Ze złości

Lubię książki, w których się nie dzieje. Inaczej, dzieje się, ale w głowie. Nie ma pościgów, nikt nie morduje (dyskusyjna teza), facet siedzi przy facecie. Jeden milczy, bo umiera, drugi milczy, bo dużo chciałby z siebie wyrzucić. Tak sobie milczą. Dobra książka. Książka, w której dwaj główni bohaterowie milczą, a innych bohaterów za bardzo nie ma, nie może być zła. Autor zadaje ważne pytania. Pseudo zachodnia wolność w skandynawskim kraju. Dla mnie jednak jest to bardziej o samotności. Ja jestem samotny facet, bo jestem buc, nie za bardzo mnie ludzie lubią, z góry patrzę na ludzi. Taki typ. Nie zmienisz. Bliska mi samotność tych dwóch facetów. Nie wiem tylko, czy bardziej samotny jest ten na łóżku, czy ten obok. Zupełnie sobie obcy. Ale my też jesteśmy sobie obcy. Oni się nie lubią, oni siebie potrzebują. My też.

Książka, która bardzo się wyróżnia stylem i formą przedstawienia doświadczeń. Czytam wszystkie możliwe świadectwa i książki napisane przez osoby, które faktycznie doświadczyły tego losu ale do tej pory nie spotkałam się z takim przekazem. Nie ma tu patosu, nie ma bohaterstwa, zrywów patriotycznych ani też walki o przetrwanie itd. Niezwykły jest spokój i filozoficzna rezygnacja bohatera przy jednoczesnym szacunku do wszystkich i wszystkiego co go spotyka i dotyka.

Książka zaczyna się od opowiadania głównego bohatera o kontrabasie, jego zaletach i wadach i tak też się kończy ale pomiędzy jest parę ważnych i ciekawych przemyśleń. Mamy tu trochę miłości a może dużo, trochę zagubienia w życiu codziennym. Chyba każdy z nas ma coś z kontrabasisty.

Thiller erotyczny Najciekawsze w książce była przeszłość Paula SPOILER Samobójstwo jego żony. Jeanne jest trudno zrozumieć w książce była przedstawiona jako osoba uległa zagubiona w świecie, nie do końca wie czego chce. Paul jest osobą, którą trudno jest lubić jest marudny, złośliwy czasem zachowuje się jak stary oblech ,w ogóle nie szanuje Jeanne. Podczas jednego ich spotkania Paul gwałci Jeanne jest wtedy bardzo brutalny ta scena przedstawiona jest w niezwykle mocny sposób. Zakończenie filmu jest dość dziwne ponieważ Jeanne decyduje się odejść od Paula po czym on chce ją odzyskać twierdząc że ją kocha. Relację Paula i Jeanne trudno nazwać miłością ponieważ w zasadzie wiąże ich tylko seks często perwersyjny jest w tym taka zwierzęcość .

Ciekawa w formie satyra na kulturę masową serwowaną przez telewizję, Internet i prasę bulwarową. Dużym atutem jest dynamiczna narracja. Główny bohater to mężczyzna pragnący wyrwać swojego trzydziestoletniego syna z teleholizmu, sam jest jednak uzależniony od popkultury. Autor z dużą dozą humoru traktuje swoich bohaterów, przezabawne są zwłaszcza opisy sesji spotkań anonimowych telemaniaków, gdzie nasz bohater próbuje szukać ratunku. Ale jest to też opowieść o nieśmiałym samotniku żyjącym w świecie fantazji.

,, Barbarzyńskie zaślubiny '' to bardzo smutna książka. Jej głównym bohaterem jest Ludo, chłopiec samotny i niekochany. Ludo to owoc zbiorowego gwałtu, dokonanego przez amerykańskich żołnierzy. Matka chłopca nigdy go nie zaakceptowała , wychowywała go w nieludzkich warunkach aż do czasu zamążpójścia. od matki zaznał jedynie przemocy słownej. Dalszych losów Ludo nie zdradzę, powiem tylko że powieść jest przejmująca i wzbudzająca emocje.

