Skąd my to mamy?

Polecam wszystkim fotoamatorów. Książka napisana w latach 70 nie traci myszką. Przeciwnie, mimo swoich lat jest jak najbardziej ponadczasowa. Fragmenty dotyczące strikte technik analogowych mogą jawić się jako ciekawostka historyczna. Wszak wypada znać historię fotografii i fotografowania?

Napisany bardzo ładnym językiem, starannie przeprowadzony wywód, krok po kroku analizujący Nowy Testament z punktu widzenia wiedzy naukowej. Jest to oczywiście ujęcie popularno-naukowe i sprzed już niemal pół wieku. Możliwe, że są tu jakieś uproszczenia, czy błędy, jednak ogrom krytycznych uwag, wobec tego, co większości z nas wydaje się prawdą jest porażający. Czemu ta książka nie jest lekturą - obok mitologii Parandowskiego?

Niesamowita ksiazka, ktora ukazuje nam ere PRL-u,a dokladniej rzecz ujmujac zwyczaje kulinarne i nawyki zywieniowe mieszkańców Polski w tamtym okresie czasu. Wspaniała podróż sentymentalna, obrazujacą wielkiej zmiany jaka dokonała się w czasach transreformacji ustrojowej w naszym kraju

Większy nacisk na wędrówki ludów, podział czasu, kataklizm kosmiczno-geologiczny niż na teorie, że Atlantyda to taki kraj w USA. Dobrze się czyta, bo autor nie ujawnia swojego zdania i nie próbuje je narzucić. Owszem, przyjmuję postulat, że Atlantyda istniała, ALE, ale nie znajdziesz w książce słowa o tym, która z teorii jego zdaniem jest trafna. Dla nie-fanów istnienia kawałka ziemi z niesamowitą cywilizacją wcale nie musi wydawać się nudna. Dużo jest, jak wspomniałam, o ludach starożytnych i prahistorii. Np. jak to powstał zegar słoneczny, albo co się mogło stać z wojowniczą cywilizacją Majów.

Książka, którą mam od dzieciństwa i zabrałam ją do siebie, do mieszkania, jako dorosły człowiek (czyli już dawno temu). Bardzo przyjemnie napisana, z humorem wyjaśniająca ciekawe sprawy. Dziś już nie wszystko jest aktualne, można dowiedzieć się więcej i szybciej. Ale poczucie humoru i piękne obrazki Edwarda Lutczyna, były przyjemnością samą w sobie. I dobrą decyzja, żeby książkę przeczytać po latach.

Kolejna znakomita książka prof. W. A. Serczyka, którą przeczytałam, ponownie zresztą. Nie będę przedstawiać treści, bo zrobił to znakomicie @Wojciech w jedynej, jak dotąd opinii. Książka jak i pozostałe prace tego znakomitego historyka ma zaniżone, moim skromnym zdaniem oceny. Ja nie dałam maksymalnej ilości punktów, bo trochę mi brakuje religii i jej wpływów na kulturę. Poza tym książka w bardzo przekrojowy sposób i wyczerpująco omawia temat. Na dokładkę książki tego autora znakomicie się czyta. Poza wartościami merytorycznymi, mają one świetne walory literackie.

Książka pomaga kobietom zrozumieć mężczyzn, a mężczyznom zyskać zdrowy dystans do siebie. Zamiast lęku, nienawiści czy niezdrowej fascynacji. Wyjaśnienia go przez mitologię pogańską, przez teologię, rasizm, freudyzm i feminizm.......................................................................................................................Od zarania dziejów penis był czymś więcej niż tylko częścią ciała. Był miarą wyznaczającą mężczyźnie miejsce na tym świecie. Był ubóstwiany, demonizowany, sekularyzowany, oglądany przez pryzmat rasy, poddany psychoanalizie, upolityczniony i w końcu potraktowany jako obiekt medyczny przez współczesny przemysł na rzecz erekcji. Każda z tych prób była usiłowaniem nadania intelektualnego i emocjonalnego sensu związkowi mężczyzny z definiującym go organem...

