Światła w cudzych oknach

Czytałam tę książkę wielokrotnie. Pierwszy raz, jak byłam w ósmej klasie, a potem wracałam i wracałam do Małgorzaty. Myślałam o niej, w myślach z nią rozmawiałam, przeżywałam jej ucieczkę z domu i jej odnajdywanie się w świecie. Ciekawe, czy teraz, po ponad 30 latach też by mi się podobała?

Bardzo dobra książka. Główna bohaterka Grażyna nie jest stereotypową dziewczyną, która trafiła do poprawczaka. Ona zna się na sztuce i literaturze, lubi naturę i jest inteligentna. Cały czas się dobrze czyta, mimo jej przewinień - kibicowałam jej. Całość jest tak napisana jakby się znało wszystko i wszystkich. Nie ma wielowersowych postaci a jakoś wszystko wiadomo.

Na pewno nie jest to lekka powieść dla młodzieży - są tu prawdziwe nierozwiązywalne problemy, ludzkie nieszczęścia. Ten mrożący krew w żyłach wypad w góry... No i oczywiście wypadek na rzece. I znów ten nieudany Walter wychodzi z tego cało. Aż zgrzyta się zębami! Są tu także sytuacje i problemy typowe dla Polski lat 80tych/90tych ubiegłego wieku - różnice w wykształceniu miedzy miastem a wsią, pociągi pełne kiboli, dysproporcje w zarobkach rodziców (bardzo mała grupka uprzywilejowanych, w lepszych ciuchach, z dobrym sprzętem grającym),Monar, przemoc na ulicach. Są to rzeczy, których ja ledwo doświadczyłam (a jestem z pokolenia 30+),nie wiem, jak współczesne nastolatki oceniłyby tę książkę. Mnie denerwowało w niej mnóstwo, prawdziwe MNÓSTWO związków frazeologicznych, aż w którymś momencie zaczęłam je sobie wypisywać. - było ich czasem kilka na jednej stronie, strony były nimi wręcz naszpikowane. Czy młodzież faktycznie kiedyś tak mówiła? Dla mnie to brzmiało często nienaturalnie. Przykłady: "harpagońskie normy" (coo?),"kruszyć kopie o nic", "inna para kaloszy", "dzwonić jak na pożar", "wybić to sobie młotkiem z głowy". A tu przykładowy cystat: "Niech sobie ta Wiśka awansuje z deszczu pod rynnę , osobiście nie zamierzał maczać w tym palców. Jaśka z kolei miała mnóstwo dobrych chęci i serce na dłoni, ale była zbyt młoda na opiekunkę dla matki. Przebąkiwała, że kiedy skończy szkołę, wróci do Bukowna i wtedy matkę zabierze, ale wszystko to na wodzie pisane: przed dziewczyną dwa następne lata nauki,m a później licho wie, co nastąpi"

"Szłam akurat do fryzjera po cielęcinę [...]" Tak rozpoczyna się moja najukochańsza książka z czasów młodości. Tak najulubieńsza, że obiecałam sobie wtedy, że jeżeli kiedyś będę mieć potomka płci męskiej, to otrzyma imię Wiktor. Na szczęście raczej nie przyjdzie mi spełniać swoich szczenięcych gróźb :) "Kocha, lubi, szanuje..." to książka z inne epoki, w której do fryzjera chodziło się zaopatrzyć w mostek cielęcy, ale pierwsza miłość dwojga młodych ludzi pewnie zbytnio się od współczesnych licealnych uczuć nie różni. Zresztą, to nie opis tego skomplikowanego, poniekąd, związku Oleńki i Wiktora budzi mój sentyment. Ta książka niezmiennie od lat bawi mnie swoim humorem. Do tego jeszcze opis wyjazdu do Węgier, który sprawił, że marzyłam o zobaczeniu Budapesztu. Uwielbiam tę historię, to książka z kategorii "magiczne wspomnienia".

