Śnieg

"Śnieg" Stanisława Przybyszewskiego to realistyczno-symboliczny dramat wystawiony po raz pierwszy w 1903 roki. Wątki i postaci są typowe dla epoki modernizmu.

Realistyczna jest jak najbardziej miłość. Te więzi są bardzo widoczne między postaciami przez cały dramat.

Z kolei symbolem jest właśnie tytułowy śnieg. Już sama akcja dzieje się zimą.

"Bo Ewa jest tą tęsknotą. On za nią nie tęskni, on może jej wcale nie widzi, nic o niej nie wie, ale widzisz, to tak, jakby była w nim, jakby go szarpała, jakby go smagała w jakiś straszliwy pościg".

Ewa jest tą kobietą, z którą Tadeuszowi kiedyś nie wyszło, jego nieszczęśliwą miłością. Wciąż pozostaje jego tęsknotą i kiedy ona powraca, uczucia odżywają. Tytułowy śnieg przyprószył dawne uczucia i wspomnienia, gdzieś głęboko skrywane. Właśnie Bronka jest tym śniegiem - pocieszeniem, zastępstwem. Gdyby on stopnieje, będzie już inny świat, wszystko stanie się inne.

To właśnie ten symbol bardzo mnie zaciekawił. Z pewnością to bardzo smutne, można Bronce współczuć, bo była tylko opcją zastępczą, tego, co prawdziwe. Z drugiej strony widać, jak wielka jest siła uczuć do drugiej osoby.

"Śnieg" czyta się szybko i płynnie. Ponadto jest naprawdę krótki. W żaden sposób nie sprawia wrażenia nudy, a wręcz przeciwnie - ciekawości.

Zakończenie niestety nie jest szczęśliwe. Sytuacja doprowadza do drastycznych kroków i ostateczności. Czytelnik dodatkowo nie wie też, w jaki sposób potoczyły się dalsze losy bohaterów. Można się ich tylko domyślać.

To naprawdę ciekawa i warta uwagi pozycja. Skłania do myślenia.

Instagram: ksiazka.cytaty

"Śnieg" Stanisława Przybyszewskiego to realistyczno-symboliczny dramat wystawiony po raz pierwszy w 1903 roki. Wątki i postaci są typowe dla epoki modernizmu.

Realistyczna jest jak najbardziej miłość. Te więzi są bardzo widoczne między postaciami przez cały dramat.

Z kolei symbolem jest właśnie tytułowy śnieg. Już sama akcja dzieje się zimą.

"Bo Ewa jest tą tęsknotą. On...

Przyzwoity dramat, z tych po prostu przyzwoitych. Wiarygodny psychologicznie, dający do myślenia, trochę egzaltowany ale w sumie ciekawy. Studium walki i szarpania się z naturą, żywiołami psychicznymi. Niedopowiedziany ale może to i dobrze bo zamiast mędrkowania mamy tu na koniec zadumę nad konkretnym problemem. Ciekawe to, po prostu.

Przyzwoity dramat, z tych po prostu przyzwoitych. Wiarygodny psychologicznie, dający do myślenia, trochę egzaltowany ale w sumie ciekawy. Studium walki i szarpania się z naturą, żywiołami psychicznymi. Niedopowiedziany ale może to i dobrze bo zamiast mędrkowania mamy tu na koniec zadumę nad konkretnym problemem. Ciekawe to, po prostu.

Książka w porządku, natomiast nie rozumiem tylu zachwytów i tak wysokiej oceny ogółu.

Książka w porządku, natomiast nie rozumiem tylu zachwytów i tak wysokiej oceny ogółu.

Błąkanie się w wyniszczających uczuciach i próba znalezienia w tym piękna. Miłość prowadząca do szaleństwa, obłędu, kwestionowania wszystkiego: siebie, innych, życia, natury. Zapomnienie o niektórych osobach w życiu jest niemożliwe, po próbach odnalezienia szczęścia okazuje się, że wszystko było pozorne. Podswiadoma, głęboko schowana, wieczna, bolesna, męcząca miłość/uczucie/przywiązanie.

Błąkanie się w wyniszczających uczuciach i próba znalezienia w tym piękna. Miłość prowadząca do szaleństwa, obłędu, kwestionowania wszystkiego: siebie, innych, życia, natury. Zapomnienie o niektórych osobach w życiu jest niemożliwe, po próbach odnalezienia szczęścia okazuje się, że wszystko było pozorne. Podswiadoma, głęboko schowana, wieczna, bolesna, męcząca...

