Podwójny kontakt

Rewelacja! To jest prawdziwe przygodowe sf, w świetnym starym stylu. Pełno tu zwrotów akcji, masa szczegółów i pewnej dramaturgi. Są momenty dłużyzny ale ogólnie czyta się bardzo dobrze i w miarę lekko. Bogata wyobraźnia Brina, ktory tworzy światy galaktyki pełne masy obcych są żywe i naprawdę solidnie przedstawione. Ten tom jak ktoś słusznie zauważył w opinii, nie wiąże się z pierwszym tomem ale jednak dobrze zarysowuje świat przedstawiony i ma pewną ciągłość, więc warto jednak czytać po kolei. Nie mogę się doczekać następnego tomu, naprawdę super jest tutaj poprowadzona akcja i naprawdę bogactwo świata sprawia, że chce się wiedzieć i poznać jeszcze więcej obcych i innych części galaktyki.

Dobra książka ale niestety o wiele słabsza od Taktyki błędu. Teoretycznie jest to kontynuacja Taktyki błędu ale w praktyce jest to całkiem nowa historia i tylko uniwersum światów się nie zmienia. W połowie książki rzuciłem ją w kąt i przeczytałem inne pozycje, a że nie lubię pozostawiać książek nieprzeczytanych po kilku miesiącach do niej wróciłem. Nie wiem czy ją polecam, chyba warto skończyć cykl tylko na Taktyce błędu.

W porównaniu do poprzedniej części, nastrój drugiego tomu perypetii Paula wydaje się bardziej mroczny, choć w książce nie brakuje żartów i dowcipnych dialogów (miło, że autor odpuścił dowcipy fizjologiczne🫢). Główny bohater, Paul Carpenter nadal pracuje w korporacji Wells & Co. (po podpisaniu umowy objętości Biblii) i nic nie zwiastuje, by miało się to zmienić. Być może jednak jego praca nie będzie koncentrowała się jedynie na układaniu dokumentów w porządku chronologicznym, lecz dojdą obowiązki Zawodowego Pogromcy Potworów. Co gorsza, jego dziewczyna wyjedzie do innego miasta, więc sam musi sobie radzić z coraz dziwniejszymi okolicznościami życia, jak zakochany w volkswagenie krasnolud czy gobliny nimfomanki. Są liczne nawiązania do literatury - odniesienia do Tolkiena, Star Wars, Star Trek, a także Doctora Who, lekturą obowiązkową w pracy Paula jest Beowulf, a na podłodze leży faktura wystawiona na pana D. Graya za renowację starego portretu. Humor jest dość cierpki, a dowcip mocno cięty, ale jeśli się za wiele nie oczekuje, można się zrelaksować. Części trzeciej nie planuję czytać.

Kolejny powrót do znanego, kojącego uniwersum Szpitala Kosmicznego w Sektorze Dwunastym. Nie wdając się w szczegóły: ponownie mamy do czynienia z obcym, który z powodu swojej odmienności i kulturowego oraz przede wszystkim etycznego niedopasowania przeżywa najpierw kłopoty, a następnie przygody w wielorasowym środowisku. Autor sięga po używane już wcześniej schematy: nadmierne poczucie winy, rygorystyczny system etyczny, niesubordynacja ze szczytnych pobudek. Wszyscy są dla siebie mili i uprzejmi, nawet krytyka przekazywana jest z należytą troską, a gdy ktoś sprawia kłopoty, wszyscy debatują, jak najlepiej mu pomóc i jak znaleźć rozwiązanie, które zadowoli wszystkich. Brakuje tylko, żeby na końcu pojawiła się tęcza. Skoro więc to takie zgrane klisze, dlaczego oceniam tak wysoko? Bo książkę dobrze się czyta, poza tym jak wszystkie pozycje z serii podbudowuje ona życiowy optymizm i po prostu sprawia, że człowiek czuje się życzliwiej nastawiony do świata. A poza tym darzę sympatią jej bohaterów, niezależnie od tego, jaką postać mają na co dzień lub w kogo w danej chwili się zmienią (Danalta!).

