Beethoven i dżinsy

Jedna z ulubionych nastoletnich lektur, czytana x razy. Lilka bardzo mi imponowała i chciałam być taka jak ona - przede wszystkim w kontaktach z chłopakami. Powojenne realia były dla mnie - w latach 70. i 80. - już mocno egzotyczne, acz pewnie nie tak jak dla współczesnych dziewczyn.

Mam w pamięci tytuł, i na pewno jako dziecko czytałam, lecz gdy teraz dorwałam książeczkę i przeczytałam z sentymentem to zupełnie niczego nie byłam sobie w stanie przypomnieć. Język bardzo prosty ale pomimo tego miło się czytało, w końcu to literatura dziecięca sprzed 50 lat :)

"Na ulicach leżał gruz z rozwalonych pociskami domów. Przed sklepami stały beznadziejne, nie kończące się kolejki po chleb. Stali ludzie nieszczęśliwi i bezbronni. Środkiem ulic maszerowały oddziały żołnierzy w żelaznych hełmach. Tupiąc podkutymi butami śpiewali: Heili, heilo, heila!... Brzmiała niemiecka komenda, powiewały sztandary ze swastyką. Przejeżdżały ciężarówki pełne pobladłych ludzi schwytanych na ulicach lub wygarniętych z domów. Dokąd ich wieźli? Do obozów, na Pawiak, na rozstrzelanie? Chłopcy stawali się żołnierzami, włączali się w konspirację. A dziewczęta? Te, które dorastały i stawały się nastolatkami, do których powinno uśmiechać się życie. Co z nimi? Ale życie nie uśmiechało się. Nie dla nich była radość i beztroska. Wystraszone, zgaszone, niektóre włączone w walkę, przenosiły meldunki i broń dla chłopców, którzy byli wspaniali, odważni i którzy oddawali życie za "Tę, co nie zginęła". Zabrała tym nastolatkom wojna wszystko, co miało być dla nich. Ale czasem, czasem, kiedy słuchały rozmów i wspomnień w domowe wieczory, zaczynały marzyć. Marzyły te, które czekały na życie. Jakie miało być? Jak je sobie wyobrażały? No właśnie... Książka o tym była pisana w latach 1943-1944. Maszynopis ocalał pod gruzami i w roku 1945 ukazało się pierwsze wydanie "Szkoły Narzeczonych". Następne nie miały się już ukazywać. A teraz znów witajcie Drogie Czytelniczki - Wy, szesnastolatki i te z Was, którym wojna odmieniła los. Powraca do Was Marianna, która chciała przeżyć piękne, zwyczajne życie." - Maria Krüger " Parę słów od autorki".

Opowieść o marzeniach, poszukiwaniu własnej drogi i poświęceniu w imię miłości, ubrana w formę wakacyjnego romansu. Fabuła jest tu raczej szczątkowa - nastolatka spędza wakacje u przyjaciółki swojej matki, zażywa uroków życia na wsi, poznaje smak pierwszego zauroczenia i zastanawia się, kim chce być w przyszłości. Cóż, wartka akcja to zdecydowanie nie u Siesickiej. Za to jej zdecydowanie mocną stroną są bohaterowie - zarysowani subtelnie, a jednocześnie bardzo charakterystyczni, ludzcy, przeżywający dylematy bliskie niemal każdemu. Przy czym Siesicka nie stara się pudrować rzeczywistości i nie ucieka od trudnych tematów, a choć realia jej książek siłą rzeczy są już archaiczne, problemy w nich przedstawione nadal pozostają aktualne.

Przecudna, ciepła i wyjątkowa historia pięknego pieska mądrego, oddanego bezgranicznie całą swą miłością, oddaniem do swojej właścicielki, która bardzo go kocha i przywiązana jest do swojego czworonoga. Pewnego razu Drab zaginął, dla Dzidzi to ukochane zwierzę, chce go odnaleźć dowiedzieć się gdzie może być. Pies to ogromna odpowiedzialność trzeba być odpowiedzialnym, opiekować się cały czas nim, wyprowadzać na spacery i karmić. Pies ma też uczucia, pokazuje bardzo i czuje, bardzo chce czuć się kochane przez swojego właściciela. Historia wzruszyła mnie do głębi, pełna uczuć, ciepła i zaskakująca. Postać Alicji szczególnie mi się spodobała, barwna, wspaniała jest, jak i Dzidzi również śledziłam z zainteresowaniem przygody dwóch bohaterek, zaciekawiły mnie i zakończenie skończyło się szczęśliwie . Bardzo mnie zachwyciła ta książka jestem zachwycona odprężyła mnie i zrelaksowała wspaniale.