Książka cieniutka, więc do przeczytania tak naprawdę w jeden dzień, ale za to w przekazie dosyć ciężka. Jest to przede wszystkim bardzo smutna opowieść. O zawiedzionych nadziejach i marzeniach, które się nie spełniły, rozpadzie rodziny, trudnej i destrukcyjnej relacji matka-dziecko oraz o tragedii pewnego chłopca. Od pewnego momentu dość brutalna bym powiedziała, przez co jeszcze trudniej się ją czytało. Niemniej, bardzo dobra i pięknie napisana, choć oszczędna narracja może nie każdemu się spodobać.

Rozmawialiśmy o tej książce na zajęciach z prozy po 1989. Miał to być przykład powieści korporacyjnej... I był to dobry przykład! Bo powieść korporacyjna nie musi toczyć się tylko w biurowcu - ważne, żeby bohaterowie byli "korpo-ludkami". A u Siemiona są. Wiem, bo sama pracuję w korporacji. Siemion oddał tego ducha. A że zagęścił akcję? Że doprowadził do wydarzeń tak poplątanych, że aż wymykających się prawdopodobieństwu? Kundera nazwałby to wodewilowym układem w powieści - układem między pisarzem a czytelnikiem z których jeden prosi o przymknięcie oka a drugi oko przymyka, by dostać to, za co płacił - rozrywkę. Tu rozrywkę lekko podgoryczoną świadomościa tytułowego końca świata.

„Ultra Montana” to książka, która wciągnęła mnie od pierwszych stron i nie pozwoliła odłożyć aż do ostatniego zdania! Historia Sandry Coruny, niewykształconej, ale pełnej uroku i dobroci wieśniaczki, oraz jej przyjaciółki Kingi Bogomołow, to prawdziwa perełka dla fanek literatury kobiecej. Ich podróż z zapomnianej, dzikiej krainy do wielkiego Polis to opowieść o odwadze, poszukiwaniu miłości i walce o lepsze życie, która chwyta za serce. Uwielbiam, jak autor bawi się konwencją – mamy tu elementy realizmu magicznego, przygód rodem z westernów i brazylijskich seriali, a wszystko to podlane nutką romantyzmu i humoru. Sandra, z jej wrodzoną wrażliwością i zaskakującymi wyborami, jest bohaterką, którą nie sposób nie polubić – jej perypetie bawią, wzruszają i trzymają w napięciu. Choć fabuła bywa pełna dramatycznych zwrotów, a niektóre wątki mogą wydawać się kiczowate, to właśnie ten rozmach i lekkość sprawiają, że książkę czyta się jednym tchem. Świat Ultra Montany jest barwny i tętniący życiem – od tajemniczego ludu Moreno po intrygujących bohaterów drugoplanowych. Styl autora, choć momentami specyficzny, dodaje opowieści uroku, a nawiązania do literackich klasyków tylko podsycają ciekawość. To idealna lektura dla tych, którzy lubią historie o sile przyjaźni, wielkich uczuciach i zwycięstwie dobra nad złem. Gorąco polecam – świetna odskocznia od codzienności!

Film był przepiękny. Przy książce na pewno doceniam trud autora i jego asystentki "od pisania". Nie jest to jednak coś, co na długo zostanie w pamięci. Mało treści, trochę to wszystko chaotyczne, nie bardzo wiem, jaki był główny zamysł autora. Książeczka na jeden wieczór i tyle.

Świetna książka. Ciekawa saga rodzinna z PRL-em w tle. Czasami autor za bardzo "odpływał" (m.in. zbyt rozwlekłe opisy genealogiczne), ale można mu to wybaczyć, fabuła rekompensuje takie potknięcia. Wielka szkoda, że nie powstała i pewnie nie powstanie część II (którą zapowiedziano na końcowej stronie).

