Pierwszy Klucz

Fajna książka przygodowa.

Fajna książka przygodowa.

Jason i Julia Covenant kontynuują swoje przygody, tym razem dzięki Wrotom Czasu trafiając do czasów średniowiecza. Odnajdują się w kasztelu, czyli grodzie, choć sam kasztel może być również zamkiem warownym lub twierdzą. Miejsce prowadzone jest przez kasztelana, w tym wypadku księcia Gianniego, którego jednak nikt od dawna nie widział. Stąd wzięły się pogłoski, jakoby w ogóle nie mieszkał w tym miejscu. Co odważniejsi plotkują też o jego dawnej śmierci, o której strażnicy nikogo nie poinformowali, udając przed wszystkimi, że wszystko działa jak powinno. Ale rodzeństwo nie ma na celu odnalezienia księcia, którego część nazywa księdzem, choć nigdy nim nie był. Ich misją jest znalezienie Wiktora „Wulkana” Blacka, jednego ze starych znajomych Ulyssesa Moore’a, byłego właściciela willi Argo. Niewiele jednak wiedzą o samym mężczyźnie, który niegdyś był kolejarzem, a jednocześnie jest ojcem znienawidzonej przez nich Obliwii Newton, która cały czas depcze bohaterom po piętach, aż sam jej goryl Manfred ma jej dość.

Na swojej drodze Julia i Jason spotykają chłopca wspinającego się po dachach, imieniem Dagobert, który ratuje ich przez grupą żołnierzy gotowych do ich uwięzienia, myląc rodzeństwo z włóczęgami i bezdomnymi. To dzięki chłopcu spotykają Baltazara, słynącego z tworzenia zakazanych w tym miejscu kluczy. I mimo nadziei, nie jest on Wulkanem, na co liczyli. Jest w tym jednak ziarno pozytywu, gdy okazuje się, że Baltazar nie tylko znał Ulyssesa, ale i Petera Dedalusa, dzięki któremu pojął tworzenie kluczy.

Wulkan odnajduje się w Kilmore Cove, robiąc niezapowiedzianą wizytę podczas spotkania Nestora z latarnikiem Leonardem oraz Rickiem Bannerem, który wciąż nie może uwierzyć w wydarzenia kończące poprzedni tom. Kilmore Cove okazuje się być zawoalowane większymi tajemnicami, niż młody Banner był w stanie przewidzieć, gdy dowiaduje się, że pod miastem kryje się znacznie więcej niż do tej pory wiedział. Nie zalicza się do tego jaskinia, gdzie zwykle cumuje łódź Metis, ale jest ich znacznie więcej. Od mauzoleum pod willą Argo aż po miejsce, w którym spoczywa pociąg, choć tory do miasta zostały odcięte lata wcześniej. Relacje między Obliwią i Manfredem sięgają za to zenitu wściekłości, gdy oboje zostają złapani, aż w końcu Manfred ma dość swojej pracodawczyni za wszystko, przez co dla niej musiał przejść. Mimo wszystko, żadne z nich nie traci życia, choć początkowo fryzjerka Gwendolina zajmuje się opryszkiem, zupełnie nie wiedząc z kim ma do czynienia. Kończy się to dla niej stresującymi myślami, kiedy Manfred zostawia ją by odnaleźć Obliwię, nie dając jej przy tym żadnych konkretnych wyjaśnień.

Co z tym wszystkim ma wspólnego zmarły na morzu ojciec Ricka Bannera? Co łączy Freda Śwpiczuwę z kluczem o główce z trzech żółwi i wrotami czasu w ruderze Domu Luster? Czy rodzeństwo Covenant w końcu uzyska choć część odpowiedzi na swoje niezliczone pytania i wątpliwości?

Jak to mawiają, im głębiej w las, tym więcej drzew. Im bardziej czytelnik zatraca się w przygodach bohaterów, tym bardziej skomplikowane wydają się powiązania między drugoplanowymi postaciami, a wszystko jest coraz bardziej zagadkowe i tajemnicze. Nic w tym dziwnego, jeśli dorośli tak niewiele i niechętnie mówią dzieciom. Problem pojawia się, kiedy ów dzieci są aż zanadto ciekawskie i nie odpuszczą tak łatwo.

Jason i Julia Covenant kontynuują swoje przygody, tym razem dzięki Wrotom Czasu trafiając do czasów średniowiecza. Odnajdują się w kasztelu, czyli grodzie, choć sam kasztel może być również zamkiem warownym lub twierdzą. Miejsce prowadzone jest przez kasztelana, w tym wypadku księcia Gianniego, którego jednak nikt od dawna nie widział. Stąd wzięły się pogłoski, jakoby w...

