rozwińzwiń
Najnowsze artykuły
Popularne wyszukiwania
Polecamy

List otwarty do królowej Wiktorii

Okładka książki List otwarty do królowej Wiktorii autora Anna Bojarska, 8388221728
Okładka książki List otwarty do królowej Wiktorii
Anna Bojarska
5,1 / 10
Wydawnictwo: W.A.B. Seria: Z zegarkiem literatura piękna
363 str. 6 godz. 3 min.
Kategoria:
literatura piękna
Format:
papier
Seria:
Z zegarkiem
Data wydania:
2001-01-01
Data 1. wyd. pol.:
2001-01-01
Liczba stron:
363
Czas czytania
6 godz. 3 min.
Język:
polski
ISBN:
8388221728
Średnia ocen
5,1 5,1 / 10
5 opinii 50 ocen
Oceń książkę
i
Dodaj do biblioteczki
Reklama

Kup List otwarty do królowej Wiktorii w ulubionej księgarnii

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów),„Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.
Ładowanie Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej
więcej

Oceny książki List otwarty do królowej Wiktorii

Średnia ocen
5,1 / 10
50 ocen
Twoja ocena
0 / 10
 
10
0 ocen
9
0 ocen
8
2 ocen
7
9 ocen
6
12 ocen
5
14 ocen
4
3 ocen
3
5 ocen
2
3 ocen
1
3 ocen

OPINIE i DYSKUSJE o książce List otwarty do królowej Wiktorii

avatar
1476
665
Michał Zacharzewski
29.12.2023
6 / 10
Na półkach:
Przeczytane

List otwarty do królowej Wiktorii to jedna z tych książek, po których płynie się jak wierną rzeką podczas spływu kajakowego. Gładko, uroczo, ale też bardzo swojsko. Bo te wszystkie widoki jakby dobrze znane. Życiowe, ale niezaskakujące, bo jednak płaskie jak to Mazowsze.

Bohaterką powieści jest niejaka Toska Misztal (miało być Tosca, ale w urzędzie nie przeszło),dziennikarka kolorowych czasopism dla debili, którą poznajemy podczas sylwestra w Paryżu. Zbliża się rok dwutysięczny, jeszcze nie nowy wiek, ale bohaterkę mało to obchodzi. Tak samo mało jak gach, z którym wyjechała i którego uważa za kretyna. Ma zamiar pozbyć się go zaraz po powrocie do kraju, a może nawet szybciej. No bo po co takiego niezgułę trzymać?

Trochę mi List otwarty do królowej Wiktorii przypomina wykwity świadomości Vargi czy antykorporacyjne pamflety Shutego. Tu też patrzymy na świat oczami głównej bohaterki i słuchamy jej komentarzy, zarówno tych wygłaszanych publicznie, jak i uwięzionych w jej głowie. I nieraz są to komentarze pełne jadu, zwłaszcza wobec najlepszej przyjaciółki, która lepiej się ustawiła w życiu. A przecież gdyby nie Toska, nigdy nic by nie osiągnęła.

Całkiem uroczo wypada opis magazynowego światka, tych głupich czasopism, w których Toska tyra. Lektur w stylu Superchwila dla debila. Autorka z przymrużeniem oka przedstawia redakcje, zmiany layoutów na godzinę przed wysyłką, cięcia tekstów, by potem je przedłużać. Wszystko to składa się w całkiem zabawną lekturę, choć nie dla każdego czytelnika. List otwarty do królowej Wiktorii niektórych z miejsca odrzuci potocznym językiem i wulgarnym zachowaniem bohaterki. Jej nieogarnięciem i typowo polską złośliwością. Choć akurat to właśnie za nią ją sobie cenię.

Więcej recenzji:
https://zdalaodpolityki.pl/category/ksiazka/
Zapraszam do współpracy autorów i wydawców!

List otwarty do królowej Wiktorii to jedna z tych książek, po których płynie się jak wierną rzeką podczas spływu kajakowego. Gładko, uroczo, ale też bardzo swojsko. Bo te wszystkie widoki jakby dobrze znane. Życiowe, ale niezaskakujące, bo jednak płaskie jak to Mazowsze.

Bohaterką powieści jest niejaka Toska Misztal (miało być Tosca, ale w urzędzie nie przeszło),...

więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to
avatar
121
20
Mimimimi
19.04.2020
2 / 10
Na półkach:
Przeczytane
,
Posiadam

Cała książka to jedno wielkie pomieszanie z poplątaniem. Autorka rozpoczyna wiele wątków, których nie rozwija. Naprawdę. Można by usunąć połowę, lub zmienić ich kolejność i nic by się nie stało.