Ethel - kobieta fatalna, czy kobieta zagubiona i nieszczęśliwa, która na swej drodze spotyka mężczyzn, którzy zbyt wiele od niej oczekują, którzy świadomie lub nie, wywierają na niej presję, formułują oczekiwania. A może właśnie ucieczka przed nimi i szukanie wsparcia czy zrozumienia z dala od nich, pcha ją w ramiona innych mężczyzn, w których próbuje widzieć ratunek, w konsekwencji prowadząc do tragedii, dramatu? Ethel Laffey, piękna dwudziestolatka, jest adoptowanym dzieckiem, nic niewiedzącym o swoich biologicznych rodzicach, a i o fakcie adopcji dowiedziała się dopiero niedawno. Zawsze była oczkiem w głowie przybranego ojca, ale teraz postanowiła się usamodzielnić i wyjść za mąż za Greka, przyszłego oficera Marynarki Wojennej USA Teddy'ego Avaliotisa. Costa - ojciec pana młodego jest zachwycony przyszłą synową, traktuje ją niemal jak bóstwo, ale oczekuje, że Ethel podporządkuje się odwiecznym greckim tradycjom, a przede wszystkim, że szybko da mu wnuka, następcę rodu. I właśnie te oczekiwania, ta presja stają się początkiem całej tragedii, przyszłego dramatu. Bo Ethel chce być dobrą synową, dobrą żoną, ale nie wszystko od niej zależy. Okazuje się bowiem, że Teddy jest bezpłodny, a nie może dowiedzieć się o tym Costa, bo przecież jego syn jest doskonały, najlepszy. Ethel próbuje wywikłać się z tej pułapki, odejść, zmienić otoczenie, pracę, ale wie, że złamie tym serce Costy, że go zawiedzie i rozczaruje, a przecież kocha go, to jest teraz jej prawdziwa rodzina... Kiedy zachodzi w ciążę ze swoim dawnym kochankiem, przyznaje się do tego mężowi, z którym i tak już dawno jej się nie układa i oboje postanawiają, że nie zdradzą tego faktu nikomu, że Costa wreszcie otrzyma swojego ukochanego wnuka, że wreszcie spełni się jego największe marzenie i oczekiwanie. Ale Ethel jest kobietą, piękną kobietą, której nie zmieniła ciąża i wciąż wzbudza pożądanie, kobietą, która mimo tego, że chce zmienić swoje życie i w pewnym sensie uciec od mężczyzn, wciąż w którymś momencie im ustępuje, bo nie chce ich ranić, bo chce być dla nich wsparciem, chce ich uszczęśliwić. Wciąż zapomina o sobie, o swoich uczuciach, swoich potrzebach. Czy rzeczywiście to Ethel jako jedyna ponosi winę za bieg wydarzeń, czy nie przyczyniły się do tego oczekiwania innych, oczekiwania, które, opuszczona w niemowlęctwie dziewczyna, chciała spełniać, aby być kochaną, akceptowaną, aby znowu nie zostać porzuconą, aby dzięki niej inni byli szczęśliwi? Książka w mojej ocenie zasługuje na wysoką ocenę, czytałam ją z ogromnym zainteresowaniem, próbując zrozumieć bohaterów - ich system wartości, zachowania, sposób myślenia. Autor wykreował bardzo realistyczne postacie, ludzi z krwi i kości, z ich wadami, słabościami, uczuciami - tymi wartościowymi i tymi wręcz psychopatycznymi, ludzi marzących i potrzebujących miłości, ludzi zagubionych i pełnych wątpliwości. A postać Costy to istny majstersztyk. To naprawdę wspaniała książka, którą szczerze polecam.

Powieść, która zostawiła we mnie mieszane uczucia. Z jednej strony podobała mi się historia, ciepło bohaterów, ale też i ludzka wredność, i sposób, w jaki autor pokazuje życie w małym miasteczku, z jego codziennością, stagnacją i cichym dramatem. Z drugiej, trudno nie zwrócić uwagi na język i sposób, w jaki Gilbert myśli o Arniem. Określenia, które padają (mam na myśli "przygłupa") dziś trochę kłują i budzą dyskomfort. Rozumiem, że to część kreacji bohatera i jego złości na swojego brata, ale książka czytana obecnie może miejscami uwierać. Gilbert to chłopak rozdarty między obowiązkami a własnymi pragnieniami. Z jednej strony ciąży mu opieka nad rodziną, z drugiej – pragnie czegoś więcej, jakiejś zmiany. Arnie, matka, siostry – każdy z nich jest jego ciężarem, ale też powodem, by trwać. Czytając, często porównywałem książkę z filmem, co prawdopodobnie było błędem. Ekranizacja wydaje mi się bardziej dramatyczna, bardziej chwytająca za serce, a Johnny Depp rzeczywiście świetnie oddaje postać Gilberta. Sama powieść jest spokojniejsza, bardziej kameralna, z większym naciskiem na codzienność i szczegóły życia bohaterów. To w sumie nie wada sama w sobie, jednak książka jest bardziej obyczajowa i chyba nie przedstawia problemu Gilberta jako problemu.

