Co porusza martwych

Opal wraz z młodszym bratem mieszka w miasteczku Eden, o którym mówi się, że jest pechowe. Dziewczyna od dawna ma sny związane z Domem Starlingów, tajemniczą rezydencją, której pierwsza właścicielka, Eleanor, przybyła do miasta zdaje się znikąd i zniknęła. Po śmierci matki Opal sama stara się utrzymać brata i zapewnić im minimalny byt, dlatego decyduje się na pracę dla Arthura, obecnego dziedzica Domu Starlingów. Cytat z ,,Wichrowych Wzgórz” na początku wystarczył, by zachęcić mnie do lektury, a nawiązań do mojej ukochanej powieści jest tutaj jeszcze więcej. ,,Dom Starlingów” zdecydowanie nawiązuje do dawnych powieści gotyckich i moim zdaniem oddaje ich klimat znakomicie, a tytułowy dom ma wiele wspólnego z Wichrowymi Wzgórzami – w oczach ogółu jest miejscem, którego świetność minęła i które kojarzy się z mrokiem i przekleństwem, ale wykluczeni, niepasujący do miejscowej społeczności Opal i Arthur darzą go trudną, ale głęboką miłością. Również motyw inności, odrzucenia przez ,,przyzwoitych” jest tutaj bardzo ważny. To raczej lekka fantastyka z wątkiem romantycznym, ale ma też drugie dno i skłania do myślenia. Autorka wiele miejsca poświęca różnym formom dyskryminacji, łączy magię i zjawiska nadprzyrodzone z realnymi, historycznymi prześladowaniami, jak niewolnictwo Afroamerykanów czy eksterminacja Indian. Wiąże się z tym motyw zemsty, czasem trwającej lata i przechodzącej na kolejne pokolenia, co też kojarzy mi się z ,,Wichrowymi Wzgórzami”. Myślę, że tamta książka była pierwszym, co zafascynowało mnie tematem ,,zemsty sprawiedliwej”, ten motyw teraz bardzo mnie intryguje i zawsze skłania do zastanawiania się, gdzie leży granica między katem i ofiarą, co w tej powieści też jest istotne. Jeśli chodzi o bardziej obyczajową warstwę tej książki, to także jestem bardzo zadowolona. Mogę trochę ponarzekać, że na początku było mało interakcji między Opal i Arthurem, przez co jej zauroczenie wydawało mi się trochę nienaturalne, ale w dalszej części bardzo polubiłam ich wspólne sceny, była między nimi duża chemia, przyciąganie, a zarazem zrozumienie, wierzyłam w ich miłość i że mogą być dla siebie oparciem. Może wydawać się to dziwne, ale brakowało mi trochę więcej fizyczności i erotyzmu, mam wrażenie, że do tej książki i pary by to pasowało, ale może autorka nie czuła się z tym pewnie, co rozumiem i szanuję. Arthur jest takim tajemniczym bohaterem, ale bardziej w typie byronicznym, niż współczesnego bad boya. Jest odpowiednio magnetyczny, by razem z Opal się nim zafascynować, ale też widać, że jego izolowanie się jest też związane z nieśmiałością i niezręcznością w kontaktach z ludźmi, co sprawia, że jest ludzki. Natomiast Opal to bohaterka, która pod maską zimnej, nastawionej wyłącznie na przetrwanie dziewczyny, niestroniącej od kłamstw, skrywa tę wrażliwą i zranioną część siebie. Ma trochę ,,syndrom najstarszej córki”, stara się chronić bliskich za wszelką cenę, choć sama postrzega się jako mało szlachetną. Bardzo emocjonalnie wypada jej relacja z bratem, wspomnienia o zmarłej matce czy znajomość z Charlotte i Beverly. Kilka lat temu czytałam ,,Dawne i przyszłej wiedźmy” Harrow, bardzo mi się podobały, ale teraz słabo je pamiętam. Natomiast po ,,Domu Starlingów” mam ochotę wrócić do tej książki i nadrobić inne pozycje od tej autorki, bo mam wrażenie, że obecnie bardzo trafiają do mnie motywy, które ona porusza. ,, (…) kiedy spędziłeś zbyt dużo czasu w ciemności, stopisz własne skrzydła, byle tylko poczuć słońce na skórze.”