Książka traktuje o literaturze „tandetnej”, obecnej na ziemiach polskich przed II wojną światową. „Tandetnej”, czyli nastawionej na dostarczanie rozrywki niewyedukowanym masom oraz przynoszenie zysku wydawcom. Publikacje tego typu powstawały najniższym możliwym kosztem, często w chałupniczych wydawnictwach. Z czasem, głównie w miastach, poważniejsze oficyny zaczęły tworzyć osobne serie poświęcone tej kategorii książek. Autor datuje początek zjawiska na pierwszą połowę XIX wieku, a jego koniec — na okres tuż po wojnie. Jako kolekcjoner takich druków z dawnych lat, Dunin omawia w kolejnych rozdziałach różne ich formy: ulotki i broszury kramarskie rozpowszechnione na wsiach, zawierające głównie pieśni i modlitwy, czasem nowinki czy treści okazjonalne; rycerskie romanse i hagiograficzne nowele pełne cudowności i cnotliwych bohaterów; pozycje ezoteryczne z horoskopami, wróżbami i przepowiedniami; zeszytowe powieści – kryminalne, sensacyjne, romansowe; a także pierwsze komiksowe eksperymenty z okresu międzywojnia. „Papierowi bandyci” napisani są swobodnym, gawędziarskim językiem — dalekim od naukowego tonu i obiektywizmu. Żałuję, że autor nie poruszył tematu ówczesnych pozycji erotycznych, bo bardzo ciekawiło mnie, jakie formy przybierała ta literatura w przeszłości – co pobudzało wyobraźnię naszych pradziadków i prababek. Przeczytałem książkę z zainteresowaniem. Ciekawa jest obserwacja, że ludzie od zawsze lgnęli do podobnych historii: pełnych sensacji, wielkich namiętności i krwawych zbrodni. Zmienia się medium, ale fascynacja prostymi, pełnymi akcji opowieściami pozostaje niezmienna. Podobnie jak głosy krytyków, którzy niezmiennie wieszczą upadek moralności i ogłupienie społeczeństwa.

Miks historyczno-antropologiczno-archeologiczny. Książka bogato ilustrowana, ale też dokładnie opisująca dzieje człowieka od czasów prehistorycznych do współczesności. Mocny nacisk jest kładziony na osiągnięcia technologiczne czy zmianę sposobu życia w zależności od epoki. Prawie że encyklopedia.

Pozycja z pewnością wartościowa, napisana przez wybitnych znawców przedmiotu. Zawiera bardzo wiele ciekawych informacji, obserwacji, analiz. Wszystko to podane przystępnym, potoczystym językiem, dalekim od ściśle naukowego żargonu. Przekrojowy obraz rozwoju i przemian społeczeństwa polskiego od czasów przedpaństwowych po upadek PRL-u (1989 r.). Objętość tomu podzielono przy tym w miarę „sprawiedliwie”, bez zwykłego w takich sytuacjach faworyzowania epok najnowszych. Można też jednak wskazać sporo minusów. Przede wszystkim, pozycja ma już swoje lata, została napisana pod koniec lat 70-ych XX w., a dodatki i retusze przed kolejnymi wydaniami nie zdołały zatrzeć tego faktu. Widać to w wielu miejscach. I tak, prof. B. Zientara (średniowiecze) odwołuje się raz po raz do teorii historiograficznych dawno już zarzuconych (autochtoniczna teoria pochodzenia Słowian, rodzima teoria początków miast na ziemiach Europy Środkowej – to można zrozumieć, takie było wówczas nastawienie historiografii polskiej w ogniu dyskusji z historiografią niemiecką, po co jednak nawiązywał do starej i od dawna nieaktualnej hipotezy "koalicji czterech książąt” jako planowanego sposobu zjednoczenia państwa polskiego na przełomie wieków XIII i XIV?). Prof. A. Mączak (czasy nowożytne) wyraźnie „na siłę” szuka śladów podziałów oraz walki klasowej w stylu marksowskim, obecnych jakoby w Rzeczpospolitej Szlacheckiej. Poświęca temu zagadnieniu osobny rozdział (najkrótszy w całej monografii, bodajże trzy strony),z którego wynika ostatecznie, podana nieco ukradkiem konstatacja, iż czegoś takiego wówczas w Polsce nie było (rozumiem, że rozdział ten – niczym przysłowiowy kwiatek przy kożuchu - musiał znaleźć się w wydaniu pierwszym z 1979 r., ale dlaczego tkwi nadal niczym „ciało obce” w wydaniach po roku 1990?). Do części trzeciej (epoka rozbiorów, autorstwa prof. I. Ihnatowicza) zastrzeżeń nie mam. Natomiast pojawiają się w stosunku do części czwartej (XX w., autorstwa prof. J. Żarnowskiego). Pierwszy to kompozycja tego fragmentu monografii. Autor kilkakrotnie pisze o tym samym, powtarzając podane już wcześniej informacje (np. o wewnętrznym rozwarstwieniu ludności wiejskiej w II Rzeczpospolitej, ale również o innych kwestiach). Opis sytuacji społeczeństwa w latach II wojny światowej oraz okupacji jest zadziwiająco krótki i powierzchowny. W dodatku, ukazuje głównie politykę i okrucieństwach okupanta niemieckiego, kwestia poczynań ZSRR wobec ludności polskiej wspomniana została zaledwie w kilku przypadkowych niemal zdaniach, sprawiających wrażenie, iż zostały dodane na chybcika przy okazji przygotowywania kolejnych wydań monografii – podczas gdy ten akurat rozdział należało gruntownie przepracować. Zadziwiająco ciekawie wypada opis społeczeństwa PRL-owskiego, z wieloma trafnymi obserwacjami Autora. Niestety, kończy się on właściwie na latach 70-ych XX w. (tzn. epoce współczesnej pierwszemu wydaniu monografii),Pomimo deklarowanego doprowadzenia narracji do upadku rządów komunistycznych w 1989 r., lata 80-te oraz sam upadek PRL oraz jego społeczne przyczyny omówiono „po łebkach” i powierzchownie. Zawiniło zapewne pospieszne opracowanie tematu przed kolejnymi wznowieniami. A tutaj również aż prosiłoby się o odrębny rozdział, z obserwacjami równie trafnymi, jak w odniesieniu do poprzednich dekad. Podsumowując, monografia warta jest czasu poświęconego na lekturę i może znacząco poszerzyć wiedzę Czytelnika na temat dziejów naszego narodu oraz społeczeństwa. Okazuje się już jednak wyraźnie przestarzała i należy ją czytać ze stosowną dozą krytycyzmu. Ponadto, od z górą 30 lat żyjemy w kolejnej, zupełnie nowej epoce tychże dziejów. Epoce, w której gruntowne i zasadnicze przemiany społeczne zachodzą w tempie iście błyskawicznym. Sytuacja ta (oraz podniesione wyżej braki omawianej monografii) wskazują na potrzebę nowego opracowania tematu, zamiast kolejnych wznowień książki niekoniecznie już aktualnej. Oczywiście, w wielu fragmentach mogłaby ona posłużyć za podstawę takiego nowego opracowania.

