Kocha, lubi, szanuje...

Główną bohaterką powieści jest czternastoletnia Magda mieszkająca wraz z rodzicami i starszym bratem w trzypokojowym mieszkaniu. Pewnego razu Magda zauważa, że jej przyjaciółka, Agnieszka, woli towarzystwo niejakiego chłopaka Wieśka od towarzystwa Magdy. Ciężki to przeżywa, a gdy widzi, że inne dziewczyny z klasy również zaczynają interesować się chłopcami, wpada w coś na kształt przygnębienia. W końcu Magda sama się zakochuje i to w tym samym Wieśku, w którym zakochała się również jej przyjaciółka. W książce jest dużo przemyśleń Magdy na temat początkowej fazy dojrzewania nastolatków, tylko że ona nie zdaje sobie sprawy, że to jest właśnie dojrzewanie. Nie rozumie sytuacji w jakiej się znajduje, nie rozpoznaje siebie i swoich koleżanek. Jej przemyślenia są na pewno ciekawe, ale z punktu widzenia osoby dorosłej, mało oryginalne. Książka jest adresowana do nastolatek (rodzicom też polecam, aby lepiej zrozumieli swoje dzieci wchodzące w okres dojrzewania) i dla nastolatek te refleksje mogą wydawać się w jakiś sposób "nowe". Dużym plusem powieści są ustępy dotyczące mitologii greckiej. Mamy tu kilka historii miłosnych rodem ze starożytnej Grecji, a mianowicie są tu mity o Persefonie i Hadesie, Akontiosie i Kidyppe, Alfejosie i Artemidzie, Tetydzie i Peleusie, Atalancie i Melanionie, Echo i Narcyzie.

Jak ja tego filmu nie lubiłem... "Dziewczyński" film zabierał czas w Ekranie z bratkiem miejsce "prawdziwie dobrym" serialom, jak Templariusze czy Wakacje z duchami. A dziś? Wróciłem do serialu z przyjemnością, a potem sięgnąłem po książkę. Są wyraźne różnice, z reguły na korzyść serialu - wrak a nie podziemna komórka, śledztwo innego rodzaju. Mimo to czytałem z przyjemnością. Może i byli kiedyś tak myślący młodzi ludzie? Choć sama Majka przyprawiała mnie o szewską pasję! Jestem pewien, że przy takiej postawie małżeństwo z Arielem sypnęłoby się przy pierwszej okazji, o ile w ogóle do niego by doszło. Za to z przyjemnością dostrzegłem lektury Ariela: Wakacje cyborga, Wybór nowel fantastycznych. Ech, gdzie te czasy? PS. Ale że Ariel nazywał się naprawdę Hipolit Grobla? No proszę...

Pierwszy raz przeczytane w gimnazjum, drugi raz w liceum, trzeci raz teraz, kiedy jestem na studiach. Za każdym razem wyłuskuję z tej książki coś nowego. W porównaniu do pierwszej części dużo poważnejsza. Momentami wciąż zabawna, ale czuć dorosłość Lilki. Pewnie przeczytam znowu za czas jakiś i wyniosę z niej kolejną życiową mądrość.

Na pewno nie jest to lekka powieść dla młodzieży - są tu prawdziwe nierozwiązywalne problemy, ludzkie nieszczęścia. Ten mrożący krew w żyłach wypad w góry... No i oczywiście wypadek na rzece. I znów ten nieudany Walter wychodzi z tego cało. Aż zgrzyta się zębami! Są tu także sytuacje i problemy typowe dla Polski lat 80tych/90tych ubiegłego wieku - różnice w wykształceniu miedzy miastem a wsią, pociągi pełne kiboli, dysproporcje w zarobkach rodziców (bardzo mała grupka uprzywilejowanych, w lepszych ciuchach, z dobrym sprzętem grającym),Monar, przemoc na ulicach. Są to rzeczy, których ja ledwo doświadczyłam (a jestem z pokolenia 30+),nie wiem, jak współczesne nastolatki oceniłyby tę książkę. Mnie denerwowało w niej mnóstwo, prawdziwe MNÓSTWO związków frazeologicznych, aż w którymś momencie zaczęłam je sobie wypisywać. - było ich czasem kilka na jednej stronie, strony były nimi wręcz naszpikowane. Czy młodzież faktycznie kiedyś tak mówiła? Dla mnie to brzmiało często nienaturalnie. Przykłady: "harpagońskie normy" (coo?),"kruszyć kopie o nic", "inna para kaloszy", "dzwonić jak na pożar", "wybić to sobie młotkiem z głowy". A tu przykładowy cystat: "Niech sobie ta Wiśka awansuje z deszczu pod rynnę , osobiście nie zamierzał maczać w tym palców. Jaśka z kolei miała mnóstwo dobrych chęci i serce na dłoni, ale była zbyt młoda na opiekunkę dla matki. Przebąkiwała, że kiedy skończy szkołę, wróci do Bukowna i wtedy matkę zabierze, ale wszystko to na wodzie pisane: przed dziewczyną dwa następne lata nauki,m a później licho wie, co nastąpi"