Dość ciężki temat dystopijny. Wizja postapokaliptyczna wręcz przerażająca, po katastrofach na Ziemi brakuje jedzenia, wody. Tym, którym udaje się przetrwać grożą głód, choroby i inni brutalni ludzie. Alternatywą dla ocalonych kobiet jest Dom Świętego Siostrzeństwa, którym rządzi Matka Przełożona. W zamian za jedzenie i ocalenie muszą przestrzegać zasad w klasztorze. Za najmniejsze przewinienia są karane chłostą, wieszane na drzewie, poddawane torturom, zamykane bez jedzenia. Dominuje władza i religijne obrzędy.

Nigdy nie byłam wielką fanką literatury fantasy. Autorka jednak swoją twórczością zrodziła we mnie miłość do tego gatunku. Pierwszy tom rewelacyjny, bohaterowie i świat stworzony przez autorkę wciągał aż do granic możliwości. Drugi natomiast sprawił, że sama poczułam się jak mieszkaniec magicznej krainy i z niepokojem przeżywałam opisane wydarzenia. Lektura nie była przerysowana, świat stworzony bardzo realistycznie, nowa bohaterka Liwia inteligentna, tajemnicza i może troszeczkę złośliwa. Polecam przeczytać każdemu, bez względu na upodobania gatunkowe ☺️

Bardzo przypomina mi "Autostopem przez galaktykę". Miejscami parskałem śmiechem a miejscami mnie nudziła. Świetny był dla mnie motyw z delfinami i w sumie sam finał też był całkiem niezły, natomiast dla mnie komediowy średniaczek i nie zostanie ze mną na długo.

Mam mieszane uczucia co do tej książki. Bardzo ciężko było mi zanurzyć się w powieści. Jest tu bardzo dużo narracji, a w pierwszej połowie książki niewiele się dzieje. Od połowy zaczęło robić się ciekawie, akcja zaczęła się zagęszczać. Oryginalnego Makbeta czytałam wiele lat temu i nie pamiętam go już dobrze, jednak wydaje mi się, że historia opisana w "Lady Makbet" została mocno przerysowana. Sama tytułowa bohaterka wzbudza mieszane odczucia - z jednej strony widzimy, jak z niewinnej dziewczyny staje się okrutną kobietą, z drugiej strony jasne jest, że jest to jedyny sposób na przetrwanie w średniowiecznym świecie rządzonym przez mężczyzn. Lektura nie była zła, jednak po opisie spodziewałam się czegoś więcej.

Kojąca historia o… no właśnie, o czym tak naprawdę? To przede wszystkim opowieść o poszukiwaniu sensu, o potrzebach, o których zapominamy w pędzie codzienności, i o niezwykłej więzi między człowiekiem a robotem. Becky Chambers stworzyła coś, co można określić mianem literackiego uścisku. To utopijna wizja świata, która zostanie ze mną na dłużej. W zalewie mrocznych historii i postapokalipsy, ta książka oferuje coś zupełnie innego – spokój i nadzieję. Czyta się ją z poczuciem, że świat może być lepszym miejscem, a dialogi między siostratem Dex a robotem o imieniu Mszaczek są niezwykle mądre i ciepłe. Na pewno sięgnę po kolejny tom, bo liczę, że on też będzie plasterkiem miodu na serce. Jeśli potrzebujecie lektury, która pozwoli Wam odetchnąć i na chwilę zwolnić, ta seria jest dla Was stworzona. To prawdziwy „comfort book”, który otula czytelnika od pierwszej strony.

