Zagłada puka do drzwi

"FAIREST" - MARISSA MEYER To historia skupiająca się na przeszłości okrutnej Królowy Levanny. Czytelnik zaczyna rozumieć czemu jest taka i skąd wynikają motywy jej postępowań. A w sumie to dowiaduje się, że Levanna zawsze taka była. Jej czyny i postępowania są momentami przerażające. Gdy już myślałam że nie wymyśli czegoś okrutniejszego, bohaterka robiła kolejną straszną rzecz. I mimo że najważniejszy jest tutaj background Levanny i jej myśli, akcja też jest ciekawa. Lubię czytać o antagonistach i tutaj zdecydowanie się nie zawiodłam. Levanna nie zostanie moją ulubioną postacią, ale przesłuchanie tego audiobooka pozwoliło mi trochę zrozumieć jej tragizm. A przede wszystkim jej ambicje, pragnienia i obsesję na punkcie władzy. W książce znajduje się też dodatkowe opowiadanie "Mała androidka" (retelling Małej syrenki, bardzo nie lubię tej bajki 😅). I według mnie to opowiadanie było zbędne, nie wniosło nic nowego do fabuły. Dla fanów Sagi jak najbardziej polecam. 7/10⭐ Najlepiej czytać ją po "Cress" (3 tom).

   Sięgając po "Wzgardę" Pauliny Hendel, liczyłam na dobrą lekturę, zważywszy na to, że jej "Wisielcza góra" bardzo przypadła mi do gustu. Jednocześnie nie wiedziałam, czego mogę się po niej spodziewać, opis został skonstruowany bardzo tajemniczo, zdradzając nam zaledwie szczątki tego, co możemy w niej znaleźć, dzięki czemu ten tytuł jeszcze bardziej przyciągał.    Historia od samego początku miesza w głowie, gdyż z jednej strony wydaje się być zwykłym kryminałem, gdzie policjant wraz ze swoim zastępcą, mają do rozwikłania pewną zagadkę. I tak też jest przez część tej książki, że wciągamy się w naprawdę fajny thriller, w którym wraz z bohaterami próbujemy odkryć tajemnice. Ale! I tutaj Was zaskoczę - mamy wprowadzone elementy magiczne. Mianowicie, zastępcą naszego naczelnika okazuje się być ogr! Żeby nie było za nudno, ogrów znajdziemy w tej książce o wiele więcej i będziemy mogli co nieco dowiedzieć się o ich rytuałach itd.    Szczerze mówiąc, to ta wizja podczas czytania troszkę mi uciekała i gdyby nie częste wspominanie o naszym drugim bohaterze, to mogłabym całkowicie zapomnieć o tym szczególe, gdyż tak wciągnęła mnie ta książka, że te magiczne drobnostki jakoś szybko wyparowywały z mojej głowy, na rzecz śledztwa. A no nie powiem, tutaj trochę się działo. Najważniejszą kwestią było to, że wszystkie tropy prowadziły do domu, w którym kilkanaście lat wstecz doszło do istnej rzezi na całej rodzinie.    Dodatkowym atutem tej historii jest wprowadzenie wątku prawdziwych baśni, tych z obcinaniem pięt itd, w celu zastraszania jednej z bohaterek. No tu byłam szczerze ciekawa, jak rozwinie się ten wątek, jednocześnie byłam wstrząśnięta tym, jak ta osoba była traktowana.    Było tutaj tyle wplecionych wątków, że zabrakłoby mi dnia, by je wymienić. Wprowadzały one chaos, jednocześnie sprawiając, że historia stawała się coraz to ciekawsza. A gdy te wszystkie wątki zaczęły się ze sobą w jakiś pokręcony sposób łączyć - no miło się zaskoczyłam.    To połączenie kryminału i fantastyki było tak pokręcone, a jednocześnie tak dobre, że nie potrafię sensownie opisać tego, jak się czułam podczas czytania. Ta historia wzbudziła we mnie tyle różnych emocji, przez fascynację po zaskoczenie, czasem dezorientację, z racji tego, że tyle się tam działo. Dosłownie wywołała istny mętlik w mojej głowie.    Dziękuję serdecznie wydawnictwu oraz Autorce za możliwość przeczytania jej. Ciężko jest ubrać mi w słowa wszystko, co się tam działo, ale jedno wiem na pewno - muszę sięgnąć po kolejny tom! Polecam!   

