Galaktyczny smakosz

Jeden z moich ulubionych autorów fantastyki "archeologicznej". Dlaczego w Polsce średnio się przyjmuije - nie mam pojęcia. Sporo książek tego Autora widzę na wyprzedażach, a przecież to doskonała rozrywka. Polecam szczególnie tę pozycję. Klimat space opera i kosmicznej przygody.

Moja ulubiona książka, przeczytałem ją niedawno, 20 lat później. Uważam, że powinna się znaleźć w kategorii fantasy, bo takie zakończenie historii nie może się zdarzyć w korporacyjnym świecie w jakim żyjemy. Przeciwieństwo tej historii działo się, i nadal dzieje się, na wybrzeżach Azji, Afryki i Ameryki Południowej... a ostatnio KTOŚ zapragnął postawić apartamentowce w Strefie Gazy. Pięknie przedstawiono idealistyczne SI, które na argumenty wydaje w Sądzie wyroki zgodne z obowiązującym prawem.

Duet Colina Kappa to kawał solidnej, twardej science fiction z początku lat 70., która mimo upływu lat wciąż potrafi wciągnąć. To powieści krótkie jak na dzisiejsze standardy, ale zwarte, intensywne i oparte na mocnym, nośnym pomyśle. Największą siłą obu książek jest koncepcja chaosu i entropii jako realnej broni – narzędzia pozwalającego przewidywać, a nawet kształtować przyszłość. Kapp bierze na warsztat pytanie: skoro entropia rośnie, ale inteligencja potrafi lokalnie wprowadzać porządek, to czy istnieją jednostki zdolne robić to w sposób wyjątkowy? Czy można „czytać” wzory chaosu i wykorzystywać je strategicznie – w skali międzygwiezdnej wojny? Ten filozoficzno-naukowy rdzeń nadaje historii ciężar i sprawia, że to coś więcej niż zwykła space opera.

Cykl „Szpital kosmiczny” należy do moich ulubionych „pokrzepiaczy”. Nazywam je tak, ponieważ beztroska fabuła i idealistyczne podejście autora wprawiają w dobry nastrój. Wszystko dobrze się kończy, istoty z różnych światów współpracują zgodnie ze sobą, a wszelka przemoc i mroczna strona życia to przejawy degeneracji, które można wyleczyć. „Ostateczna diagnoza” to jeden z ostatnich tomów cyklu. Ponownie w szpitalu Sektora Dwunastego spotykamy znajomych bohaterów, rozwiązujących nierozwiązywalne dla innych zagadki medyczne. Takim beznadziejnym przypadkiem jest pacjent Hewlitt. Człowiek zdawałoby stuprocentowo zdrowy, lecz przekonany o swojej chorobie i trapiony drobnymi, ale utrudniającymi życie dolegliwościami. Kiedy przez przypadek jego rzeczywisty stan manifestuje się w widowiskowy, boski wręcz sposób, sytuacja zmienia się diametralnie. Na scenę wkracza mój ulubiony, owadzi doktor Prilicla, a akcja przenosi się na planetę, na której pacjent Hewlitt przebywał jako dziecko. Tak zwaną Chorą Planetę Etli. Wkrótce okazuje się, że przypadłość Hewlitta może stanowić zagrożenie dla całej Federacji, z jej nieprzebraną rzeszą zamieszkałych światów. Naiwność i idealizm świata wykreowanego przez White’a już omówiłem, ale moim zdaniem jedynie wprawia ona czytelnika w dobry nastrój. I to pomimo stosunkowo dużej schematyczności scenariusza. Poważniejszym niedociągnięciem tego tomu jest brak zachowania ciągłości opisu jednej z ras. Telfi w poprzednich książkach opisywano jako gromadę drobnych, telepatycznych żuczków żywiących się twardym promieniowaniem. W „Ostatecznej diagnozie” nagle i niespodziewanie przybierają postać półtorametrowych jaszczurów. Nie do końca rozumiem, dlaczego autor zdecydował się na tę zmianę, trudno uwierzyć także w niedopatrzenie, bo rasa ta pojawiała się na kartach książki kilkakrotnie i dość dziwne by było, gdyby nagle autor zapomniał, jak ją opisał. Poza tym jednak większych braków nie ma. Oceniam wysoko nie ze względu na literackie walory pozycji (wprawnie przetłumaczonej przez Radosława Kota),lecz dlatego, że jest to po prostu przyjemna lektura, którą szybko się czyta i która wciąga pomimo prostoty akcji. Czytałem ją wielokrotnie i przeczytam jeszcze nie raz.

Generalnie trzyma się to linii ale... zaczyna się dużą dziurą skompaktowaną na dwóch stronach chronologii wydarzeń a końcówka całkowicie rozwala. Jakby nagle wydawca pogonił autora słowami: kończ Waść bo nie będzie honorarium a autor się posłuchał i sprowadził kawalerię znikąd. Cały czas ciekaw jestem rozwinięcia drugiego dna tego cyklu sygnalizowanego od I tomu ale dalej słabo widocznego

Szczerze mówiąc spodziewałem się poważnej (– Hmm sf i poważnej? – pyta moja żona) powieści, a tu proszę - jeden z największych luzaków bohaterem ciekawych zdarzeń na "gruszce" i dodatkowo zwierzający się robotowi w sesjach terapeutycznych. Świetnie się czytało, sięgam po część 2gą.