Jedna z ulubionych nastoletnich lektur, czytana x razy. Lilka bardzo mi imponowała i chciałam być taka jak ona - przede wszystkim w kontaktach z chłopakami. Powojenne realia były dla mnie - w latach 70. i 80. - już mocno egzotyczne, acz pewnie nie tak jak dla współczesnych dziewczyn.

Hanka ma szesnaście lat i mieszka na wsi. Rodzice wysłali ją do do szkoły z internatem, gdzie radzi sobie z nauką, ale jest przytłoczona kontrastem pomiędzy warunkami życia na wsi i w mieście. Dziewczyna fantazjuje więc na temat swojego domu, pracy ojca, warunków, w jakich żyją. Te fantazje imponują koleżankom, ale sytuacja komplikuje się, kiedy na wakacje razem z Hanką do domu jedzie jej koleżanka Danusia, sierota z domu dziecka... To lato okaże się przełomowe dla Hanki, jej rodziny, ale odciśnie się również mocno na życiu Danusi. Będzie radośnie, serdecznie, po prostu wakacyjnie, los przyniesie również smutek i żałobę. Jak zawsze u pani Górkiewiczowej jest w książce wieś, tym razem końca lat 60-tych XX wieku, we wspomnieniach dorosłych pobrzmiewają echa II wojny światowej, pojawia się pierwszy "pekoń", czyli autobus PKS - wielka fascynacja hanczynej babci a w życiu dziewcząt - pierwsze sympatie. Ciepła, wzruszająca opowieść o życiu zwyczajnych ludzi i małej ojczyżnie, którą po raz kolejny Autorka utrwaliła w książce, a o której tak pisała w wierszu: „Ten dom wpisałam w Polski dzieje -W dni pełne słońca, w dni pochmurne, Tu – ma Golgota, tu –Betlejem. Tu urodziłam się, tu umrę”.

"Con Amore" to piękna opowieść o miłości, przyjaźni, trudnych wyborach i o chorobie. Prawdziwa historia, wzruszająca chorej Ewy dziewczyny co bierze udział w konkursie Chopinowskim grając na fortepianie osiąga sukces. Przejmująca, wyciskająca łzy powieść przecudna, dramatyczna książka tak bardzo dobra jak i film mi się podobała!!!

Książka-prezent.Zostałam obdarowana jako 13-letnia dziewczyna, na klasowych Mikołajkach. Nosiła już znamiona użytkowania, przyjaciółka (Justyna-Mikołaj) przyznała się, że 'czytała i ona, i mama, i babcia...i to dlatego'. Wtedy, gdy byłam podlotkiem z otwartym serduszkiem, książka ta była dla mnie hitem, przeczytałam ją jednym tchem, a po mnie wszystkie bliższe koleżanki z bloku. Jak to dziewczynki w tym wieku, byłyśmy uczuciowe i naiwne. TAKA SAMA JEST TA KSIĄŻKA. Prosta w treści, jednowątkowa, że aż boli. 18-letnia dziewczyna zakochuje się w 10 lat starszym mężczyźnie, który okazuje się później być jej nauczycielem. Ona, Karolina, przeżywa swe uczucie kompletnie nieświadoma zobowiązań Remigiusza. Nudną jednowątkowość książki ratują odrobinę dwie bohaterki, młodsza kuzynka Karoliny, zabawiająca się w detektywa, próbując odgadnąć, kim jest 'starszy pan, z którym się Karolka spotyka'. Jako drugie urozmaicenie można potraktować babkę-góralkę, matkę ojczyma Karoliny. Zamieszkuje ona w szczecińskim mieszkaniu głównej bohaterki, wprowadzając sporo sympatycznego zamieszania w życie całej jej rodziny.Niestety, za mało w treść książki. Trochę to może krzywdzące, ale dziś nazwałabym ją historią z morałem lub ostrzeżeniem dla młodych dziewcząt;) TO DZIŚ. Z sentymentu jednak wpisuję ocenę -dobra- i na pewno nie 'rzucę książką przez środek pokoju'.

