Herman

Styl autora bardzo mi się spodobał. Tak samo jak i główny bohater.
Jedna z ciekawszych pozycji przeczytanych w tym roku.

Styl autora bardzo mi się spodobał. Tak samo jak i główny bohater.
Jedna z ciekawszych pozycji przeczytanych w tym roku.

Śmieszna historia. Idę sobie do biblioteki i okazuje się, ze przeczytałam już wszystkie dostępne w niej Christenseny, a półeczce z książkami porzuconymi przez właścicieli znajduję "Hermana". Zupełnie jakby go ktoś dla mnie tam zostawił.

"Herman" to historia chłopca obdarzonego niezwykłą wyobraźnią. Patrzymy na świat jego oczami, gdzie zjedzone liście wyrastają w brzuchach drzewami, Zorro nocami przesiaduje w kinie a z kabiny dźwigu widać dalekomorskie okręty. Herman jest bystry i ciekawy, ale nie taki słodki i uroczy jak Ania z Zielonego Wzgórza - potrafi odpyskować nauczycielowi, wybić szybę i pokazać język koleżance.

Za sprawą "Hermana" przenosimy się do rzeczywistości Norwegii lat 60., gdzie nasz bohater żyje ze swoją rodziną oraz gromadą ekscentrycznych znajomych. Jest tam więc mama, tata, wspominający przeszłość dziadek, sąsiad pijaczek, namolny fryzjer, niekoniecznie wyrozumiali nauczyciele, gromada szkolnych łobuzów, słowem - galeria osobliwości. W pewnym momencie chłopiec z niewiadomego powodu traci włosy, co sprawia, że zarówno Herman zaczyna patrzeć na świat inaczej, jak i świat na Hermana.

Sporo tu rozważań o naszym stosunku do inności, chociaż jedna rzecz uderzyła mnie bardzo mocno. (spojler) Herman narzeka, że odkąd choruje, wszyscy w szkole są dla niego nienaturalnie mili i nie traktują go jak przedtem. Może Herman miał wyjątkowe szczęście, a może ja wyjątkowego pecha, ale w szkołach, do których chodziłam, choroba nie sprawiała, że agresywne i okrutne dzieciaki stawały się miłe, tylko że dokuczały jeszcze mocniej (koniec spojlera).

Całość utrzymana jest w nieco fantastycznej, trochę poetyckiej, zagadkowej nastrojowości, za co głównie odpowiada dziecięcy bohater, bo mimo że autor nie pisze w 1 osobie, widzimy wszystko tak, jak widzi to Herman. Znalazłam też kilka wątków, które potem pojawiły się "Półbracie". Książka jest też o wiele mniej obszerna niż pozostałe wydane w Polsce powieści tego autora - przypomina objętością szkolny zeszyt. Cieszę się, że na mnie czekała na tej półce, będzie jej u mnie dobrze, i na pewno do niej wrócę. Plus, dowiedziałam się, czym jest zydwestka ;)

Śmieszna historia. Idę sobie do biblioteki i okazuje się, ze przeczytałam już wszystkie dostępne w niej Christenseny, a półeczce z książkami porzuconymi przez właścicieli znajduję "Hermana". Zupełnie jakby go ktoś dla mnie tam zostawił.

"Herman" to historia chłopca obdarzonego niezwykłą wyobraźnią. Patrzymy na świat jego oczami, gdzie zjedzone liście wyrastają w brzuchach...

Historia młodego duńczyka który zmaga się z chorobą jednak nie wzbudziła mojego entuzjazmu. Specyficzny sposób narracji LSC też nie.

Historia młodego duńczyka który zmaga się z chorobą jednak nie wzbudziła mojego entuzjazmu. Specyficzny sposób narracji LSC też nie.

Zdziwiłem się, że ta krótka powieść Saabye Christiansena może być tak dobra. Jego sztandarowe rzeczy - "Półbrat" i "Odpływ" są znacznie bardziej obszerne, natomiast "Herman", nawet jeśli nie ma ich rozmachu, to jest bardzo udany. Postać chłopca, który zmaga się z pierwszymi poważnymi przeciwnościami życiowymi, który jest mądry i uroczy, choć niekiedy również nieznośny w swoim buncie, jest dobrze skonstruowana. Rozczulający są jego rodzice w swej bezradności wobec problemu dziecka, a galeria postaci - z gasnącym dziadkiem chłopca na czele - jest ciekawa, a do tego zwyczajna, realna. Książka jest nostalgiczna, niekiedy przykra, choć również bywa zabawna. Mam wrażenie, że Christiansen pisze w jakiejś mierze o sobie samym i świecie swojego dzieciństwa. A to, że lubi tę tematykę, pokaże pierwsza część świetnego "Odpływu".

Zdziwiłem się, że ta krótka powieść Saabye Christiansena może być tak dobra. Jego sztandarowe rzeczy - "Półbrat" i "Odpływ" są znacznie bardziej obszerne, natomiast "Herman", nawet jeśli nie ma ich rozmachu, to jest bardzo udany. Postać chłopca, który zmaga się z pierwszymi poważnymi przeciwnościami życiowymi, który jest mądry i uroczy, choć niekiedy również nieznośny w...

Bardzo lubię książki, w których głównym bohaterem jest dziecko, opisujące otaczający je świat ze swojej perspektywy. Mamy wówczas do czynienia z opowieścią o rzeczach, które mimo że są nam bardzo dobrze znane, dzięki przedstawieniu ich oczami małego człowieka, nabierają nowego sensu i znaczenia. Świat opisany z punktu widzenia osoby niezwykle wrażliwej, momentami szczerej aż do bólu, którą dorośli starają się za wszelka cenę chronić przed całym złem tej ziemi, nakreśla nam inną wizję rzeczywistości, w której żyjemy.

Głównym bohaterem książki jest Herman, wrażliwy, mały chłopiec, który stara się radzić sobie ze światem pełnym zagadek i niewyjaśnionych zdarzeń. Jako małe dziecko musi zmierzyć z się z problemem choroby, samotności, śmierci. Książka porusza trudne tematy, takie jak miłość, przyjaźń czy skomplikowane relacje rodzinne. Z ostrością, ale i humorem omawia kwestię dojrzewania i dziecięcej, wybujałej wyobraźni.

Książka nie jest wielka objętościowo, można ją przeczytać nawet w jedno popołudnie. Ale zapewniam, że na tych 184 stronach znajdziemy więcej prawdy życiowej, szczerości, bólu i radości niż w niejednej opasłej powieści.

Bardzo lubię książki, w których głównym bohaterem jest dziecko, opisujące otaczający je świat ze swojej perspektywy. Mamy wówczas do czynienia z opowieścią o rzeczach, które mimo że są nam bardzo dobrze znane, dzięki przedstawieniu ich oczami małego człowieka, nabierają nowego sensu i znaczenia. Świat opisany z punktu widzenia osoby niezwykle wrażliwej, momentami szczerej...

http://czytankianki.blogspot.com/2010/05/herman-lars-saabye-christensen.html

http://czytankianki.blogspot.com/2010/05/herman-lars-saabye-christensen.html