Tadeusz Nalepa. Breakout Absolutnie

Wywiad rzeka z Tadeuszem Nalepą, można by zapytać czy można inaczej w przypadku muzyka bluesowego? Pewnie tak i takie książki też powinny powstawać ale jednak rozmowa to zupełnie co innego.

Bo w rozmowie z Nalepą wychodzi, że był z niego trochę burak. Na pewno przekonany o swojej zajebistości i trochę powodów ku temu miał, bo Breakout musiał w sumie na szybko odrobić lekcje elektrycznego bluesa, blues rocka i hard rocka kiedy w Polsce panował raczej bigbeat (który miejscami próbował stawać się prog i psych rockiem).

Tu mam taki trochę niesmak ale podejrzewam, że po prostu związany z rzeczywistością PRLową, która nie rozpieszczała za bardzo muzyków, bo też zupełnie nie umiała wykorzystać tego młodzieżowego ruchu do niszczenia kapitalizmu. W twórczości związanej z Nalepą jak w soczewce skupia się dążenie polskich muzyków do Zachodu. Przez co ma się wrażenie, że Polacy po prostu dobrze odgrywali to, co było gdzieś indziej (w sumie czy nie było tak w przypadku wielu rzeczy za Żelazną Kurtyną?). Nalepa chciał po prostu grać jak "profesjonalni" koledzy i raczej nie interesowało go jakieś uchwycenie własnego idiomu bluesa. To oczywiście i tak się udało, choćby dzięki tekstom Bogdana Loebla (które nie zawsze były dobre pod kątem literackim). Ale jednak ciągle nie mogę przestać myśleć o tym, że chciał być jak Led Zeppelin, a zapamiętany w Polsce został jako nasz odpowiednik Johna Mayalla. Niby bliskie skojarzenia, ale jednak inny rodzaj grania.

Samą książkę czytało się znośnie i dość szybko, ale generalnie stylem dupy nie urywa. Raczej coś dla fanów niż ludzi, którzy chcieliby zapoznać się z czasami czy twórczością.

Wywiad rzeka z Tadeuszem Nalepą, można by zapytać czy można inaczej w przypadku muzyka bluesowego? Pewnie tak i takie książki też powinny powstawać ale jednak rozmowa to zupełnie co innego.

Bo w rozmowie z Nalepą wychodzi, że był z niego trochę burak. Na pewno przekonany o swojej zajebistości i trochę powodów ku temu miał, bo Breakout musiał w sumie na szybko odrobić...

Czytając tę książkę spodziewałem się czegoś innego, czegoś więcej, walki z opresją PRL-u, niesamowitych przygód rockersów tamtych czasów, jakiegoś pazura, dostałem z lekka nadętego bufona, który za alkohol potrafił wypierdolić muzyka z zespołu, zmieniał ich jak skarpetki, cały czas ja ja ja a nie my, jakby świat wokoło niego nie istniał. Graliśmy tam i tam, ale co z tego jak nie masz z tym związanej dobrej historii, a za granicą poszliśmy na świetne koncerty, ok..... to jak było ??!! . A na wschodzie to trzeba było dużo chlać, i tyle, trasa koncertowa w pigułce. Nie wiem, może trochę demonizuję tą całą historię, bo kilka ciekawych spostrzeżeń się z niej przewinęło, ale to zdecydowanie książką dla oddanego po całości fana, a nie dla kogoś, kto oczekuje historii pobocznych, klimatów tamtego okresu. Technikalia technikalia.

Czytając tę książkę spodziewałem się czegoś innego, czegoś więcej, walki z opresją PRL-u, niesamowitych przygód rockersów tamtych czasów, jakiegoś pazura, dostałem z lekka nadętego bufona, który za alkohol potrafił wypierdolić muzyka z zespołu, zmieniał ich jak skarpetki, cały czas ja ja ja a nie my, jakby świat wokoło niego nie istniał. Graliśmy tam i tam, ale co z tego...

Biografia ojca Polskiego Bluesa jest Biografią kompletną oraz szczerą pod każdym względem.Jesli chodzi o aspekty muzyczne oraz życiowe artysty jakim był Tadeusz Nalepa.Rzecz dla każdego miłośnika muzyki .Bogata w fakty i historie oraz opis wszystkich albumów zespołu Breakout oraz tych solowych dokonań po rozpadzie zespołu.Duzo archiwalnych fotografii ..... Całość jest niczym Rzeka dzieciństwa o której śpiewa Tadeusz (osoby w temacie wiedzą o co chodzi) Dzięki takiej książce pamięć o Tadeuszu Nalepie nigdy nie zginie.Ksiazka z gatunku takich do których będę wracał .

