Najnowsze artykuły
Popularne wyszukiwania
Polecamy

Statek szpitalny

Okładka książki Statek szpitalny autorstwa James White
Okładka książki Statek szpitalny autorstwa James White
James White
6,9 / 10
Wydawnictwo: Rebis Cykl: Szpital Kosmiczny (tom 4) Seria: Science Fiction fantasy, science fiction
252 str. 4 godz. 12 min.
Kategoria:
fantasy, science fiction
Format:
papier
Cykl:
Szpital Kosmiczny (tom 4)
Seria:
Science Fiction
Tytuł oryginału:
Ambulance Ship
Data wydania:
2003-01-01
Data 1. wyd. pol.:
2003-01-01
Liczba stron:
252
Czas czytania
4 godz. 12 min.
Język:
polski
ISBN:
8373013253
Tłumacz:
Radosław Kot
Szpital Kosmiczny Sektora Dwunastego nieustannie się rozwija. Aby sprawniej nieść pomoc ofiarom rozmaitych katastrof, zostaje wyposażony w specjalnie zamówiony statek mający pełnić służbę na kosmicznych szlakach i odnajdywać rozbitków. Jego personel medyczny tworzą: starszy lekarz Conway, piękna patolog Murchison, empatyczny doktor Prilicla i pyskata pielęgniarka Naydrad.

W pierwszej misji mają sprawdzić, co się stało z załogą jednostki zwiadowczej, która zamilkła zaraz po tym, jak złożyła meldunek, że natrafiła na liczący tysiące lat wrak statku nieznanej rasy. Ostatnia, zniekształcona transmisja z pokładu zaginionej jednostki sugerowała, że stało się tam coś, z czym nie potrafili sobie poradzić nawykli do niecodziennych sytuacji zwiadowcy...
Średnia ocen
6,9 / 10
9 opinii 92 ocen
Oceń książkę
i
Dodaj do biblioteczki
Reklama

Kup Statek szpitalny w ulubionej księgarniiPorównywarka z najlepszymi ofertami księgarń W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl. Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów),„Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki. Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów),„Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.
Ładowanie Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej
więcej

Oceny książki Statek szpitalny

Średnia ocen
6,9 / 10
92 ocen
Twoja ocena
0 / 10
 
10
2 ocen
9
6 ocen
8
12 ocen
7
43 ocen
6
19 ocen
5
10 ocen
4
0 ocen
3
0 ocen
2
0 ocen
1
0 ocen

Opinie i dyskusje o książce Statek szpitalny

avatar
763
720
dianasz
07.11.2025
6 / 10
Na półkach:
Przeczytane

Rozrywkowej lektury tom następny. Oczywiście nie jest to ocena w kategorii sci – fi tylko lekkich opowiadań czytanych dla uśmiechu i odprężenia. Jedni czytają komedie obyczajowe czy kryminalne, a ja lubię właśnie takie „szpitale”, „światy dysków” lub „autostopy galaktyczne”.
Więc ocena bardziej za rozrywkę i wyobraźnię niż za jakość.

Rozrywkowej lektury tom następny. Oczywiście nie jest to ocena w kategorii sci – fi tylko lekkich opowiadań czytanych dla uśmiechu i odprężenia. Jedni czytają komedie obyczajowe czy kryminalne, a ja lubię właśnie takie „szpitale”, „światy dysków” lub „autostopy galaktyczne”.
Więc ocena bardziej za rozrywkę i wyobraźnię niż za jakość.

Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to
avatar
786
170
Rozalia
05.11.2025
7 / 10
Na półkach:
Przeczytane
,
0.1 Posiadam
,
6 Sience-fiktion

Kolejny bardzo przyjemny tom serii
Pierwsze opowiadanie ciekawe jeżeli przedmowę przeczytać dopiero później
Dwa kolejne są po prostu dobre
Ostatnie zaś niezwykle interesujące

Kolejny bardzo przyjemny tom serii
Pierwsze opowiadanie ciekawe jeżeli przedmowę przeczytać dopiero później
Dwa kolejne są po prostu dobre
Ostatnie zaś niezwykle interesujące

Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to
avatar
625
244
Szychowaty
05.08.2025
7 / 10
Na półkach:
Przeczytane