Jeśli lubicie smoki, pyskate rude bohaterki,a do tego szczyptę rodzinnych tajemnic to gorąco polecam Szept ognia @paulinahendel_autorka . Wciągająca od pierwszej strony świetna fantastyka z niebanalnymi bohaterami, świetne dialogi, cięte riposty i piękne ilustracje w książce.Warto😍 #zbibliotekązapanbrat @po.prostu.wiola #wypożyczamzbiblioteki #booklover #smoki #fantastyka

Chosen family, święta bez spiny... widać, że to fantasy xD Ale może to ja jestem bitter bo marzę o czymś takim, a potem przychodzi rzeczywistość. Sporo reluję z Florką, zwłaszcza w sferze samooceny i wątpienia w siebie więc całkiem ją lubię jako bohaterkę, ale jest zdecydowanie jest zbyt dobra i naiwna. Znowu to powiem, ale błagam niech te postacie będą bardziej wymiarowe. Od razu przejrzałam postać Ady i poczułam się jakbym czytała młodzieżówkę sprzed 15 lat. Problemem moim z książkami cozy jak już mówiłam wcześniej jest to, że potrafią nieźle przesadzić w tym względzie i zaczyna być infantylnie a problemy i wyzwania są bez żadnych konsekwencji na dłuższą metę. Mimo że nie będzie to moja seria, ale fajnie się słuchało i nie wiem kiedy to minęło. Nie wiem czy zostanie mi w głowie na dłużej, ale bawiłam się całkiem dobrze i w formie audiobooka wleciało jak złoto. Chętnie sięgnęłabym po coś jeszcze innego od tej autorki bo widać, że ma ciekawe pomysły.

Bajka o końcu świata to książka, która z automatu skojarzyła mi się z Igrzyskami Śmierci, mamy tutaj ofiarę, która ma zginąć, mamy również konkretnego zabójcę. Anioły są cyborgami, których mózgi i organizmy zostały ulepszone, poprzez liczne operacje, usuwanie pamięci, a tym samym emocji. Myślę, że można tutaj powiedzieć, że Anioły nie mają swojej osobowości, to znaczy, nie mają wspomnień, które mogły wpłynąć na ich rozwój. W momencie, gdy Melinoe zostaje wybrana, aby zabić baranka, jest zimnym, pozbawionym emocji potworem, jednak to co dzieje się póżniej i to czego doświadcza podczas Wyzwania sprawia, że jej osobowość powoli zaczyna się klarować, a jej wspomnienia, które jej zabrano, powoli wracają. W momencie, gdy dziewczyny zbliżają się do siebie na poziomie emocjonalnym zmienia się cały ich świat. Przez krótką chwilę doświadczyć mogą pozytywnych uczuć, pożądania, pragnienia, nawet miłości. Szkoda tylko, że w postapokaliptycznym świecie Caerusa nie ma zbyt wiele miejsca na tego typu emocje. Powieść jest smutna, pełna bólu i cierpienia, nie kończy się też wcale dobrze. Porusza trudne tematy, takie jak modyfikacja genetyczna, zmiana osobowości człowieka, oraz usuwanie jego wspomnień wbrew jego woli. W tym świecie ci, których na to stać mogą usunąć wszystko co złe w swoich umysłach. Jest to dystopia ukazująca najgorsze oblicze człowieka, jego żądzę mordu i przemocy, jego zimny umysł kalkulujący co by tu zrobić, aby osiągnąć władzę i potęgę - w postaci pieniądza między innymi. Historia też niestety nie kończy się dobrze. Poprzez zło i okrucieństwo człowieka przebija się czasem dobroć, empatia i szacunek dla drugiej osoby, są one jednak w mniejszości i nie wiadomo jak długo uda im się przetrwać. Bajka o końcu świata to książka skłaniająca do przemyśleń i myślę, że jest to najlepszą jej cechą.

