Notatki z podziemia. Gracz

Arcydzieło

Arcydzieło

Czy z tej książki można wyciągnąć coś pozytywnego?

Czy z tej książki można wyciągnąć coś pozytywnego?

Celem uzupełnienia dorobku Dostojewskiego sięgnąłem po "Notatki z podziemia". Sfrustrowany urzędnik pisze do szuflady o swoim życiu, charakterze i moralnym upadku. Sam siebie określa jako małostkowego, mściwego, złośliwego. Nie potrafi zaakceptować świata, ludzi, a zwłaszcza samego siebie, wręcz nienawidzi siebie. Kulminacją jest próba upokorzenia panienki lekkich obyczajów, by wyładować swoją złość spowodowaną wyśmianiem przez współtowarzyszy. Myślę, że patrząc na czas wydania była tu nowatorska zarówno forma i treść. Dostojewski to arcymistrz psychologii postaci i przenikania duszy swoich bohaterów. Nie była to rozbudowana forma, raczej krótki popis stylu i erudycji. Zalecane dla miłośników pisarza i rosyjskiej literatury.

Celem uzupełnienia dorobku Dostojewskiego sięgnąłem po "Notatki z podziemia". Sfrustrowany urzędnik pisze do szuflady o swoim życiu, charakterze i moralnym upadku. Sam siebie określa jako małostkowego, mściwego, złośliwego. Nie potrafi zaakceptować świata, ludzi, a zwłaszcza samego siebie, wręcz nienawidzi siebie. Kulminacją jest próba upokorzenia panienki lekkich...

O człowieku chorym, złym, robiącym sobie i innym "na złość". Chciałoby się czytając te Notatki dociec przyczyn takiego stanu rzeczy: dlaczego autor notatek jest taki - może rozczarowany sobą, może światem, w którym przyszło mu żyć? Czy jedynym sposobem na "bycie sobą" jest w takim razie zejście "pod podłogę" i pisanie notatek do wyimaginowanego odbiorcy? Mamy tu więc coś w rodzaju "otwarcia się", gdzie przeplata się kpina, szydzenie, złość, ale i krzyk, niemoc - tak jakby autor notatek szukał mimo wszystko pomocnej dłoni. Czytając należy pamiętać, że utwór ten w zamyśle Dostojewskiego miał wyglądać inaczej, o czym można przeczytać w jednym z jego listów do brata, w którym pisarz żali się, że carscy cenzorzy "wycieli" cały fragment, w którym znajdowała się główna myśl. Dociekliwi czytelnicy pewnie dostrzegą również i w tej okrojonej wersji "światełko w tunelu", w stronę którego autor Notatek mógłby spod podłogi wyruszyć, by cieszyć się być może pełnią życia. Wymiar duchowy człowieka nie ma granic. Myśli zaś krążą w pułapce logiki. Polecam.

O człowieku chorym, złym, robiącym sobie i innym "na złość". Chciałoby się czytając te Notatki dociec przyczyn takiego stanu rzeczy: dlaczego autor notatek jest taki - może rozczarowany sobą, może światem, w którym przyszło mu żyć? Czy jedynym sposobem na "bycie sobą" jest w takim razie zejście "pod podłogę" i pisanie notatek do wyimaginowanego odbiorcy? Mamy tu więc coś w...

Po co więc pisać? Może po to, by sprawić sobie ulgę? By uwolnić się od niektórych wspomnień, które są jak "natrętna melodia" nie chcąc się od nas odczepić? A może po to, by ujarzmić swoje rojenia- te "najsłodsze i najbardziej intensywne"?
.
Jeśli proza Dostojewskiego stanowić może zwierciadło dla ludzkiej natury - to tutaj ten obraz człowieka daleki jest od cnoty. Pełen rys, sprzeczności, mylnych wyobrażeń człowieka o sobie samym i świadomości mnóstwa "kotłujących się" w nim "sprzecznych czynników". Ten człowiek mówi do nas głosem często kpiącym, drwiącym, cynicznym, "dokonując żywota w swoim kącie" pod podłogą -w swoim podziemiu- drażniąc przede wszystkim siebie samego gorzką prawdą o sobie- jestem tak samo dobry, jak i zły, pozbawiony charakteru, żaden, nijaki, chory ze złości, upojony swoją frustracją i upalony swoją życiową bezczynnością, bezładem i brakiem sprawczości. Moją chorobą jest introwertyzm, aspołeczność i egotyzm. Taki jestem- "szorstki, bałamutny, zaprawiony niewiarą w siebie". A wszystko to z "nadmiaru świadomości", bo taka już moja natura...
.
Na "Notatki z podziemia" składają się dwie formalnie odmienne części. Pierwsza - strumień świadomości-  egzystencjalna tyrada deprecjonująca wyższość rozsądku nad pragnieniami, ukazująca skłonność człowieka do działań wbrew logice, burzenia otaczającej rzeczywistości, by zacząć budować na nowo, do buntu, do ulegania namiętnościom po to tylko, by poczuć w swoim życiu sprawczość. Bez skrępowania, ale zachowując przy tym literacką formę. Druga część- to już wycinek ze wspomnień głównego bohatera- narratora, zawierający kilka epizodów pozwalających poznać jego prawdziwą naturę, a nie tylko światopogląd. Obie części- to obraz chorobliwej samotności i melancholii oraz "histerycznej żądzy przeciwieństw i kontrastów", czego wyraz znajdziemy w jego "namiętnostkach" i "rozpustkach".
.
Dostajemy pogłębioną wiwisekcję człowieka z "podziemia", który "podziemie" nosi także w sobie. Analityczno - krytyczne spojrzenie na siebie- w opozycji do innych. Huśtawkę między byciem w swoich oczach bohaterem, a "szpetnym nędzarzem". Dostojewski zdaje się mówić- oto człowiek. Wcale nie piękny, ale za to jakże prawdziwy...