Książka układanka, na początku nic nie jest zrozumiałe, pod koniec też nie wszystko, ale całość jest nieco poetycka, więc tak ma być. To wakacje w latach sześćdziesiątych, ale nie takie ożogowskie wakacje, a bardzo poważne, inicjacyjne i melancholijne. Nic tu się wielkiego nie dzieje, trochę chłopackości, trochę zakochania, kłopoty rodzinne, niedopowiedzenie i przemilczenia, a jednak trzyma się czytelnika już po.

Jako student czuję się niedoreprezentowany w literaturze, dlatego nie mogłem nie dać szansy wakacyjnej historii wrocławskich (!) studentów z 1972 roku. Wiedziałem, na co się piszę, bo przeczytałem już kilka książek młodzieżowych z czasów komuny. Zazwyczaj mocno trącą myszką, często były zdezaktualizowane już podczas premiery, bo pisali je podstarzali dydaktycy, a nie jacyś naturalni wieszcze młodego pokolenia. Zarazem dobrze wiem, że takie powieści sporo nadrabiają klimatem i, w dzisiejszym kontekście, oryginalnością. Jak było w tym przypadku? Powiedzmy, że w granicach normy, na dobre i na złe… choć kilka pomysłów na pewno pozostanie mi na dłużej w pamięci. Pierwszym wyznacznikiem powieści Paukszty jest mnogość bohaterów, i to mnogość bezustannie wzrastająca. Punktem wyjścia jest wakacyjna wycieczka grupki studentów przez okolice Wału Pomorskiego, podczas której integrują się ze sobą i lokalsami. Najpierw poznajemy młodych turystów oraz rodzinę gospodarzy, którzy przyjęli ich w progi swojej pomorskiej leśniczówki. Do tych pierwszych należą dwaj chłopcy, którym autor poświęcił chyba najwięcej uwagi: Marek i Antek. Podczas podróży towarzyszą im dziewczęta: Zosia, Bożena oraz Jola. Z kolei w leśniczówce goszczą ich dzieci gospodarzy, Piotrek i Beata (niech najlepszym dowodem mojego zaangażowania wobec tej książki będzie fakt, że wszystkie te imiona zapamiętałem!). Cała gromadka przeżywa oczywiście liczne przygody, podczas których, jakżeby inaczej, nauczą się wiele o życiu i samych sobie… Chyba najważniejszymi z nich są te miłosne, ponieważ już od pierwszych stron towarzyszy nam coś, co dzisiejsza młodzież nazwałaby sexual tension, choć tu przybiera oczywiście skromną formę. Lepiej nie zagłębiać się w to, kto kogo kraszuje, bo zajęłoby to stanowczo za dużo czasu. Jeśli jednak mielibyśmy przytoczyć coś w rodzaju głównego wątku tej całej plątaniny interpersonalnych zależności, to byłby nim zdecydowanie młodzieńczy romans Marka z niemiecką woltyżerką z objazdowego cyrku. Muszę przyznać, że ten motyw mnie wciągnął, bo nie brakło mu pikanterii. Szczególnie kiedy dodamy fakt, że Matylda, bo tak ma na imię wybranka markowego serca, jest umoczona w jakieś szpiegowskie intrygi, a ich związek to ciągła mieszanka ekstatycznych scen miłosnych i prób pokonania wzajemnej nieufności. Wątek kończy się co prawda przewidywalnie i niesie żałosny wymiar propagandowy, lecz i tak wydał mi się niepozbawiony kreatywności. Kolejną wartą wzmianki na tle sfery uczuciowej postacią jest antybohaterka Zosia. Krótko mówiąc, puszcza się z kim popadnie. Kiedyś była z Antkiem, ale go zdradziła; teraz zakochała się w Piotrku, ale też nie jest mu wierna i zaczepia losowych kierowców żuków. Znów, tak jaskrawe postawienie sprawy całkiem mnie zaintrygowało. Autor sili się nawet na analizę psychologiczną, próbuje zrozumieć nieetyczne postępowanie. Przyczyn upatruje oczywiście w niewłaściwym wychowaniu i choć parę spostrzeżeń jest może i słusznych, tak dominuje w nich jednak spora dawka archaicznego seksizmu i moralizatorstwa. Szczególnie zapadło mi w pamięci, jak Zosia wspomina o próbie gwałtu przez stryja, co potraktowane zostaje jak zwyczajna, codzienna niedogodność, z którą powinna była sama się uporać – piękne czasy. Ostatecznie każdy z wątków romantycznych dochodzi do jednoznacznych, typowo konserwatywnych konkluzji. Morał jest taki, że każdy może popełnić błąd, o ile ostatecznie skończy jak Jola, niezachwiana ostoja wierności