Szachinszach

Nie wiem, co o tym sądzić. Kapuściński to klasyk reportażu wychwalany przez wielu, a o „Szachinszachu” nasłuchałam się szczególnie wielu dobrych opinii. Tymczasem już od pierwszych stron daje się wyczuć więcej literackiego polotu wyobraźni niż przedstawienia faktów, co w mojej ocenie wyklucza tę książkę zdecydowanie z kategorii reportażu. Opisując fotografie, których niestety czytelnik nie może zobaczyć i samodzielnie ocenić, bo nie ma ich w ilustracjach, wymyśla sceny, których nie mógł być świadkiem. Skoro więc fantazjuje w kilku ewidentnych, rażących przypadkach, całość traci na wiarygodności. Jeśli miał być to zabieg na zasadzie „choć się nie wydarzyło, mogło się wydarzyć” pasuje bardziej do science/political fiction, ale i do tego gatunku „Szachinszach” przecież nie pasuje. Nie wiem więc, co właściwie przeczytam. Liczyłam po opiniach na dużą dawkę wiedzy o Iranie, przynajmniej z okresu rewolucji, a ostatecznie niewiele się dowiedziałam, o ile cokolwiek, bo będę musiała to wszystko zweryfikować. Jego niektóre opinie też są mocno dyskusyjne. Szkoda

Nie wiem, co o tym sądzić. Kapuściński to klasyk reportażu wychwalany przez wielu, a o „Szachinszachu” nasłuchałam się szczególnie wielu dobrych opinii. Tymczasem już od pierwszych stron daje się wyczuć więcej literackiego polotu wyobraźni niż przedstawienia faktów, co w mojej ocenie wyklucza tę książkę zdecydowanie z kategorii reportażu. Opisując fotografie, których...

Klasyka gatunku czytana dziś w dobie rozwoju wojny w Iranie pokazuje jak przewrotny jest świat. Rządzący Iranem Reza Pahlawi zostaje obalony przez ajatollachów, którzy mają położyć kres tyranii szacha. Swoją drogą opisy działania irańskiej policji Pahlawiego mogą powodować gęsią skórkę. Zaś fragment opisujący sposób rządzenia (czy expresis verbis nieudoloność) szacha wywołuje uśmiech politowania
Najlepsze są te fragmenty gdzie Kapuściński włącza tryb eseisty!

Klasyka gatunku czytana dziś w dobie rozwoju wojny w Iranie pokazuje jak przewrotny jest świat. Rządzący Iranem Reza Pahlawi zostaje obalony przez ajatollachów, którzy mają położyć kres tyranii szacha. Swoją drogą opisy działania irańskiej policji Pahlawiego mogą powodować gęsią skórkę. Zaś fragment opisujący sposób rządzenia (czy expresis verbis nieudoloność) szacha...

To znakomity, oszczędny w formie reportaż o mechanizmach władzy absolutnej i jej nieuchronnym upadku. Kapuściński pokazuje rewolucję irańską nie przez daty i statystyki, lecz przez obrazy, symbole i ludzkie emocje. Siłą książki jest uniwersalność — opowieść o Iranie staje się opowieścią o każdej tyranii. Autor pisze sugestywnie, spokojnie, a jednocześnie z ogromnym napięciem. Szachinszach to lektura krótka, ale bardzo gęsta znaczeniowo i długo zostająca w pamięci.

To znakomity, oszczędny w formie reportaż o mechanizmach władzy absolutnej i jej nieuchronnym upadku. Kapuściński pokazuje rewolucję irańską nie przez daty i statystyki, lecz przez obrazy, symbole i ludzkie emocje. Siłą książki jest uniwersalność — opowieść o Iranie staje się opowieścią o każdej tyranii. Autor pisze sugestywnie, spokojnie, a jednocześnie z ogromnym...

Wstrząsające wcale nieodległe dzieje irańskiego dobrodzieja Rezy Pahlaviego który swoich obywateli mordował smażąc dosłownie jak befsztyki na ruszcie o czym przypomina dziś Iran Ebrat Museum w Teheranie. Dobrodzieja, który gdzie spojrzał tam zakwitł kwiat, gdzie przystanął na chwilę tam tryskało źródełko a na dłużej pojawiała się rzeka a gdy już się spocił tym patrzeniem bądź przystawaniem to jechał poszusować na nartkach w Szwajcarii albo np. do Polski posłuchać muzyki Szopena lub unowocześnić coś własnego po wizycie w Auschwitz. Dobrodzieja, który lepianki osób suszących bydlęce placki na opał w kraju nafty i gazu równał niczym bydlę buldożerami. Książkę na ocenę 9-10 w ¾ spłyca moim zdaniem do 7 końcówka gdzie autor próbuje ulepić coś z niczego.

