku. To także historia o mądrych ludziach, którzy umieją zadawać właściwe pytania i słuchać odpowiedzi, o zaufaniu, żeby przyjąć od nich pomoc. Cały cykl jest historią o poznawaniu siebie i braniu odpowiedzialności za decyzje i słabości, a także o akceptacji siebie, bez “tarzania się w poczuciu winy”. 🥇 Odwaga by marzyć Te trzy tomy cyklu pt. Czyny Paksenarrion są piękną opowieścią o córce prostego hodowcy owiec z małej wsi, jaką jeszcze można czasem spotkać. Dziewczyna ta miała odwagę marzyć, ale podjęła też próbę spełnienia tych marzeń. Jeśli użyjemy współczesnego języka, to jest to także książka o walce z impostor syndrome oraz o strachu przed nieznanym i niepewnością. Po lekturze tej książki zawsze mam naładowane baterie i przez pewien czas silnie wierzę, że ciężka praca przynosi sukcesy. Nieco szczęścia albo życzliwości bogów też się przyda. W końcu siły nadprzyrodzone czasem przesyłały Paksenarrion fizyczne znaki ostrzegające przed niebezpieczeństwem, ratowały od kuszy, dawały odporność na magię, czy umiejętność leczenia. 🥇 Comfort story Przysięga złota to kulminacja wspaniałej opowieści, która jest moim comfort story – czuję się w niej absolutnie bezpiecznie. Nie jest to jakoś wybitnie oryginalna książka. Są w niej ślady biblii, Szninkla, uniwersum Narnii, czy Tolkiena. Siłą tej książki jest ładna historia, język oraz ciekawie zarysowane postacie. Nie jest to dzieło wybitne, raczej odprężająca przygodówka dla młodzieży. A jednak zaliczam ją do moich ulubionych książek, które mam ochotę czytać raz za razem. 🥇🥇🥇 Tytuł recenzji: Paladyni, dobro i zło Subiektywna ocena: 8/10 Tytuł: Przysięga złota Tytuł oryginału: Oath of gold Autor: Elizabeth Moon Tłumaczenie: Jerzy Marcinkowski Wydawnictwo: ISA Data wydania: 2004 (pierwsze wydanie: 1989) ISBN: 9788388916700 Liczba stron: 512

Są takie książki, które totalnie człowieka pochłaniają. Zajmują mu głowę w stu procentach, że nie zostaje miejsca na inne myśli. Taki jest właśnie cykl o czynach Paksenarrion, którego pierwszy tom nazywa się Córka owczarza. W pierwszej części poznajemy wykreowany przez autorkę świat heroic fantasy i główną bohaterkę. Paksenarrion to młoda dziewczyna, która tuż po swoich osiemnastych urodzinach ucieka z domu, bo ojciec chce ją wydać za mąż. Ona jednak inaczej wyobrażała sobie swoje życie. ⚔ Najemniczka ze wsi Dziewczyna zaciąga się do wojska i tu zaczynają się jej przygody, choć pierwszy tom jest trochę rozbiegówką. Jest dużo opisów – poznajemy głównie świat, w którym jest magia, bogowie, a święci angażują się w życie ludzi. Są paladyni w lśniących zbrojach, elfy, orki, pełno magicznych przedmiotów. Fantasy pełną gębą. Razem z Paksenarrion i kompanią najemników księcia Phelana, w której wojowniczka służy, pokonujemy kolejne kilometry dróg w trasie do kolejnych bitew i przeciwników, walcząc z kolejnymi przeciwnościami i ucząc się nowych rzeczy o świecie i wojaczce. ⚔ Od zera do bohatera Mega mi się podoba sposób wyjaśniania świata jakiego używa Elizabeth Moon. Główna bohaterka książki na początku niewiele wie, pochodzi z dalekiej wsi i musi się wiele nauczyć. Zwykle przełożeni wszystko jej tłumaczą, bez kpin, przekąsów i patrzenia z góry, że niedoświadczona. Wraz z kolejnymi wydarzeniami okazuje się, że Paksenarrion nie do końca jest zwykłą, choć ambitną dziewczyną ze wsi. Być może siły wyższe mają wobec niej jakieś większe plany. ⚔ Prosta ale ładna fabuła Córka owczarza ma w gruncie rzeczy bardzo prostą fabułę, ale zręcznie napisaną. Bohaterowie nie są jacyś bardzo pogłębieni, ale też nie są płytcy. Znamy ich motywacje i wraz z kolejnymi przygodami poznajemy je coraz lepiej. Jak na książkę rozrywkową, którą można przyporządkować jako young adult, to w zupełności wystarczy. Elizabeth Moon wykreowała przyjemny świat. Wszyscy są równi, nie ma żadnych płciowych przepychanek, a kobiety mogą tak samo walczyć i żyć jak mężczyźni i przy odpowiednim treningu być tak samo dobre. Zło jest namacalne, ale dobro zwykle zwycięża. To miły i przyjemny świat, w którym chce się przebywać. Pierwszy tom może bywa momentami przegadany, ale tylko zajawia, co się wydarzy dalej i tam już jest ciekawiej.