Historia o przemianie. O rozbudzeniu dawno porzuconych fantazji. O sile losu, który pozornie nie ma z nami związku. W świecie układów, hierarchii i wiary ukazuje rzeczywistość niczym popękane zwierciadło - pełną zniekształceń i sprzeczności - oraz bohaterów zmagających się z różnymi trudnościami, które prowadzą ich do decyzji korzystnych dla nich samych, lecz krzywdzących innych.

Wzruszająca książka o samotności, przyjaźni i tym, jak dzieciom potrafi być ciężko, nawet jeśli mają wsparcie osób w swoim otoczeniu (a jeszcze ciężej, jeśli oczywiście nie mają). O tym, że trzeba w dzieci wierzyć i im pomagać, zamiast je oceniać i że są to mniejsi ludzie (o czym dużo osób zapomina). O tym, że pomimo różnic w statusie, warunkach życia i wcześniejszej historii, w życiu każdego nastolatka może nastąpić kryzys, który utrudni im funkcjonowanie. Bardzo mi się podobała ta różnorodność postaci, ich dobór. Książka od samego początku wciąga, coraz mocniej, im lepiej poznajemy poszczególnych bohaterów. Sam temat niezwykle ważny, szczególnie w czasach, w których żyjemy i dobrze poprowadzony. Plot twist był do przewidzenia, ale nie przeszkadzało to absolutnie. Wszystko pięknie napisane. Styl autorki jest naprawdę wyjątkowo przyjemny w odbiorze, choć dosyć prosty. Książka zarówno dla nastolatka, jak i dla dorosłego!

Bardzo dobra kolejna seria. Źle zrobiłam, że zaczęłam ją słuchać już teraz, a niewiadomo kiedy ukażą się kolejne książki, albo książka, bo nie wiem z ilu części będzie się składać. Trzeba przyznać, że Pani Magdalena umie w sympatycznych bohaterowów. Ava jest trochę postrzelona, ale nie irytuje, męskie postacie też nie zawodzą. W Jagodzie magiczny Londyn był tylko zarysowany, tu dowiadujemy się dużo więcej, sprawa kryminalna jest wciągająca, dobrze poprowadzona, byłam ciekawa co będzie dalej. Wątek romantyczny jest taki tyci, ale fajnie, że jest. Zobaczymy jak będzie dalej. Póki co jest mocna 4.

Podobnie jak to pierwszy to nie jest typowa komedia kryminalna, lecz raczej obyczajówka z wątkiem kryminalnym. Niemniej wypada dobrze, bo wciąż mamy lekkie pióro, wyraziste postacie oraz sprawnie prowadzoną narrację. Tak, wszyscy wiemy od początku, że to nie Agata, jednak samo zakończenie trochę zaskakuje. Mocną stroną są relacje między Gracjami. Za to trochę na minus brak tego nadmorskiego klimatu - Ustka niby jest, ale jej rola jest tutaj marginalna. Jako, że powieść to tom drugi, to bez pierwszego ani rusz, gdyż autorka płynnie kontynuuje wydarzenia i to co było wcześniej jest bardzo znaczące dla historii. Idąc dalej - jak to bywa z komediami, humor rzecz bardzo indywidualna i od tego można się odbić.

Bardzo przyjemny świat z omenami, wieszczkami i gargulcami. Świat nie jest jakoś bardzo skomplikowany i dzięki temu się nie pogubiłam w audio. Sybil odkąd pamięta jest Wieszczką, wciąż jest topiona i przebudzana by opowiedzieć sny zesłanie przez sześć boskich omenów. Jej dziesięcioletnia służba dobiega końca i Sybil snuje plany o wolności... Niestety pozostałe wieszczki zaczynają znikać w tajemniczych okolicznościach, a Sybil wyrusza w podróż, aby je odnaleźć. Jak to w romantasy bywa, nie mogło zabraknąć przystojnego i bezczelnego rycerza 😉 Rodrick Myndacious 🥰 ten gość skradł serce Sybil i moje. Ich związek rozwija się bardzo powoli i daje im przestrzeń na poznanie się zanim wskoczą sobie do łóżek. Droczą się, kłócą i wzbudzają w sobie zazdrość. Napięcie i chemia jaką lubię. Mamy też bardzo fajny plot twist, który sprawił, że od razu chciałam więcej...