O samej treści. Główna bohaterka- Toska Misztal, pisze list otwarty do królowej Wiktorii, opisując w nim wydarzenia ze swojego życia. Dowiadujemy się z niego, że jest bardzo chaotyczną osobą, skandaliczną czasami, a jej historie z życia są jak drwiny losu.

Dobrze, ale za co ta drugo gwiazdka w ocenie? Próbując wydobyć jakiś pozytyw z tej lektury, uważam, że życie czasami może być jak ta książka. Pomieszanie z poplątaniem, życie z dnia na dzień, w ciągłym pędzie i bez zastanowienia. Więc można to odebrać jako ostrzeżenie ;).

PS Nie czytajcie jeśli macie coś lepszego/ innego pod ręką. Ja nie miałam.

Cała książka to jedno wielkie pomieszanie z poplątaniem. Autorka rozpoczyna wiele wątków, których nie rozwija. Naprawdę. Można by usunąć połowę, lub zmienić ich kolejność i nic by się nie stało.

O samej treści. Główna bohaterka- Toska Misztal, pisze list otwarty do królowej Wiktorii, opisując w nim wydarzenia ze swojego życia. Dowiadujemy się z niego, że jest bardzo...

więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to
avatar
212
85
wabag
17.03.2017
3 / 10
Na półkach:
Przeczytane
,
Beletrystyka

Drapię się w głowę i wciąż się zastanawiam- właściwie o czym była ta książka? Pomieszanie z poplątaniem, a całość mocno niestrawna. I co z tym wszystkim ma wspólnego królowa Wiktoria?

Zwykle jest tak, że autor przedstawiając głównego bohatera stara się, aby czytelnik go polubił. Ja głównej bohaterki nie polubiłem ani trochę. Ta kobieta była irytująca we wszystkim co robiła, a opis jej życiowych perypetii był mocno chaotyczny. Dlaczego zatem trzy gwiazdki? Jedna za opis pracy w korporacjach, okraszony ciekawymi spostrzeżeniami i ciętym humorem, a dwie za jedyny rozdział zdradzający możliwy talent autorki. Dotyczył on młodych lat bohaterki spędzonych w rodzinnym domu, na wsi z dramatem w tle. Wklejony na siłę, nieprzystający do pozostałej treści, ale sprawiający, że jeżeli wyniosę coś z tej lektury to jedynie te kilkadziesiąt stron. Pozostałe trzysta do zapomnienia. "List do królowej Wiktorii" jest książką trochę śmieszną, trochę skandalizującą, zresztą wszystkiego w niej jest "trochę". Ale o czym to "trochę" było i co miało - o ile w ogóle miało- czytelnikowi przekazać? Dalej nie wiem.

Drapię się w głowę i wciąż się zastanawiam- właściwie o czym była ta książka? Pomieszanie z poplątaniem, a całość mocno niestrawna. I co z tym wszystkim ma wspólnego królowa Wiktoria?

Zwykle jest tak, że autor przedstawiając głównego bohatera stara się, aby czytelnik go polubił. Ja głównej bohaterki nie polubiłem ani trochę. Ta kobieta była irytująca we wszystkim co...

więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to

Poznaj innych czytelników

83 użytkowników ma tytuł List otwarty do królowej Wiktorii na półkach głównych
  • 66
  • 17
22 użytkowników ma tytuł List otwarty do królowej Wiktorii na półkach dodatkowych
  • 14
  • 2
  • 1
  • 1
  • 1
  • 1
  • 1
  • 1