Jestem rozdarta. Z jednej strony humorystyczny i lekki styl pisania autorki bardzo przypadł mi do gustu. Główna bohaterka ma beztroskie podejście do życia, co sprawia, że książkę czyta się przyjemnie. Z drugiej strony fabuła mogłaby być lepiej przemyślana. Zbyt długie wędrówki i zbyt krótkie zakończenie sprawiają, że czegoś mi zabrakło. Mimo wszystko "Jesienne ognie" czytało się przyjemnie.

Akcja zaczyna się na pięknej wyspie Serendair. Rapsodia jest Pieśniarką - nie tylko układa muzykę i ją wykonuje, ale może za jej pomocą wpływać na rzeczywistość. Pracowała także przez jakiś czas jako panna lekkich obyczajów, ale obecnie stara się o tym zapomnieć. Jeden z jej dawnych adoratorów - zdeterminowany i okrutny - nie zamierza jednak odpuścić, więc Rapsodia musi uciekać. W ten sposób nieoczekiwanie trafia do kompanii Achmeda i Grunthora - bezwzględnego zabójcy i jego przyjaciela, strażnika-olbrzyma. Nie można powiedzieć, by była to przyjaźń od pierwszego wrażenia czy serdeczna kompania. Obydwaj mężczyźni - zdecydowanie nieatrakcyjni, szorstcy w obyciu i bezwzględni - praktycznie porywają Rapsodię ze sobą. Sami uciekają przed czymś znacznie groźniejszym niż ona. Zmuszają dziewczynę do zejścia pod ziemię - dosłownie - i ciągną ją ze sobą przez jądro ziemi. Kiedy po długiej, długiej wędrówce udaje im się wydostać na powierzchnię, okazuje się, że znaleźli się... o wiele dalej niż się spodziewali, a zarazem bardzo blisko. Autorka budując swój świat wykorzystała elementy z różnych kultur i mitologii - nie tylko tych dobrze znanych jak celtycka czy nordycka, ale i bardziej egzotycznych - arabskiej, hinduskiej i innych. Pojawia się też wiele popularnych motywów, m.in. zaginionego świata, Atlantydy, przejścia przez oczyszczający ogień czy walki ze złem, które ma zniszczyć świat. Mimo to opowieść nie nudzi - całość jest spójna, nie kopiuje oklepanych schematów. Autorce udało się zachować dobre, choć nie zawsze równe tempo narracji. Rapsodia jest... słodka, śliczna i najchętniej uratowałaby każdą, najmarniejszą nawet istotę. Pomimo trudnych doświadczeń wciąż wydaje się trochę naiwna, ryzykuje życiem (niestety, nie tylko swoim) i doprowadza swoich towarzyszy do białej gorączki zbyt łatwo obdarzając ludzi zaufaniem. Jej postać budzi sympatię, jest przeciwwagą dla nieufnego i bezdusznego Achmeda, ale też często mnie denerwowała. Chwilami sprawia wrażenie niezwykle przenikliwej, to znów nie potrafi wychwycić tego, co dla czytelnika jest oczywiste. Przyznaję, że nie potrafiłam zrozumieć, dlaczego w niektórych kwestiach wykazywała tak wielką tolerancję, w innych zaś - mniej istotnych moim zdaniem - zacinała się we wściekłym uporze. Miałam wrażenie, że autorka sporo naciągała dla dobra fabuły. Bo w każdej kompanii potrzebne jest słabsze ogniwo, ktoś, kto pakuje resztę w tarapaty – tak aby akcja się rozwijała ;) Jest to opowieść o przyjaźni, przeznaczeniu, miłości oraz poświęceniu. Miejscami nieco patetyczna, a czasem bardzo zwyczajna, ludzka, ale przede wszystkim pełna niezwykłych przygód.