Wstrząsające wcale nieodległe dzieje irańskiego dobrodzieja Rezy Pahlaviego który swoich obywateli mordował smażąc dosłownie jak befsztyki na ruszcie o czym przypomina dziś Iran Ebrat Museum w Teheranie. Dobrodzieja, który gdzie spojrzał tam zakwitł kwiat, gdzie przystanął na chwilę tam tryskało źródełko a na dłużej pojawiała się rzeka a gdy już się spocił tym patrzeniem...

Jeden z moich ulubionych reportaży Kapuścińskiego!

Jeden z moich ulubionych reportaży Kapuścińskiego!

Świetna, mi dała zupełnie nową perspektywę na Iron i rządy Szacha, ale też szerzej na politykę i interes kraju w globalnej walce mocarstw. Jest to dla mnie cenna perspektywa, nawet biorąc poprawkę, że Kapuściński (ponoć) nie zawsze w stu procentach oddawał faktograficzną rzeczywistość.

Świetna, mi dała zupełnie nową perspektywę na Iron i rządy Szacha, ale też szerzej na politykę i interes kraju w globalnej walce mocarstw. Jest to dla mnie cenna perspektywa, nawet biorąc poprawkę, że Kapuściński (ponoć) nie zawsze w stu procentach oddawał faktograficzną rzeczywistość.

Genealogia władzy. Świetnie napisana kolekcja wspomnień i momentów z nowożytnej historii Iranu, kraju od wielu lat dla mnie fascynującego, ale i zagadkowego. Po lekturze można by odnieść wrażenie że Historia to jakieś błędne koło, z którego nie sposób się wyrwać, a ludzie są jedynie aktorami w jej (Historii) teatrze, przyjmując (i zmieniając) role doprawdy niespodziewanie.
Osobiście nie zdawałem sobie sprawy jakie były przyczyny rewolucji islamskiej i niezależnie jak potoczyły się losy tego kraju później, po lekturze Kapuścińskiego łatwiej jest zrozumieć ten zwrot w historii Iranu.

Genealogia władzy. Świetnie napisana kolekcja wspomnień i momentów z nowożytnej historii Iranu, kraju od wielu lat dla mnie fascynującego, ale i zagadkowego. Po lekturze można by odnieść wrażenie że Historia to jakieś błędne koło, z którego nie sposób się wyrwać, a ludzie są jedynie aktorami w jej (Historii) teatrze, przyjmując (i zmieniając) role doprawdy...

Kolejny raz się nie zawiodłem. Nieznana była mi historia Iranu, rewolucja islamska, ówcześni władcy tego kraju. Pan Kapuściński to potrafi-zaciekawić, zaszokować, przedstawić, dostrzec to czego inni nie widzą. Robiąc to przy tym składnie, lekko, naturalnie, przez chwilę można się tam niemalże przenieść. Tak mnie zaciekawiła ta historia, że słucham podcastów na ten temat a wszystko to zasługą naszego Wielkiego pisarza.
PS to powinny być lektury szkolne

Kolejny raz się nie zawiodłem. Nieznana była mi historia Iranu, rewolucja islamska, ówcześni władcy tego kraju. Pan Kapuściński to potrafi-zaciekawić, zaszokować, przedstawić, dostrzec to czego inni nie widzą. Robiąc to przy tym składnie, lekko, naturalnie, przez chwilę można się tam niemalże przenieść. Tak mnie zaciekawiła ta historia, że słucham podcastów na ten temat a...

Czytasz, nie jesteś obserwatorem, przeżywasz, coś tam zauważysz, zachwycasz się warsztatem piszącego i sposobem prowadzenia narracji i nagle na końcu trafiasz na tekst Heleny Zaworskiej i dostajesz obuchem w łeb 🫢

Czytasz, nie jesteś obserwatorem, przeżywasz, coś tam zauważysz, zachwycasz się warsztatem piszącego i sposobem prowadzenia narracji i nagle na końcu trafiasz na tekst Heleny Zaworskiej i dostajesz obuchem w łeb 🫢

to jest szef, moze i zmyslone ale co z tego skoro tak ladnie

to jest szef, moze i zmyslone ale co z tego skoro tak ladnie