Czwarty, bardzo przyjemny tom serii. Tym razem opowiadania skupiają się wokół statku szpitalnego - nowego nabytku naszej placówki, a co za tym idzie dostajemy szereg misji w otwartej przestrzeni. Próżnia, tajemnicze wraki i nieznani obcy. Wrażenie obcowania z klasycznymi Star Trekami jest tutaj wyjątkowo odczuwalne. I jak zawsze, są to proste teksty SF, na zasadzie studium przypadku. Nie o intrygę ani o postacie tutaj chodzi ale o dziwnego kosmitę tygodnia oraz o tę utopijną, pacyfistyczno-galaktyczną atmosferę humanizmu (cross gatunkowego). Solidna część cyklu. Dla mnie, świetny, niezobowiązujący relaksik na jedno popołudnie.

Czwarty, bardzo przyjemny tom serii. Tym razem opowiadania skupiają się wokół statku szpitalnego - nowego nabytku naszej placówki, a co za tym idzie dostajemy szereg misji w otwartej przestrzeni. Próżnia, tajemnicze wraki i nieznani obcy. Wrażenie obcowania z klasycznymi Star Trekami jest tutaj wyjątkowo odczuwalne. I jak zawsze, są to proste teksty SF, na zasadzie studium...

więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to

Poznaj innych czytelników

180 użytkowników ma tytuł Statek szpitalny na półkach głównych
  • 128
  • 52
54 użytkowników ma tytuł Statek szpitalny na półkach dodatkowych
  • 36
  • 5
  • 4
  • 3
  • 3
  • 1
  • 1
  • 1

Tagi i tematy do książki Statek szpitalny

Statek szpitalny

Inne książki autora

Więcej
Okładka książki Rakietowe szlaki. Tom 1. Antologia klasycznej SF Brian W. Aldiss, Barrington J. Bayley, Dmitrij Bilenkin, Gordon R. Dickson, Alexander Jablokov, Cyril M. Kornbluth, Tuli Kupferberg, Henry Kuttner, R.A. Lafferty, Ursula K. Le Guin, Jurij Nagibin, Robert Sheckley, Theodore Sturgeon, William Tenn, John Varley, Ilja Warszawski, Ian Watson, James White, Gene Wolfe, Robert Zacks, Roger Zelazny
Ocena 7,5
Rakietowe szlaki. Tom 1. Antologia klasycznej SF Brian W. Aldiss, Barrington J. Bayley, Dmitrij Bilenkin, Gordon R. Dickson, Alexander Jablokov, Cyril M. Kornbluth, Tuli Kupferberg, Henry Kuttner, R.A. Lafferty, Ursula K. Le Guin, Jurij Nagibin, Robert Sheckley, Theodore Sturgeon, William Tenn, John Varley, Ilja Warszawski, Ian Watson, James White, Gene Wolfe, Robert Zacks, Roger Zelazny
więcej
James White
James White
Urodził się i całe życie ( poza kilkuletnim pobytem w Kanadzie) spędził w Belfaście. Pracował jako rzecznik prasowy miejscowej wytwórni sprzętu lotniczego Short Brothers, pisarstwo było jego hobby. Całe życie zmagał się z cukrzyca, to było powodem wcześniejszego przejścia na emeryturę. Miał bardzo słaby wzrok, używał do pisania specjalnej maszyny do pisania.Debiutował na łamach "Astounding Science Fiction". Największą popularność przyniósł mu cykl powieści o medycynie kosmicznej. Autor cyklu opowiadań i powieści o przygodach lekarzy pracujących w Szpitalu Kosmicznym. Cykl ten jest jednym z pierwszych z gatunku space opera. James White był także współwydawcą czasopism "SLANT" i "HYPHEN".
Zobacz stronę autora