Bardzo wciągajaca lektura i zapowiedź świetnej serii. Dostałem ją za groszę w jednej z internetowych księgarnii nie spodziewając się tak sporej frajdy z czytania! Książkę pochłania się miło i przyjemnie a główna bohaterka zdecydowanie warta jest poznania:) Tradycyjnie już Fabryka Słów zaprzestała wydaniu serii na pierwszym tomie... a szkoda.

Kupiłam za grosze ze względu na okładkę, która (umówmy się) jest horrendalna 😅 Jednak sama książka okazała się wcale nie taka zła. Całkiem przyjemna, stabilna fabuła, główna bohaterka nie denerwuje i jest ogarnięta (co jest sporym plusem), jednak oprócz phouki żadna z postaci nie przyciągnęła mojej uwagi na dłużej. Na minus – faktycznie fantastyki jest tu dosyć mało, tym bardziej, że akcja dzieje się głównie w ludzkim świecie. Za to dużo jest nawiązań do muzyki, która była popularna w czasie pisania tej książki (chyba 40 lat temu?) więc jeśli ktoś młodszy (jak ja) lub mniej obeznany z muzyką rockową lat 80/90 (jak ja xD) będzie ją czytał, możliwe że nie będzie w stanie wyobrazić sobie klimatu zespołu należącego do głównej bohaterki jak i tego co śpiewają. Jest to jednak obosieczna broń, bo jeśli ktoś lubuje się w takiej muzyce, najpewniej oprócz wyobrażania sobie fabuły będzie mógł również w tej fabule się zasłyszeć.