Profesor Lawrence Lessig jest zwolennikiem reformy systemu praw autorskich... no właśnie.. Reformy…, tzn. chciałby zastąpić aktualne znaczenie symbolu (C) = "Wszystkie prawa zastrzeżone" (automatycznie, bez wiedzy autora) przez "Niektóre prawa zastrzeżone" (nie automatycznie, na żądanie autora) oczywiście w grę nie wchodzi (pożądana) opcja: "Wszystkie prawa zastrzeżone domyślnie dla domeny publicznej" lub "Żadne prawa nie zastrzeżone" (dla autora) Czyli niestety nie po drodze mu z Kinsellą... Mimo to "Wolna Kultura" jest warta przeczytania. Lessig świetnie punktuje zabójcze konsekwencje praw autorskich. Zabójcze - dosłownie.. np. wynalazca radiowej technologii FM zaszczuty przez koncerny radiowe popełnił samobójstwo - rozwój FM został wstrzymany na kilkadziesiąt lat. Autor często porównuje system zaświadczeń/zgód (potrzebnych w produkcji filmów/ książek) do systemu prawa w ZSRR.

Książka mnie zachwyciła swoją treścią. Autor w jasny, zwięzły sposób omówił sztukę polską XVIII w. (bez neoklasycyzmu). Przedstawił w niej głównie architekturę, rzeźbę i malarstwo, ale też nieco rzemiosła artystycznego. Wreszcie wiem, co to jest pas słucki i dlaczego był taki cenny. Język świetny, styl lekki i dowcipny, nieprzeładowany nadmiernie fachowym żargonem. Można ją czytać mając niewielkie pojęcie o historii sztuki. Niestety książce zrobiono krzywdę wydając ją w formacie kieszonkowym. Spowodowało to małą czytelność licznych, czarno-białych (niestety),ilustracji. Choć z drugiej strony czasami lepiej oglądać znakomitej jakości zdjęcia czaro-biała, niż kolorowe z przekłamanymi barwami. W tym przypadku zdjęcia nie są pewnie kiepskie, ale fatalnie wydrukowane. Dlatego odjęłam gwiazdkę od maksymalnej noty. Byłoby świetnie, gdyby ta książka została wydana chociażby w formacie A5.