Przypadkowo wybrana na podróż, okazała się małym skarbem. To jest książka w kolorach jesieni: barwna i nostalgiczna. Do tego napisana pięknym językiem, prawdziwie literackim. Oprócz niezwykłego klimatu pojawia się też odrobina dramatu i element zaskoczenia. To jest jedna z lektur, które mocno wiążą czytelnika ze swoim światem. Odkładasz, podnosisz wzrok i musisz się chwilę rozglądać w zdumieniu, że to nie Manhattan...

Lekko ironiczna książka z 1992 r. Noblisty, unikającego łatwych wzruszeń w związku z powrotem do rodzinnego miasta. To fantazja o wymyślonej w 1989 r. przez dawnego gdańszczanina i obecną gdańszczankę inicjatywie, aby dawni wygnańcy z obu narodów mogli po śmierci leżeć – odpowiednio w Gdańsku i Wilnie. Inicjatywie, która połączy wdowią dwójkę. I tylko koniec nie jest ironiczny. Z tej powieści wynika, jak dobrze Grass znał swych rodaków (za bardzo ich tu nie oszczędza), ale - żeby nie było za dobrze – również i nas, Polaków, a także odwieczne mechanizmy, które nieubłaganie się pojawiają, kiedy szlachetne oddolne pomysły przybierają instytucjonalne formy. Czyż nie taki był także ostateczny los tej idei, o której Aleksandra już w 1990 mówi: „Dawno temu była sobie Solidarność”. A tu chodzi wszak nie byle o co, bo szczytną ideę polsko-niemieckiego pojednania – na grobach. Sześćdziesięcioletni bohaterowie powołują do życia stowarzyszenie m.in. dla pochowków dawnych gdańszczan na cmentarzu takiego pojednania. Teoretycznie wydawało się to nietrudne, ale gdy już to się stanie, pojawiają się problemy. Jednym jest przełamanie pierwotnej idei, by tylko żyjący mogli sobie zapewnić taki pochówek, a potem jeszcze dochodzi pomysł, by niemieccy seniorzy dożywali swych dni w upadłych ośrodkach FWP... Ale kto wie, czy nie równie ważnym wątkiem powieści jest ten niemożliwy wydawałoby się romans polskiej Aleksandry z niemieckim Aleksandrem. „Polka i Niemiec! Mógłbym wypełnić nimi książkę z obrazkami: wolną od kłótni, pełną ustępliwości, zbyt piękną, żeby była prawdziwa” – taka to ocena narratora, którego akurat możemy utożsamiać z Autorem. Bo to związek niełatwy, nie tylko z powodu wieku - dorosłe dzieci obojga z obu państw mają jednoznacznie zgodny do tego stosunek…. Przeszłość paradoksalnie działa zaś na ich rzecz – nie jak ich rodziny: „A to, że on mając lat czternaście i pół roku był drużynowym w Hitlerjugend, a ona jako siedemnastoletnia dziewczyna została pełną entuzjazmu członkinią komunistycznej organizacji młodzieżowej, wybaczali sobie jako wady wrodzone swego pokolenia”. "Sprzeczali się jak dobrze zgrana, znająca się od dawna para". „Nazywa koniec swojego penisa „zapóźnionym w rozwoju półgłówkiem” (na co ona, w tym kontekście, po miłości: "Zostań jeszcze trochę w mojej rupieciarni"). „Ale pomniki to my, Polacy, wciąż umiemy budować. Wszędzie męczennicy i pomniki męczenników”. Jest tu nieco realiów z lat 90. - wiadomo o kim. „Był kiedyś dobry na robotnicze strajki. Zachciało mu się być małym marszałkiem Piłsudskim. Już teraz śmiech mnie bierze….”. „Kiedy w dwóch turach wyborów ubiegano się o najwyższy urząd w państwie, odpadł już w pierwszej, pokonany, pozostawiając pole dwóm takim, co dużo obiecywali”. Znajdziemy tu także nieco profetycznych wizji, choć m.in. najazd Bengalczyków na Gdańsk chyba jeszcze przed nami (za to z naddatkiem spełniło się to: „Wolna Polska poddała się obecnie dyktatowi Kościoła”). „Nawet Polacy, którzy zawsze chcą być tylko Polakami, niczym innym jak tylko Polakami, będą musieli się nauczyć, że obok Czarnej Madonny z Częstochowy jest dość miejsca dla innej czarnej bogini, bo naszą równie kochaną, co budzącą strach matkę Kali zabieramy oczywiście ze sobą”. „Niebawem groźba zapaści zmusiła wszystkie europejskie metropolie – a później średnie i małe miasta - do bezsamochodowego ruchu”. „Nawiasem mówiąc zanosi się na to, że jedność Europy uczyni bezprzedmiotowymi wszystkie dziś jeszcze drażliwe kwestie własności. A Polska – jak wolno przypuszczać – z pewnością chce należeć do Europy”. „Polacy mogli wreszcie jeździć bez wiz za zachodnią granicę przez Niemcy do Francji, Holandii, Włoch - o ile mieli dosyć złotówek by wymienić je na waluty zachodnie”. Wspaniała jest postać starej gdańszczanki Erny Brakup – szkoda że tylko epizodyczna, bo to ktoś wypisz, wymaluj podobny do bohaterów najważniejszych, tych magicznych, książek Autora, czyli „trylogii gdańskiej” – jednak ważniejszych dla mnie od tej, 6. jego autorstwa (a poniżej „8” żadna z tamtych nie zeszła….).