Czytelnicy Statek szpitalny przeczytali również

Hiszpańscy żebracy Nancy Kress
Hiszpańscy żebracy
Nancy Kress
Niezwykle pobudzająca intelektualnie pozycja pod względem rozważań natury społeczno-moralnej. Świetnie również przedstawia tarcia na płaszczyźnie prawnej i ekonomicznej między zwykłymi ludźmi, a tymi usprawnionymi za pomocą modyfikacji genetycznych. Niestety w wielu miejscach wykonanie pozostawia sporo do życzenia i o ile dwie pierwsze części pochłonąłem z wielkim entuzjazmem, tak już przy dwóch ostatnich żałowałem, że ta książka tak się wlecze. Częściowo wynika to ze stylu, częściowo ze sposobu opowiadania historii w emocjonalnym oderwaniu od głównych bohaterów. No i tego, że najciekawsze idee zostały już poddane wielokrotnej analizie. Mimo wszystko polecam zaopatrzyć się w "Hiszpańskich Żebraków", przeczytać co najmniej połowę (pierwsza z 4 części powstała najpierw jako samodzielna nowela, która zgarnęła najważniejsze nagrody literackie w świecie fantastyki m.in. Hugo) i jeśli w pewnym momencie poczujecie nie dające się zdzierżyć znużenie/zniecierpliwienie/niechęć, to na anglojęzycznej wikipedii doczytajcie sobie zgrabne streszczenie pozostałych rozdziałów. Ocena za pierwszą połowę książki.
Jacob94 - awatar Jacob94
ocenił na71 rok temu
Najemnicy Tomáš Bartoš
Najemnicy
Tomáš Bartoš
Jak na militarne fantasy/science-fiction czułem za mało tego militaryzmu. Mało odkrywcza fabuła i bohaterowie. To wszystko było przedstawione tak, że każda walka od razu sugerowała mi jaki będzie jej koniec. A zajmowały według mnie za mało czasu w całej książce. Akcja raz pędząca, a raz powolna jak ślimak, gdzie czytamy w kółko praktycznie o tym samym - jak się zachowują poszczególni bohaterowie na co dzień czy co aktualnie piją. Na plus oczywiście perspektywa z kilku stron i dodatkowe postacie, sporo technologii i oddanie warunków na obcej planecie (przynajmniej częściowo).
szymon879 - awatar szymon879
ocenił na66 miesięcy temu
Sektor Dwunasty James White
Sektor Dwunasty
James White
Nie czytać zajawki! To powinno być zakazane, psuje całą zabawę czytania kiedy tyle informacji jest odkrywane w kilku zdaniach. Następny tom za mną. Tak jak wcześniej traktuję ją rozrywkowo i według tego kryterium wystawiam ocenę. Ponieważ bawi mnie nadal, pomysły na obcych są zaskakująco interesujące ocena jest wysoka. Trzeba przymknąć oko na pewne rozwiązania, które wydają się „siłowe”, ale za to ujmuje mnie pozytywny przekaz bijący z każdego opowiadania.
dianasz - awatar dianasz
ocenił na75 miesięcy temu
Gwiezdny przypływ David Brin
Gwiezdny przypływ
David Brin
Rewelacja! To jest prawdziwe przygodowe sf, w świetnym starym stylu. Pełno tu zwrotów akcji, masa szczegółów i pewnej dramaturgi. Są momenty dłużyzny ale ogólnie czyta się bardzo dobrze i w miarę lekko. Bogata wyobraźnia Brina, ktory tworzy światy galaktyki pełne masy obcych są żywe i naprawdę solidnie przedstawione. Ten tom jak ktoś słusznie zauważył w opinii, nie wiąże się z pierwszym tomem ale jednak dobrze zarysowuje świat przedstawiony i ma pewną ciągłość, więc warto jednak czytać po kolei. Nie mogę się doczekać następnego tomu, naprawdę super jest tutaj poprowadzona akcja i naprawdę bogactwo świata sprawia, że chce się wiedzieć i poznać jeszcze więcej obcych i innych części galaktyki.
Marta - awatar Marta
oceniła na89 miesięcy temu
Honor to my H. Paul Honsinger
Honor to my
H. Paul Honsinger