Biografia ojca Polskiego Bluesa jest Biografią kompletną oraz szczerą pod każdym względem.Jesli chodzi o aspekty muzyczne oraz życiowe artysty jakim był Tadeusz Nalepa.Rzecz dla każdego miłośnika muzyki .Bogata w fakty i historie oraz opis wszystkich albumów zespołu Breakout oraz tych solowych dokonań po rozpadzie zespołu.Duzo archiwalnych fotografii ..... Całość jest...

Cóż za nadęty bobek.

Cóż za nadęty bobek.

Tadeusz. Facet mojego życia, gdyby sam jeszcze żył.

Szczerze mówiąc do pewnego czasu słuchałam po prostu jego muzyki, aż natrafiłam na film, wywiad właściwie i zainteresowała mnie jego osoba. Od razu uderzyło mnie to jaki jest zdystansowany i pewny siebie. Pech chciał, że po krótkim czasie trafiłam na tę książkę.

Podświadomie liczyłam chyba na coś bardziej ckliwego, ale bez przesady. Nalepa to prawdziwa osoba, a nie postać literatury czy filmu, więc moje oczekiwania zwyczajnie nie mogły zostać spełnione.

Poza rozmową z Tadeuszem bardzo podobały mi się przerywniki w postaci wspomnień osób z jego bliskiego kręgu. Każdy w zasadzie mówi o nim trochę inaczej, jeden określił go niezbyt „zabawowym” typem, a drugi wręcz odwrotnie. Jest jednak jedna wspólna cecha. Tadeusz to silna osobowość, typ przywódcy, muzyka (nie artysty),nie tyle wierzącego w swoje siły, ale będącego o niej przekonanym.
Na pewno nie wyłania się z tej książki człowiek łatwy do zrozumienia czy koegzystowania. Taki trochę typowy „twardziel” nie akceptujący żadnych kompromisów. Przyznam szczerze, dla mnie postawa imponująca, w świecie damsko-męskim, ale również w świecie zawodowym.

Nie wiem czy można się zainspirować, zmienić cokolwiek w swojej własnej postawie - wg mnie chyba nie. Z takim charakterem trzeba już przyjść na świat. A sukces takiej muzyki w tych czasach... cóż, czasy się zmieniły. To chyba wiele tłumaczy.

Polecam dla fanów Nalepy jako osoby, bo głównie to przewija się w książce. Jeśli nie dosłownie, to nawet między wersami. Oczywiście jeśli ktoś uważnie śledził historie jego zespołów to tez będzie smaczny kąsek, bo wszystkie zmiany, kłótnie, powody tych nieporozumień, samo zdanie Tadeusza na ten temat, są tutaj poruszone. Mnie to jednak nigdy szczególnie nie interesowało.

Tadeusz. Facet mojego życia, gdyby sam jeszcze żył.

Szczerze mówiąc do pewnego czasu słuchałam po prostu jego muzyki, aż natrafiłam na film, wywiad właściwie i zainteresowała mnie jego osoba. Od razu uderzyło mnie to jaki jest zdystansowany i pewny siebie. Pech chciał, że po krótkim czasie trafiłam na tę książkę.

Podświadomie liczyłam chyba na coś bardziej ckliwego, ale...

Jestem fanem muzyki rockowej, przeczytałem trochę biografii i ta zdecydowanie nie należy do moich ulubionych.

Jestem fanem muzyki rockowej, przeczytałem trochę biografii i ta zdecydowanie nie należy do moich ulubionych.

Przyjemna podróż w głąb historii polskiego rocka. Plus za ładne wydanie okraszone wieloma ciekawymi fotografiami.

Przyjemna podróż w głąb historii polskiego rocka. Plus za ładne wydanie okraszone wieloma ciekawymi fotografiami.

Zachwycona jestem. Absolutnie!

Zachwycona jestem. Absolutnie!

Tylko dla zagorzałych fanów Nalepy.

Tylko dla zagorzałych fanów Nalepy.

Polecam , fanom Nalepy , bardzo dobra ksiażka !

Polecam , fanom Nalepy , bardzo dobra ksiażka !