7 krużaganków na 10

7 krużaganków na 10

Szósty tom przygód dzieciaków z Kilmore Cove jest naprawdę ciekawy. W moim dotychczasowym rankingu umieściłbym go chyba na trzecim miejscu zaraz za Wrotami czasu (1t) i Wyspą masek (4t).

A już z pewnością jest lepszy od części poprzedniej. Bardzo dużo się dzieje, w zasadzie to lektura na dwa wieczory. Dużo się również wyjaśnia, włączając w to największą dotychczas zagadkę serii.

Chociaż nie trzeba być wcale detektywem, by się jej nie można było domyślić już dawno, aczkolwiek odbieram pozytywnie to, że autor nie próbował za bardzo namieszać.

Baccalario trzyma wciąż poziom w tak późnym tomie, co bardzo cieszy.

Szósty tom przygód dzieciaków z Kilmore Cove jest naprawdę ciekawy. W moim dotychczasowym rankingu umieściłbym go chyba na trzecim miejscu zaraz za Wrotami czasu (1t) i Wyspą masek (4t).

A już z pewnością jest lepszy od części poprzedniej. Bardzo dużo się dzieje, w zasadzie to lektura na dwa wieczory. Dużo się również wyjaśnia, włączając w to największą dotychczas zagadkę...

Zaczęłam tą książkę w złym momencie, przez co czekała przeszło miesiąc, aż najdzie mnie ochota. Tylko po to, żeby pochłonąć ją w jedno przedpołudnie. To już ostatni reread z tej serii - każdy kolejny tom będzie moim pierwszym podejściem i chyba w lepszym miejscu nie mogła bym przestać lata temu. Ten tom zawiera chyba największy plot twist w całej serii. Nie wiem, jak zareagowałam na niego kiedyś, ale dziś bardzo mi się podoba.

Zaczęłam tą książkę w złym momencie, przez co czekała przeszło miesiąc, aż najdzie mnie ochota. Tylko po to, żeby pochłonąć ją w jedno przedpołudnie. To już ostatni reread z tej serii - każdy kolejny tom będzie moim pierwszym podejściem i chyba w lepszym miejscu nie mogła bym przestać lata temu. Ten tom zawiera chyba największy plot twist w całej serii. Nie wiem, jak...

"Pierwszy Klucz" stworzony przez Pierdomenio Baccalario jest idealnym zakończeniem, jak mawiam, pierwszej podserii serii Ulysses Moor. Bardzo dobrze kontynuuje historię przedstawioną w poprzednich częściach. Jest emocjonująca i zarazem tajemnicza. Odkrywamy kim jest Ulysses Moore i, że był bliżej niż myśleliśmy. Ale czy odnajdziemy pierwszy klucz? Czy rozwiążemy zagadkę tajemniczych drzwi? Na te pytanie oczywiście odpowie "Pierwszy Klucz"

To właśnie od tej części rozpocząłem czytać tą serię.(tak od szóstej) Zainteresowała mnie swoją okładką (ma dwie te którą witać na zdjęciach i drugą która wygląda trochę jak produkty paperblanks). Byłem wtedy na wakacjach nad morzem gdzie znalazłem namioto-księgarni w której sprzedawano tanio książki poprosiłem o nią babcię, a ona mi ją kupiła. W tamtym czasie rozpoczynałem swoją przygodę z książkami. Uważam, że ta książka ukształtowała w pewnej części to kim jestem oraz mój gust dotyczący książek. Mam do tej książki wielki sentyment. Z tego co pamiętam książka była dla mnie bardzo przyjemna w czytaniu, choć nie czytałem poprzednich książek, więc zdecydowanie polecam przeczytać tą niezwykłą książkę.

P.S. Co do tych podserie to dzielę tą serię tak:
Od 1. do 6. książki - przedstawienie świata i pierwszych bohaterów
Od 7. do 12. - dodanie nowych bohaterów rozwiązanie tajemnic z poprzedniej serii zamknięcie większości wątków
Od 13. do 17. - skupiamy się na nowych bohaterach i rozwijamy i zamykamy nowe i stare wątki
18. książka - Prequel

"Pierwszy Klucz" stworzony przez Pierdomenio Baccalario jest idealnym zakończeniem, jak mawiam, pierwszej podserii serii Ulysses Moor. Bardzo dobrze kontynuuje historię przedstawioną w poprzednich częściach. Jest emocjonująca i zarazem tajemnicza. Odkrywamy kim jest Ulysses Moore i, że był bliżej niż myśleliśmy. Ale czy odnajdziemy pierwszy klucz? Czy rozwiążemy zagadkę...