Bardzo przyjemny kawałek space opery. Po ponad rocznej przerwie zabrałem się za kontynuację cyklu Man of War i w żadnym razie tego nie żałuję. Pierwszy tom całkiem mi się spodobał, drugi jest moim zdaniem jeszcze lepszy. Mamy tu naprawdę sporo fajnej akcji, charyzmatycznego głównego bohatera, którego zdecydowanie można polubić i mu kibicować oraz bardzo ciekawe opisy starć w kosmosie oraz wątki dotyczące zarządzania okrętem. Powrócił nawet nierozwinięty szczególnie w poprzedniej części wątek dotyczący nierozpracowanej traumy głównego bohatera. Dodam też, że powieść jest napisana w bardzo lekki i przystępny sposób, całość dosłownie się pochłania. Jedyny element, na który trochę mogę ponarzekać, to mocno ekspozycyjne dialogi, głównie skierowane do doktora Sahina, który cały czas z powodu swojej niewiedzy dopytywał się o różne rzeczy. Na szczęście w dalszych partiach książki ten problem wyraźnie się zmniejszył. Jeśli ktoś lubi tego typu militarne sci-fi to powinien być więcej niż zadowolony. Oczywiście ta jak i poprzednia powieść to przykłady literatury czysto rozrywkowej, nie ma co szukać tu jakiś rozbudowanych rozważań na temat przyszłości ludzkości czy szerzej oczekiwać czegoś oryginalnego. Jeśli oczekujecie natomiast prostej, ale angażującej i przyjemnej rozrywki, to jak najbardziej mogę ten tytuł polecić. Ode mnie 8/10.
Piotr - awatar Piotr
ocenił na81 rok temu
Spotkanie z Heechami Frederik Pohl
Spotkanie z Heechami
Frederik Pohl
Trzeci tom i wyraźny spadek poziomu wynikający przede wszystkim z przeciętnie prowadzonych bohaterów, małej dla czytelnika stawki, Alberta i SI przywodzącej na myśl już tylko nudę oraz ekspozycję, małą świeżość w elemencie sci-fi oraz położenia wielu wątków. Robinette nie ma już toksyczności znanej z pierwszego tomu, ani nie ratuje go trauma i nowy status społeczny znany z drugiego – teraz to już tylko nieszanujący swojego zdrowia, mentalno-fizyczny staruszek. Essi, jego żona, ma więcej charakteru i virtu od niego. Nowy, zdawać by się mogło, protagonista w postaci Audee również okazuje się być jedynie dobrym przedstawicielem mieszkańca świata przedstawionego, ale bardzo przeciętnym protagonistą. Również i w jego przypadku żona okazała się mieć więcej determinacji i charakteru. Jedyne co błyszczy to Wan, którego dojrzała persona zdaje się swoją toksycznością i dziecinnością intrygować czytelnika, jak i wzbudza poczucie, że ma się do czynienia z żywą, wartą uwagi postacią. Leży również dalszy plan – terroryści to bezimienne zagrożenie i zbiorowa strzelba czechowa, zaś sami Heechowie od ludzi różnią się tylko tym, że wzruszają ramionami wydymając brzuch, a zamiast SI mają umysły zmarłych poddane transferowi umysłu. Nawet wyciągnięta z czarnej dziury Klara – to przyznam, na drodze pakującego się do tego typu obiektów Wana, który ma ku temu jasną motywację; lubię ten wątek – nie jest w stanie wszystkiego nadrobić. Do cyklu wkradła się rutyna i najwyżej przeciętne tempo. Nadrabia dopiero końcówka książki. Albert – we własnej osobie, jeżeli wiecie co mam na myśli – popada w umysłowe wyparcie, zaś do jego niezwykłego, pośmiertno-digitilizowanego świata dołącza Robinette, którego nagły zgon jest zaskakujący, ale i (nie?)zręcznie podbudowany. Transfer umysłu to wątek w sci-fi częsty, ale już rzadki w ukazywaniu go nam bezpośrednio przez protagonistów. Na tym polu autor nie wykłada się – może nie ma w bezpośrednim finale powieści na to miejsca – a obawy Robba, włącznie z jego niespodziewanymi kłopotami natury prawno-finansowej wynikającej z jego odmiennego jestestwa, są błyskotliwe. Nawet Klara przechodząca spod opieki (i vice versa) Wana, swoistego dziecka wychowanego przez wilki, prosto w łapy brzydzących się