Oj, nie przez próg, nie przez próg

Abecadło gotowania dla osób prowadzących jednoosobowe gospodarstwo. Mnóstwo porad praktycznych. Dzięki tej książce nauczyłam się robić m.in. naleśniki. Jest tak dobra, że niestety pożyczona nie wróciła do mnie, a szkoda. Dziś mój syn jest samotny i zakochany. Przydałaby się!

Bardzo ciekawy przewodnik po polskich duchach i zjawach. Ponieważ praktycznie każdy zamek lub pałac mają jakąś swoją lokalną historie, dużo możemy się dowiedzieć o osobach, które budowały dane budowle. Bardzo dużo informacji historycznych otoczone nie raz tragicznym historiami byłych lokatorów. Bardzo przyjemna lektura :)

„Czy wiesz, co jesz?” jest swoistą książką kucharską, w której każdy rozdział został poprzedzony kilku-kilkunastostronnicowym opracowaniem dotyczącym danej grupy produktowej. Oprócz przepisów mamy więc także opis pochodzenia poszczególnych warzyw, owoców i przetworów oraz ich właściwości kulinarno-zdrowotne. Jest to o tyle interesujące, że całość została ujęta w formie ciekawostek i napisana w sposób bardzo przystępny. Pojawiają się tabele określające wartości odżywcze, trochę liczb i różnych parametrów, ale wyraźnie widać, że celem autorki nie było zarzucenie czytelnika masą suchych danych. Przez te 15 lat od wydania książki dietetyka i wszelkie nauki o żywieniu zdążyły się rozwinąć, lecz pewna wiedza się nie przeterminowała jak choćby podział na „dobry” i „zły” cholesterol czy rzeczywisty wpływ pewnych składników na różne choroby i dolegliwości. Wśród reguł wartych zapamiętania, które podaje autorka można przytoczyć dwie: unikać jedzenia „jednokolorowych” potraw (urozmaicenie posiłków to podstawa) oraz nie odmawiać sobie niczego, nie bawić się w diety (o ile nie ma ku temu zdrowotnych przesłanek) tylko pamiętać o regularnym spalaniu kalorii. W końcu ruch to zdrowie.

Mimo przeczytania "od deski do deski", zaglądam i w przypadkowych miejscach czytam na poprawę humoru - język i sposób podania przepisów są cudowne. Masa inspiracji, niektóre przepisy odtwarzam - nadal smakują. I co najważniejsze, dzięki pani Lucynie nauczyłam się gotować rosół

Zupełnym przypadkiem trafiłam na bazarze we Lwowie na wydanie z 1962(!) roku i czytałam tę książkę jako (bardzo wciągającą zresztą) ciekawostkę kulturalno-obyczajową. Muszę przyznać, że pomimo fragmentów wymagających przesiania przez grube sito i tak absurdalnych jak np. zalecenia mycia głowy raz na 10 dni, to bardzo wartościowa lektura - znalezienie jakiegokolwiek wartego naśladowania (nawet nieożywionego) wzorca sztuki życia to skarb, a tym cenniejszy jeśli rodzi szansę, żeby ocalić "stare dobre wychowanie", które już ledwo pamiętają moi dziadkowie. Polecam w każdym wieku!

Książka "Bery i bojki śląskie" to zbiór dowcipów i anegdot Ligonia, którymi "czarował" radiowych słuchaczy podczas radiowych audycji i którymi co tu dużo mówić zauroczył również mnie :) Jeżeli uważacie, że książki poruszające tematykę tradycji, kultury różnych regionów naszego kraju Was nie kręcą, to chciałabym zaznaczyć, że akurat tej pozycji nie musicie czytać od deski do deski - po prostu zajrzyjcie do spisu treści i wybierzcie kilka interesujących Was tekstów :) Kiedy zabierałam się za czytanie "Berów..." miałam pewne wątpliwości co do tego, czy zdołam przeczytać ze zrozumieniem utwory zapisane spolszczoną gwarą śląską, ale już po kilku stronach przekonałam się, że nie taki diabeł straszny jak go malują :) Po pierwsze z tyłu (przynajmniej tego konkretnego wydania) znajdziecie słowniczek wyjaśniający kłopotliwe słowa, a po drugie - i to chyba będzie istotne - podczas czytania tekstów profesora Ligonia do słowniczka zajrzałam tylko kilka razy, ponieważ utwory czytało się bardzo szybko i przyjemnie - podczas niektórych opisanych historii uśmiech nie schodził mi z twarzy :) Żałuję tylko, że nie mogę posłuchać audycji Ligonia, bo zawarte w zbiorze teksty są właśnie zapisem tych, które mogli usłyszeć przedwojenni mieszkańcy śląska. Bery ukazują polskość nie szlachecką, ale robotniczą, która zostaje "ozdobiona" rozmaitymi typami ludzkimi oraz dowcipnym nazewnictwem. Książka wypełniona została tłumem ludzi noszących tzw. nazwy mówiące: Bijok, Gnojek, Mizerok... "Ligoń... podbijał serca słuchaczy jemu tylko właściwym, specyficznym wdziękiem... intonacją głosu. Był niezrównanym, wprost znakomitym aktorem-samoukiem, który z równym powodzeniem potrafił wywołać uśmiech na twarzach swoich słuchaczy, jak i wyraz ludzkiego rozrzewnienia." Jeżeli nie jesteście pewni, czy skusicie się na tą pozycję, obok załączam fragment jednego z zamieszczonych w zbiorze utworów :)