Po co więc pisać? Może po to, by sprawić sobie ulgę? By uwolnić się od niektórych wspomnień, które są jak "natrętna melodia" nie chcąc się od nas odczepić? A może po to, by ujarzmić swoje rojenia- te "najsłodsze i najbardziej intensywne"?
.
Jeśli proza Dostojewskiego stanowić może zwierciadło dla ludzkiej natury - to tutaj ten obraz człowieka daleki jest od cnoty. Pełen...

Notatki z podziemia (6/10)- gęsta, mięsista proza. Ciekawe jakby Dostojewski zobaczył upadek ludzkości w XX wieku - co by napisał? Jakby napisał?
Gracz (8/10)- genialnie poprowadzona historia i pokazanie ludzkiej psychiki.

Notatki z podziemia (6/10)- gęsta, mięsista proza. Ciekawe jakby Dostojewski zobaczył upadek ludzkości w XX wieku - co by napisał? Jakby napisał?
Gracz (8/10)- genialnie poprowadzona historia i pokazanie ludzkiej psychiki.

Kolejna świetna pozycja od Dostojwskiego.
Notatki w pierwszej części są filozoficzne, czasami aż miałem ochotę rzucić książkę w kąt, bo jakoś nie przepadam za filozofowaniem. O wiele bardziej przypadła mi do gustu druga część. A najbardziej spięcia z lokajem Apollonem, były przekomiczne.

Gracz jest o wiele lepszą pozycją od Notatek. Prawdziwy majstersztyk psychologiczny. Fiodor po raz kolejny wyprzedził pisarzy o kilkaset lat. Poza tym mamy tu dużo autobiografii i nawiązań do Braci Karamazow, mimo, że ta powstała później, niż Gracz.

Kolejna świetna pozycja od Dostojwskiego.
Notatki w pierwszej części są filozoficzne, czasami aż miałem ochotę rzucić książkę w kąt, bo jakoś nie przepadam za filozofowaniem. O wiele bardziej przypadła mi do gustu druga część. A najbardziej spięcia z lokajem Apollonem, były przekomiczne.

Gracz jest o wiele lepszą pozycją od Notatek. Prawdziwy majstersztyk psychologiczny....

Książka, która dała początek wszystkim najważniejszym powieściom Dostojewskiego. Raczej dzieło filozoficzne niż klasyczna powieść. Z posępnym jak turkuć podjadek, wyjątkowo mało sympatycznym pierwszoosobowym narratorem - cynicznym nihilistą i nieudacznikiem trawionym nieustanną męką istnienia. Sterany urzędniczyna, który otrzymawszy niewielki spadek po dalekim krewnym, porzucił pracę, zaszył się w nędznym petersburskim mieszkanku i z tej ponurej samotni pryncypialnie pomstuje na ludzi w imię prawdy, która – choć obmierzła - jest jedynie słuszna i tak niepodważalna jak "dwa razy dwa jest cztery".

„Notatki…” to trudna, ale pierwszorzędna strawa duchowa. Pisząc tę powieść, Dostojewski musiał być w swoim żywiole, gdyż podejmował fundamentalne zagadnienia i pełno w niej tej dostojewszczyzny, którą Marek Hłasko nazwał „obłędem i kwikami duszy”. Autor „Notatek…” bez wątpienia należy do gigantów światowej literatury.

Książka, która dała początek wszystkim najważniejszym powieściom Dostojewskiego. Raczej dzieło filozoficzne niż klasyczna powieść. Z posępnym jak turkuć podjadek, wyjątkowo mało sympatycznym pierwszoosobowym narratorem - cynicznym nihilistą i nieudacznikiem trawionym nieustanną męką istnienia. Sterany urzędniczyna, który otrzymawszy niewielki spadek po dalekim krewnym,...

Opowiadania bardzo mi się podobały. Oczywiście, jak to u Dostojewskiego, postacie poruszają się w świecie szaleństwa i szalonych, nadmiernie wybujałych uczuć.

I tu rodzi się pytanie: czy dusza prawdziwego Rosjanina jest naprawdę kombinacją takich ekstremalnych emocji i wrażeń?

Fantastyczny opis stanu ducha bohaterów, którzy uwikłani w zły los, nie są w stanie zapanować nad swoimi wyborami, choć, o paradoksie, wiedzą, że popełniają błędy.

Polecam.

Opowiadania bardzo mi się podobały. Oczywiście, jak to u Dostojewskiego, postacie poruszają się w świecie szaleństwa i szalonych, nadmiernie wybujałych uczuć.

I tu rodzi się pytanie: czy dusza prawdziwego Rosjanina jest naprawdę kombinacją takich ekstremalnych emocji i wrażeń?

Fantastyczny opis stanu ducha bohaterów, którzy uwikłani w zły los, nie są w stanie zapanować...

Ruminacje obserwowane na otwartym mózgu. Obsesyjno-kompulsywni analizatorzy świata zewnętrznego i wewnętrznego, możemy na moment połączyć się w bólu z geniuszem literatury.

Ruminacje obserwowane na otwartym mózgu. Obsesyjno-kompulsywni analizatorzy świata zewnętrznego i wewnętrznego, możemy na moment połączyć się w bólu z geniuszem literatury.