„Nasze podmorskie żony” autorstwa Julii Armfield to opowieść o biolożce morskiej Leah i jej żonie Miri, która została na lądzie. Narracja prowadzona jest naprzemiennie: jedne rozdziały pokazują, jak Leah zmienia się po powrocie z ostatniej ekspedycji badawczej, widziana oczami Miri, w innych zaś śledzimy wydarzenia z samej wyprawy. Zaawansowany okręt podwodny, którym płynęła Leah wraz z zespołem, utknął na dnie oceanu. W ciemności głębin badaczy obserwowała tajemnicza istota. Po powrocie na powierzchnię ciało Leah zaczyna się zmieniać, jakby ewolucja popychała ją w stronę morskiego stworzenia. Coraz częściej pragnie słonej wody, a wannę opuszcza coraz rzadziej. Miri widzi, że powoli traci żonę. Choć traktuje Leah z czułością i szacunkiem, w jej wnętrzu szaleje huragan emocji i żalu po utraconym życiu, które miały razem prowadzić. Leah wróciła z ekspedycji, ale coś w niej uległo nieodwracalnej przemianie. W tym aspekcie książka przywodzi na myśl cykl Southern Reach Jeffa VanderMeera. Pojawia się tu podobny motyw wyprawy w nieznane obszary świata oraz tajemniczej zmiany zachodzącej w jej uczestnikach. Jest też ktoś pozostający na zewnątrz tej przemiany. W tym przypadku Miri, która przeżywa stratę jeszcze zanim naprawdę do niej dojdzie. Czuje, że nadciąga coś nieuniknionego. Ocean już zabrał jej żonę. Wiele wątków w powieści pozostaje bez wyjaśnienia, jednak sam pomysł jest intrygujący, a wizja powolnej, nieuchronnej utraty Leah przez Miri potrafi poruszyć emocjonalnie. To taki literacki głębinowy organizm: piękny, dziwny, fascynujący… lecz gdy próbujesz go dokładnie obejrzeć, znika w mętnej wodzie.

Trafiłam na nią przypadkiem, dość długo też stała na mojej półce. Historia ciekawa, relacja dwóch bohaterów opisana stopniowo. Motyw zagadki morderstwa uważam za dobry pomysł, szczerze nie spodziewałam sie totalnie takiego zwrotu akcji. Ostatni rozdział był skruchą dla mojego serca.

Świetna komedia o nienormatywnych i BHP dla owych. Pierwsza fachowa pomoc specjalisty BHP, gdy budzisz się wampirem. No kapitalne. Jedynym minusem było, to że Binki i Ewuni było tak mało. Ten duet to jest coś. Lektor Kamil Pruban daje radę i szczerze bardzo miło spędziłam te kilka godzin wsłuchana w jego interpretację. #lubimyczytac #polskafantasy #fantasy #wampiry #nienormatywni #bhp #komediafantasy #brzeg #storytel #kamilpruban #SQN

3.5 - nie wciagnął mnie tak jak poprzedni, ale ciekawił bardziej niż dwa pierwsze. Coś, co miało być wspólnym życiem dla bohaterow jest przybyciem emocjonalnie wykończonej, egocentrycznej kuzynki, której trzeba pomóc. Zwłaszcza, że Bastian powinien sam sobie jeszcze sporo pomóc. Wątek nauki magii i zaświatów jest dla mnie dużo bardziej interesujący w tym tomie niż cokolwiek innego.

Myślałam, że będzie gorzej. Przeczytałam głównie ze względu na to, że interesuję się wyprawami polarnymi, w tym wyprawą Franklina i dowiedziałam się, że pojawia się tam postać, która była członkiem tej wyprawy. Nie ma to jednak dużego znaczenia dla fabuły, od czasu do czasu jest wspominana, ale niewiele więcej. Nie przepadam za romansami, ale na szczęście pojawił się wyraźniej dopiero w drugiej połowie książki. Nie było tragicznie, przeczytałam całość i to dość szybko, ale wybitną lekturą bym tego nie nazwała.