Na paradoks zakrawa, że z całego dorobku Horacego Safrina w pamięci czytelników pozostały właściwie tylko zbiory humoru żydowskiego. Co ciekawe, sporo żartów z tego tomiku dotyczy prawd i zdarzeń uniwersalnych, toteż ich warianty znajdziemy w księgach humoru innych narodów. Przez to mogą uchodzić jako przykład kawału z długą brodą, a przez to mniej atrakcyjne. Jednak jak dla mnie, najzabawniej wypadają te anegdoty, w których w grę wchodzą weksle, rachunkowość, scenki rodzajowe przed sądem oraz ogólnie pojęte prowadzenie interesów. Ogromnie spodobała mi się metoda odpowiedzi na pytanie ile masz lat: pięćdziesiąt trzy do stu dwudziestu (czyli… 67 lat :-) Na przekór odświeżyłem pamięć od tomu drugiego „Szabasowych świec”, wydanego już po śmierci autora z ilustracjami Pana Stefana Drobnera. Dla miłośników żartów, facecji i folkloru – ciekawa publikacja. 6/10

Wspaniała, urocza książeczka, na której wychowały się pokolenia naszych dziadków i rodziców. Janina Ipohorska (czyli Jan Kamyczek) odegrała bardzo ważną rolę w edukowaniu i kreowaniu dobrych obyczajów, bo trzeba pamiętać w jakich czasach to pisała. Co tu ukrywać, wtedy wielu ludziom faktycznie słoma wystawała z butów. Publikowane w "Przekroju" felietony Kamyczka nie wszyscy oczywiście czytali, ale jednak pewien wzorzec dobrych obyczajów docierał do ogółu. Dziś wzorcem są media internetowe, gdzie bełkot konkuruje z głupotą, prostactwo ściga się z chamstwem i hejtem... Jaka szkoda, że we współczesnych czasach tak proste słowa, jak "dzień dobry", "dziękuję", "przepraszam" z trudem przechodzą niektórym przez usta... Nas uczono jeszcze szacunku do starszych, dziś młodzież traktuje swoich rodziców i nauczycieli jak kumpli. Przydałby się bardzo jakiś nowy Kamyczek, tylko jak dotarłby do tych, którzy nic nie czytają albo nie rozumieją, co czytają...

Dla ludzi młodych większość anegdot może być niezrozumiała, a przynajmniej mało śmieszna. By pojąć pełnię anegdoty, warto wiedzieć coś o jej bohaterze. Nie mówiąc już o samy autorze zbiorku. A opowieści Śmiałowskiego dotyczą ludzi, których już od dawna nie ma śród nas, dotyczą teatru, który wydaje się już bezpowrotnie minąć. Czytałem dawno temu, teraz odsłuchałem w audio. Autor jako lektor to duża wartość dodana.

Każdy z nas zna książki kucharskie, w których jeden przepis na milion nadaje się do wykorzystania. Reszta, to jakieś dyrdymały okraszone ciekawymi zdjęciami dań, które za cholerę w realu nie będą tak wyglądały, że o smaku nie wspomnę. Ta książka, jest całkowitym tego przeciwieństwem. Wydana w 1979 roku, zawiera w sobie zbiór tradycji, wartości, dziedzictwa historycznego naszego kraju w postaci przepisów kuchni staropolskiej. Można tak, naprawdę. Na dodatek, przeważająca ich część, to istne skarby, coś na kształt sekretnych babcinych przepisów (jak piernik staropolski, czy masa makowa),z których z powodzeniem można korzystać! Sięgam po to dzieło, nie tylko kiedy przyjdzie mi ochota zrobić rodzinie pączki czy struclę, ale tak po prostu...Czasami, czytam tylko umieszczone między rozdziałami gawędy opisujące polskie obyczaje, ale bywa też, że same przepisy, po lekturze których nabieram takiej ochoty na babkę muślinową, że tylko siłą woli powstrzymuję się przed rozbiciem 24 jaj, utarciu żółtek z 30 dag cukru.... Tylko siłą woli, bo ta książka to istna magia!!! Znalazłam także dodatkowy plus, a jest nim czcionka. O ile gawędy wydrukowane są drobnym druczkiem, o tyle przepisy solidną czcionką, tak aby za lat dziesiąt, kiedy oczy już nie te i pamięć również, bez problemu móc odczytać wybrany przepis, bo zasługują one na pamięć, na częste wykorzystywanie i przekazywanie ich z pokolenia na pokolenie.