✨️Kto i za co pokocha? Nie wyobrażam sobie, jak można nie pokochać tych książek. To magia w czystej postaci i cozy fantasy w jednym. Pokochają ci, którzy lubią się śmiać, a szczególnie jeżeli lubią sarkastyczny i abstrakcyjny humor, bo tego jest tu na pęczki. Wyobraźnia autora nie zna granic, bo światy przedstawione, które wykreował, są niesamowite, absurdalne, a przy tym tak cudownie uroczo magiczne, że aż chciałoby się w nich żyć (chyba że akurat coś nie dzieje się po Twojej myśli, to wtedy lepiej zmykać najdalej jak się da)! Pokochasz za odjechaną magię, która daje się wyczuć niemal w każdym słowie, pokochasz za kreatywność, z jaką powołane do życia zostały nawet najmniejsze elementy przyrody, pokochasz za bóstwa i demony, za barwny, dynamiczny świat i oczywiście za Sally oraz Agnes i ich determinacje, pomysłowość i energię. To, co Marek Maruszczak zrobił w tych powieściach, to ja nie mam pytań. Jestem po prostu oczarowana. ✨️Czy ja pokochałam? Pewnie, że tak! Bawiłam się doskonale i z każdą kolejną stroną, z każdym kolejnym rozdziałem odkrywałam coś nowego. Podobało mi się podejście do opisów przyrody. W tych historiach wszystko żyje, bez względu na to, czy jest to roślina, czy zwierzę, czy co najlepsze — hybryda. Humor, absurdy, abstrakcje, magia i przygodyyyyyy! Te wszystkie elementy dają mieszankę wybuchową, stworzoną z szaleństwa, ironii i totalnie dziwacznych zasad, które obowiązują w tym pokręconym, magicznym świecie. Nie potrafię wskazać, która z części podobała mi się bardziej, bo obie są rewelacyjne (możesz je czytać niezależnie, jeśli już o to pytasz), a ich humor rozłożył mnie na łopatki. ✨️Czy polecam? O raju, no jasne, że polecam. To powieści, które jak otwarcie zapraszają w swoje skromne progi, tak nie chce później z nich wypuszczać (a i Ty możesz nawet nie mieć na to ochoty, bo w ich wnętrzu mimo wielu niebezpieczeństw, jest też bardzo komfortowo). To lekkie, zabawne i bardzo oryginalne historie, w których roi się od niespotykanych stworzeń i jeszcze bardziej niespotykanych zwrotów akcji. __ ✨️O czym jest? __ Sally jest młodą wiedźmą, która dziwnym zrządzeniem losu zostaje oskarżona o magiczny terroryzm i trafia w sam środek niebezpiecznej, a jednocześnie absurdalnej przygody. Czy przeklęta puszcza Charmwood, to odpowiednie miejsce dla młodej czarownicy? _ Agnes pracuje w Hotelu Limbo, uzdrowisku dla bóstw i demonów. Przypadkowo zostaje kapłanką upadłego boga wojny, który to jest małym, irytującym chomikiem. Czy uda jej się wykaraskać z zaistniałej sytuacji?

Bardzo przypomina mi "Autostopem przez galaktykę". Miejscami parskałem śmiechem a miejscami mnie nudziła. Świetny był dla mnie motyw z delfinami i w sumie sam finał też był całkiem niezły, natomiast dla mnie komediowy średniaczek i nie zostanie ze mną na długo.