Nie jest to porywająca fabuła, chociaż nie brakuje w tej książce ciekawych smaczków i humorystycznych szkolnych opowieści. A wszystko to z perspektywy osiemnastoletniej bohaterki, która na skutek wypadku pewien czas musi spędzić w łóżku. Obserwuje swoją rodzinę, słucha relacji ze szkoły od młodszego rodzeństwa. Najciekawszą chyba sceną jest wizyta w domu "starego Ramola" czyli przełożonego jej ojca... Miło się czyta.

190820 papier G6. Podobnie jak w "Ten obcy" i "Inna?" poruszony jest temat dorastających dzieci w różnych środowiskach. Ponownie otrzymujemy głęboką analizę przyczyn danych zachowań. Autorka zwraca uwagę na przykład na wpływ na zachowanie dzieci w momencie różnego traktowania rodzeństwa przez rodziców. Pokazuje skutki faworyzacji oraz popadania w schematy wychowawcze. Stara się pokazać też zachowanie danego człowieka w zależności z kim w danej chwili się zadaje, a także późniejszą zmianę priorytetów. Z pozoru prosta historia, a tak wiele obserwacji do refleksji.

Pomimo tego, że nie jestem głównym odbiorcą tej książki to całkiem mi się ta historia podobała. Zapewne gdyby to była moja lektury to zostałaby jedną z moich ulubionych. Fabuła ciekawa i wciągająca, choć akurat wątek buddyjski niezbyt mi się podobał. Bohaterowie ciekawi, którym chciało się kibicować choć może nieco zbyt jednowymiarowi. Natomiast mam nieco problem z formą w jakiej ta historia została napisana. Momentami działo się zdecydowanie za szybko i po prostu miałem wrażenie, że to obszerne streszczenie lub niedopracowany szkic. Ogólnie jednak całkiem mi się ta książka podobała.

Powieść poruszający trudny temat, jakim jest niespodziewana ciąża nastolatki. Pokazuje jak dziecko potrafi wszystko zmienić w życiu nie tylko nastolatków, ale również jej rodziców. Porywająca i wciągająca historia, która trzyma w napięciu oraz skłania do głębszych refleksji.

I pomyśleć, że tak kiedyś wyglądała literatura YA! Cóż, była to jak na swoje czasy bardzo dobra literatura. Uważam, że ta książka ładnie się zestarzała - a to za sprawą dobrze opracowanej psychologii bohaterów (właściwie każdej postaci). To są sprawy bardzo uniwersalne. Ścieranie się Mai i Michała, jej niedojrzałość, jego zacietrzewienie. To wszystko jest bardzo wiarygodne. A do tego mamy zachowany obraz PRL-u. Całość jest napisana naprawdę ładną polszczyzną. Zastanawiam się, czy Jurgielewiczowa czytała o parę lat wcześniejsze "Jezioro osobliwości" Siesickiej - między "Jeziorem..." a "Wszystko inaczej" da się znaleźć pewne zbieżności. I to nie tylko jeśli chodzi o imiona głównych męskich bohaterów (całkiem też podobne te Michały w swojej dojrzałości), ale też o otwarte zakończenie. Polecam!

[...] – Powtarzam, że o mało co nie popsułaś mego pięknego zegara, gdy majstrując przy nim cofnęłaś czas. Tak, tak, moja miła. Nie rób takiej niemądrej miny! Po prostu cofnęłaś czas. Mniej więcej o osiemdziesiąt lat. – O osiemdziesiąt lat?... – Tak, tak, ale ostatecznie to nie jest najważniejsze. Najważniejsze jest natomiast to, że cofnęłaś go w godzinie pąsowej róży... 𝗦𝗘𝗡𝗧𝗬𝗠𝗘𝗡𝗧𝗔𝗟𝗡𝗔 𝗖𝗭𝗬𝗧𝗘𝗟𝗡𝗜𝗖𝗭𝗔 𝗣𝗢𝗗𝗥𝗢́Ż 𝗗𝗢 𝗣𝗥𝗭𝗘𝗦𝗭Ł𝗢Ś𝗖𝗜 ⵑ