Alfabetyczne zestawienie kompozytorów, chronologiczne dzieł, noty biograficzne, streszczenia, najważniejsze arie. klucz do krainy muzyczno-słowno-teatralnej baśni, do której chce się ciągle wracać. Niezbędnik dla kogoś, kto wchodzi w świat opery, a także dla stałych bywalców.

Takie opowieści…. Ta recenzja będzie miała charakter historyczny. Odwołamy się do dawnych czasów i spróbujemy skonfrontować je z dzisiejszymi. Dziś o „Opowieściach biblijnych” Zenona Kosidowskiego…. Do tej książki wróciłam po…. blisko pół wieku. Jako nastolatka, wraz z innymi wówczas spragnionymi wiedzy, wchłanialiśmy jak przysłowiowa gąbka, wszystko, co napisał Kosidowski. Ach, szalone lata sześćdziesiąte i siedemdziesiąte… Książka ukazała się po raz pierwszy w 1963 roku i od razu zrobiła furorę. We wszystkich kręgach. Zwolennicy rozczytywali się w wyjaśnianiu plag egipskich. Przeciwnicy krytykowali za … krytykę Biblii. Bo Biblia jest nie do czytania, nie do szukania taniej sensacji, ale do wierzenia w nią, w to, co zawiera. Jako że też kiedyś młoda byłam, wiem, że to, co zakazane jest najlepsze. Jeśli więc ksiądz na lekcji religii, (nie, to wówczas nie były jeszcze lekcje, to była katecheza w salkach przy kościołach) grzmiał, że Kosidowski kala wiarę, to młody człowiek, nawet nie znający Kartezjusza1, szukał odpowiedzi na liczne nurtujące go pytania. Bo młody człowiek bunt ma w naturze. (kolejna taka afera w moim otoczeniu wybuchła po serii „antyreligijnych” książek Dana Browna, ksiądz uczący w szkole zakazał czytania „herezji”). Po roku 1980 i paru innych, nieżyjący już Kosidowski idealnie wpisał się w schemat pisarza komunistycznego. Po pierwsze występował przeciwko nauce Kościoła Katolickiego. Po drugie pisał o Biblii w czasach, kiedy panował socjalizm. Mało tego, pozwolono mu drukować książki na tematy religijne. Po trzecie – jego utwory przetłumaczono na język rosyjski i wydano w ZSRR! No tak, ostatni argument przeważa. Kto miał kontakt z ZSRR – wrogiem wszystkiego. Maryla Rodowicz też. W związku z tym, że w osobie pisarza odkryto wroga klasowego, zapomniano o nim. Dopiero po wielu latach zaczęto przyglądać się jego pisarstwu. Zauważono, że utwory nie powstały w wyniku prowadzenia własnych badań np. archeologicznych. Pisarz po prostu zbierał wieści ze świata, czytał innych i tworzył oparte na tekstach źródłowych opowieści. Bibliografię zawsze starannie podawał. Czy miał rację? Nie wiem. Jedni twierdzą, że tak. Inni – nie. Ci drudzy nadal uważają go za antykościelnego komunistę niszczącego prestiż Biblii. W każdym razie jego książki do dziś nie doczekały się osobnych artykułów w Wikipedii. A szkoda, bo w pamięci czytelników w wieku senioralnym, te książki nadal są obecne. „Opowieści biblijne”, czytane po wielu, wielu latach ciągle są przyjemne. Proste, czytelne streszczenia biblijnych ksiąg i napisane równie prosty językiem komentarze sprawiły, iż czytałam ponownie tę książkę z przyjemnością. Nie wywołała u mnie emocji, jak przed laty, bo już ją znałam. Czy dzisiejszy młody czytelnik da się ponieść owym emocjom? Postanowiłam swój egzemplarz przekazać właśnie zaczytanemu nastolatkowi …. Pożyjemy, zobaczymy….