Pierwszy tom skupia się wokół osoby Robina Blytha, który przypadkiem zostaje wprowadzony do magicznego świata. A na dodatek zostaje wrzucony siłą w sam środek poważnych tarapatów, które zabiły jego poprzednika. Po magicznym świecie prowadzi go tajemniczy i niezbyt miły Edwin Courcey. Fabularnie książka nieźle się spina. Mamy tajemnice, klątwy, angielską arystokrację w magicznym wydaniu, spiski i realne zagrożenie, które mogą powstrzymać tylko główni bohaterowie – bo tylko oni zdają się mieć o nim pojęcie. Autorka bardzo zręcznie prowadzi czytelnika przez kolejne wydarzenia, zdradzając coraz to więcej o bohaterach, ich przeszłości, a także coraz głębiej wprowadzając w magiczny świat ukryty w Anglii. A wokół tego wszystkiego buduje silnie angażujący romans, od którego naprawdę trudno się oderwać. Książkę czytałam z zapartym tchem i nie raz łapałam się na zaskoczeniu prowadzoną fabułą. Kupiła mnie niemal każdym elementem, a przez to z największą przyjemnością sięgałam po kolejny tom.

Książka bardzo przyjemnie rozrywkowa a zarazem inteligentna. Świat i bohaterowie fajni – dużo mitologi słowiańskiej *poznałam nowego demona *Chyba jedyną osobą, z tej rodziny, o normalnym imieniu jest Arleta. Jedyna delikatnie przeszkadzająca mi rzecz to ulubiona seria filmów głównej bohaterki, jej tytuły, były niezwykle głupie.

lekki i przyjemny retelling z nieco innej perspektywy. mnie osobiście do sięgnięcia po tę króciutką książkę zachęciło to, że dostajemy historię nie kolejnej biednej księżniczki, a "osoby" która jest odpowiedzialna za uwięzienie królewny (jak się okazuje powód do tego był całkiem dobry). fajna żeby trochę odsapnąć przy herbatce. mnie niestety mocno gryzła jednak korekta tekstu... "Cierń" ma ok. 150 stron, a błędów i literówek było więcej niż w niektórych tomiszczach 700+ :c

⭐️⭐️⭐️ 3/5 Pomysł świetny, bohaterowie ciekawi, klimat bardzo na plus — chciało się czytać. I wtedy książka się… kończy. Serio, ta długość to jakiś żart 😩 Czuję się, jakbym dostała urwaną historię. Nie wiem, czy to miała być nowelka, czy eksperyment, ale na pewno nie pełnoprawna, samodzielna książka. Dokładnie w momencie, gdy zrobiło się naprawdę ciekawie, pojawia się słowo koniec. Tak się nie robi 🥲🥲

Tytuł: "Ucieczka Apsary" Autorki: Katarzyna Rutowska, Katarzyna Podstawek Gatunek: Fantasy Kategoria wiekowa: 15+ Liczba stron: 464 Ocena: ⭐9/10 “Delikatnie ujął jej rękę i ucałował jej wierzch. Tak bowiem na wschodzie robili wysoko urodzeni, by okazać szacunek damom”. CO ZNAJDZIECIE W ŚRODKU: - Refleksję nad dorastaniem, pokonywaniem uprzedzeń i poszukiwaniem własnej tożsamości. - Pełną szacunku miłość. - Ciekawe główne i poboczne postaci. - Inspiracje indyjskimi legendami i kinem Bollywood. - Smaczny humor. - Polityczne rozgrywki. - Magię w oryginalnym ujęciu. - Rozbudowany, barwny świat. W SKRÓCIE O FABULE: Elaman, młoda elfia arystokratka, wychowana pod kloszem, wkrótce zaczyna studia, ale jej życie zmienia się, gdy odwiedza tawernę. Tam spotyka Czadaramę, pielgrzyma z Paharamu, a ich wspólna zabawa prowadzi do nieoczekiwanych wydarzeń. PRZEMYŚLENIA PO LEKTURZE: - Dawno nie czytałam tak pozytywnej książki. Naprawdę świetnie się bawiłam! - Obserwowanie rozwoju miłości, między dwójką protagonistów to była CZYSTA PRZYJEMNOŚĆ. - Bohaterowie absolutnie skradli moje serce. - „Ucieczka Apsary” to idealna pozycja dla fanów cozy fantastyki. - Drugą część kupiłam w ciemno i zdecydowanie było warto. ❤️

Przyjemna lektura w której ponownie spotykamy się z Viv. Tylko tym razem orczyca jest dużo młodsza, rwie się do walki ale jej kontuzja zmusza ją do rekonwalescencji w spokojnym miasteczku Murk. Poznaje tam właścicielkę księgarni Paprotkę której pomaga przywrócić lokal do dawnej świetności.