Akcja książki zaczyna się z przytupem i pochłonęła mnie już od pierwszej strony. Gdyby nie studia, na pewno wciągnęłabym ją w jedną noc. Życie w Dominach nie należy do łatwych. Trzeba wystrzegać się nie ty|ko ludzi, ale także duchów i upiorów, które w tym świecie stanowią śmiertelne zagrożenie. Martwi nie odchodzą na zawsze - ich dusze stają się gwałtowne, nieprzewidywalne i niebezpieczne dla żywych Wren poznajemy w chwili, gdy ma przystąpić do próby koniecznej, by zdobyć wymarzony tytuł- Walkyry. Jest jednak zbyt pewna siebie, przez co nic nie idzie po jej myśli, a wskutek intrygi, przegrywa najważniejszą dla niej sprawę i zostaje zesłana, na służbę na Murze chroniącym Dominy przed potworami. W wyniku spisku młoda, niedoszła walkyria trafia za Mur, gdzie wraz z księciem zostaje napadnięta przez porywaczy. Wren, wbrew własnej woli, musi współpracować z jednym z nich, by ocalić księcia! Jak potoczy się ich współpraca? Na uwagę tu zasługuje świetnie wykreowany, szczegółowo opisany świat z niezwykle ciekawym systemem magicznym. Jest mroczny, peten niebezpieczeństw czyhających z każdej strony - zarówno ze strony żywych, jak i umarłych W książce nie brakuje intryg, spisków i zdrad (często z najbardziej niespodziewanych stron). Podróż od punktu A do punktu B została przedstawiona naprawdę dobrze - pełno tu ciekawych przeszkód, tajemnic i pytań, a wszystko to osadzone w mrocznym klimacie pełnym nieumarłych, duchów i szczątków. Wren to bardzo charakterna bohaterka, która z jednej strony mierzy się z brakiem akceptacji ze strony rodziny, a z drugiej próbuje sprostać wygórowanym oczekiwaniom. Najpierw działa jej pewność siebie, a dopiero potem ona sama -jest impulsywna, uparcie próbuje udowodnić swoją wartość, co potrafi irytować. Jej zachowanie bywa tak nierozsądne, że ma się ochotę na nią krzyczeć. Jej całkowitym przeciwieństwem jest Julian - nieco gburowaty, skryty, lubiący mieć wszystko przemyślane pod kontrolą. Często irytuje go zachowanie Wren, co prowadzi do wielu zgrzytów między nimi. Żeby jednak nie było zbyt ponuro na ratunek czytelnikowi przychodzi gadatliwy wesotek, zapas zapasub Złoty książę Leo (ale to tylko nam, bo tak naprawdę to jego trzeba bronić) W książce pojawia się watek romantyczny - subtelny, nienachalny i idealnie wpleciony w fabułę. Choá ostatecznie wpływa na decyzje bohaterki, nie przytłacza głównej historii. To klasyczne enemies to lovers z pięknym, slow-burnowym napięciem. Uwielbiam tę parę! Nie mogłam się oderwać od obserwowania, jak ich relacja stopniowo ewoluuje. W książce pojawia się wątek romantyczny - subtelny, nienachalny i idealnie wpleciony w fabułę. Choć ostatecznie wpływa na decyzje bohaterki, nie przytłacza głównej historii. To klasyczne enemies to lovers z pięknym, slow-burnowym napięciem. Uwielbiam tę parę! Nie mogłam się oderwać od obserwowania, jak ich relacja stopniowo ewoluuje. Kupiłam tę książkę przez przypadek zobaczyłam opis drugiego tomu ogłoszono nabór recenzencki zgłosiłam się impulsywnie, a że nie znałam pierwszego tomu, to natychmiast go zamówiłam. I powiem Wam jedno: warto czasem posłuchać intuicji. Nie pożałowałam ani przez chwilę! Choć główna intryga była dość przewidywalna ilość zdrad, zwrotów akcji i sama końcówka naprawdę mnie zaskoczyły. Zakończenie zostawiło mi ogromny niedosyt i wzbudziło jeszcze większą ciekawość - na szczęście kolejny tom czekał już na półce, gotowy do przeczytania