Tagi i tematy do książki List otwarty do królowej Wiktorii

powieść polska życie kobieta

Inne książki autora

Więcej
więcej
Anna Bojarska
Anna Bojarska
Anna Bojarska zaczęła pisać w wieku 14 lat, gdy miała 15 lat rozpoczęła studia filozoficzne na Uniwersytecie Warszawskim. Po ukończeniu studiów pracowała przez jakiś czas jako dziennikarka, by potem uniezależnić się i żyć już wyłącznie z pisania. Pierwsza jej powieść była gotowa, gdy miała 20 lat, ale z powodów cenzuralnych zainteresowane nią wydawnictwa ostatecznie jej nie przyjęły. Drukowała jednak nadal w prasie, a gdy zaczęto wreszcie publikować jej książki, bardzo prędko stała się znana, budząc wśród swoich czytelników i krytyki skrajne emocje – od uwielbienia po nienawiść. Wśród wypowiedzi krytyków i ludzi pióra na jej temat wciąż pojawia się zwrot „terrorystka literatury”, co ma związek z osobowością i temperamentem pisarki, dla której w ostatecznym rozrachunku liczy się przede wszystkim absolutna niezależność i wolność wewnętrzna. Motto: „Żyć niebezpiecznie”, zaowocowało skutecznym szukaniem znajomości w różnych kręgach i środowiskach, wejściem między niemieckich i francuskich terrorystów oraz polityków z pierwszych stron gazet. W swoim niebezpiecznym życiu doświadczyła między innymi prób pozyskania jej przez wywiad NRD i PRL, kontaktowała się z ludźmi, którzy tworzyli najnowszą historię. Jeden z przykładów to Regis Debray – współpracownik Che Guevary, ale i Klaus Croissant - adwokat grupy Baader-Meinhof, a w książce "what Augustus...", która wywołała w Polsce duży skandal, opisała postacie do żywego przypominające dwóch czołowych działaczy ruchu Solidarność, z których już potem – dokładnie tak jak postacie z książki, co może stanowić dowód pisarskiego profetyzmu - jeden kandydował na prezydenta Polski, a drugi stał się szefem najpotężniejszego w kraju koncernu medialnego. Niezależność artystyczna i umysłowa z jednej strony przyniosła Annie Bojarskiej liczne nagrody, z drugiej zaś poważnie utrudniły jej obecność w świecie polskiej literatury współczesnej. Rzeczy, których nie przepuściłaby cenzura publikowała pod pseudonimem w wydawnictwach nielegalnych, co groziło poważnymi konsekwencjami ze strony komunistycznej władzy. Jednak trudności z cenzurą nie skończyły się wraz z upadkiem PRL – w warunkach deklarowanej wolności do głosu doszła po prostu inna grupa cenzorów i decydentów, czyli ludzi ferujących wyroki w życiu literackim III Rzeczypospolitej. W gronie jej zainteresowań znalazł się na przykład światek people press („List otwarty...”) , pieniądze i ich brak, lęk przed bezrobociem, problemy obyczajowe, „sztuka, seks i śmierć”. Anna Bojarska opublikowała dotąd powieści, takie jak: Lakier, Agitka, Czego nauczył mnie August, List otwarty do królowej Wiktorii oraz Ja, książki eseistyczno-biograficzne jak na przykład Pięć śmierci, Urban, krytyczno-literackie jak Madonna pekaesów, czyli wyznania czytelnika-samicy. W roku 1996 ukazała się — pisana razem z Marią Bojarską — książka Siostry B. Jest też autorką wielu scenariuszy filmowych, między innymi zrealizowanego w 1990 roku serialu TV Modrzejewska. Pisze również sztuki teatralne: Andrzej Wajda wystawił jej sztukę Lekcja Polskiego — główną rolę zagrał Tadeusz Łomnicki. Premiera tego utworu - opowiadającego o ostatnich latach życia Tadeusza Kościuszki - miała miejsce w trakcie odzyskiwania przez Polskę wolności na przełomie 1988 i 1989 roku i stała się znaczącym wydarzeniem nie tylko artystycznym ale i politycznym. Z kolei „La tekknique de la jungle”, czyli „Meeting”, napisana po francusku sztuka teatralna o Toulouse-Lautreku i jego kuzynce, Marie Bashkirtseff, autorce słynnych dzienników, została zrealizowana w polskim przekładzie w Teatrze TV polskiej, w 1995 roku. Anna Bojarska jest jedną z najwybitniejszych i najbardziej kontrowersyjnych (politycznie i obyczajowo) polskich pisarek współczesnych.
Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Fragmenty z życia lustra Joanna Szczepkowska
Fragmenty z życia lustra