,,Kapłanka Avalonu” jest częścią avalońskiego cyklu, którego pierwszym tomem(chronologicznie ostatnim) są słynne ,,Mgły Avalonu”. Książka została wymyślona i rozpoczęta przez Marion Zimmer Bradley, ale ukończona przez jej przyjaciółkę i współpracownicę Dianę L. Paxson. Jest to powieść fantastyczna z wątkiem historycznym, fikcyjny życiorys Heleny, matki Konstantyna Wielkiego, który nadał chrześcijanom wolność wyznawanej religii. Helena/Elain jest córką Rzymianina, który jednak przeznaczył ją na nauki kapłańskie w Avalonie. Gdy dziewczyna dorasta, przysięga, że zgodnie z tradycją odda swoje dziewictwo mężczyźnie wybranemu przez najwyższą kapłankę. Jednak wkrótce potem Elain doznaje wizji podczas której widzi przeznaczonego sobie kochanka, a gdy okazuje się, że ma on zostać związany z inną dziewczyną z Avalonu, Elain zajmuje jej miejsce podczas nocy Beltane. Miłość do Konstancjusza sprawia, że Elain decyduje się na odejście z Avalonu i towarzyszenie swojemu mężczyźnie. Mimo to w sercu pozostaje wyznawczynią nauk Bogini. Jednocześnie obserwuje rosnące wpływy chrześcijaństwa. Jeśli chodzi o przesłanie, to na pewno trafiło do mnie mocniej niż ,,Mgły Avalonu”. O ile w ,,Mgłach” poganie byli równie fanatyczni co chrześcijanie i widać było dużą stronniczość autorki, tak ,,Kapłanka Avalonu” tak naprawdę jest opowieścią o równości religii, potrzebie tolerancji i świadomości, że wszystkim nam tak naprawdę chodzi o to samo. Podobało mi się też, że główna bohaterka Elain nie jest bezwolną wyznawczynią bogów Avalonu, ona sama o sobie decyduje i postępuje tak jak każe jej jedynie własne sumienie. Poza tym, powieść porusza wiele innych tematów takich jak właśnie dojrzewanie, które tak naprawdę trwa całe życie, miłość macierzyńska, która ma na Elain o wiele większy wpływ niż na Morgaine w ,,Mgłach”, a także fanatyzm, nietolerancję i zawiedzione nadzieję. Nie jest to płytka powieść, zmusza do refleksji, chociaż chwilami irytowało mnie to, że Elain była jedyną sprawiedliwą, a rozważania teologiczne przyćmiewały fabułę. Co jeszcze mnie irytowało? Przede wszystkim to, że nie byłam w stanie w pełni polubić żadnego bohatera, bo Elain wkurzała mnie swoją perfekcją, a reszta postaci była dla mnie zbyt mało wyrazista. Wątek miłosny opisany został trochę płytko i bez zagłębienia się w emocje, chociaż przyznam, że było mi przykro, gdy Elain zawodziła się na miłości. Najbardziej chyba jednak(poza mało wartką akcją) przeszkadzało mi to, że fabuła, układ wydarzeń, nawet początek i zakończenie oraz sam wątek romansu, który rozpoczął się od seksu rytualnego, za bardzo przypominał mi ,,Mgły Avalonu” i czułam się trochę tak jakby Bradley nie umiała wymyśleć nic innego, chociaż to może bardziej wina Paxson. I chociaż wiem, że nie powinno się oceniać powieści po autorze, to dziwnie czytało mi się o ,,oddawaniu dziewictwa Bogini” po tym jak przeczytałam, że córka Bradley oskarżyła swoją matkę o molestowanie w momencie, gdy ta była wyznawczynią religii Wicca. ,,Kapłanka Avalonu” jest dobrą powieścią, chwilami nawet bardzo dobrą i wzruszającą, ale nie uważam jej za jakiś must have. Raczej dla fanów gatunku i motywów celtyckich. ,, Dajemy naszym dzieciom życie, ale nie my je kształtujemy.”

Trochę dziwnie się czytało, na początku myślałam,że to wszystko dzieje się tylko w jej głowie, a jednak nie... Po części możemy się dowiedzieć co się dzieje u osoby która jest chora psychicznie, jak ona odbiera, czy nie odbiera świata realnego. Nana ma "tylko" problemem ze snem a raczej jego brakiem i jak się odbija na na niej (większość z nas zna ten ból chociaż przejściowo). Jest tu przechodzenie między światami, świat równoległy, ratowanie ludzi, nawet tych co z pozoru nie warto. Również podobało mi się wyjaśnienie, co doprowadziło do choroby Nany .

To była bardzo dobra kontynuacja. Aż trochę mi wstyd, że przeczytałam ją dopiero po 4 latach od przeczytania pierwszej części. Bardzo wciągnęła mnie historia Eilan i Gajusza, uwielbiam fantastykę osadzoną w historycznych realiach. Jedyne co mnie strasznie irytowało, to w tym wydaniu na każdej stronie jest mnóstwo literówek. Wygląda to tak, jakby korekty nie przeprowadzono albo zrobiono ją bardzo nieuważnie. Czyta się to też wolno, bo jest mnóstwo tekstu na stronie, ale sama powieść jest naprawdę warta przeczytania.