Wkroczenie w „Obłęd” Jerzego Krzysztonia to jak zanurzenie się w wirze, który jednocześnie pociąga i przeraża realnością. To nie jest powieść o szaleństwie. To szaleństwo samo w sobie, spętane literą, autobiograficznym sznytem, oddechem, krwią słów, które uderzają w świadomość jak piorun.Już pierwsze strony wciągają jak tornado: bohater, jego umysł, lęki, paranoje – wszystko pulsuje, drży, ogniem odbija zastaną rzeczywistość, której nie można już pojąć. Czytając, nie tylko obserwujemy postępującą chorobę psychiczną, ale czujemy ją całym ciałem, jakby nasze zmysły zostały wciągnięte w tytułowy obłęd. Krzysztoń wprowadza nas w labirynt myśli, w którym każdy krok jest ryzykiem, a każdy oddech – starciem z niewidzialnym wrogiem. Ściany szpitala szepczą, podłogi skrzypią, a głosy w głowie zamieszkują w naszych własnych trzewiach. Autor nie ogranicza się jednak do osobistego koszmaru. Jego rozedrgany umysł eksploduje wiedzą: historia, religia, polityka, psychologia – wszystko poprzetykane, splecione, tworzy błysk przenikliwej erudycji. Czy to nadal tylko lektura o szaleństwie i nieuchronnym upadku? Nie. To kronika ludzkiej kondycji, w której wszystkie traumy, narodowe rany i wstyd jednostki odbijają się echem w całym społeczeństwie. Drugi tom wprowadza nas w groteskowe i przerażające realia szpitala. Tutaj historia splata się z halucynacjami: Marszałek Piłsudski w łóżku obłąkańca, Jan z Czarnolasu z mandoliną, egzorcysta, Sancho – galeria duchów przeszłości i wyobraźni niczym plazma. Czytając, odczuwamy, że postępująca choroba bohatera staje się soczewką dla całego świata. To rzeczywistość, w której umysł staje się teatrem, a zmysły bohaterami dramatycznego spektaklu, po którym nie sposób nie uronić rzęsistej łzy. W finałowej podróży mężczyzna odzyskuje cząstkę normalności, choć jej cieniem zawsze jest świadomość kruchości psychiki. Zdania drżą od napięcia, akapity pulsują chronicznym bólem i zachwytem jednocześnie. Krzysztoń nie oszczędza czytelnika: jego język wibruje, wywołując dreszcze, gorzki śmiech, ironię, fantomowy ból. Wszystko wymieszane w literackim kotle, który pozostawia w zachwycie nad umiejętnością oddania stanów emocjonalnych postaci.„Obłęd” to powieść totalna. Czytana znów po latach sieka do głębi.To nie jest lektura dla relaksu. To wędrówka w studnię ludzkiego umysłu, pełna agonii i olśnienia. Czytając ją, nie tylko obserwujemy studium postępującego obłędu, ale również taplamy się w kałuży bólu. To dzieło dla tych, którzy chcą zrozumieć jednostkę, która bezbrzeżnie cierpi i tworzy jednocześnie. Dla tych, którzy potrafią patrzeć szerzej, słyszeć to, czego inni nie słyszą, czuć to, czego inni nie odczuwają.To podręcznik empatii, kronika zwichrowanej psyche w postępującej śmierci, manifest literackiej wolności.Warto również podkreślić, że nowe wydanie „Obłędu” zostało poprawione i zredagowane w oparciu o autorski maszynopis przechowywany w Bibliotece Narodowej. Oznacza to, że wreszcie mamy do czynienia z tekstem wiernym zamysłowi Jerzego Krzysztonia – nieocenzurowanym, pełnym i kompletnym, tak jak autor go wymyślił i zapisał. To właśnie podnosi jego wartość. To świadectwo literackiego geniuszu i ostatecznie (patrząc na śmierć autora) tragicznej wrażliwości, które wciąż potrafią wstrząsnąć, zostawiając w niemym zachwycie nad potęgą słowa pisanego.