To jedna z tych książek, które działają bardziej podskórnie niż efektownie. Kingfisher buduje historię na bohaterach - wyrazistych, momentami skrajnych, przez co albo ich kupujesz, albo autentycznie nie znosisz. I to działa, bo emocje wobec nich napędzają całą opowieść. Akcja rozwija się spokojnie, ale konsekwentnie, napięcie nie wybucha, tylko się zaciska. To w gruncie rzeczy współczesna baśń, tylko obdarta z komfortu i jednoznaczności. W duchu Bettelheim - konfrontacja z lękiem, wyborem i tym, co niewygodne. Mocno podkreślony motyw „najsłabszego ogniwa” (tu symbolicznie wybrzmiewający jak w historii o gęsi, alertem w postaci Cordelii czy częściowo Hester) zostaje odwrócony, siła nie jest tam, gdzie się jej spodziewasz. Najciekawsze jest to, jak bardzo wszystko balansuje na granicy wiary i absurdu. Klimat jest mroczny, dziwny, a momentami wręcz niepokojąco „cichy”. Nie daje pełnej satysfakcji fabularnej, ale zostawia z czymś dużo ciekawszym dyskomfortem i pytaniami, które zostają na dłużej.

Ava Carey ma nosa do wpadania na wszystko, co jest niebezpieczne. Takie wyczucie świetnie przydaje jej się w pracy w Donlońskiej policji magicznej. Dodatkowo panowanie nad cieniami powoduje, że jest niezwykle skuteczna - i dyskretna. Po trzęsieniu ziemi w Donlonie, spowodowanym przez wydarzenia Czerwonego Poniedziałku (tu mamy subtelne nawiązanie do czwartej części serii o Jagodzie Wilczek, ale spokojnie można czytać i bez jej znajomości) magia zaczęła szaleć. Także w Avallonie - tutejszej szkole - nie można czuć się już bezpiecznym. Magia, która niegdyś chroniła swoich, teraz obraca się przeciwko nim... Czy Ava, próbująca rozwikłać tajemnicę śmierci jednego z uczniów i zaginięcia nauczycielki, jest tam bezpieczna? W tej serii nic nie jest z góry określone; pierwotni przyjaciele mogą okazać się wrogami i na odwrót. Brodzimy z bohaterką w cieniach, próbując dotrzeć do prawdy. Czytało się wspaniale, ręce aż się same wyrywają do kontynuacji :)

Najlepsza część ze wszystkich póki co. Była poważniejsza, nie taka słodka jak poprzednie części i fajny klimat halloweenowy. Ponawiam to, co wcześniej mówiłam, że chciałabym się dowiedzieć więcej o tych bohaterach, zwłaszcza o Izie. No i znowu się powtórzę, że fajnie jakby te postacie były bardziej pogłębione bo trochę są pisane na zasadzie Florka i jej znajomi dobrzy, inni bohaterowie albo dobrzy albo źli, nic pomiędzy. Trochę czasami gryzła mi się ta cozy otoczka z anatomicznymi opisami procedur oraz tymi cięższymi tematami. Nie chodzi mi o to, że nie powinno być takich tematów, ale bardziej o balans albo lepsze wyczucie w pojawieniu się takich elementów w całości historii. Bo trochę czasem wychodziło to po łebkach, ale może to dlatego bo nadal o tym świecie wiem za mało i jakoś nie umiem tego wszystkiego połączyć. Na plus relacja Florki i Bastiana, może nie ma giga chemii, ale podoba mi się jak ze sobą rozmawiają i jak się traktują.