[...] - Marcin - westchnął Wacek oglądając się na drzwi - mów ciszej. Prawdziwy mężczyzna jest dyskretniejszy. Co ty wiesz o życiu, o dziewczynach... Dziecko jesteś. - Phi! Cóż ty sobie myślisz, że u nas w klasie dziewczyn nie ma? Rudzielców nie ma, ale Kostka siostra przemalowała się na rudo, to ci była heca! Wyglądała, jakby się z choinki urwała. 𝗭𝗔𝗕𝗔𝗪𝗡𝗘, 𝗦𝗭𝗞𝗢𝗟𝗡𝗘 𝗣𝗘𝗥𝗬𝗣𝗘𝗧𝗜𝗘 ! 𝗪𝗦𝗣𝗢𝗠𝗡𝗜𝗘𝗡𝗜𝗔 𝗪𝗥𝗔𝗖𝗔𝗝Ą ! Ciąg dalszy powieści "𝑮ł𝒐𝒘𝒂 𝒏𝒂 𝒕𝒓𝒂𝒏𝒛𝒚𝒔𝒕𝒐𝒓𝒂𝒄𝒉". Akcja toczy się po wakacjach, teraz w siódmej klasie szkoły podstawowej. Nawiązują się pierwsze miłości i pary, a jednocześnie toczy się normalne szkolne życie, przepełnione nauką, marzeniami i oczywiście kłopotami z nauczycielami i rodzicami. Samo życie. 𝗦𝗭𝗖𝗭𝗘𝗥𝗭𝗘 𝗣𝗢𝗟𝗘𝗖𝗔𝗠 𝗪 𝗞𝗔Ż𝗗𝗬𝗠 𝗪𝗜𝗘𝗞𝗨 !

„Stonoga” Krystyny Boglar to jedna z tych książek, które niesłusznie popadły w zapomnienie. A szkoda, bo to opowieść, która mimo upływu lat wciąż ma w sobie ogromną siłę oddziaływania prostą, naturalną, nostalgiczną. Czytałam ją po raz pierwszy jako dziecko, mniej więcej w wieku głównej bohaterki. Teraz, po latach, sięgnęłam po nią ponownie i jestem zaskoczona, jak wiele wątków umknęło mi wtedy albo po prostu nie potrafiłam ich jeszcze dostrzec. Dorosła perspektywa pozwala spojrzeć na tę historię inaczej dostrzec jej głębię i uniwersalność. Boglar w prosty sposób opowiada o zwykłym życiu takim, jakie było kiedyś, bez Internetu, bez komórek, z telefonem stacjonarnym jako luksusem i rozmowami twarzą w twarz. Ale mimo zmieniającej się technologii, problemy, emocje i potrzeby bohaterów pozostają bardzo aktualne. To piękne przypomnienie, że dawniej też „żyli ludzie” martwili się, kochali, denerwowali, próbowali zrozumieć siebie i świat. Na szczególną uwagę zasługuje obecność postaci z niepełnosprawnością, co dziś jest bardzo cenione w literaturze, a w książkach sprzed kilku dekad niezwykle rzadkie. Krystyna Boglar potraktowała ten wątek z czułością i szacunkiem, unikając patosu czy uproszczeń. „Stonoga” to książka, która wciąga siłą swojej prostoty, ciepłem i prawdą. Dla starszych czytelników będzie nostalgiczną podróżą do dzieciństwa, dla młodszych okazją do poznania świata, który mimo że inny, był pełen takich samych emocji i wartości. To książka, która zasługuje na powrót na półki nie tylko domowe, ale i biblioteczne.