Książka ma dość niskie noty, ale mnie się podobała. Poruszany w niej temat dotyczący tajemnic przeszłości wart jest przyjrzenia się. Słabym punktem jest początek książki. Akcja nie tylko , że toczy się bardzo wolno, ale na nic nie wskazuje. Ot takie obrazki z dzieciństwa. Trochę męczy gęsty, narracyjny styl. Jednak w ostatecznym rozrachunku warto książkę przeczytać.

Przyjemna lektura, ukazuje silną więź do ojczyzny. Jako młoda czytelniczka byłam zaskoczona sposobem wypowiedzi na temat ojczyzny oraz największymi wartosciami bohaterów. Szkoda że dzisiaj już nikt o takim świecie niee pamięta. Dzisiaj Polska wygląda jak tamtejsza Ameryka

Pierwszy raz przeczytane w gimnazjum, drugi raz w liceum, trzeci raz teraz, kiedy jestem na studiach. Za każdym razem wyłuskuję z tej książki coś nowego. W porównaniu do pierwszej części dużo poważnejsza. Momentami wciąż zabawna, ale czuć dorosłość Lilki. Pewnie przeczytam znowu za czas jakiś i wyniosę z niej kolejną życiową mądrość.

Główną bohaterką powieści jest czternastoletnia Magda mieszkająca wraz z rodzicami i starszym bratem w trzypokojowym mieszkaniu. Pewnego razu Magda zauważa, że jej przyjaciółka, Agnieszka, woli towarzystwo niejakiego chłopaka Wieśka od towarzystwa Magdy. Ciężki to przeżywa, a gdy widzi, że inne dziewczyny z klasy również zaczynają interesować się chłopcami, wpada w coś na kształt przygnębienia. W końcu Magda sama się zakochuje i to w tym samym Wieśku, w którym zakochała się również jej przyjaciółka. W książce jest dużo przemyśleń Magdy na temat początkowej fazy dojrzewania nastolatków, tylko że ona nie zdaje sobie sprawy, że to jest właśnie dojrzewanie. Nie rozumie sytuacji w jakiej się znajduje, nie rozpoznaje siebie i swoich koleżanek. Jej przemyślenia są na pewno ciekawe, ale z punktu widzenia osoby dorosłej, mało oryginalne. Książka jest adresowana do nastolatek (rodzicom też polecam, aby lepiej zrozumieli swoje dzieci wchodzące w okres dojrzewania) i dla nastolatek te refleksje mogą wydawać się w jakiś sposób "nowe". Dużym plusem powieści są ustępy dotyczące mitologii greckiej. Mamy tu kilka historii miłosnych rodem ze starożytnej Grecji, a mianowicie są tu mity o Persefonie i Hadesie, Akontiosie i Kidyppe, Alfejosie i Artemidzie, Tetydzie i Peleusie, Atalancie i Melanionie, Echo i Narcyzie.

Powieść Stanisława Biskupskiego przenosi nas w świat licealnych marzeń i codziennych problemów. Autor z dużą wrażliwością wnika w psychiczne światy swoich bohaterek, odsłaniając ich słabe i mocne strony. "Boso wśród gwiazd" to więcej niż jedynie opowieść o dziewczętach w internacie. To historia o poszukiwaniu swojej drogi w świecie, o odkrywaniu wartości i o miłości.

Pomimo, że jest dedykowana dla młodzieży, i jest pisana "lekkim piórem", wyraźnie wyczuwa się dojrzały styl. Problemy, dla czytelnika pozornie śmieszne, w działaniu i odczuciu bohaterów urastają do rangi gigantycznych. Odświeżająca i miła odskocznia, od o wiele cięższych lektur. Ma spory zasób pozytywnej, rzadko spotykanej dziś energii.