Joanna Szczepkowska
Okazała się ciekawszą niż myślałam i niektóre z opowiadań naprawdę mi się podobały. Zakupiłam przypadkowo, jakoś nie licząc na wiele - jednak po jej przeczytaniu stwierdzam, że zakupu nie żałuję. Ale raczej nie jest to też pozycja, do której jeszcze kiedyś wrócę.
Organoleptyczna - awatar Organoleptyczna
oceniła na66 lat temu
Kocham Paula McCartneya Joanna Szczepkowska
Kocham Paula McCartneya
Joanna Szczepkowska
Jeśli ktoś ma niedosyt książek dziejących się w powojennej Warszawie, powinien koniecznie tu zajrzeć. Ta powieść to podróż do lat sześćdziesiątych XX wieku, do kamienic i podwórek starej Ochoty. Żyły tam sobie cztery małe przyjaciółki, które kochały się w czterech muzykalnych chłopcach z Liverpoolu. Ich życiu towarzyszył tajemniczy starszy chłopak bardzo podobny do Paula McCartneya, przesiadujący w kawiarni "Halinka", kwiaciarka, manikiurzystka, jakiś Cygan, sympatyczny kierownik mięsnego sklepu i sporo innych już nie tak sympatycznych postaci. Jedna z tych dziewczynek, już jako dorosła kobieta i utytułowana dziennikarka, usiłuje poukładać swoje sprawy, ale nie może ich zobaczyć we właściwym świetle, dopóki nie uporządkuje i nie wyjaśni tego, co zdarzyło się lata temu i co sama nabroiła... Jest więc tajemnica, jakieś stare dziwne fotografie, wspomnienia młodzieżowych festiwali muzycznych i spotkanie po latach czterech różnych kobiet złączonych wspólnym doświadczeniem przeszłości. Powieść jest fikcją, ale wydaje się, że Autorka opisując lata sześćdziesiąte sięga do własnych wspomnień. Czasy niełatwego bytowania w gomułkowskiej rzeczywistości, odpryski sławetnej afery mięsnej, żydowski exodus z 1968 roku, stają przed oczami jak żywe. I też czasy, kiedy zabawka z Zachodu, mebel zdobyty po wielu dniach stania w ogonku, książka, kolorowe rajstopy czy czajniczek z gwizdkiem mogły stać się powodem głębokiego konfliktu i wzajemnej niechęci. No i też czasy paranoi, gdzie państwo bezwzględnie tropi wroga wśród obywateli, zwykli ludzie zaś wierzą bezkrytycznie w tajemniczego wybawiciela, który ich broni, pomaga i wspiera (oficer podziemnego lotnictwa, jeden z pięciu na świecie - dacie wiarę? wow!). Cała historia wydaje mi się mało prawdopodobna a niektóre wątki jakoś słabo posklejane ale książka ma w sobie elegancję, delikatność i dużą siłę wyrazu - tak jak Pani Szczepkowska, która zresztą, przy interpretacji audiobuka dała prawdziwy pokaz aktorstwa przez wielkie A. Dawno, dawno temu, dwie boginie polskiej sceny - J. Szczepkowska i K. Janda, pokłóciły się na śmierć i życie. Nie ma nawet co wnikać w przyczyny tego konfliktu ani stawać po stronie tej czy innej artystki. Tak się tylko zastanawiam, czy te tak rażąco niskie i chyba nieco niesprawiedliwe oceny tej powieści nie są jakiś dalekim odpryskiem starej burzy?
Katarzyna Anna - awatar Katarzyna Anna
oceniła na61 rok temu
Dziewczyna z zapałkami Anna Janko
Dziewczyna z zapałkami
Anna Janko
„Dziewczyna z zapałkami” to przejmująca powieść o wchodzeniu w dorosłość, toksycznej miłości i walce o własną tożsamość. Bohaterka ucieka z rodzinnego domu w małżeństwo z kolegę, lecz ucieczka okazuje się pułapką. Książka opisuje utratę twórczej pasji, rozmyślania młodej kobiety rozczarowanej życiem, zagubionej i samotnej w świecie ludzi, którzy żyją obok. Cokolwiek zrobiłaby jest źle i nie tak, jak oczekują inni. Bohaterka wciąż ma poczucie winy. Jedynym ratunkiem dla niej jest pisanie. Jest to obraz życia wielu kobiet, świat, do którego nie przyznają się przed nikim i żyją uznając to za normę. Pogrążyłam się w tej lekturze i wielu mądrych cytatach, budzących refleksje nad tym co za mną i co jeszcze przede mną.
Botka - awatar Botka
oceniła na712 dni temu
Ciało niczyje Krystyna Kofta
Ciało niczyje
Krystyna Kofta