Trzeci tom cyklu Symfonia wieków opowiadającej o losach Bajarki Rapsodii, assasyna Achmeda i olbrzyma Grunthora, mających ocalić świat przed ognistym demonem F’dorem. Bohaterowie znów wiele podróżują, dzięki czemu możemy zobaczyć nowe obszary świata, z jeszcze większą ilością szczegółów dotyczących wiedzy i historii krainy. Świat zbudowany w tych książkach jest po prostu niesamowity. Haydon wie, jak stworzyć świat, który wydaje się żywy. W tym tomie format nieco się zmienia. Zamiast skupiać się tylko na głównych bohaterach, otrzymujemy punkty widzenia wielu pobocznych postaci przedstawionych w pierwszych dwóch książkach. Dodaje to głębi tym postaciom i daje wgląd w to, jak działania trójki głównych bohaterów zaczynają wpływać na resztę świata, a także różne polityki między krajami. Podkreślone jest również, jak bardzo rozprzestrzenił się wpływ F'dora, dodając poczucie pilności głównego zadania. Ta seria skierowana jest do osób dorosłych. Jest sporo treści seksualnych i drastycznej przemocy, ale jest też równowaga romansu, miłości, lojalności, przyjaźni, odwagi i bezinteresownego poświęcenia. Jeśli kochasz szczegółowe budowanie świata, podniecający romans i nie masz nic przeciwko fabule opartej na przepowiedniach z nietypowymi bohaterami, to zdecydowanie seria dla ciebie :)

Trudno jest ocenić Tiganę, ponieważ wady i zalety mieszają się w niej w równych proporcjach. Dwadzieścia lat przed wydarzeniami z książki dwóch czarnoksiężników najechało półwysep Dłoni. Alessan, książę jednej z podbitych krain, opracowuje plan i zbiera drużynę, z pomocą której obali tyranów. Musi się pospieszyć, ponieważ jeden z czarnoksiężników w zemście przeklął jego ojczyznę, a zaklęcie wypełni się, kiedy umrze ostatni Tiganianin urodzony przed podbojem. Teoretycznie książka zasługuje na wysoką ocenę: jest napisana bardzo sprawnie technicznie, wszystkie strzelby na ścianie wystrzeliły na koniec, odpowiednio poetycki język buduje nastrój podniosłej walki o wolność i pamięć, a wszystko zamknięte w jednym tomie! Dodatkowo prolog jest jednym z najbardziej klimatycznych, jakie czytałam. Niestety, wszystko przyćmiewają papierowe pierwszoplanowe postacie i brak jakichkolwiek negatywnych konsekwencji czynów głównego bohatera. W trakcie podróży Alessan magicznie zmienia pewnego czarodzieja w swojego niewolnika... i nic. Nikt w drużynie nie widzi w tym nic złego, jeszcze rugają biednego czarodzieja, że swoimi protestami zasmuca Alessana (!) Podsumowując: Tigana jest średniakiem, którego z braku laku można przeczytać.

Coś dla bardziej wymagającego, dojrzalszego czytelnika. Pierwszy raz czytałam tę książkę wieki temu. Po ponownej lekturze nadal jestem zachwycona. Nie jest to typowe młodzieżowe fantasy, zbyt dużo tu opisów i zagmatwanej polityki, za to zupełny brak nastoletnich uniesień, emocji i miłości. Jest to ogromny plus w czasach, gdy zalewa nas marnej jakości romantasy i grafomania na poziomie Sarah J. Maas. Niesamowicie podoba mi się wymyślony przez autorkę system magii oparty na dwunastu smokach. Na tej bazie Goodman stworzyła świat dworskich intryg, walki o władzę i politycznych manipulacji. Brzmi, jakby nie było to nic oryginalnego, a jednak tym razem dostajemy znakomicie napisaną powieść, przemyślaną w najmniejszych szczegółach, pełną wspaniałych opisów, głębi i interesujących postaci. Naprawdę bardzo pozytywne zaskoczenie.