Autor przypomniany dzięki wyzwaniu czytelniczemu. Zaskakująco dobry dramat, chociaż mam wrażenie, że można było wycisnąć z niego jeszcze więcej. Na pewno będę czytać kolejne pozycje Przybyszewskiego. Polecam.

Autor przypomniany dzięki wyzwaniu czytelniczemu. Zaskakująco dobry dramat, chociaż mam wrażenie, że można było wycisnąć z niego jeszcze więcej. Na pewno będę czytać kolejne pozycje Przybyszewskiego. Polecam.

NIE dla tragicznego ideału.

NIE dla tragicznego ideału.

Przez większość czasu zastanawiałam się, dlaczego ten dramat jest taki "normalny", skoro napisał go Przybyszewski. Na szczęście ostatnie strony rozwiały moje przemyślenia i ujrzałam kwintesencję szatana modernizmu. Dużo ozdobnego języka, metafor, zagłębiania się w mroczne odmęty ludzkiego umysłu – takiego Przybyszewskiego będę pamiętać.

Przez większość czasu zastanawiałam się, dlaczego ten dramat jest taki "normalny", skoro napisał go Przybyszewski. Na szczęście ostatnie strony rozwiały moje przemyślenia i ujrzałam kwintesencję szatana modernizmu. Dużo ozdobnego języka, metafor, zagłębiania się w mroczne odmęty ludzkiego umysłu – takiego Przybyszewskiego będę pamiętać.

Niebezpieczny jest "Śnieg". Groźny, bo budzi myśl, która prowadzi do zguby. Oto mam moją stabilizację, ogarnięte uczucia, oswojone. Emocjonalny rozejm. Wspomnienia, zakopane, już nie palą. Oczywiście nie odeszły całkiem, nigdy nie odejdą, ale nie grożą zapłonem. A w dramacie Przybyszewskiego one się materializują, czyli pojawia się Ona. Z kiedyś. Mozolnie budowany spokój - płonie. Śnieg wszystko ugasi. Znów będzie cicho, bezpiecznie.
Znałem dziewczynę o cygańskiej urodzie. Z Opoczna. Miłość obozowa, dwutygodniowa, czyli żadna. Nie odważyłbym się jednak, oj, nawet nie napiszę, czego bym się nie odważył. Mam wszak dziś moje piękne bezpieczeństwo.
Dramat nie jest moją formą, chyba że w teatrze. Takie małe oszustwo na LC. Nie czytałem. Widziałem w Narodowym :)

Niebezpieczny jest "Śnieg". Groźny, bo budzi myśl, która prowadzi do zguby. Oto mam moją stabilizację, ogarnięte uczucia, oswojone. Emocjonalny rozejm. Wspomnienia, zakopane, już nie palą. Oczywiście nie odeszły całkiem, nigdy nie odejdą, ale nie grożą zapłonem. A w dramacie Przybyszewskiego one się materializują, czyli pojawia się Ona. Z kiedyś. Mozolnie budowany spokój -...

Ot próba z nowymi (dla mnie) gatunkami. Po Przybyszewskiego zawsze chciałem sięgnąć, padło na Śnieg... i spodziewałem się więcej. Niby symbolicznie, niby mroźnie i zimno, a o najgorętszym uczuciu, brakło jednak jakiegoś wielkiego tąpnięcia na koniec. Dramat to nie moja bajka.

Ot próba z nowymi (dla mnie) gatunkami. Po Przybyszewskiego zawsze chciałem sięgnąć, padło na Śnieg... i spodziewałem się więcej. Niby symbolicznie, niby mroźnie i zimno, a o najgorętszym uczuciu, brakło jednak jakiegoś wielkiego tąpnięcia na koniec. Dramat to nie moja bajka.

Jeden z najważniejszych polskich dramatów symbolicznych. Taki polski Ibsen.

Więcej opini o literaturze, filmie I muzyce w blogu "Trzy akordy na dwie ręce" oraz w powieści "BUfffO".

Jeden z najważniejszych polskich dramatów symbolicznych. Taki polski Ibsen.

Więcej opini o literaturze, filmie I muzyce w blogu "Trzy akordy na dwie ręce" oraz w powieści "BUfffO".