Stan zagrożenia

Najlepsze kosmiczno-medyczne sci-fi. Świetnie się bawiłem. Dr House w kosmosie na sterydach. Cały cykl jest nieziemsko dobry.

Najlepsze kosmiczno-medyczne sci-fi. Świetnie się bawiłem. Dr House w kosmosie na sterydach. Cały cykl jest nieziemsko dobry.

Pozornie, ale może i słusznie ten tom serii wydaje się zupełnie zbędny. Ale...., mamy nową postać - bohaterkę, która potrafi wnieść wiele chaosu. No i z tego powodu, żeby w dalszych częściach wiadomo było kto/co/dlaczego i skąd, ten to też trzeba przeczytać. Pierwszą połowę czytało się źle. Po prostu nowa postać jest nazbyt enigmatycznie i po prostu nudna, ale przede wszystkim brakuje zupełnie "starej drużyny", przez co ta część wydaje się zupełnie w odbiorze poza całością. Ale w drugiej połowie wraca to na właściwe tory, jest więcej akcji, jest nasz Pan Lekarz wraz z psychologiem (co prawda nie dominujął i dla spójności serii należy przeczytać i już.

Pozornie, ale może i słusznie ten tom serii wydaje się zupełnie zbędny. Ale...., mamy nową postać - bohaterkę, która potrafi wnieść wiele chaosu. No i z tego powodu, żeby w dalszych częściach wiadomo było kto/co/dlaczego i skąd, ten to też trzeba przeczytać. Pierwszą połowę czytało się źle. Po prostu nowa postać jest nazbyt enigmatycznie i po prostu nudna, ale przede...

Siódmy tom serii zapoczątkowanej niegdyś dobrym, wyjściowym pomysłem. Niestety, obecnie to już odcinanie kuponów od dawnego sukcesu. Autor do znudzenia powtarza zastosowane wcześniej schematy fabularne, a wyzwania, przed którymi stają bohaterowie, wydają się wydumane i sztuczne. Obraz Szpitala Kosmicznego nijak się ma do brutalnej rzeczywistości szpitali naszego świata. No, ale to w końcu science-fiction, więc akurat ten aspekt można wybaczyć. Gorzej, że fabuła wlecze się jak flaki z olejem, niczym szczególnie nie zaskakuje, z jednym jedynym wyjątkiem przewidywalna aż do bólu. Dużymi fragmentami z kart powieści (niezbyt zresztą obszernej) powiewa nudą. Dałem piątkę przez pamięć dawnych, lepszych czasów.

Siódmy tom serii zapoczątkowanej niegdyś dobrym, wyjściowym pomysłem. Niestety, obecnie to już odcinanie kuponów od dawnego sukcesu. Autor do znudzenia powtarza zastosowane wcześniej schematy fabularne, a wyzwania, przed którymi stają bohaterowie, wydają się wydumane i sztuczne. Obraz Szpitala Kosmicznego nijak się ma do brutalnej rzeczywistości szpitali naszego świata. No,...

Kolejny powrót do znanego, kojącego uniwersum Szpitala Kosmicznego w Sektorze Dwunastym. Nie wdając się w szczegóły: ponownie mamy do czynienia z obcym, który z powodu swojej odmienności i kulturowego oraz przede wszystkim etycznego niedopasowania przeżywa najpierw kłopoty, a następnie przygody w wielorasowym środowisku. Autor sięga po używane już wcześniej schematy: nadmierne poczucie winy, rygorystyczny system etyczny, niesubordynacja ze szczytnych pobudek. Wszyscy są dla siebie mili i uprzejmi, nawet krytyka przekazywana jest z należytą troską, a gdy ktoś sprawia kłopoty, wszyscy debatują, jak najlepiej mu pomóc i jak znaleźć rozwiązanie, które zadowoli wszystkich. Brakuje tylko, żeby na końcu pojawiła się tęcza.

Skoro więc to takie zgrane klisze, dlaczego oceniam tak wysoko? Bo książkę dobrze się czyta, poza tym jak wszystkie pozycje z serii podbudowuje ona życiowy optymizm i po prostu sprawia, że człowiek czuje się życzliwiej nastawiony do świata. A poza tym darzę sympatią jej bohaterów, niezależnie od tego, jaką postać mają na co dzień lub w kogo w danej chwili się zmienią (Danalta!).

Kolejny powrót do znanego, kojącego uniwersum Szpitala Kosmicznego w Sektorze Dwunastym. Nie wdając się w szczegóły: ponownie mamy do czynienia z obcym, który z powodu swojej odmienności i kulturowego oraz przede wszystkim etycznego niedopasowania przeżywa najpierw kłopoty, a następnie przygody w wielorasowym środowisku. Autor sięga po używane już wcześniej schematy:...

Buszując w antykwariacie natrafiłam na małą książeczkę, cienką, w czarnej niczym się nie wyróżniającej okładce. Po otwarciu autograf na wklejce. Hmm.. autora nie kojarzyła, ale opis z tyłu był interesujący. Pod koniec lat 70 - tych nie mieliśmy zbyt wielu autorów "zachodnich". Nabyłam za kieszonkowe.
Przeczytałam i zaczęłam pożądać reszty. Przeczytałam powoli w mękach w oryginale ze 4 tomy, a potem po kilku latach, gdy wyszła po polsku reszta serii to ja nabyłam. Stoi sobie na półce, a ja czasem sięgam po nią by nostalgicznie powspominać.
Nie wszystkie tomy serii trzymają poziom, ale warto zapoanać się z każdym.

Buszując w antykwariacie natrafiłam na małą książeczkę, cienką, w czarnej niczym się nie wyróżniającej okładce. Po otwarciu autograf na wklejce. Hmm.. autora nie kojarzyła, ale opis z tyłu był interesujący. Pod koniec lat 70 - tych nie mieliśmy zbyt wielu autorów "zachodnich". Nabyłam za kieszonkowe.
Przeczytałam i zaczęłam pożądać reszty. Przeczytałam powoli w mękach w...