Bardzo, bardzo zabawna historia... a wszystko przez niespodziewaną komplikację... Ze względu na spóźnienie brata, aby ratować honor rodziny, Tosia wyrusza na wakacje do kuzynostwa, do leśniczówki... Tomek zmuszony jest więc wyjechać na wieś do cioci Isi i jej córek. Oboje w niezwykły sposób radzą sobie z licznymi przeciwnościami ... Ich przygody emocjonują, śmieszą ;), a przede wszystkich wzbudzają podziw dla kreatywności bohaterów ... Wspaniale jest tu opisany świat dziewcząt i chłopców... Godne pochwały zaangażowanie Tosi, jej prawość; z drugiej strony starania, spryt Tomka i jego system zarządzania młodszymi córkami cioci :) niewiarygodne ... I jeszcze jedna prawda, tym razem o rodzicach, ... czasem warto porzucić przekonania i schematy ... i zupełnie w inny, nowy, świeży sposób popatrzeć na swoje dziecko!

Jak ja tego filmu nie lubiłem... "Dziewczyński" film zabierał czas w Ekranie z bratkiem miejsce "prawdziwie dobrym" serialom, jak Templariusze czy Wakacje z duchami. A dziś? Wróciłem do serialu z przyjemnością, a potem sięgnąłem po książkę. Są wyraźne różnice, z reguły na korzyść serialu - wrak a nie podziemna komórka, śledztwo innego rodzaju. Mimo to czytałem z przyjemnością. Może i byli kiedyś tak myślący młodzi ludzie? Choć sama Majka przyprawiała mnie o szewską pasję! Jestem pewien, że przy takiej postawie małżeństwo z Arielem sypnęłoby się przy pierwszej okazji, o ile w ogóle do niego by doszło. Za to z przyjemnością dostrzegłem lektury Ariela: Wakacje cyborga, Wybór nowel fantastycznych. Ech, gdzie te czasy? PS. Ale że Ariel nazywał się naprawdę Hipolit Grobla? No proszę...

Czytałam jako nastolatka, a pamietam ją do tej pory. Niezwykle mi wtedy podpasowała, muszę wrócić fo niej po latach i przeczytać jako dorosła osoba, ale ocena i tak zostanie taka. Jeśli zapamiętałam ją spośród tylu czytanych książek to znaczy, że coś we mnie wtedy poruszyła

Książka nawet fajna, ale zakończenie... . Książka kończy się właściwie na niczym. Nie ma happy endu, ale nie ma też jakiegoś konkretnego zakończenia. Brat głównej nie powiedział jej, że został porwany i nie wiadomo czy zrobi to kiedykolwiek. Książka jest taka jakby ktoś przestał ją pisać i zapomniał o zakończeniu. Czy polecam? Może jeśli zakończenie tej historii wymyślimy sami... Może autorce o to chodziło, żeby każdy wymyślił własne zakończenie tej historii? Mimo tego zakończenia (albo jego braku ;)) sądzę, że jest to bardzo życiowa książka, ponieważ póki trwa nasze życie wszystko może się wydarzyć.