Tematy modernistyczne: proza kobieca / literatura feministyczna / tematy kobiece w literaturze, do których zalicza się „Ciało niczyje”. To pierwsza książka Krystyny Kofty po jaką sięgnęłam. Po przeczytaniu pierwszych stron uznałam, że śmierć na początku historii to nie jest dobry zwiastun. Gdy w życiu głównej bohaterki pojawił się Hiszpan Corrida, na myśl przyszedł mi „Zmierzch”. Sądziłam jednak, że będzie on za główną bohaterkę odpowiedzialny, zadba o nią i wszystko będzie dobrze. „Ciało niczyje” Kofty to dla mnie studnia bez dna. Możemy znaleźć dużo dobrze narysowanych postaci, mocne charaktery i portrety psychologiczne. Do tego, dużo wątków przez co możemy się coraz bardziej zagłębiać w historię. Historię, która jest przesiąknięta ludzkimi dramatami. Hiszpan w pewnym sensie dla Jutty staje się bolesnym wspomnieniem: „Nigdy nie przebaczyła mu, że opisywał ją tak, jakby była wybrykiem natury, cielątkiem o pięciu nogach czy czymś takim”. Oszukał ją podobnie jak hrabia Spondey oszukał jej matkę. „Różnica była taka, że Spondey zabrał klejnoty i uciekł do innej kobiety, Hiszpan natomiast zabrał Juttcie jej wspomnienia i uwolnił się od niej, żeby powrócić do pisania”. Jutta przyjęła jego zniknięcie. Nie szukała go. „Znienawidziła go w ciągu jednej nocy, w czasie której przeczytała posklejane rękopisy. Chciała zapomnieć, że kogoś takiego mogła pokochać”. Trochę brakowało mi jego postaci przez całą książkę – pojawił się tylko na początku i na końcu. Z mężem połączyła ją „przyjaźń i lojalność”, jednak „jej życie przedtem było tabu”. Mimo wszystko „pod pojęciem mężczyzny Jutta wciąż miała na myśli Hiszpana. Był to ideał polegający na syntonii ciał i ducha”. Jutta nie mogła być jednak w pełni szczęśliwa, bo nigdy nie miała matczynej miłości. Jutta przechodzi wielką przemianę. Najpierw liczyła się dla niej miłość, potem pieniądze. Bardziej opłacalne był „wystawianie swojego ciała na lubieżne pieszczoty tych dwóch sentymentalnych i obleśnych jednocześnie, niestarych staruchów, ale to tak się opłacało bardziej niż ślęczenie w biurze projektów za jakąś marną sumę przez cały miesiąc”. Można odnieść wrażenie, że główna bohaterka zapomniała wtedy w ogóle o uczuciach. Pieniądze stały się bezwartościowe, gdy zachowała na raka. Wniosek: priorytety w życiu człowieka się zmieniają. Ciało człowieka przechodzi wielką przemianę. Piękne, sprawne, potem pomarszczone, niedołężne, chorowite. Co więcej, ciało Jutty było niczyje. Ani jej, ani kochanków. Poddane procesom, na które człowiek paradoksalnie wpływu nie ma, obumiera. Na ludzkie ciało i psychikę nieustannie rezonują dobre, złe momenty, radości, traumatyczne wydarzenia. Można powiedzieć, że Kofta nawiązała do motywu traumy transgenetycznej, przekazanej matrylinearnie. Ani babcia Jutty, ani matka nie potrafiły wykrzesać z siebie prawdziwej, czułej miłości do dziecka. Jednak główna bohaterka to przekazywanie traumy przerywa. Paradoksalnie to choroba pozwala jej przerwać błędne koło. Judyth swoimi czarami przywraca zdrowie Jutty i staje się dla niej matką (której nigdy tak naprawdę nie miała). Judyth stworzyła wspólnotę kobiet, która pomaga w cierpieniu. Pozbawia ono płci, więc należy walczyć o kobiecość. Przyznać muszę, że nawiązania do filozofii, religii (o połączeniu wielu religii) i łaciny, według mnie, nic do powieści nie wnosiło. Wprowadzały tylko sztuczną metafizykę, która ostro kontrastowała z pierwotnymi instynktami bohaterów, uwikłanych w mroczne, wręcz surrealistyczne romanse. W tym wszystkim jest jednak trochę wiary w dobre intencje ludzi.
Julia Łoboda - awatar Julia Łoboda
oceniła na72 lata temu
Apokryf Agłai Jerzy Sosnowski
Apokryf Agłai
Jerzy Sosnowski
Nie pamiętam kiedy ostatnio przeczytanie jakiejś książki zajęło mi tyle czasu. Książka nie wciągnęła mnie od początku na tyle, żeby myśleć o niej, chętnie do niej wracać, zastanawiać się co dalej i wyczekiwać zaskakujacego finału. Szczerze to od początku zastanawiałam się o czym jest i czy się rozkręci. Zawsze czytam rozpoczętą książkę do końca, więc kilka razy robiłam do niej podejścia, odkładałam, czytałam coś innego, znowu wracałam do niej, aż w pewnym momencie nastąpiła zmiana i już nie odłożyłam jej aż do ukończenia. W trakcie lektury kilka razy zaskoczyło mnie to i owo, ale dopiero przeczytanie całości pozwoliło ją zrozumieć i (d)ocenić. Zastanawiam się tylko, czy przeciętnemu czytelnikowi starczy cierpliwości i samozaparcia, żeby doczytać do końca, zamiast rzucić książką w kąt. Książka o książce, o historii pewnej miłości, z fantastyką i wątkiem szpiegowskim, gdzie podczas lektury czytelnik zastanawia się co jest rzeczywiste a co nie. Polecam wszystkim lubiącym opowieści nieoczywiste, nieprzewidywalne i zaskakujące, zapewniam że nikt z was nie spodziewa się tego co tu znajdzie.