jej gatunku Heechów, sprawia, że lektura nabiera rumieńców. Podoba mi się również wykorzystanie kugelblitzów jako czarnych dziur z energii zamiast masy, gdzie z kolei ukryć mają się wrogowie Heechów, Assasyni, istoty z energii, jeszcze od nich potężniejsze. Czyżby kolejne samopowtórzenie autora w innym opakowaniu? I tak, i nie – autor podsumowuje ten motyw wypowiedzią Robinette, dla którego interakcja z Assasynami ma być dla ludzkości, tak jak w przypadku Heechów, kolejnym etapem przyśpieszonego rozwoju. Jest to i może naiwne do granic możliwości, tak jak i ludzkość błyskawicznie dościgająca Heechów w rozwoju technologicznym, ale są na tyle sprawne narratorsko szwy, że całość, z przymrużeniem oka, trzyma się kupy – słowo „logiki” wydaje mi się już niestosowne. Koniec trzeciego tomu to zakończenie otwarte, ale i dobrze sprawdzające się jako właściwe dla cyklu samego w sobie. Mam zamiłowanie do tego typu zabiegów, podobnie jak zakończeń słodko-gorzkich, choć przyznać trzeba, że wiele postaci nie doczekało się należytego domknięcia wątków. Do czwartego tomu z pewnością się zabiorę, aczkolwiek potrzebuję do tego momentu przerwy w celu nabrania dystansu do franczyzy. Jest w tym cyklu jeszcze szansa na drugie otwarcie i dlatego właśnie dam mu szansę.
Wiwchan - awatar Wiwchan
ocenił na65 lat temu
Wojna skrzydlatych Poul Anderson
Wojna skrzydlatych
Poul Anderson
“Wojna skrzydlatych” to krótka powieść SF Poula Andersona. Nie jest najlepszą książką tego autora ale w żadnym wypadku nie jest zła. Napisana pod koniec lat 50tych zeszłego wieku, ma w sobie zarówno cechy literatury typu pulp, jak i trochę bardziej “współczesnego” hard SF. Fabuła śledzi poczynania trójki rozbitków na obcej planecie, którzy utkwili z dala od wszelkich ośrodków ludzkiej cywilizacji. Pomóc im mogą jedynie tubylcy, czyli rasa tytułowych “skrzydlatych” obcych. Niestety pomiędzy obcymi trwa zażarta wojna i nie w głowie im pomaganie jakimś dziwnym przykutym do ziemi istotom. Czasu na znalezienie wyjścia z tej sytuacji, nasi bohaterowie mają niewiele, ponieważ ich zapasy żywności są ograniczone, a nic co rośnie na tej obcej planecie nie jest zdatne do spożycia przez człowieka. Jak to u Andersona bywa, mamy świetnie wykreowany świat oraz bardzo wyraziste postaci. Zarówno główni, ludzcy, bohaterowie jak i przedstawiciele obcej rasy, pomimo ograniczonych rozmiarów powieści, pokazani są w naprawde ciekawy sposób. Prawie każdy z nich ma unikalne cechy, jakieś cele, konkretne miejsce w tym co dzieje się wkoło oraz własną opinię na temat następujących wydarzeń. Nie ma tutaj postaci “papierowych”. Tak samo świat przedstawiony, planeta Diomedes, wykreowany został po mistrzowsku. Nie jestesmy zasypywani detalami, ale otrzymujemy na tyle dużo informacji, żeby zrozumieć tło historii. To w jaki sposób działa świat ma dla czytelnika sens, a zarazem też znaczenie dla fabuły. Przede wszystkim jest to miejsce ciekawe i obce, odmienne od Ziemi, co jest chyba ważne w SF. Dużo słabiej wypada sama fabuła, jest dość prostolinijna i szczerze mówiąc, oprócz kilku małych zwrotów, raczej nic wielkiego tu się nie dzieje. To właśnie fabuła nosi największe znamiona ery pulpu. Ale to nie znaczy, że książka jest przez to słaba. “Wojna skrzydlatych” to naprawdę fajne, klasyczne lekko hard (xD) SF. Szczerze mówiąc, pośród współczesnych dzieł nurtu, ze świecą szukać równie solidnej pozycji. Dużo bardziej wolę prostą fabułę ale osadzoną w ciekawych i wiarygodnych ramach świata przedstawionego niż ciągnące się tomami opasłe sagi, gdzie może i jest sporo akcji, ale całość z trudem trzyma się kupy. Ciekawe jest to, że gdzieś z tej historii wypływa wniosek, że nie ma co skupiać się na różnicach pomiędzy rasami/klanami jednego gatunku, bo to tylko ogranicza a wspólne działania pozwolą na rozwój wszystkich (z małą pomocą kosmicznego kapitalizmu xD). “Wojna Skrzydlatych” to lektura na maks 2 - 3 godzinki i biorąc pod uwagę jaki daje zwrot za tak niewielką inwestycje czasu, dla fana nurtu jest strzałem w dziesiątkę. Wystawiam sześć planetolotów na dziesięć!