Książkę „Lot nad Pawilonem X” dostałam na czternaste urodziny. Byłam wtedy w fazie niezwykle wyczulonej na wątki romantyczne w książkach (do tej pory serducho mi się cieszy i uważam to za atut, kiedy w lekturze/filmie pojawi się historia miłosna :)), zaczytywałam się w serii „Nie dla mamy, nie dla taty, lecz dla każdej małolaty” wzdychając i wzruszając się losami prezentowanych w tych książkach bohaterów. Powracam do tej lektury mając prawie dwa razy tyle lat. Jak ją odebrałam teraz? Nie wiem jak to się stało, ale do tej pory nie znam pierwszej części tej historii, czyli „Zatrzymajcie świat, chcę wysiąść!”. Zdecydowanie wystarczało mi poznanie Ewy, głównej bohaterki, na kartach tej powieści (dziewczyna wspomina wielokrotnie co się wydarzyło w jej życiu, zanim trafiła do tytułowego Pawilony X, więc można się domyślić jej losów sprzed kilku lat), bo obawiam się, że nasza zbyt długa znajomość byłaby ciężkostrawna. O tym za chwilę. Czym jest tytułowy Pawilon X? To miejsce, w stylu pensjonatu, dla młodych ludzi z problemami. Nie jest to typowy szpital psychiatryczny (w każdej chwili można opuścić to miejsce, tylko nie będzie już do niego powrotu), choć mamy tu przypadki różnych fobii i innych blokad wewnętrzno-zewnętrznych, które uniemożliwiają normalne funkcjonowanie i życie w społeczeństwie (myślę, że inspiracją był”Lot nad kukułczym gniazdem” Kena Keskey’a). Poznajemy Fredkę (bulimiczkę), Lenorę (ślepo wierzącą reklamom), Alberta (przeżył wojnę w byłej Jugosławi), Michała (utalentowany fagocista, który nie może przestać miętosić kulki ciasta) i Rafała (zdrapującego politurę z wszystkiego, łącznie z sobą). Pojawia się także postać Wiktora (dziecko milionerki, komputerowy geniusz) i jego goryla Mateusza. Ta plejada osobliwych postaci będzie dostarczać nam wrażeń, zarówno odgrywając role w tworzonej w Pawilonie sztuce teatralnej, jak również na poletku kryminalnym i sensacyjnym. Oczywiście pewnie byłoby nudniej, gdyby nie Ewka – prawie dwudziestoletnia dziewica, notorycznie latająca bez stanika pod koszulką, borykająca się z wizjami żółtodziobego ptaka (które prześladują ją odkąd była świadkiem zamachu terrorystycznego w samolocie), nie mogąca usiedzieć na tyłku blondynka, która chcąc nie chcąc pomaga osobom, z którymi się styka (to na pewno zasługa jej dziewiczych mocy! :P ). Pewnego wieczoru za jej plecami wyrośnie mężczyzna, który obróci ją ku sobie (podziwiając zapewne kusą koszulkę z Kaczorem Donaldem i wspomniany przeze mnie brak stanika) i gorącymi pocałunkami zawróci jej w głowie, dodając pawilonowej historii szczyptę erotyzmu i pikanterii. Czy Ewka zdecyduje się pójść z nim do łóżka? Co ten zalotnik ma do zaoferowania, prócz namiętności i sprawnego pe… perfekcyjnego ciała? :P Krystyna Boglar serwuje nam całkiem przyjemną opowieść, dbając o to, żeby przemycić wartościowe kwestie, dodać porywy serca i wpleść w to jeszcze wątek kryminalny. Wszystko tworzy spójną całość, którą dobrze i szybko się czyta. Mając lat czternaście pochłaniałam tę lekturę z wypiekami na twarzy, teraz powracam do niej z sentymentem i uśmiecham się, bo dostrzegam rzeczy, które były mi zupełnie obce w dzieciństwie (jak chociażby nazwiska Junga, Freuda czy Adlera i wzmianki psychologiczne, teraz o wiele bardziej zrozumiałe). To niezła młodzieżówka, która nie tylko łechta czytelnika spragnionego wątku miłosnego, ale przede wszystkim rozszerza horyzonty i pokrzepia zagubionego nastolatka (i nie tylko!), pokazując, że problemy można rozwiązywać, wystarczy tylko otworzyć się i dać sobie pomóc. Zwłaszcza odpowiedzialną miłością. :) Opinia opublikowana na moin blogu: www.erpgadki.pl/blog

Bardzo dobry audiobook w wykonaniu Anny Szymańczyk. Historia poprowadzona w typowym stylu Kornela Makuszyńskiego. Część zwrotów i sformułowań we współczesnym języku polskim już się nie pojawią, ale absolutnie nie przeszkadza to w odbiorze. Takiego pisarza trzeba po prostu raz w życiu poczytać lub posłuchać. Klasyka literatury. Chociażby ze zwykłej ciekawości, żeby zobaczyć i porownać, jak kiedyś oceniało się młode Panny, czyli obecne nastolatki.

Trąca tu i ówdzie myszką, a dawka słodyczy zwłaszcza w końcowych partiach może przyprawiać o mały zawrót głowy, ale nie o niestrawność jednak, bo cóż, mimo wszystko - wyborna to książka! Ach ci bohaterowie, niby jak z karykatury, ale przecież najprawdziwsi, a język niby tylko przesadny, bo przecież wcale nie; taki jest plastyczny, tak bogaty, barwny i giętki, że kapelusze z głów! Śmiałam się w głos nad tą książką i wzruszałam najszczerzej; czegóż więcej?! (I nie wiem tylko skąd to nagromadzenie wykrzykników, bo po lekturze Makuszyńskiego kropki zbyt są miałkie? Albo mi się udzieliła maniera doktora dziwaka. Coś jest w tej prozie takiego, że zaraża na najprzeróżniejsze sposoby).