Ci, którzy nie śpią

Krótka opowieść dark academia, rozgrywająca się na cmentarzu, od autorki, którą bardzo lubię? Oczywiście, że biorę! M.L. Rio zahipnotyzowała mnie swoim „A jeśli jesteśmy złoczyńcami”, więc rzecz jasna byłam ogromnie zainteresowana jej kolejną pozycją.

To opowieść o osobach, które pracują nocami i spotykają się na miejscowym cmentarzu, żeby ujawnić tajemnicę otwartego grobu. Barman, dziewczyna pracująca jako kierowca, hotelowa recepcjonistka, samozwańczy opiekun pobliskiego zrujnowanego kościoła i redaktor naczelna uczelnianej gazety, wiecznie w pogoni za nowym tematem – pewnej październikowej nocy ta grupa przypadkowych osób znajduje na starym cmentarzu otwarty grób, którego nie powinno tam być. Kto go wykopał i dla kogo? I dlaczego świadkowie pewnego tragicznego wydarzenia zaczynają doświadczać tajemniczych problemów ze snem?

Zaintrygowana opisem i nadziejami na powtórkę z rozrywki, sięgnęłam po „Ci, którzy nie śpią” w momencie gdy tylko pojawiła się na moich półkach. Od razu wsiąknęłam w ten mroczny klimat pełen niepokoju. Autorka ma duży talent do kreowania gęstej, dusznej atmosfery, a jej opisy przestrzeni silnie oddziałują na wyobraźnię. Bije z tego szekspirowska dramaturgia, a przez to, że wydarzenia rozgrywają się w ciągu jednej nocy, mamy wrażenie, że oglądamy spektakl. Początkowo towarzyszy nam pewne zagubienie, jednak z czasem dołączamy do bohaterów i prowadzimy swoje prywatne śledztwo.

Jak dobrze by to wszystko nie brzmiało, mam z tą książką duży problem. Dla mnie jest to koncept na pełnowymiarową powieść, w której autorka miałaby szansę na pogłębienie wielu wątków i skonstruowanie jeszcze bardziej angażującej fabuły. Nie działa to tak dobrze w formacie noweli. Niektóre kwestie są upraszczane, portrety bohaterów niewystarczająco pogłębione, a ich historie żyją własnym życiem. Każda z postaci ma w sobie coś intrygującego, trudno mi jednak znaleźć moment w tym utworze, który poświęcony jest eksploracji ich charakterów. Wiele kwestii pozostaje bez wyjaśnienia, co może nie spodobać się dociekliwym czytelnikom. Mimo że chciałam przenieść się do tego świata, ciągle pozostawałam gdzieś obok, a zanim się obejrzałam – książka się skończyła.

Z drugiej strony nie wiem, na ile ten pomysł obroniłby się w długiej formie. Rio pokazała już, że potrafi misternie utkać fascynującą fabułę, trzymającą w napięciu przez prawie pięćset stron. Sama zagadka i jej rozwiązanie w tej nowelce były jednak dla mnie nieco rozczarowujące. Dłuższa forma z jednej strony mogłaby pozwolić na obdarzenie tej historii większą uwagą, co mogłoby determinować lepszy odbiór po stronie czytelnika. Z drugiej strony istnieje ryzyko dużych trudności w realizacji tej historii na przestrzeni większej liczby stron, jeśli odgórnym założeniem autorki było zamknięcie jej w tak kompaktowym formacie.

Jak widać, mam mocno mieszane uczucia. Nieszczególnie odnalazłam się w formie zaproponowanej przez autorkę. Niestety ta historia tak szybko jak została przeczytana, tak szybko zostanie przeze mnie zapomniana.

Dominika Wojtera