„Wstęga pawilonu” - Zofia Chądzyńska. Książka wpisana na Listę Honorową Hansa Christiana Andersena. Wyróżnienie to przyznawane jest przez Międzynarodową Izbę ds. Książek dla Młodych (IBBY) autorom i ilustratorom książek dla dzieci. Nagroda ta, określana jest również „Małym Noblem”. . „Wstęgi pawilonu” ukazały się w 1978 roku i zawierają tak uniwersalne i ponadczasowe treści, że współcześnie są nadal aktualne. Dla mnie osobiści, to książka trudnych wspomnień, bolesnych ran i traumatycznych przeżyć nie tylko z dzieciństwa. Czytam i płacze, a łzy nie oczyszczają, a jedynie przywołują trudne wspomnienia. Zachęcam Was do lektury. To są słowa, które na długo zostają w pamięci. Odbiją się echem w sercu a w umyśle zostawią „niezmywalne” znamię. . „Autoportret niedopasowanej (…). Dlaczego ja jestem jak na pustyni, niemożliwa, niekontaktowa, taka jakaś … zupełnie nie jak inni ludzie, niedopasowane, niepogodzona”. Anna, lat piętnaście. Urodziła nie mańkutem, leworęczna - rzec by można wyjątkowa …, ale nie dla swojej mamy, która poniekąd „zmusiła” Annę do zmiany lewej na prawą!!, co efekcie doprowadziło do poważnych następstw!!. Anna zaczęła się jąkać. Czyniąc ją tym samym TĄ gorszą. W dodatku, matka!! wyraźnie faworyzuje młodszą córkę, podkreślając jej dobre cechy!. To wszystko kumuluje się do trudnych młodzieńczych doświadczeń. Braku akceptacji, miłości, rodzicielskiego wsparcia, przyjaciół. Alienacji, społecznego wycofania. . Dobrze, że jest ktoś „obok” niezależny. Kto, w pewnym momencie pomoże, zmieni tok myślenia, będzie wsparciem. Ten ktoś, ostatecznie zasłuży na „Wstęgę pawilonu”. Pojawia się tylko zasadnicze pytanie - dlaczego tym kimś nie jest matka!. Dlaczego, nie rozumie, nie akceptuje? Dlaczego chciała zmiany??. To są trudne pytania. Skomplikowane i zawiłe koleje życia. Życia, które również i dzisiaj bywa „niedopasowane”.

Bardzo lubię twórczość Eugeniusza Paukszty. Wspaniale pisze i jest dla mnie niekwestionowanym autorytetem. Chciałabym kiedyś posiąść tę sztukę na jego poziomie. Mimo, że dziś się już tak nie pisze. Ta powieść ma podobny klimat do wieku innych tego autora. Rzeczywistość powojenna, nadmorskie pejzaże i tajemnica. Nie zabrakło też wątków miłosnych i wspomnień weteranów. Czytałam z przyjemnością.

Książka dla dużych i małych,tylko mam takie nieodparte wrażenie,że może mojego pokolenia,bo jakoś trudno mi uwierzyć,że w dobie gier komputerowych,Pokemonów i Baku-ganów dzieci chciałyby takie książki czytać.Niemniej jednak, ja bardzo fajnie z tą książką spędziłam czas,bo poczułam się, jak rówieśnica Cesi.A zatem posłuchajcie: Cesię poznajemy w momencie,kiedy musi opuścić ukochany dom i dziadków, na wsi po to,by przenieść się do wielkiego i obcego miasta.W mieście tym,mamusia pracuję jako pielęgniarka,a Cesia ma pójść do nowej szkoły,w której rozpocznie pierwszą klasę.Początkowo dziewczynka oczarowana jest perspektywą wyjazdu do nowego miejsca,jak i pierwszą,samodzielną podróżą autobusem w nieznane.Cieszy się na wielkie przygotowania przez babcię do podróży,jak i z dwóch całkiem nowiutkich sukienek.W skrytości ducha żal jej,że dziadkowie już w podeszłym wieku zostaną sami,bez ukochanej wnuczki.Żal także opuszczać ukochanego podwórka i wszystkich zwierzaków: kaczek,kur,królików,małego rozsądnego prosiaka,który reaguje tylko na wołanie Cesi ,lecz ciekawość miasta i chęć podróży jest silniejsza. A w mieście,jak to w mieście moc bloków dookoła.Gwar, szum, rwetes,a pośrodku mała siedmioletnia dziewczynka i jej pierwsze wielkie rozczarowanie.Na dworcu zamiast mamy jest obca Pani,u której Cesia ma zamieszkać,bo mamusia mieszka w hotelu przy szpitalu.Na dodatek obca Pani Marta ma dwoję dokuczających i rozpieszczonych dzieci,które skutecznie utrudniają Cesi początkową adaptację w mieście.Na dodatek Cesia nie może znaleźć w szkole nowej koleżanki.Jednakże Bardzo zaprząta jej małą główkę,poznany w nieprzewidzianych okolicznościach cygański chłopiec Laszlo.A jakby było tego mało,dziewczynka dowiaduje się,że będzie miała nowego Tatusia.Co dodatkowo potęguję tesknotę za tatą, który zmarł dawno temu, za dziadkiem babcią i jej kuchennymi specjałami,za malowanym kredensem w róż,który stoi w pokoju babci,za własnym łóżkiem i wszystkim tym co było związane z dotychczasowym, szczęśliwym dzieciństwem u boku dziadków. Jeśli chcecie się dowiedzieć, kto to jest Pan Skwarek,Wiesia i co wniknęło z pobytu Cesi w mieście, i jakie ma na niego zapatrywania przeczytajcie.Powieść przygodową,momentami chwytającą za serce, o małej,rezolutnej i dzielnej Cesi.