i życiowej mądrości. Mocno naiwne i przestarzałe, chociaż zapewne i tak bardziej wyrozumiałe niż, powiedzmy, przed wojną. Przecież młodzi piją alkohol i się całują! Niemniej daleko temu do młodzieńczego wyzwolenia i niepohamowanego poszukiwania siebie, które znamy z zachodniej kultury tamtych czasów, np. z filmów francuskiej nowej fali. No właśnie, czasy. One same w sobie odgrywają również bardzo istotną rolę. Historia studentów ma nie tylko pokazać, na czym polega prawdziwa miłość, ale także zbudować pewien most pokoleniowy. Młodzi bohaterowie co rusz natrafiają na weteranów drugiej wojny światowej. Antek nagrywa na kasetach ich wypowiedzi, chcąc stworzyć własny reportaż historyczny. Najpierw rozmawiają z leśniczym i dowiadują się o anonimowym grobie pary zakochanych wojskowych, zmarłych podczas przełamania Wału Pomorskiego. Paczka studentów postanawia poznać ich dokładną historię i stąd zaczynają wypytywać po okolicy z niejakim Wirnikiem, wesołym i zapalonym weteranem. Spora część książki poświęcona jest relacjom z walk na pomorzu, kiedy to 1. Armia Wojska Polskiego nacierała w kierunku Kołobrzegu. To też oczywiście niesie przekaz propagandowo-moralizatorski, ale w tym przypadku można go chyba pochwalić. Idea współpracy pomiędzy młodymi i starymi, pokoleniem wyniszczonym przez wojnę i ich potomków, może brzmieć naiwnie, ale zasadniczo jest przecież słuszna. Sam nieco utożsamiałem się z Antkiem. Jestem jego rówieśnikiem pięćdziesiąt lat później i też interesuję się historią, czytam stare książki, rozmawiam ze starszymi osobami, chciałbym, aby pamięć o przeszłości nie zaginęła, choć dzisiaj jest to już oczywiście inna przeszłość. Dlatego, przynajmniej dla mnie, wątek wybrzmiał uniwersalnie. Może to przez to, że weterani są ukazani jako normalni, podstarzali ludzie ze swoimi problemami, a nie mityczni wojownicy o wolność. Ostatecznie pozytywnie zaskoczył mnie fakt, że tematyka wojenna, tak wówczas wymęczona w kulturze popularnej, nie zraziła mnie do siebie, a nawet pobudziła do refleksji. Dwa wymienione wyżej elementy, romans i historia, stanowią faktycznie podstawę fabuły, ale nie ma co ukrywać, nie czynią jej wściekle porywającą. Być może właśnie największym wyzwaniem podczas lektury nie jest wcale dydaktyzm, ale starodawna powolność i niekonkretność. Powieść Paukszty to zlepek pomniejszych intryg, które łączą opisy spędzania kolejnych dni na Pomorzu. Po każdej pobudzającej scenie miłosnego uniesienia, szpiegowskiej tajemnicy czy zgłębianiu przeszłości, nadchodzi parędziesiąt stron chodzenia na ryby, wspólnego gotowania, patrzenia w gwiazdy i długich, zdecydowanie zbyt pompatycznych jak na wiek bohaterów, rozmów. To może być odrzucające dla współczesnego czytelnika, ale buduje nostalgiczny klimat. Warsztatowo jest to napisane specyficznie, często wręcz sztucznie, ale i bardzo obrazowo. Początkowo wydawało mi się to słabe, ale w miarę upływu czasu doceniłem kilka zabiegów. Przede wszystkim, jak na takie przemieszanie wątków i bohaterów, to jednak autorowi udaje się je wszystkie dostatecznie pogodzić. Każda postać ma swój wyraźny czas antenowy i potrafi zapaść w pamięci. Nie każdy dominuje, np. Beata czy Bożena stanowią raczej tło, ale chodziło chyba o to, aby w książce znalazło się coś zarówno dla chłopców, jak i dziewczyn. Chyba się udało, co wydaje się przecież trudne w literaturze młodzieżowej. Z własnej perspektywy stwierdzam, że opisy stanów mentalnych męskich bohaterów pozwalają do dziś się z nimi utożsamić, np. w kwestii złamanego serca, co też zasługuje na uznanie. Lecz znów, kiedy jedni we wzniosłych refleksjach bohaterów i bohaterek dopatrzą się jakiejś ,,starczej’’ nauki, u innych wywołają tylko przewracanie oczami. Mi się raczej udało w to wsiąknąć, ale dostrzegam, jak bardzo zwietrzała, wręcz nieprzystępna potrafi być to lektura. Dlatego mój ostateczny osąd brzmi: tylko dla koneserów.