PsychedelicWarlord - awatar PsychedelicWarlord
ocenił na63 lata temu
Gwiezdny terapeuta James White
Gwiezdny terapeuta
James White
Nie mogę oprzeć się wrażeniu, że J. White, trafiwszy niegdyś w dziesiątkę z pomysłem galaktycznego szpitala, eksploatuje ten sukces do ostatnich granic, odcinając kolejne kupony. Obecny tom to następny przykład. Historia niezbyt wyszukana czy oryginalna, niedokończona zresztą (bo mieszkańcy planety Goglesk, od których rozpoczyna się fabuła, nadal oczekują na rozwiązanie swoich problemów – zapewne w tomie siódmym lub jeszcze dalszym),toczy się w dość leniwym tempie i zwrotami akcji nie zaskakuje. Całość ratują dowcipne spostrzeżenia Autora dotyczące animozji i rywalizacji w świecie lekarskim (delikatnie zresztą przedstawione),a także kilka ciekawych, pojedynczych pomysłów na nietypowe cechy różnych ras mieszkańców galaktyki oraz sposoby leczenia ich przypadłości. Na plus zaliczam też głęboko humanistyczne (o ile można tak powiedzieć) przesłanie powieści, ukazującej pokojową współpracę członków wspólnoty galaktycznej. Bardzo to odmienne od przeważającej w SF o galaktycznym oddechu wizji ciągłej wojny wszystkich ze wszystkimi. Inna sprawa, czy to spojrzenie realne, czy idealistyczne.
Nefer - awatar Nefer
ocenił na62 lata temu
Wielki Guslar wita! Kir Bułyczow
Wielki Guslar wita!
Kir Bułyczow
Nie mamy po polsku kompletu opowiadań z cyklu guslarskiego. Są one rozproszone po różnych zbiorach i często się powtarzają. Trzon stanowią: "Wielki Guslar wita", "Wielki Guslar wita obcych" oraz "Nowe opowiadania guslarskie". Oprócz tych zbiorów jest jeszcze kilkanaście opowiadań w czasopismach, które nigdy nie ukazały się w wydaniu ksiazkowym oraz kilka wydanych w ostatnich latach życia autora. Zebrałby się z tego niezły kolejny zbiór opowiadań, ale Wydawnictwo Solaris nie planuje, a szkoda, bo to coś wielkiego! Prześmieszne opowieści, które obrazują do bólu naszą kondycję. Polecam!
urzeczonyksiążkami - awatar urzeczonyksiążkami
ocenił na104 lata temu
Gwiezdne dziedzictwo James P. Hogan
Gwiezdne dziedzictwo
James P. Hogan
SF dość stare (z lat 1977-1981),ale czy jare? No tak średnio na jeża – dramatu nie – ma, ale zachwytu też. Gdyby Trylogia Gigantów powstała obecnie, to wyceniłbym pewnie pierwszy tom na pięć, a drugi i trzeci na cztery. Ale to klasyka SF, więc za całość: WIĘCEJ: http://seczytam.blogspot.com/2025/07/james-p-hogan-giganci.html
PawelM - awatar PawelM
ocenił na69 miesięcy temu
Stan niewolności Lois McMaster Bujold
Stan niewolności
Lois McMaster Bujold
Dość prosta historia o korporacyjnej chciwości w świecie przyszłości i o nieuniknionej rewolucji. Fabuła, choć prosta i oczywista i z obowiązkowym happy-endem, to świat przedstawiony i pytania zadane moim zdaniem warte są przemęczenia się z książką. Lektura chyba raczej dla młodszego czytelnika, choć w głównej intrydze chodzi też o re-pro-duk-cję, tak więc, hehe, wiecie ;-) Ale jest to też książka o dorastaniu, takim trochę z hukiem. Wszystko dzieje się we wszechświecie Milesa Naismitha Vorkosigana, choć nie jest powiązane z głównym bohaterem, dzieje się znacznie wcześniej (a i jakościowo odstaje). Jeśli ktoś chciałby zacząć czytanie Bujold od tego, to raczej nie, bo się zrazić może - raczej jako ciekawostka, jak już złapie haczyk.