Hanka ma szesnaście lat i mieszka na wsi. Rodzice wysłali ją do do szkoły z internatem, gdzie radzi sobie z nauką, ale jest przytłoczona kontrastem pomiędzy warunkami życia na wsi i w mieście. Dziewczyna fantazjuje więc na temat swojego domu, pracy ojca, warunków, w jakich żyją. Te fantazje imponują koleżankom, ale sytuacja komplikuje się, kiedy na wakacje razem z Hanką do domu jedzie jej koleżanka Danusia, sierota z domu dziecka... To lato okaże się przełomowe dla Hanki, jej rodziny, ale odciśnie się również mocno na życiu Danusi. Będzie radośnie, serdecznie, po prostu wakacyjnie, los przyniesie również smutek i żałobę. Jak zawsze u pani Górkiewiczowej jest w książce wieś, tym razem końca lat 60-tych XX wieku, we wspomnieniach dorosłych pobrzmiewają echa II wojny światowej, pojawia się pierwszy "pekoń", czyli autobus PKS - wielka fascynacja hanczynej babci a w życiu dziewcząt - pierwsze sympatie. Ciepła, wzruszająca opowieść o życiu zwyczajnych ludzi i małej ojczyżnie, którą po raz kolejny Autorka utrwaliła w książce, a o której tak pisała w wierszu: „Ten dom wpisałam w Polski dzieje -W dni pełne słońca, w dni pochmurne, Tu – ma Golgota, tu –Betlejem. Tu urodziłam się, tu umrę”.

Opowieść o wakacyjnej miłości , zawodach i rozczarowaniach. Jednym słowem młodzieńcza przygoda. Historia ludzi przesiedleńczych oraz opowiadania i legendy seniora rodu bardzo ciekawe i pouczające . Ale propaganda ówczesnych czasów pokazana jest dosłownie.

Ta książka jest tak zadziwiająco inną od współczesnej literatury, że jestem skonfundowana. Zdałam sobie sprawę z tego, że teraz posługujemy się innym językiem, a jednak jest to nadal polski. Miałam wrażenie, że każde zdanie było dokładnie przemyślane. I ta poprawność! Aż przyjemna. Zdecydowanie książka ma wiele do odkrycia. Czyta się ja długo, nie jest może z gatunku tych od których nie da się oderwać (bynajmniej nie miałam z tym problemu),ale mimo to powieść pamięta się dłużej, nie jest tak ulotna jak inne historyjki. Bohaterowie. Cóż, zadziwia mnie ich samodzielność, większość dopiero zaczyna studia A są zaradni, odpowiedzialni i dojrzali. Współcześnie takich ze świecą szukać ! Książka mimo, że o chłopcach Sadyby to jednak też o poszukiwaniach wuja Bronisława. Swej córki przesiedlonej do Niemiec szuka. Dodatkowo ludzie których spotykają mieszkańcy Sadyby... gdzie znaleźć takich serdecznych i pomocnych? Może inne czasy to i mentalność była inna. Ale budująca dla mnie jest ta książka. Dziękuję.