"Leki z bozej apteki" są kompetentnym wydaniem książki na temat ziołolecznictwa, które zaczyna z powrotem być popularne. Autor omawia wiele kwestii- począwszy od naszej diety i jej wpływu na zdrowie, poprzez sposoby leczenia poszczególnych schorzeń za pomoca ziół (w różnej formie),są także rady co do właściwosci poszczególnych ziół i sposobu ich używania. Pozycja warta uwagi dla osób zainteresowanych medycyną niekonwencjonalną (przy czym od siebie muszę dodać- zioła nie zastapią w poważnych przypadkach leków farmakologicznych, mogą jedynie wspomóc ich dzialanie). Przydatna dla osób początkujacych może się okazać tabela z rycinami, na których mamy przedstawione szkice poszczególnych ziół- szczegolnie jesli chodzi i rośliny rosnace w Polsce i zbierane w konkretnym celu.

Ehh te baby, ahh te chłopy możnaby rzec :) Lekkie poczucie humoru, akcja według mnie dobrze rozegrana, ładnie podąża do jedynego słusznego zakończenia. Zazdroszczę bohaterkom zdecydowania, bez ceregieli idą do przodu, do wcześniej już upatrzonego celu. Taka śmiesznostka :)

Ta książka powinna znaleźć się na półce "przeczytane kolejny raz", ponieważ zaglądam do niej przed każdymi świętami. Pani Szymanderska opisuje w niej jak wyglądają ważniejsze święta obchodzone na całym świecie. Tytuł każdego z rozdziałów to nazwa święta, później następuje opis tradycji, a na końcu są przepisy charakterystyczne dla danej uroczystości. Przyznaję, że książkę wykorzystywałam na godzinach wychowawczych. To świetna książka, która propaguje żywą historię, pokazuje naszą więź z przodkami. Ma jeszcze jeden atut: przepisy są nieskąplikowane, a potrawy pyszne. Polecam

W czasach licealnych zaczytywałam się w Filipince. "Czarne strony" w humorem szkolnym otwierałam od razu po zakupie nowego numeru. Regularnie zamawiałam Kalendarze Filipinki oraz ksiazki wydawane przez zaprzyjaźnione autorki. Ksiazka "Filip z zielonymi" to było coś kultowego - tak jak i spotkania filipinkowe w Katowicach, na które jeździłam. Pozostaje tylko żałować, że już tego nie ma... a obecna młodzież jest o to coś uboższa....

*Od razu się przyznam bez zbytniego kopania po nerkach, że ów jedna gwiazdka w ocenie pozycji ma wymiar czysto nostalgiczny. Doprawdy do dziś nie mam fioletowego pojęcia skąd w 1988 roku mój nieoceniony Tato przytargał tę pozycję. Ale sporo mi ona (ta pozycja) w tamtych czasach ustawiła, oj sporo. Akurat ta odsłona książki została wydana jeszcze w 1980 roku (wydanie II) i jest tak naprawdę polskim wydaniem pozycji z 1971 roku, z "Bratniej DDR", czyli Niemieckiej Republiki Demokratycznej <a tak naprawdę to Socjalistycznej, słusznie minionej>, a więc można się było spodziewać, że będzie rzetelnie opisana, podzielona na odpowiednie działy i rzeczowo zilustrowana. I taka jest. Była ona dla mnie dawniej swoistym "Poradnikiem Młodego Skauta" - coś jak u Siostrzeńców Kaczora Donalda. :)) Książeczka dziś może i ma swoje lata, ale dalej uważam, że zawiera jak najbardziej aktualne porady, triki, a nawet pomysły na zabawę dla każdego Młodego Człowieka. Jest tam zarówno o porządkowaniu i organizacji przestrzeni, o samodzielności, o zachowaniu higieny osobistej (niestety proszę Państwa, w XXI wieku jest to temat nadal powracający i ważny jak przed laty!),o pomysłach na nudę, o zabawie, a nawet o kuchni i gotowaniu - proste przepisy "included" :)) Książeczka zaginęła mi w młodzieżowych wojażach po chaszczach, lub krzaczorach, albo też i sam ją gdzieś wtedy przesiałem - jakież było więc moje radosne zaskoczenie, kiedy w 2014 roku Małżonka moja przyniosła to samo wydanie z 1980 roku, za grosz z Biblioteki, "uratowane" pewnie od zniszczenia. Oboje darzymy ją osobistymi sentymentami i mamy tę pozycję na swoim, domowym regale, a także na tych wirtualnych "posiadam-półkach/posiadam-listach", do dnia dzisiejszego. Jednym zdaniem: Przydatna rzecz nie tylko dla Niebezpiecznych, Małoletnich Barbarzyńców i naprawdę szkoda, że mimo czasów minionych nikt już dziś nie pisze i nie drukuje w takim stylu. Więc jak ją Państwo namierzą gdzieś w antykwariatach, wystawkach, czy tanich aukcjach - warto dać złocisza i przygarnąć.