asymon - awatar asymon
ocenił na62 lata temu
Pomnik Lloyd Biggle
Pomnik
Lloyd Biggle
Moja ulubiona książka, przeczytałem ją niedawno, 20 lat później. Uważam, że powinna się znaleźć w kategorii fantasy, bo takie zakończenie historii nie może się zdarzyć w korporacyjnym świecie w jakim żyjemy. Przeciwieństwo tej historii działo się, i nadal dzieje się, na wybrzeżach Azji, Afryki i Ameryki Południowej... a ostatnio KTOŚ zapragnął postawić apartamentowce w Strefie Gazy. Pięknie przedstawiono idealistyczne SI, które na argumenty wydaje w Sądzie wyroki zgodne z obowiązującym prawem.
asen - awatar asen
ocenił na108 miesięcy temu
Wojownik Nick Webb
Wojownik
Nick Webb
Pierwszy tom podobał mi się trochę bardziej, ale na tym nie do końca mogłam się skupić w niektórych momentach (wina raczej trudnego tygodnia, aniżeli samej książki). Ale to naprawdę fajna kontynuacja, logiczna, sensowna i jestem ogromnie ciekawa, co będzie dalej. Lektor tez robi robotę, bo jest świetny i bardzo lubię ten głos. Parokrotnie się zaskoczyłam, do tego fajnie, że dowiedzieliśmy się trochę więcej na temat samego Roju (:
Kasikowykurz - awatar Kasikowykurz
ocenił na73 lata temu
Doktryna piekieł John Ringo
Doktryna piekieł
John Ringo
Generalnie trzyma się to linii ale... zaczyna się dużą dziurą skompaktowaną na dwóch stronach chronologii wydarzeń a końcówka całkowicie rozwala. Jakby nagle wydawca pogonił autora słowami: kończ Waść bo nie będzie honorarium a autor się posłuchał i sprowadził kawalerię znikąd. Cały czas ciekaw jestem rozwinięcia drugiego dna tego cyklu sygnalizowanego od I tomu ale dalej słabo widocznego
MC_Roti - awatar MC_Roti
ocenił na64 lata temu
Pupilek Kir Bułyczow
Pupilek
Kir Bułyczow
Obcy, ze szczytnym celem ratowania planet przez niszczącym wpływem ich mieszkańców, okazują się zwykłymi najeźdźcami, mistrzami propagandy i indoktrynacji. Ludzie jak to ludzie, jedni odnajdują szansę na bycie wreszcie kimś „ważnym”, kolaborują za ochłap, który od czasu do czasu spada im ze stołu Panów. Drudzy próbują walczyć o swoje człowieczeństwo, a walka ta – zdawać by się mogło – jest skazana na porażkę. I wreszcie Ci uformowani przez obcych. Żyją w ułudzie szczęśliwości, świata sprawiedliwie ułożonego. Taki właśnie jest Pupilek, grający rolę uroczego terrierka swojej jaszczurzej Pani. Bułyczow w mistrzowski sposób pokazuje czym jest właśnie indoktrynacja, jak trudno się od niej uwolnić. Pupilek, co i rusz odkrywa kłamstwa, którymi był karmiony, a mimo to ratuje znany sobie świat oszukując się, że to inni są źli, a nie jego Pani. To „samookłamywanie” się jest niczym łapanie brzytwy przez tonącego. Fabuła jest doskonale skonstruowana, a opis świata jest „żywym świadectwem” prawdziwie komunistycznej Rosji – zresztą nie tylko Rosji. Kocioł/Przybysze/Fotografia... to krótkie formy, ale i znak rozpoznawczy Bułyczowa. I jak zwykle Obcy są jedynie pretekstem to ukazania ludzkich słabości, często zwykłej głupoty, w świecie pełnym absurdów, w czasach nie do końca minionym i nie tak bardzo nieaktualnych jakby się wydawało.
Krzysiek Czyżowski - awatar Krzysiek Czyżowski
ocenił na83 lata temu
Zapomnij o Ziemi C. C. MacApp
Zapomnij o Ziemi
C. C. MacApp