Euka - awatar Euka
oceniła na61 rok temu
Polka Manuela Gretkowska
Polka
Manuela Gretkowska
To moje pierwsze spotkanie z twórczością Gretkowskiej. Spotkałam się się już z różnymi opiniami na jej temat, więc nie wiedziałam czego mam oczekiwać. Ale w sumie to źle nie było. Jest to rodzaj pamiętnika z okresu ciąży. Mamy tu wewnętrzne monologi autorki oraz codzienne zmagania z polską i szwedzką codziennością. I okazuje się, że nigdzie nie jest kolorowo. Bardzo mi przypasowała autoironia pisarki i jej dystans do siebie. Ale niestety momentami było zbyt monotonnie.
Edyta - awatar Edyta
oceniła na611 miesięcy temu
Wyspa sprzątaczek Milena Moser
Wyspa sprzątaczek
Milena Moser
Lekkie, spokojne, ironiczne pióro Moser powoduje, że czytanie tej książki to przyjemność. Trudny temat porzuconej starości potraktowany jest z wielką delikatnością i lekkością - niesamowite, jak udało się osiągnąć ten efekt!? Świetna lektura, nie tylko dla kobiet.
MadameShepard - awatar MadameShepard
ocenił na812 lat temu
Nie pytaj o Polskę Beata Rudzińska
Nie pytaj o Polskę
Beata Rudzińska Piotr Rowicki Agnieszka Drotkiewicz Sławomir Shuty Grażyna Plebanek Edyta Szałek Izabela Sowa Wojciech Kołyszko Sylwia Chutnik Wioletta Sobieraj Joanna Maria Chmielewska Natalia Bobrowska Teresa Pietruska-Mrożek Kamila Waleszkiewicz Szymon Wigienka Paweł Daniel Zalewski
Polaku nie zadawaj niewygodnych pytań! Takiej publikacji szukałam od dawna. To zbiór tekstów, który nie ma gotowym złotych rad na idealne państwo i ich mieszkańców, ale odważnie wytyka palcem, to co zostało już dawno sprzątnięte ze stołu. O naszej genezie, naszych nadziejach, pragnieniach i o tym czy polskość wpływa na to jacy jesteśmy. Warto sięgnąć po tą pozycję i pytać o wspólną Polskę.
Marquee - awatar Marquee
ocenił na611 lat temu
Senność Wojciech Kuczok
Senność
Wojciech Kuczok
Panie Kuczok, dlaczego ja wcześniej z Pana książkami miałam nie po drodze? Ja chcę więcej i będę tych książek szukać! Losy 3 bohaterów: Adam - świeży ortopeda o zapędach homoseksualnych, tu mogłabym więcej napisać o jego rodzicach i stosunkach w domu, ale nie napiszę. Robert: pisarz, wydał jedną książkę i ... tyle. Ożenił się z córką polityka, który liczył u zięcia na nagrodę Nobla, więcej nie napiszę. Róża: twarz znana z bilboardów, na przymusowym urlopie bo tam gdzie stoi zasypia i więcej nie napiszę. Ścieżki głównych bohaterów w którymś momencie się krzyżują. Koniecznie sięgnijcie po tę książkę! Autor po mistrzowsku bawi się językiem polskim, a nawet gwarą śląską. Potrafi jedno zdanie rozpisać na całą stronę, mimo to się nie nudzimy, ja się tym delektowałam . Porusza życiowe problemy i tak zwyczajnie po ludzku je opisuje. Bardzo fajna książka i wszystkim polecam.
Małgorzata S - awatar Małgorzata S
ocenił na714 dni temu
Dziewczyny z Portofino Grażyna Plebanek
Dziewczyny z Portofino
Grażyna Plebanek
Autorka porusza ważną kwestię położenia kobiet w patriarchalnym świecie. Polemizowałabym z problemami, w które wikła bohaterki, oraz sposobami jakie wynajduje na ich rozwiązanie. Niemniej jednak dużym plusem jest akcent na niezależność i zaradność, postawienie bohaterek w kontrze do przekonań ich matek, czy innych członków ich rodzin. Zerwanie z podporządkowaniem, niemocą, bezradnością. Sporo tu przemocy i bólu, ale ukazany jest też proces przemiany. Ten feministyczny pierwiastek jest tu mocno wyczuwalny. Akcja koncentruje się na dzieciństwie, dojrzewaniu i młodości czterech przyjaciółek, ale generalnie nieustępliwie krąży wokół fenomenu patriarchatu i mechanizmów społecznych, które decydują o władzy lub bezradności wobec niej. Sporo smaczków z lat 70/80-tych zeszłego wieku. Kto wtedy dorastał ten doceni. Trochę miałam skojarzenia z "Piaskową górą" Joanny Bator, choć to wyższa pólka. Tu język jest prostszy, ale historia równie poruszająca.