Ta książka jest bezpośrednio połączona z drugą częścią, akcja tych dwóch dzieje się praktycznie w tym samym czasie. To jest bardzo dobra część, myślę, że na równi z poprzednią. Akcja toczy się wartko , postacie są interesujące. Samo przesłanie i nota końcowa autora trzyma za serce i niesie pewną myśl. Serdecznie polecam

Generalnie trzyma się to linii ale... zaczyna się dużą dziurą skompaktowaną na dwóch stronach chronologii wydarzeń a końcówka całkowicie rozwala. Jakby nagle wydawca pogonił autora słowami: kończ Waść bo nie będzie honorarium a autor się posłuchał i sprowadził kawalerię znikąd. Cały czas ciekaw jestem rozwinięcia drugiego dna tego cyklu sygnalizowanego od I tomu ale dalej słabo widocznego

Turtledove powinien się uczyć od autora jak klecić tło historyczne i akcję :) A poważnie, jedna z ciekawszych z cyklu źli obcy wpadają i robią rozpierduchę (a nawet więcej). A do tego historyczny wątek, który oględnie mówiąc jest bardzo kontrowersyjny ale jak ulał pasuje do naszych, politycznie poprawnych czasów.

Zastanawiam się czy ta powieść nie jest popularniejsza w Polsce, niż w ojczyźnie pisarza (USA),a może nawet, niż w reszcie świata. Takie to były czasy: w latach osiemdziesiątych XX wieku wszystko zachodnie, co się u nas ukazywało oficjalnie, a szczególnie na łamach Fantastyki, mogło zyskać status powieści kultowej... WIĘCEJ: https://seczytam.blogspot.com/2024/04/c-c-macapp-zapomnij-o-ziemi.html

Trzeci tom i wyraźny spadek poziomu wynikający przede wszystkim z przeciętnie prowadzonych bohaterów, małej dla czytelnika stawki, Alberta i SI przywodzącej na myśl już tylko nudę oraz ekspozycję, małą świeżość w elemencie sci-fi oraz położenia wielu wątków. Robinette nie ma już toksyczności znanej z pierwszego tomu, ani nie ratuje go trauma i nowy status społeczny znany z drugiego – teraz to już tylko nieszanujący swojego zdrowia, mentalno-fizyczny staruszek. Essi, jego żona, ma więcej charakteru i virtu od niego. Nowy, zdawać by się mogło, protagonista w postaci Audee również okazuje się być jedynie dobrym przedstawicielem mieszkańca świata przedstawionego, ale bardzo przeciętnym protagonistą. Również i w jego przypadku żona okazała się mieć więcej determinacji i charakteru. Jedyne co błyszczy to Wan, którego dojrzała persona zdaje się swoją toksycznością i dziecinnością intrygować czytelnika, jak i wzbudza poczucie, że ma się do czynienia z żywą, wartą uwagi postacią. Leży również dalszy plan – terroryści to bezimienne zagrożenie i zbiorowa strzelba czechowa, zaś sami Heechowie od ludzi różnią się tylko tym, że wzruszają ramionami wydymając brzuch, a zamiast SI mają umysły zmarłych poddane transferowi umysłu. Nawet wyciągnięta z czarnej dziury Klara – to przyznam, na drodze pakującego się do tego typu obiektów Wana, który ma ku temu jasną motywację; lubię ten wątek – nie jest w stanie wszystkiego nadrobić. Do cyklu wkradła się rutyna i najwyżej przeciętne tempo. Nadrabia dopiero końcówka książki. Albert – we własnej osobie, jeżeli wiecie co mam na myśli – popada w umysłowe wyparcie, zaś do jego niezwykłego, pośmiertno-digitilizowanego świata dołącza Robinette, którego nagły zgon jest zaskakujący, ale i (nie?)zręcznie podbudowany. Transfer umysłu to wątek w sci-fi częsty, ale już rzadki w ukazywaniu go nam bezpośrednio przez protagonistów. Na tym polu autor nie wykłada się – może nie ma w bezpośrednim finale powieści na to miejsca – a obawy Robba, włącznie z jego niespodziewanymi kłopotami natury prawno-finansowej wynikającej z jego odmiennego jestestwa, są błyskotliwe. Nawet Klara przechodząca spod opieki (i vice versa) Wana, swoistego dziecka wychowanego przez wilki, prosto w łapy brzydzących się jej gatunku Heechów, sprawia, że lektura nabiera rumieńców. Podoba mi się również wykorzystanie kugelblitzów jako czarnych dziur z energii zamiast masy, gdzie z kolei ukryć mają się wrogowie Heechów, Assasyni, istoty z energii, jeszcze od nich potężniejsze. Czyżby kolejne samopowtórzenie autora w innym opakowaniu? I tak, i nie – autor podsumowuje ten motyw wypowiedzią Robinette, dla którego interakcja z Assasynami ma być dla ludzkości, tak jak w przypadku Heechów, kolejnym etapem przyśpieszonego rozwoju. Jest to i może naiwne do granic możliwości, tak jak i ludzkość błyskawicznie dościgająca Heechów w rozwoju technologicznym, ale są na tyle sprawne narratorsko szwy, że całość, z przymrużeniem oka, trzyma się kupy – słowo „logiki” wydaje mi się już niestosowne. Koniec trzeciego tomu to zakończenie otwarte, ale i dobrze sprawdzające się jako właściwe dla cyklu samego w sobie. Mam zamiłowanie do tego typu zabiegów, podobnie jak zakończeń słodko-gorzkich, choć przyznać trzeba, że wiele postaci nie doczekało się należytego domknięcia wątków. Do czwartego tomu z pewnością się zabiorę, aczkolwiek potrzebuję do tego momentu przerwy w celu nabrania dystansu do franczyzy. Jest w tym cyklu jeszcze szansa na drugie otwarcie i dlatego właśnie dam mu szansę.