4,5/5 ⭐ Brakowało mi jakiejś dobrej azjatyckiej fantastyki, bo w końcu nie można w kółko czytać kilku tych samych książek. Miałem cichą nadzieję, że Czyste serce trafi do tego grona, ale niestety okazało się niewypałem. Więc następna w kolejności była Szkarłatna alchemiczka. I jakie to było dobre! System magiczny stosunkowo prosty, ale ciekawie wykorzystany i dobrze opisany sprawił, że słuchanie tej książki było czystą przyjemnością. Do tego nieprzewidywalna fabuła z plot twistami, które nie próbują być czymś wielkim, bo również są proste, a przy tym logiczne. Momentami było trochę (bardzo) brutalnie, ale po notce na końcu książki z tłem historycznym nabrało to sensu, w końcu postać Cesarzowej była inspirowana Wu Zetian, a autorka też chciała stworzyć coś podobnego do Wojen makowych. W kwestii Wojen, podobieństwa, które mi się rzuciły w oczy, to (oczywiście) brutalność I szczegółowe opisy niezbyt ciekawych elementów (zwłoki, zabijanie, przemoc) oraz same egzaminy. Podobało mi się, że chociaż bohaterowie mieli sporo do zrobienia na początku (zdanie egzaminów) oraz później, to nie przychodziły im te rzeczy z łatwością i nie dostawali pomocy od magicznych wróżek, których pojawienie się nie było w żaden sposób logiczne. Stawali przed trudnościami, szczęście im nie sprzyjało i jakoś musieli sobie z tym radzić, bez załamywania się. Do tego wszystkiego odrobina humoru i poboczny wątek romantyczny stanowiły idealny dodatek, który balansował tę brutalność. Ma ta książka swoje minusy, chociaż teraz mi nie przychodzą żadne konkretniejsze do głowy. Na pewno brakowało mi tutaj jakichś dokładniejszych, bardziej rozbudowanych opisów, ale jak się nad tym zastanowić, taki styl narracji wcale nie odejmował książce, raczej dodawał jej akcji. Brakowało mi też napięcia, ale to pewnie dlatego, że słuchałem na przyspieszeniu i nawet nie miałem czasu się jakąś trudną sytuacją bardziej przejąć. Co do samego audiobooka nie mam zastrzeżeń, lektorka czytała książkę z sensowną prędkością, więc nie musiałem jej dać na 3.0 i ubolewać nad tym, że 3.0 to limit. Chyba tyle, niedługo się zabiorę za drugi tom, bo to zakończenie sprawia, że chcę krzyczeć, BO CO TO MIAŁO BYĆ ZILAN???

Muszę przyznać, że była to całkiem sympatyczna lektura. Skierowana do odbiorcy raczej młodzieżowego, ale ktoś zaczytujący się w tym gatunku powinien się równie dobrze poczuć w świecie stworzonym przez autorkę. Co prawda w którymś momencie towarzyszyło mi nieodparte wrażenie, że gdzieś już coś podobnego czytałam, jednak ostatecznej myśli nie mogłam uchwycić, więc może to tylko niepotwierdzone wrażenie. Musicie się jednak przekonać o tym sami. Ja w sumie ciekawa jestem jak może zostać pociągnięta dalej ta historia.

Kolejny tom serii " Czas żniw" za mną. Jest nieco lepszy niż poprzedni, ale mam wrażenie, że zaczyna się robić zbyt długi i autorka nie ma czym zapełnić kolejnych stron, więc zapycha je romansem i intymnymi scenami, a ja jednak ceniłam serię również i za to, że romans Paige i Arcturusa nie był zbyt nachalny i łzawy. Teraz coraz bardziej mam niestety wrażenie, że czytam romansidło...

