Zbieracz Burz. Tom 2

Akcja przyspiesza i jest naprawdę intensywnie. Wciągnęły mnie wątki, w których Lilith pokazuje swoją prawdziwą moc, a relacje między bohaterami nabierają temperatury. Świetnie czytało się sceny walk i napięcia, czułam, że wszystko wisi na włosku. Zdarzały się jednak momenty chaosu tyle wątków i emocji naraz, że można się było pogubić. No i Frey bywał trochę męczący w swoim cierpieniu. Mimo tego kocham!

Akcja przyspiesza i jest naprawdę intensywnie. Wciągnęły mnie wątki, w których Lilith pokazuje swoją prawdziwą moc, a relacje między bohaterami nabierają temperatury. Świetnie czytało się sceny walk i napięcia, czułam, że wszystko wisi na włosku. Zdarzały się jednak momenty chaosu tyle wątków i emocji naraz, że można się było pogubić. No i Frey bywał trochę męczący w swoim...

Lepsza niż pierwszy tom, nie jest może to jakiś gigantyczny przeskok ale wyraźnie lepiej się czytało. Zobaczymy co dalej będzie.

Lepsza niż pierwszy tom, nie jest może to jakiś gigantyczny przeskok ale wyraźnie lepiej się czytało. Zobaczymy co dalej będzie.

Z pewnością lepsza niż poprzednia część. Więcej się dzieje. Dobrze, że to nie ostatnia część bo naprawdę chce wiedzieć co u Lucyfera i mam nadzieje, że nasi główni udręczeni bohaterowie znajdą spokój. Mam wrażenie, że najbardziej dramatyczne postacie to Gabriel i Razjel. Fajnie, że było sporo Asmodeusza, ale jakoś nie przepadam za tą Blanką. Liczę, że przeczytam więcej o Gabrielu w kolejnych częściach i o Lucyferze.

Z pewnością lepsza niż poprzednia część. Więcej się dzieje. Dobrze, że to nie ostatnia część bo naprawdę chce wiedzieć co u Lucyfera i mam nadzieje, że nasi główni udręczeni bohaterowie znajdą spokój. Mam wrażenie, że najbardziej dramatyczne postacie to Gabriel i Razjel. Fajnie, że było sporo Asmodeusza, ale jakoś nie przepadam za tą Blanką. Liczę, że przeczytam więcej o...

Może książka i historia w niej zawarta nie jest idealna. Z całą pewnością nie trafi do każdego ale dla mnie to życiowy game changer! Dopiero teraz do mnie dotarło kim jest Bóg! Poczułem, że Pan dotknął mnie bezpośrednio poprzez tę powieść i moje zainteresowanie sci-fi i fantasy. Odpowiedź jest banalna i prosta! Bóg jest istotą nieskończenie dobrą i zawsze nas będzie kochał jak prawdziwy ojciec czy matka. Cierpi patrząc jak grzeszymy, popełniamy błędy ale nigdy nie przestanie nas kochać. Od momentu przeczytania tej książki w moim życiu pojawiło się wiele dobrego. Nie wiem czy to przypadek ale chcę wierzyć, że nie. Dla mnie powieść szczególna i wyjątkowa!

Może książka i historia w niej zawarta nie jest idealna. Z całą pewnością nie trafi do każdego ale dla mnie to życiowy game changer! Dopiero teraz do mnie dotarło kim jest Bóg! Poczułem, że Pan dotknął mnie bezpośrednio poprzez tę powieść i moje zainteresowanie sci-fi i fantasy. Odpowiedź jest banalna i prosta! Bóg jest istotą nieskończenie dobrą i zawsze nas będzie kochał...

Według mnie "Żarna" i "Siewca Wiatru" były jednak dużo lepsze niż "Zbieracz Burz t. 2". Czytało się dobrze, ale ten tom jakoś nie zrobił na mnie wrażenia. Postać Apoyona słabo wykorzystana. Były lepsze i gorsze momenty, ale nie bardzo cokolwiek zapadło mi w pamięć z tego tomu. Zobaczymy jak będzie z "Bramami Światłości". Czytam po kolei całą serię.

Według mnie "Żarna" i "Siewca Wiatru" były jednak dużo lepsze niż "Zbieracz Burz t. 2". Czytało się dobrze, ale ten tom jakoś nie zrobił na mnie wrażenia. Postać Apoyona słabo wykorzystana. Były lepsze i gorsze momenty, ale nie bardzo cokolwiek zapadło mi w pamięć z tego tomu. Zobaczymy jak będzie z "Bramami Światłości". Czytam po kolei całą...

Szczerze powiedziawszy nie wszystko mi się podobało w tej książce. Czasami opisy różnych rzeczy dziejące się w umysłach bohaterów były zbyt wybujałe, abstrakcyjne i trudne do zrozumienia. Kto czytał książki z cyklu upiór południa będzie wiedział o co chodzi. Podobało mi się przedstawione relacje Daimona z Harielem i starania Asmodeusza o Blankę. Uczynienie aniołów bardzo ludzkich dla jednych może by zaletą , a dla niektórych nadmiernym spłaszczeniem istot wyższych. Drugi tom jest znacznie poważniejszy w stosunku do pierwszego. Nastąpił drastyczny spadek humoru. Być może autorka wprowadziła taki zabieg w obliczu możliwej anihilacji Ziemi i chęci wprowadzenia odpowiedniego klimatu.