Coś pięknego. Sposób pisania bardzo mi odpowiada, Bułyczow podchodzi humorystycznie do tematu, Wielki Guslar to wszędzie i nigdzie i nie bójcie się, to że było to pisane za czasów i w ZSRR wcale nie deaktualizuje treści. Problemem są tu pytanie filozoficzne a nie spotkania z ludzikami z UfO

Są takie cykle, które czyta się siłą rozpędu, wiedzionym tylko wyróżniającym się pierwszym tomem i nie zauważając subtelności w spadku poziomu. W przypadku czwartego tomu cyklu Gateway nie mam z tym najmniejszego problemu, bo wiem czego się spodziewam (nie koniecznie wiele),ale na tyle lubię uniwersum (lub po prostu jestem do niego przyzwyczajony),że oczekuję jedynie przyjemnej lektury w typowym, lekko zakurzonym klasyku sci-fi. Obiecujący jest dla mnie szczególnie transhumanizm głównego bohatera – uwielbiam wszelkie odmiany transferu świadomości, uznając je za najbardziej intrygujący, fantastyczny koncept sci-fi. Jednocześnie widzę też spore pole manewru w ograniu wątku Assasynów, istot nie z materii, lecz energii, z planem, którego założenia opierają się o powstanie wszechświata i stałe fizyczne. Co więcej, autor daje nawet obietnicę sentymentalnego podsumowania losów głównego bohatera oraz Gateway, pożegnania. Od czysto rzemieślniczej strony – książka zostala położona. Dopiero w niemal równo ¾e książki otrzymujemy dobitne zdanie, które podsumowuje nam, że jedno sentymentalne spotkanie w rocznicę Gateway kończy się. Pohl powtarza się do znudzenia z ogrywaniem motywu czasu realnego i czasu biegnącego w milisekundach dla protagonisty, a jeśli dodaje jakieś nowe wątki – dzieci, skazani terroryści – to nie wynika z nich za wiele w stosunku do ich objętości. Bohaterowie debiutujący w drugim i trzecim tomie właściwie nie istnieją, nie doczekując się żadnego podsumowania. Jedyne co muszę oddać, to konsekwentny rozwój Robinnete, ale nie dźwiga on na swoich barkach „Kroniki Heechów” - jest zbyt marudny, ekspozycyjny, traktowany jako narzędzie przez autora. Nie da się niemal czytać bez znudzenia ciągle wciskanego Alberta, który w duecie z głównym bohaterem daje jedne z najgorszych wyjaśnień naukowych wątków. Czyta się je z zażenowaniem, bo autor uparcie, powtarzalnie unika podzielenia się swoją wiedzą i koncepcją, dając ciągłe wyrazy jakiegoś nieokreślonego tłumaczenia się, że to za trudne wątki dla czytelnika, a co najgorsze – takie, które muszą być dla niego nudne. Ostatecznie i tak nie mają one znaczenia, bo finał jest, na chłodno, niesatysfakcjonujący. Większość akcji nie ma najmniejszego znaczenia, a przewrotka fabularna działa tylko dlatego, że upudrowana jest metafizyką i nutką sentymentu. W praktyce jednak, jeśli nie ma się wielkich oczekiwań, czyta się przyjemnie. Lektury, o dziwo, nie żałuję. Polecić mogę jedynie najwierniejszym fanom cyklu, wyczekując jakieś ciekawszej lektury o istotach wyewoluowanych na początku wszechświata z energii, zamiast materii.