Zastanawiam się czy ta powieść nie jest popularniejsza w Polsce, niż w ojczyźnie pisarza (USA),a może nawet, niż w reszcie świata. Takie to były czasy: w latach osiemdziesiątych XX wieku wszystko zachodnie, co się u nas ukazywało oficjalnie, a szczególnie na łamach Fantastyki, mogło zyskać status powieści kultowej... WIĘCEJ: https://seczytam.blogspot.com/2024/04/c-c-macapp-zapomnij-o-ziemi.html
PawelM - awatar PawelM
ocenił na62 lata temu
Pierścień Larry Niven
Pierścień
Larry Niven
Początek zapowiada się bardzo obiecująco: intrygujący koncept, tajemnica, skala konstrukcji robiąca ogromne wrażenie i kilka naprawdę ciekawych pomysłów science fiction. Niestety im dalej, tym bardziej książka traci tempo i skupienie. Po dotarciu na Pierścień fabuła wyraźnie siada — dużo jest latania, oglądania i zapowiedzi wydarzeń, które rzadko prowadzą do czegoś konkretnego. Najciekawsze elementy to same idee: skala świata, zasady funkcjonowania Pierścienia, manipulowanie rasami czy koncepcja szczęścia jako cechy. Problem w tym, że są one porozrzucane i rzadko pogłębiane, a całość zbyt często skręca w stronę lekkiej przygodówki zamiast koncepcyjnego SF. Postacie są raczej nośnikami fabuły niż czymś, co angażuje emocjonalnie. To nierówna, momentami nużąca lektura, ciekawa głównie jako klasyka gatunku i zapis dobrego pomysłu, który nie został w pełni wykorzystany.
Wojtek - awatar Wojtek
ocenił na63 miesiące temu
Babel 17 Samuel R. Delany
Babel 17
Samuel R. Delany
Książka, która rozwija szczególnie żywy koncept w latach 60, w jaki sposób język programuje zachowania. Czyli zwrot językowy i pochodne gramatyk generatywnych Chomskyego. W warstwie literackiej dość męczące, tłumaczenie specjalnie nie poprawia czytelności. Postaci i dialogi nie ciekawe, jako pretekst do opisania idei. Warto przeczytać w kontekście Zamieci Neala Stephensona.
Maryanoo - awatar Maryanoo
ocenił na69 miesięcy temu
Za błękitnym horyzontem zdarzeń Frederik Pohl
Za błękitnym horyzontem zdarzeń
Frederik Pohl
"Za błękitnym horyzontem zdarzeń" jest bliżej tego czego spodziewałem się po pierwszym tomie. Tym razem skupiamy się na tajemnicy Heechee. A przynajmniej od pewnego momentu. Bo tym razem autor niepokojąco mocno skupił się na wątku napięcia seksualnego między parą nieletnich dzieciaków, którym przyszło się wychować w kosmosie, w niemal zupełnej izolacji. Muszę powiedzieć, że lektura szła mi początkowo bardzo opornie. Bohaterowie nie wzbudzali ani mojego zainteresowania ani sympatii. Przełom następuje gdzieś za połową, kiedy mocniej zaczynamy eksplorować sporą garść ciekawych koncepcji. "Raj Heechee", jego dziwni mieszkańcy, sytuacja z żoną Roba Broadheada, sztuczne inteligencje (choć nigdy nie są tak nazwane),Martwiacy, Najstarszy, 30-dniowa gorączka... Tych motywów starczyłoby pewnie na dwie książki. Tylko wiecie co? To nie jest tak, że wszystko to splata się w finale czy epilogu w jakąś jedną całość. Więc mimo wszystko mam wrażenie, że mamy tu trochę chaotyczną zbieraninę.Choć zakończenie jest otwarte (w cyklu Heechee powstało jeszcze kilka książek),to nie jest urwane. Daje wręcz satysfakcjonujące odpowiedzi, bez poczucia oszukania czy taniego cliffhangera. Raz jeszcze doceniam jak w 1980 roku Pohl nakreślił programy bardzo przypominające to, czym w 2025 roku są lub zaczynają być LLMy. Nie poruszyła mnie tak jak pierwszy tom. Nie jest tak dołująca. Ładuje trochę moje SF-baterie, szkoda jednak, że zabrakło ciekawszych bohaterów, spójności w tym wszystkim, no i że tak dużo miejsca otrzymały napalone nastolatki.
Mateusz Wielgosz - awatar Mateusz Wielgosz
ocenił na61 rok temu

Cytaty z książki Statek szpitalny

Bądź pierwszy

Dodaj cytat z książki Statek szpitalny