Edyta - awatar Edyta
oceniła na71 miesiąc temu
Ze złości Irek Grin
Ze złości
Irek Grin
To druga książka tego autora, którą przeczytałam. I znowu jestem pod dużym, pozytywnym wrażeniem. Temat trudny, ale Irek Grin świetnie sobie poradził. Główny bohater stara się obiektywnie przedstawić swoje losy na przestrzeni 80 przeżytych lat. W powieści opisane są niezwykle trudne czasy okresu międzywojennego i powojennej, opanowanej przez wiadomy reżim Polski. Bohater celowo pomija lata samej wojny. Mimo, że przyznaje się do wielu, nieraz wstydliwych i bardzo osobistych życiowych doświadczeń, relacjonowanie czasów wojny go po ludzku przerasta. Opisuje w książce swoją historię, bardzo starając się nie uzewnętrzniać rozczarowania i smutku. Czasem tylko "ze złości" wymykają mu się ostre i pełne goryczy słowa. Autor na podstawie losów wykreowanej przez siebie postaci, opisuje niszczący wpływ na życie jednostki ludzkiej źle pojętej moralności, braku elementarnej tolerancji, uprzedzeń religijnych i rasowych, niszczycielskiej siły napędzanej przez prymitywizm i głupotę. Książkę jednak czyta się świetnie, ponieważ główny bohater jest inteligentny, sympatyczny i ma najwyższej próby poczucie humoru. Irek Grin udowadnia na każdej stronie, że jest bardzo dobrym pisarzem.
bea - awatar bea
oceniła na713 lat temu
Przystupa Grażyna Plebanek
Przystupa
Grażyna Plebanek
Grażyna Plebanek jest w swoich powieściach przyjemnie bezkompromisowa. Jej bohaterki, jak tytułowa Przystupa, są bardzo pretekstowe, w zasadzie przezroczyste (zresztą przystupa oznacza zięcia, który wżenił się w rodzinę, przystał do niej niejako na przyczepkę i Przystupa Plebanek też jest w tej powieści trochę na przyczepkę). To, co jest najbardziej interesujące, to wnikliwa obserwacja otoczenia, którą serwuje czytelnikowi autorka. Nie zawiodłam się po raz kolejny, to naprawdę dobra rzecz, choć wciągająca raczej mimochodem, nie natrętnie. A to, że złapałam autorkę na błędzie (Przystupa nad morzem),to taki dodatkowy smaczek. Polecam.
ira - awatar ira
oceniła na78 miesięcy temu
Żywoty świętych osiedlowych Lidia Amejko
Żywoty świętych osiedlowych
Lidia Amejko
literatura osiedlowa ma się dobrze. książka "żywoty świętych osiedlowych" zawiera kilkanaście krótkich opowiadań przedstawiających mieszkańców osiedla, którzy traktują swoje miejsce zamieszkania jako centrum wszechświata. fajnie się czyta te historie. zawierają w sobie humor, absurd i tak na serio szkoda, że są zmyślone. autorka bawi się formą i dobrze włada słowem. wiadomo, jak każdy zbiór jest trochę nierówny, są opowiadania lepsze i gorsze, ale mnie się podobało i wiem, że innym też, bo parę razy te teksty gościły na deskach teatrów.
Polubic_czytanie - awatar Polubic_czytanie
ocenił na71 miesiąc temu
Europejka Manuela Gretkowska
Europejka
Manuela Gretkowska
Można powiedzieć, że ta książka to kontynuacja "Polki". Mała Pola ma dwa lata i jak na swój wiek jest naprawdę rezolutną dziewczynką. Książka przedstawia polską codzienność w przededniu wejścia do UE. Pełna jest swoistego sarkazmu i ciętego humoru. Nie jest to może lektura dla każdego ale czas z nią spędzony nie uznaję za stracony.
Edyta - awatar Edyta
oceniła na711 miesięcy temu
Rewers Andrzej Bart
Rewers
Andrzej Bart
To moje pierwsze spotkanie z prozą tego autora i na pewno nie ostatnie. Dobrze opowiedziana historia w klimacie czarnej komedii. Kapitalne postaci i dobrze oddane realia okresu stalinowskiego. Jedyne co można zarzucić, to zbytnia oszczędność w słowach, bo czasem aż prosi się o rozbudowanie pewnych sytuacji, opisów czy dialogów.
fafarat - awatar fafarat
ocenił na75 miesięcy temu
Jak trwoga, to do bloga Magda Umer
Jak trwoga, to do bloga
Magda Umer Andrzej Poniedzielski