Ten tom czytało mi się znacznie lżej niż poprzedni. Może przywykłem, a może po prostu jest lepszy ;) uważam, że jednak to drugie. Debren jest fajną postacią, z normalnymi problemami i dość ostrożnym podejściem do świata. Zaraz zawezmę się za kolejny tom, gdyż mam wrażenie, że "Pogrzeb czarownicy" jest takim faktycznym przejściem pomiędzy pierwszym a trzecim. Czymś w rodzaju mostu nad przepaścią. Czy tak będzie? Wypada się przekonać. Od jutra...

Koniec. Niestety to już koniec. Patrzę na tą serie i nie wierzę. Nie rozumiem. Autorka stworzyła niesamowitą historię epokowych zmian, przechodząc od świata całkiem podobnego do naszego, przez kilka stadiów społeczeństw absolutnie niezwykłych, kończąc, nie, nie kończąc! na czymś przyprawiającym o zawrót głowy. Rozsądnie, logicznie i ciekawie stworzyła coś niemożliwego. Gdybym przeczytała tylko ten tom, a przecież mogłabym i to bez odczuwania jakichś wielkich braków w historii, doszłabym do wniosku, że powieść jest absolutnie nieprawdopodobna i że nic w tym stylu nie mogłoby zaistnieć w prawdziwym świecie. A więc pojawiłby się spory minus. Bo science fiction swoją drogą, ale trochę logiki być musi. A tu proszę, logika jak najbardziej jest. Nie mogę wyjść z podziwu dla tej kreacji. Pani Kress, gratuluję. Całej te historii na pewno długo utkwi w mojej pamięci. Dawno tak nie żałowałam, że skończę jakiś cykl. 10 gwiazdek, które widnieją nad tą opinią to swego rodzaju wyraz uznania dla całej serii. Książkę samą w sobie oceniłabym na 7. Ale znowu, tutaj pojawia się pewien problem. Bo książki w jakiś sposób wybitne oceniam według innej skali niż te przeciętne. I tak w mojej biblioteczce można znaleźć Stephana Kinga ocenionego wyżej niż arcydzieła literatury światowej. Nie świadczy to wcale o tym, że powieść Kinga są od klasyki lepsze. Świadczy tylko o tym, że moim zdaniem nie ma sensu ocenianie wszystkiego według jednych kryteriów, równając do najlepszych. Bo wtedy niewiele książek wszyłoby ponad 2 gwiazdki na skali lubimyczytać. Tak więc "Żebracy na koniach" otrzymaliby ode mnie 7 gwiazdek. Ale na poziomie literatury ambitnej. Porównując do literatury masowej, przeciętnej- 10 to wręcz za mało. Podobnie dwa wcześniejsze tomy, oceniane tylko według wyższej skali. Tak w gwoli wyjaśnienia. Cały cykl z całego serca polecam.

W mojej ocenie nieco gorsza część ze względu na zmianę sposobu opowiadania. Tym razem śledzimy dalsze losy nowego amerykańskiego społeczeństwa z perspektywy znanego z pierwszego tomu cyklu Dana Arlena (artysty "Śniącego na jawie", który choć pochodzi z Amatorów życia był wychowywany przez Bezsenną),Billa Washingona (leciwego Amatora życia, który pamięta jeszcze czasy sprzed podziałów) i Diany Covington (pochodzącej z klasy pracujących i ulepszonych genetycznie Wołów).