Bardzo lubię twórczość Eugeniusza Paukszty. Wspaniale pisze i jest dla mnie niekwestionowanym autorytetem. Chciałabym kiedyś posiąść tę sztukę na jego poziomie. Mimo, że dziś się już tak nie pisze. Ta powieść ma podobny klimat do wieku innych tego autora. Rzeczywistość powojenna, nadmorskie pejzaże i tajemnica. Nie zabrakło też wątków miłosnych i wspomnień weteranów. Czytałam z przyjemnością.

Historia jedenastoletniego Andrzeja i jego relacji z nieodpowiedzialną, uzależnioną od alkoholu i leków matką. Wydawałoby się, że książka podejmująca taką tematykę musi być ciężka i przytłaczająca. Tymczasem narracja prowadzona z punktu widzenia dziecka z jednej strony nadaje książce znacznie lżejszego tonu, a z drugiej stanowi świetny kontrast z momentami bardzo dramatyczną treścią. Niewątpliwie największą siłą książki jest postać Andrzeja, to zdecydowanie jedna z najlepiej napisanych dziecięcych postaci jakie miałam okazję spotkać w literaturze. Ma tutaj miejsce swego rodzaju zamiana ról - matka jest lekkomyślna i beztroska, a dziecko odpowiedzialne, opiekuńcze i dojrzałe ponad swój wiek, a przy tym nie pozbawione wrażliwości, spragnione miłości i bezpiecznego gniazda.

Książka Zofii Chądzyńskiej jest formą pamiętnika. Czterdziestoletni chirurg i ojciec spisuje tam historię życia, a jednocześnie próbuję zrozumieć swego czternastoletniego syna. Felek, bo tak nazywa się autor pamiętnika, porównuję na początku swoje dzieciństwo z dzieciństwem syna, Michała. Zakładał owy dziennik z myślą o nim. Jednak w połowie sam utwierdza się w przekonaniu, że jest to jakaś forma terapii, zamknięcie pewnego rozdziału w swoim życiu. Książka spodobała mi się. Pokazywała jak wielkie znaczenie ma pierwsza miłość nawet dla czterdziestoletniego mężczyzny.

Ksiazka dająca duzo do myślenia. Czytając w pewnych momentach ogarniał mnie oczywiście smutek, ta świadomość, że to nie była zadna fikcja literacka. Ok, nie są to wspomnienia autorki, jednak opis kompletów, wydarzeń, to wszystko prawda... Był jeden minus, czasem bohaterowie się mieszali, za duzo chłopaków o tych samych imionqch. Niektóre wątki bym chciała poznać bardziej szczegółowo, no ale zamysł autorki byl inny. Mimo tego, polecam książkę.