Panią Magdę kocham. Uwielbiam słuchać jej wspomnień, opowieści. Tak pięknym językiem mówi i tak doskonale zaprasza do swojego świata. Doskonale łączy dziś z wczoraj, a korespondencja z p. Poniedzielskim to jest majstersztyk! Język giętki i ostry jak brzytwa, polecam.
Katarina - awatar Katarina
oceniła na94 lata temu
Biedna pani Morris Magda Dygat
Biedna pani Morris
Magda Dygat
Przypadkowo wybrana na podróż, okazała się małym skarbem. To jest książka w kolorach jesieni: barwna i nostalgiczna. Do tego napisana pięknym językiem, prawdziwie literackim. Oprócz niezwykłego klimatu pojawia się też odrobina dramatu i element zaskoczenia. To jest jedna z lektur, które mocno wiążą czytelnika ze swoim światem. Odkładasz, podnosisz wzrok i musisz się chwilę rozglądać w zdumieniu, że to nie Manhattan...
gogenzola - awatar gogenzola
oceniła na87 lat temu
Prąd zatokowy Jerzy Sosnowski
Prąd zatokowy
Jerzy Sosnowski
Przywykłam do tego, że przez wartościowe książki muszę się niejako "przedzierać", że nie czytają się "same", nie "wciągają", tylko wymagają od czytelnika pewnego rodzaju wysiłku, który się jednak opłaca, bo wymowa takiej lektury, posmak obcowania ze sztuką, inspiracja pozostają w umyśle na zawsze. "Prąd zatokowy" należy zdecydowanie do tej grupy książek, które "opłacają się" na wymienione przeze mnie sposoby, a jednak od pewnego momentu nie mogłam oderwać się od czytania, choć wartkiej akcji próżno w nim szukać. Wiele elementów złożyło się na to zjawisko. Z pewnością zaliczyć do nich można piękny język i erudycję autora. Bohaterowie: charakterystyczni, barwni, wielowymiarowi, autentyczni. Pewnego rodzaju napięcie towarzyszące samemu zgłębianiu fabuły - niejednorodność stylu zadawała mi kilkakrotnie "zagwozdkę": oto najpierw przyszły silne i pozytywne skojarzenia z Umberto Eco, które ustąpiły pełnemu niedowierzania wrażeniu, że mam w ręku po prostu zgrabną obyczajówkę z elementami fantasy (spodziewałam się czegoś więcej),aby w końcu przekonać się, że to jednak zdecydowanie "coś więcej". Sama tematyka inspirująca pytania natury duchowej przedstawiona została bez irytującej nachalności i prostych odpowiedzi. Właściwie ostatecznych odpowiedzi nie ma w tej książce żadnych, co czyni ją jeszcze bardziej godną polecenia. W dodatku wyjątkowo dobrze czytało mi się wątki postaci współczesnych, ponieważ zarysowane zostały z dużym wyczuciem naszej polskiej rzeczywistości i mentalności. Wyglądana to, że znalazłam swojego ulubionego współczesnego pisarza polskiego.
amaze - awatar amaze
ocenił na810 lat temu
Moja droga B. Krystyna Janda
Moja droga B.
Krystyna Janda
Jestem fanem Jandy w każdej postaci, używam nawet płynu micelarnego jej marki (tak!). Najlepsza jest w kreacjach na deskach teatru (polecam!) "Moja droga B" to oczywiście charakterystyczny humor, chaos i absurd w jaki uwikła się zawsze szanowna K. Nie wnikam czy napisane felietony ocierają się o prawdę czy są czystą fikcją. Zabawa przy czytaniu jest przednia. Ta sama iskra i wnikliwość obserwacji codzienności jak w "Dziennikach" w/w.
Agro - awatar Agro
ocenił na81 rok temu
Finimondo Piotr Siemion
Finimondo
Piotr Siemion
Rozmawialiśmy o tej książce na zajęciach z prozy po 1989. Miał to być przykład powieści korporacyjnej... I był to dobry przykład! Bo powieść korporacyjna nie musi toczyć się tylko w biurowcu - ważne, żeby bohaterowie byli "korpo-ludkami". A u Siemiona są. Wiem, bo sama pracuję w korporacji. Siemion oddał tego ducha. A że zagęścił akcję? Że doprowadził do wydarzeń tak poplątanych, że aż wymykających się prawdopodobieństwu? Kundera nazwałby to wodewilowym układem w powieści - układem między pisarzem a czytelnikiem z których jeden prosi o przymknięcie oka a drugi oko przymyka, by dostać to, za co płacił - rozrywkę. Tu rozrywkę lekko podgoryczoną świadomościa tytułowego końca świata.
Anna Koniec - awatar Anna Koniec
ocenił na910 lat temu

Cytaty z książki List otwarty do królowej Wiktorii

Bądź pierwszy

Dodaj cytat z książki List otwarty do królowej Wiktorii