Panie Kuczok, dlaczego ja wcześniej z Pana książkami miałam nie po drodze? Ja chcę więcej i będę tych książek szukać! Losy 3 bohaterów: Adam - świeży ortopeda o zapędach homoseksualnych, tu mogłabym więcej napisać o jego rodzicach i stosunkach w domu, ale nie napiszę. Robert: pisarz, wydał jedną książkę i ... tyle. Ożenił się z córką polityka, który liczył u zięcia na nagrodę Nobla, więcej nie napiszę. Róża: twarz znana z bilboardów, na przymusowym urlopie bo tam gdzie stoi zasypia i więcej nie napiszę. Ścieżki głównych bohaterów w którymś momencie się krzyżują. Koniecznie sięgnijcie po tę książkę! Autor po mistrzowsku bawi się językiem polskim, a nawet gwarą śląską. Potrafi jedno zdanie rozpisać na całą stronę, mimo to się nie nudzimy, ja się tym delektowałam . Porusza życiowe problemy i tak zwyczajnie po ludzku je opisuje. Bardzo fajna książka i wszystkim polecam.

Świetna powieść - nie ze względu na poruszane zagadnienie przemocy (czy kogoś naprawdę wciąż dziwi albo nim wstrząsa fakt istnienia takiej patologii w środowiskach rzekomej wiary?), ale na przegłęboką zawartość psychologiczną. Nie spodziewałam się, że już w XVIII wieku - sto lat przed Freudem i Dostojewskim! - pisano takie książki! Poprzez swoją bohaterkę autor dokonuje fenomenalnej analizy, wręcz psychoanalizy zachowań i postaw. Powieść zawiera niezwykle wiele trafnych przemyśleń, porusza głębią i wnikliwością, doskonale ubiera w słowa zrozumienie ludzkiej natury. TO było dla mnie zaskoczeniem - nie opisy tego, co może zrobić człowiek drugiemu człowiekowi. Dodatkowo poruszenie kwestii zachowań homoseksualnych w społecznościach kościelnych - trudno uwierzyć, że ktoś zrobił to już w XVIII wieku. Nie sądzę, bym miała wrócić do tej powieści, jednak pozostanie we mnie pamięć o niej jako o czymś zaskakującym i nawet - biorąc pod uwagę czas jej powstania - wybitnym.

To historia niechcianego przez matkę chłopca, który z powodu ciężkiej choroby neurologicznej trafia do ośrodka w ZSRR. Ruben opisuje swoje cierpienie, trudne warunki życia oraz ówczesną sowiecką służbę zdrowia. Niektóre sceny z życia chłopca są wręcz makabryczne, ale dzielnie sobie radzi. Książkę polecam zwłaszcza notorycznym narzekaczom na swoje bzdurne kłopotki czy niepowodzenia. Być może historia Rubena pozwoli złapać nieco dystansu i ustalić życiowe priorytety.

Słodko-gorzko... i tak i nie... Najkrótsze komentarze o tej książce. Większość ciekawa, dobrze napisana, z atmosferą, z feelingiem, z akcją, bohaterami. I tylko podejście do polskości się zmieniło. Do świata. Ja to rozumiem, stary jestem, ale dla młodych abstrakcja. Gdyby nie było tyle filozofii patriotycznej, moralności rodem z ubiegłego wieku to opowieść byłaby super. Ja nie neguję jej przesłania, sam taki byłem, ale upłynęło 30 lat i świat się zmienił. Podsumowując: czyta się super, a przekaz jest świadectwem lat 90-tych.