Koniec wakacji…. Powiedzieć o książce Janusza Domagalika „Koniec wakacji”, że to książka kultowa to prawie nic nie powiedzieć. To książka legenda, ponadczasowa opowieść o czasach minionych w życiu każdego z nas, utwór o wszystkim, co dokoła nas, co łączy czas miniony z teraźniejszym. Nie znajdziemy tu dokumentalnych treści i nie powiemy, że doskonale opisuje epokę, w której powstała. Nie, to nie obrazek z lat sześćdziesiątych. Wystarczy wyjrzeć przez okno i zobaczymy młodzież na rowerach jadących nad rzekę lub staw. Wśród nich na pewno znajdziemy Jurka, Elżbietę, Zbyszka… To przecież takie zwyczajne imiona, które dziś też nadaje się dzieciom. Znajdziemy dziś gołębie, starych nauczycieli i dorosłych z ich problemami, którymi niechętnie dzielą się z własnymi dziećmi. I koniec wakacji też będzie… jak każdego roku w sierpniu… Kiedy po blisko pół wieku ponownie sięgałam po niezwykłą powieść, schowaną w zakamarkach mojej biblioteczki, bałam się, że czar pryśnie, że treść nie wytrzymała próby czasu, jak to z wieloma utworami bywa. Nic bardziej mylnego. Łzy polały się ponownie. Tak jak przed laty. Wtedy było zdziwienie. Łzy przy męskiej książce? My, dziewczyny, czytałyśmy głównie Siesicką. Jedynie ona, w naszym przekonaniu, mogła opisać nasze problemy. Jedynie ona wiedziała, co gra w duszy młodej nastolatki mozolnie wkraczającej w ten, już nieco dorosły świat. Aż tu nagle pani w bibliotece podsunęła „Koniec wakacji”… Rety, co ona sobie myśli? - przemknęło mi przez głowę, kiedy zaczęłam czytać. Przecież tu bohaterem i narratorem jest chłopak! Ba, żeby to jeszcze jakiś starszy, z jakieś technikum lub liceum. Ale to taki smarkacz, z siódmej klasy! Taki sam jak Jarek, Wojtek, Tomek i ta cała zgraja z klasy i podwórka, co to tylko piłkę kopią. Tymczasem bohater Domagalika okazał się bardzo ludzki, bardzo wrażliwy i na pewno sam nie dowiedział się nigdy (wszak to postać fikcyjna),ile dobrego uczynił dla swych rówieśników. Ja i moje koleżanki po przeczytaniu książki zupełnie inaczej spojrzałyśmy na naszych kolegów z klasy. Nagle Jarek okazał się przystojny, a mrukliwy był dlatego, że jego rodzice rozwodzili się. Wojtek wcale nie chorował na gardło, ale przechodził bardzo mocno mutację i miał z tego powodu kompleksy. Ojciec Tomka pił i bił. Chłopak wolał spędzać czas na podwórku niż we własnym domu i kopać piłę… I tak można by wymieniać… nawiązywać do treści legendarnej powieści…. odszukiwać w otaczającym nas świecie postacie znane z czarno-białych kartek… Nie znalazłam opinii negatywnej o tym utworze. Niektórzy przeczytali ją już w wieku dorosłym i mieli pretensje do całego świata, że nikt im książki nie podsunął, kiedy byli… kiedy wkraczali w swym życiu w „koniec wakacji”, czas rozstania z dzieciństwem i wchodzili w ten drugi, wcale nie lepszy etap swego życia. Ten czas obecny jest w życiu każdego człowieka. Bez względu na epokę, ustrój polityczny i stan gospodarki narodowej. Mój egzemplarz, pierwsze wydanie z 1966 rok, powędruje na półkę. Nie oddam. Może za dziesięć lat podsunę powieść mojemu wnukowi, a on mi powie, co o książce sądzą chłopcy? Bo tego nigdy się nie dowiedziałam...