Tom, który odpowiada na wiele pytań ale też szokuje. Nie wszystko okazuje sie być, takie jak powinno. Główni bohaterowie zmieniają się, dorośleją. Czyta mi się coraz przyjemniej. Mimo że to pozycja dla dzieci, to jednak dorosłym tez moze przypaść do gustu. Po pierwszy tom sięgnęłam z nudów ale teraz czytam dla przyjemności, zastanawiając sie co dalej.

Tom, który odpowiada na wiele pytań ale też szokuje. Nie wszystko okazuje sie być, takie jak powinno. Główni bohaterowie zmieniają się, dorośleją. Czyta mi się coraz przyjemniej. Mimo że to pozycja dla dzieci, to jednak dorosłym tez moze przypaść do gustu. Po pierwszy tom sięgnęłam z nudów ale teraz czytam dla przyjemności, zastanawiając sie co dalej.

"Pierwszy klucz" to pelna przygód i tajemnic powieść dla młodzieży.
Akcja toczy się szybko, wręcz pędzi na złamanie karku. Ale nie odpowiadało mi to, że opisy są niewyczerpujące, zdawkowe.
Świat wykreowany przez Pierdomenico Baccialario jest nieprzeciętnie ciekawy.
Jest tu dużo tajemnic które są tak pełne szczegółów, że ciężko się w nich połapać.

Miejscem akcji jest jak zwykle Cilmore Cove a także, tym razem średniowieczne, niezwykłe miasto w którym rządzi książę Gianni. Tam żadne drzwi nie mogą być zamknięte, a każdy kogo żołnierze spotkają w nocy poza domem trafia do więzienia pod zarzutem bycia złodziejem.
Tę krótką niespełna trzystustronicową powieść czyta się szybko. A czytało by się jeszcze szybciej gdyby czcionka była mniejsza.
Postacie są bardzo ludzkie, mają tak jak w życiu zalety i wady.
Dużo z tajemnic przeszłości zostaje odkrytych, ale nie zdradzę jakich.
Nasi młodzi przyjaciele popadają w duże kłopoty, zostają rozdzieleni.

Polecam tę pozycję, stawiam lekko naciągane 8/10.

"Pierwszy klucz" to pelna przygód i tajemnic powieść dla młodzieży.
Akcja toczy się szybko, wręcz pędzi na złamanie karku. Ale nie odpowiadało mi to, że opisy są niewyczerpujące, zdawkowe.
Świat wykreowany przez Pierdomenico Baccialario jest nieprzeciętnie ciekawy.
Jest tu dużo tajemnic które są tak pełne szczegółów, że ciężko się w nich połapać.

Miejscem akcji jest jak...

W końcu mamy tom, w którym sporo się wyjaśnia. Jeśli ktoś ma lekki przesyt poszukiwań kluczy do wrót czasu. Można odetchnąć. Ale są też dalsze tomy. Na razie po nie nie sięgnę, choć uważam, że w sumie Ulysses Moore to zgrabnie i z polotem napisana seria "młodzieżowej" fantastyki.

W końcu mamy tom, w którym sporo się wyjaśnia. Jeśli ktoś ma lekki przesyt poszukiwań kluczy do wrót czasu. Można odetchnąć. Ale są też dalsze tomy. Na razie po nie nie sięgnę, choć uważam, że w sumie Ulysses Moore to zgrabnie i z polotem napisana seria "młodzieżowej" fantastyki.

Ładne zakończenie opowieści. Nie tłumaczy wszystkiego, pozostawia przestrzeń na domysły i samodzielne szukanie odpowiedzi. Działa na wyobraźnię, pozwala zżyć się z postaciami i życzyć im jak najlepiej. Na szczęście autor nie zdecydował się na cudowne ożywienie wszystkich postaci, które przed laty zaginęły w tajemniczych okolicznościach, a tego się obawiałam. A te dzieci... Przypominają mi agentów CHERUBA. Oczytane, wysportowane, wygadane i wyjątkowo samodzielne. Chciałabym mieć takich uczniów, mimo że praca z nimi byłaby wielkim wyzwaniem. Książkę polecam nie tylko młodzieży, ale i każdemu kto chce choć na chwilę poczuć, że życie przygotowuje przygody nie tylko dla bystrych jedenastolatków.

Ładne zakończenie opowieści. Nie tłumaczy wszystkiego, pozostawia przestrzeń na domysły i samodzielne szukanie odpowiedzi. Działa na wyobraźnię, pozwala zżyć się z postaciami i życzyć im jak najlepiej. Na szczęście autor nie zdecydował się na cudowne ożywienie wszystkich postaci, które przed laty zaginęły w tajemniczych okolicznościach, a tego się obawiałam. A te dzieci......