To moja pierwsza książka prof Imielińskiego którą przeczytałem.Bardzo mnie urzekła.Pokazała miłość i seks od strony seksuologii.Podejście profesora,język i to chyba słynne jego określenie na seks - "spółkowanie" jest powiewem dawnego spojrzenia.Książka pokazuje miłość i seks z troską czułością i bez wulgarności.Profesor pisze o sile miłości, uczucia dbania o nie.O tym by zaspokajać potrzeby własne,ale nade wszystko dbać o potrzeby drugiego.Książkę cechuje duży humanizm oraz odpowiedzialność jaka się rodzi za drugiego w momencie, pójścia z nim do łóżka, jak i dalszych konsekwencji. Książka uczy by dbać o miłości w prostocie codzienności drobnych gestów pielęgnowania ich,dbanie by rutyna nie zaglądała do łóżka. Ta książka sprawiła że język i słowa profesora przemówiły do mnie i zacząłem kupować inne jego książki.Serdecznie polecam

Kępiński opowiada o epoce i stylu w sposób rzetelny, ale nie podręcznikowy. Zatrzymując się przy poszczególnych dziełach, z ogromnym zaangażowaniem i poetyką opisuje specyfikę pociągnięć pędzla każdego malarza, uciekając się wręcz do drobnych popisów językowych, które mogą zachwycić bądź czasem zirytować - kwestia czytelnika. Tyle o stronie formalnej. Pod względem merytorycznym - świetne źródło ogólnej wiedzy na temat całej historii nurtu w sztuce. Osobiście posiadam wydanie z kolorowymi ilustracjami, jednakże nie jest ich dużo - kwestia wydania nie jest tu kluczowym czynnikiem odbioru.

Po książkę sięgnęłam oczywiście ze względu na ciekawą, jak mi się zdawało, tematykę. Generalnie nie jestem mocno zawiedziona, jednak z drugiej strony nie mogę też powiedzieć, że była to od początku do końca fascynująca lektura. Podobał mi się wstęp i nieco historii odnośnie podejścia do jedzenia w średniowieczu (w tym historia łakomstwa jako grzechu głównego),oraz obraz mitycznej Kukanii będącej odpowiedzią na ówczesne niedostatki. Bardzo dobrze wypadały też rozdziały o kobietach i dzieciach oraz puenta jaką autor spisał w epilogu. Zdecydowanie najgorzej wypada opis okresu od renesansu do nowożytności. Przede wszystkim widoczne tu staje się pochodzenie autora, bowiem przez większość tych rozdziałów odwołuje się do dosłownie kilku rodzimych książek. Brakuje mi tu jakiegoś szerszego, chociażby właśnie popularnonaukowego spojrzenia. Nie ma też odwołań do żadnych innych krajów poza tymi położonymi w Europie Zachodniej, na czele z Francją. Gdyby usunąć cytowania z tej części to myślę też, że zmieściłaby się ona na raptem kilku stronach. W tym miejscu książka straciła najwięcej w moich oczach. Powracając jednak na zakończenie do plusów, to niniejsze wydanie jest bardzo ładne oraz bogato ilustrowane, co również wpływa pozytywnie na odbiór tej książki.

Jedna z niewielu (a może i jedyna) publikacja poświęcona eksploracji grobów królewskich (na Wawelu). Tematem przewodnim książki jest rzekoma "klątwa", która dotknęła badaczy grobu Kazimierza Jagiellończyka (i jego małżonki). W książce znajdują się również szczegółowe opisy ekshumacji królewskich szczątków (m.in. Kazimierza Wielkiego i Jadwigi Andegaweńskiej),które dokonywane były w XIX i XX wieku. Autor przybliża sylwetki i dokonania badaczy oraz interesujące fakty historyczne, których próżno szukać w opracowaniach ogólnych. Książka dość niepozorna, ale treściwa i doskonale napisana. Szkoda, że tak wartościowej publikacji nie wydano w lepszej formie. Miękka okładka (bez laminatu),kruchy klej powodujący rozpadanie się książki i mało estetyczny druk - zwłaszcza zdjęcia (czarno-białe) wydrukowano w jakości utrudniającej rozpoznanie tego, co się na nich znajduje. Aktualnie (2022 rok) książkę można zdobyć jedynie w antykwariatach. Polecam nie tylko miłośnikom historii.

Klasyk z literatury na temat historii sztuki, pomimo braku nowszych wydań wiedza przekazana w sposób merytoryczny z naznaczonymi kontekstami historycznymi, pomimo ponad 500 stron czyta się ją przyjemnie. Dobra pozycja do wdrożenia się w temat historii sztuki