Szczerze powiedziawszy nie wszystko mi się podobało w tej książce. Czasami opisy różnych rzeczy dziejące się w umysłach bohaterów były zbyt wybujałe, abstrakcyjne i trudne do zrozumienia. Kto czytał książki z cyklu upiór południa będzie wiedział o co chodzi. Podobało mi się przedstawione relacje Daimona z Harielem i starania Asmodeusza o Blankę. Uczynienie aniołów bardzo...

Tom II przegadany do granic możliwości, spokojnie można zacząć czytać mniej więcej od 300-nej strony, wcześniej absolutnie nic się nie dzieje, nic to nie wnosi poza chaosem. Ale jak się już przemęczy większość książki to się zaczyna dziać co nie? No właśnie nie.
Nastaje festiwal fikołków umysłowych. Apolyon (który przysięgał zabić Daimona lub zginąć próbując) w hucznie zapowiadanej walce - dmuchnął, chuchnął i w sumie to stwierdził, że przegrał po tym jak wyburzył Freyem pół miasta, a on mu nawet nie oddał... Po czym chłopisko spokojnie wróciło sobie do celi, bo mu się zapomniało co przysięgał. Nawet Daimon nie zrozumiał wytłumaczenia, czemu Apolyon się wycofał, a co dopiero reszta świata.
Gabriel wszędzie się pcha, wszędzie idzie, we wszystkim musi uczestniczyć, ale jedyne co robi to biernie patrzy. No chyba, że ktoś mu przypomni, że jest tylko jakimś tam, bagatela - Władcą Królestwa, Panem Żywiołów, to teoretycznie ma moc, by okiełznać burzę, ale w sumie to i tak jest w tym beznadziejny, więc na patrzeniu się kończy. Całe Królestwo agentów, wywiad, mądrość władcy, osobiście wybrany przez boga, a nie potrafi znaleźć konia, ani domniemanie oszalałego Niszczyciela Światów, którego to Apolyon namierzył w sekundę.
Rajzel z kolei chyba nie lubi być sam, bo odwala całą robotę za swojego zwierzchnika, ma moc, myśli za szefa, przewiduje, podejmuje decyzje, ale musi mieć widownie.
A jeśli myślicie, że "bitwa" Daimona z Apolyonem to była chała bo mógł go zgnieść małym palcem, a z jakiegoś powodu go oszczędził (mimo przysięgi!),to jeszcze nie znacie znaczenia słowa chała. To co Frey odwalił z Michałem... Po co to było? Na co to? Ja rozumiem zamysł sam w sobie może i interesujący, ale jak można to było tak koncertowo spaprać... Co to wniosło? Cała akcja z tym porwaniem Piołuna była bez sensu, odbili go tylko po to, żeby mógł wziąć udział w trzysekundowym starciu, którego wynik można było z góry przewidzieć. I to wytłumaczenie, że Michał oszalał bo brakło mu światła pana... Większości postaci brakło piątej klepki, logiki, jakiejkolwiek charyzmy, umiejętności (takich realnych, a nie z nazewnictwa) i jakoś im to nie przeszkadzało...
I tak jak w poprzednim tomie - bank rozbija Hija z zachowaniem roszczeniowej nastolatki - nic od was nie chce! Sama będę na siebie zarabiać! Nie chce was widzieć - dej mie mieszkanie i wikt bo mie się należy od was...

Co to było?

Tom II przegadany do granic możliwości, spokojnie można zacząć czytać mniej więcej od 300-nej strony, wcześniej absolutnie nic się nie dzieje, nic to nie wnosi poza chaosem. Ale jak się już przemęczy większość książki to się zaczyna dziać co nie? No właśnie nie.
Nastaje festiwal fikołków umysłowych. Apolyon (który przysięgał zabić Daimona lub zginąć próbując) w hucznie...

Opowieści o demonach nigdy jakoś do mnie nie trafiały, ale to jest wyjątek. Ta część nawet lepsza niż pierwsza.

Opowieści o demonach nigdy jakoś do mnie nie trafiały, ale to jest wyjątek. Ta część nawet lepsza niż pierwsza.

Niby wiem, że to kontynuacja pierwszego tomu, ale wydaje się po prostu lepsza. Pewnie dlatego, że to tu mamy dominantę i jej rozwiązanie.
Jednym słowem dzieje się. Zaczyna się potężnie, a potem jest już tylko więcej i lepiej.
Co ciekawe - zakończenie jest zarazem spodziewane i niespodziewane. Generalnie puenta powala.
Nie byłbym sobą, gdybym nie zauważył, że autorka umieszcza - zwłaszcza w epilogu - kilka na prawdę sensownych przemyśleń o tym, czy jest wiara. Polecam.

Niby wiem, że to kontynuacja pierwszego tomu, ale wydaje się po prostu lepsza. Pewnie dlatego, że to tu mamy dominantę i jej rozwiązanie.
Jednym słowem dzieje się. Zaczyna się potężnie, a potem jest już tylko więcej i lepiej.
Co ciekawe - zakończenie jest zarazem spodziewane i niespodziewane. Generalnie puenta powala.
Nie byłbym sobą, gdybym nie zauważył, że autorka...

Ocena ze względu na zakończenie. Książka na poczęta na półce ponad rok i Dokończona w 3 godziny. Więc ocena tylko że względu na zakończenie 😉

Ocena ze względu na zakończenie. Książka na poczęta na półce ponad rok i Dokończona w 3 godziny. Więc ocena tylko że względu na zakończenie 😉