Nie mamy po polsku kompletu opowiadań z cyklu guslarskiego. Są one rozproszone po różnych zbiorach i często się powtarzają. Trzon stanowią: "Wielki Guslar wita", "Wielki Guslar wita obcych" oraz "Nowe opowiadania guslarskie". Oprócz tych zbiorów jest jeszcze kilkanaście opowiadań w czasopismach, które nigdy nie ukazały się w wydaniu ksiazkowym oraz kilka wydanych w ostatnich latach życia autora. Zebrałby się z tego niezły kolejny zbiór opowiadań, ale Wydawnictwo Solaris nie planuje, a szkoda, bo to coś wielkiego! Prześmieszne opowieści, które obrazują do bólu naszą kondycję. Polecam!

Cykl „Szpital kosmiczny” należy do moich ulubionych „pokrzepiaczy”. Nazywam je tak, ponieważ beztroska fabuła i idealistyczne podejście autora wprawiają w dobry nastrój. Wszystko dobrze się kończy, istoty z różnych światów współpracują zgodnie ze sobą, a wszelka przemoc i mroczna strona życia to przejawy degeneracji, które można wyleczyć. „Ostateczna diagnoza” to jeden z ostatnich tomów cyklu. Ponownie w szpitalu Sektora Dwunastego spotykamy znajomych bohaterów, rozwiązujących nierozwiązywalne dla innych zagadki medyczne. Takim beznadziejnym przypadkiem jest pacjent Hewlitt. Człowiek zdawałoby stuprocentowo zdrowy, lecz przekonany o swojej chorobie i trapiony drobnymi, ale utrudniającymi życie dolegliwościami. Kiedy przez przypadek jego rzeczywisty stan manifestuje się w widowiskowy, boski wręcz sposób, sytuacja zmienia się diametralnie. Na scenę wkracza mój ulubiony, owadzi doktor Prilicla, a akcja przenosi się na planetę, na której pacjent Hewlitt przebywał jako dziecko. Tak zwaną Chorą Planetę Etli. Wkrótce okazuje się, że przypadłość Hewlitta może stanowić zagrożenie dla całej Federacji, z jej nieprzebraną rzeszą zamieszkałych światów. Naiwność i idealizm świata wykreowanego przez White’a już omówiłem, ale moim zdaniem jedynie wprawia ona czytelnika w dobry nastrój. I to pomimo stosunkowo dużej schematyczności scenariusza. Poważniejszym niedociągnięciem tego tomu jest brak zachowania ciągłości opisu jednej z ras. Telfi w poprzednich książkach opisywano jako gromadę drobnych, telepatycznych żuczków żywiących się twardym promieniowaniem. W „Ostatecznej diagnozie” nagle i niespodziewanie przybierają postać półtorametrowych jaszczurów. Nie do końca rozumiem, dlaczego autor zdecydował się na tę zmianę, trudno uwierzyć także w niedopatrzenie, bo rasa ta pojawiała się na kartach książki kilkakrotnie i dość dziwne by było, gdyby nagle autor zapomniał, jak ją opisał. Poza tym jednak większych braków nie ma. Oceniam wysoko nie ze względu na literackie walory pozycji (wprawnie przetłumaczonej przez Radosława Kota),lecz dlatego, że jest to po prostu przyjemna lektura, którą szybko się czyta i która wciąga pomimo prostoty akcji. Czytałem ją wielokrotnie i przeczytam jeszcze nie raz.

Jeden z moich ulubionych autorów fantastyki "archeologicznej". Dlaczego w Polsce średnio się przyjmuije - nie mam pojęcia. Sporo książek tego Autora widzę na wyprzedażach, a przecież to doskonała rozrywka. Polecam szczególnie tę pozycję. Klimat space opera i kosmicznej przygody.

Duet Colina Kappa to kawał solidnej, twardej science fiction z początku lat 70., która mimo upływu lat wciąż potrafi wciągnąć. To powieści krótkie jak na dzisiejsze standardy, ale zwarte, intensywne i oparte na mocnym, nośnym pomyśle. Największą siłą obu książek jest koncepcja chaosu i entropii jako realnej broni – narzędzia pozwalającego przewidywać, a nawet kształtować przyszłość. Kapp bierze na warsztat pytanie: skoro entropia rośnie, ale inteligencja potrafi lokalnie wprowadzać porządek, to czy istnieją jednostki zdolne robić to w sposób wyjątkowy? Czy można „czytać” wzory chaosu i wykorzystywać je strategicznie – w skali międzygwiezdnej wojny? Ten filozoficzno-naukowy rdzeń nadaje historii ciężar i sprawia, że to coś więcej niż zwykła space opera.