„Wstęga pawilonu” - Zofia Chądzyńska. Książka wpisana na Listę Honorową Hansa Christiana Andersena. Wyróżnienie to przyznawane jest przez Międzynarodową Izbę ds. Książek dla Młodych (IBBY) autorom i ilustratorom książek dla dzieci. Nagroda ta, określana jest również „Małym Noblem”. . „Wstęgi pawilonu” ukazały się w 1978 roku i zawierają tak uniwersalne i ponadczasowe treści, że współcześnie są nadal aktualne. Dla mnie osobiści, to książka trudnych wspomnień, bolesnych ran i traumatycznych przeżyć nie tylko z dzieciństwa. Czytam i płacze, a łzy nie oczyszczają, a jedynie przywołują trudne wspomnienia. Zachęcam Was do lektury. To są słowa, które na długo zostają w pamięci. Odbiją się echem w sercu a w umyśle zostawią „niezmywalne” znamię. . „Autoportret niedopasowanej (…). Dlaczego ja jestem jak na pustyni, niemożliwa, niekontaktowa, taka jakaś … zupełnie nie jak inni ludzie, niedopasowane, niepogodzona”. Anna, lat piętnaście. Urodziła nie mańkutem, leworęczna - rzec by można wyjątkowa …, ale nie dla swojej mamy, która poniekąd „zmusiła” Annę do zmiany lewej na prawą!!, co efekcie doprowadziło do poważnych następstw!!. Anna zaczęła się jąkać. Czyniąc ją tym samym TĄ gorszą. W dodatku, matka!! wyraźnie faworyzuje młodszą córkę, podkreślając jej dobre cechy!. To wszystko kumuluje się do trudnych młodzieńczych doświadczeń. Braku akceptacji, miłości, rodzicielskiego wsparcia, przyjaciół. Alienacji, społecznego wycofania. . Dobrze, że jest ktoś „obok” niezależny. Kto, w pewnym momencie pomoże, zmieni tok myślenia, będzie wsparciem. Ten ktoś, ostatecznie zasłuży na „Wstęgę pawilonu”. Pojawia się tylko zasadnicze pytanie - dlaczego tym kimś nie jest matka!. Dlaczego, nie rozumie, nie akceptuje? Dlaczego chciała zmiany??. To są trudne pytania. Skomplikowane i zawiłe koleje życia. Życia, które również i dzisiaj bywa „niedopasowane”.

Książka do powolnego smakowania, napisana przepięknym językiem. Nie pamiętam, czy czytałam ją w dzieciństwie, ale raczej nie, myślę, że ze względu na bardzo sugestywną atmosferę zapadłaby mi w pamięć. Historia może i prosta: nastolatka na prośbę mamy i wbrew sobie wyjeżdża na wakacje do starszych państwa, o których nie wie właściwie nic, z czasem odkrywają się przed nią tajemnice z czasów sprzed dekady-dwóch, przypadających na lata drugiej wojny światowej. Róża nie poznaje świata dzieciństwa własnej mamy, raczej tylko jego skrawki, mnóstwo rzeczy zostaje niedopowiedzianych... a równocześnie dojrzewa i zmienia się ona sama. W tle świetnie przedstawiony wątek pierwszego zauroczenia, a zakończenie aż się prosi, by sięgnąć po część drugą. Szkoda, że nigdy taka nie powstała, przeczytałabym o dalszych losach Róży i innych bohaterów z największą przyjemnością.

Akcja książki dzieje się w lipcu, w sennym miasteczku – Kaleniu. Dominika mieszka z mamą w domu nad rzeką. Obok, na wzgórzu mieszka babka, której nie znosi z wzajemnością. W pobliżu mieszka też przyszywany dziadek – rzeźbiarz Pażych. Paweł to chłopak z Domu Dziecka, który u Pażycha znalazł drugi dom. Adam to niedoszły uciekinier z Domu Dziecka, który znajduje w Dominice przyjazną duszę, a jej dom, a nawet sama kuchnia, to dla niego ideał prawdziwego domu. Stopniowo poznajemy historię każdego z bohaterów. Poznajemy też codzienność życia w Domu Dziecka lat sześćdziesiątych – wspólne posiłki i wieloosobowe sypialnie, moczenie nocne, ciułanie drobnych oszczędności żeby mieć coś własnego, czekanie co niedziela czy może przyjedzie ktoś z rodziny… Zajrzyj do środka: https://czytamiogladam.home.blog/2019/05/07/dominika-znaczy-niedziela-maria-borowa