Jeżeli marzą się wam opowiadania ze świata Thornu „nówka sztuka nie śmigane”, to po obejrzeniu zawartości tego temu możecie przeżyć lekkie rozczarowanko. A może nawet rozczarowanie przez duże R. I wcale nie poprawia humoru fakt, że pisarka lojalnie w przedmowie uprzedza, gdzie po raz pierwszy pojawiła się dana historia. Najczęściej w antologiach WOŚP. Równie często w zbiorach powstałych w kooperacji z innymi fantastycznymi autorkami na przykład w „Hardej hordzie” czy „Czterech porach magii”. Zatem jeśli chcielibyście mieć opowiadania z Dorą Wilk w jednym miejscu – to jest to dla was pozycja pożądana. Jeśli lubicie pióro pisarki, a przy okazji pamięć macie nie nazbyt wspaniałą – też będziecie się dobrze bawić. Lecz jeżeli literatura fantastyczna od lat uprzyjemnia wam wieczory, a antologie są ich nieodłączną częścią, to poczujecie się odrobinę oszukani. Poza tym, że opowiadania to odgrzewane kotlety, czyta się je dobrze. Bohaterowie zacni i każdy kolejny ma swój jedyny i niepodrabialny charakterek, żart sypie się niczym z rogu obfitości, a przebieg wydarzeń zaskakuje. Zwłaszcza gdy czytelnik się na chwilę rozkojarzy.

"To nie tak, że nie lubiła ludzi. Po prostu książki lubiła bardziej. Nie narzekały, nie osądzały, nie drwiły ani nie odtrącały. Zapraszały do środka, poprawiały poduszki na kanapie, proponowały herbatę i tosty, a potem otwierały przed tobą serce, nie oczekując, że będziesz robić cokolwiek poza chłonięciem tego, co miały do zaoferowania." _ "Magia spod lady" to nie tylko opowieść, pełna magii w której rośliny mają głos, a koty skrzydła. To przede wszystkim opowieść o zaufaniu, przyjaźni i nadziei z nutą dżemu malinowego. _ Jeśli szukasz ciepłej powieści fantasy, która zamiast szybkiego tempa akcji skupia się na małych gestach i relacjach między bohaterami to właśnie książka dla Ciebie. Przy tym trzeba dodać, że autorka w znakomity sposób wplata tu humor, któremu nie sposób nie ulec. _ Każdy z bohaterów, których poznany w "Magia spod lady" ma swój wyjątkowy charakter. Zresztą wydaję mi się, że sporo książkoholików polubi się z główną bohaterką. Świetnie dopracowane opisy sprawiają, że czytelnik jeszcze mocniej może wczuć się w świat przedstawiony przez Sarah Beth Durst. _ Czytając "Magia spod lady" świetnie się bawiłam i przypomniałam sobie, dlaczego lubię sięgać po książki fantasy. Czasami zapominamy o prawdziwej magii, która jest w nas ukryta i warto sobie o tym przypominać. Meep.

Nie będę oszukiwać, patrząc po samej okładce i odsłuchując pierwszych 30 minut wiedziałam z czym będziemy się mierzyć i dookoła czego obracać. Mimo to bawiłam się dobrze. Nawet bardzo dobrze. Kingfisher buduje klimat, daje wskazówki i potrafi wywołać mały dreszczyk, zwłaszcza pod sam koniec. Brudna, wilgotna zapleśniała rezydencja oddalona od miasteczka, dziwne zachowanie okolicznych zwierząt, a do tego przesądy przekazywane z pokolenia na pokolenie przez tubylców. Czego chcieć więcej? Aleks jest dobrym towarzyszem przez cała tą historie, w wolnych chwilach możemy się dzięki nim dowiedzieć czegoś o Galicji i służbie mundurowej w której Aleks służyli. Na początku jednak miałam mały problem z zorientowaniem się o co chodzi z ,,jenu" w kontekście Easton, dopóki nie zostało wyjaśnione, że Galicyjscy mundurowi używają neutralnych zaimków, przez co łatwiej mi było na nich patrzeć jak na postać mnicha z ,,Psalm dla zbudowanych w dziczyy". Nie wypowiem się jednak w kwestii tego jak dobry jest to retelling ,,Zagłady domu Usherów", ponieważ nie czytałam oryginału. Jako historia sama w sobie w moim wypadku się sprawdziła i bawiłam się lepiej niż przy czytaniu kilku innych opowiadań Poego.