“Wojna skrzydlatych” to krótka powieść SF Poula Andersona. Nie jest najlepszą książką tego autora ale w żadnym wypadku nie jest zła. Napisana pod koniec lat 50tych zeszłego wieku, ma w sobie zarówno cechy literatury typu pulp, jak i trochę bardziej “współczesnego” hard SF. Fabuła śledzi poczynania trójki rozbitków na obcej planecie, którzy utkwili z dala od wszelkich ośrodków ludzkiej cywilizacji. Pomóc im mogą jedynie tubylcy, czyli rasa tytułowych “skrzydlatych” obcych. Niestety pomiędzy obcymi trwa zażarta wojna i nie w głowie im pomaganie jakimś dziwnym przykutym do ziemi istotom. Czasu na znalezienie wyjścia z tej sytuacji, nasi bohaterowie mają niewiele, ponieważ ich zapasy żywności są ograniczone, a nic co rośnie na tej obcej planecie nie jest zdatne do spożycia przez człowieka. Jak to u Andersona bywa, mamy świetnie wykreowany świat oraz bardzo wyraziste postaci. Zarówno główni, ludzcy, bohaterowie jak i przedstawiciele obcej rasy, pomimo ograniczonych rozmiarów powieści, pokazani są w naprawde ciekawy sposób. Prawie każdy z nich ma unikalne cechy, jakieś cele, konkretne miejsce w tym co dzieje się wkoło oraz własną opinię na temat następujących wydarzeń. Nie ma tutaj postaci “papierowych”. Tak samo świat przedstawiony, planeta Diomedes, wykreowany został po mistrzowsku. Nie jestesmy zasypywani detalami, ale otrzymujemy na tyle dużo informacji, żeby zrozumieć tło historii. To w jaki sposób działa świat ma dla czytelnika sens, a zarazem też znaczenie dla fabuły. Przede wszystkim jest to miejsce ciekawe i obce, odmienne od Ziemi, co jest chyba ważne w SF. Dużo słabiej wypada sama fabuła, jest dość prostolinijna i szczerze mówiąc, oprócz kilku małych zwrotów, raczej nic wielkiego tu się nie dzieje. To właśnie fabuła nosi największe znamiona ery pulpu. Ale to nie znaczy, że książka jest przez to słaba. “Wojna skrzydlatych” to naprawdę fajne, klasyczne lekko hard (xD) SF. Szczerze mówiąc, pośród współczesnych dzieł nurtu, ze świecą szukać równie solidnej pozycji. Dużo bardziej wolę prostą fabułę ale osadzoną w ciekawych i wiarygodnych ramach świata przedstawionego niż ciągnące się tomami opasłe sagi, gdzie może i jest sporo akcji, ale całość z trudem trzyma się kupy. Ciekawe jest to, że gdzieś z tej historii wypływa wniosek, że nie ma co skupiać się na różnicach pomiędzy rasami/klanami jednego gatunku, bo to tylko ogranicza a wspólne działania pozwolą na rozwój wszystkich (z małą pomocą kosmicznego kapitalizmu xD). “Wojna Skrzydlatych” to lektura na maks 2 - 3 godzinki i biorąc pod uwagę jaki daje zwrot za tak niewielką inwestycje czasu, dla fana nurtu jest strzałem w dziesiątkę. Wystawiam sześć planetolotów na dziesięć!

Coś pięknego. Sposób pisania bardzo mi odpowiada, Bułyczow podchodzi humorystycznie do tematu, Wielki Guslar to wszędzie i nigdzie i nie bójcie się, to że było to pisane za czasów i w ZSRR wcale nie deaktualizuje treści. Problemem są tu pytanie filozoficzne a nie spotkania z ludzikami z UfO

Karl Sten mógłby powiedzieć, że dopisuje mu szczęście, choć okoliczności, w których tego doświadczył, nie dają powodów do radości. Oto spóźniony powrót do dzielnicy, w której mieszka z rodzicami, ratuje mu życie, bo ktoś akurat postanowił dzielnicę poświęcić dla utrzymania tajemnicy Projektu Bravo. Tym kimś jest pan i władca Vulcaka – baron Thoresen, a Vulcam to planeta, która właściwie jest więzieniem. Nikt kto na niej pracuje nie ma szans na jej opuszczenie. Karl musi rozpocząć „dorosłe” życie i nie będzie to droga usłana różami. Wie natomiast, że z Volcana uda mu się uciec... Powieść, z przebojowym głównym bohaterem, która jednocześnie otwiera serię, skłania do pochopnego wniosku, że będzie to przewidywalna papka jakich wiele, ale to błędne założenie. Spod pióra tego duetu wyszła charakterna, awanturnicza na swój sposób opowieść o nie przerysowanym (jak choćby Stalowy Szczur) bohaterze, który zostaje uwikłany w wielką politykę, spiski i zdrady. Fabuła „łapie” swoją dynamikę, która nie ma momentów spadkowych, a opowieść jest przemyślana, logiczna i niezwykle atrakcyjna w odbiorze. Może jedynie te kilka rozdziałów ze szkolenia wojskowego – choć zabawne – nie wnoszą niczego znaczącego do fabuły, Sten nie przechodzi żadnej spektakularnej przemiany, nie staje się „innym człowiekiem”, po prostu zdobywa fach. Summa summarum doskonała rozrywka.

Dobra książka ale niestety o wiele słabsza od Taktyki błędu. Teoretycznie jest to kontynuacja Taktyki błędu ale w praktyce jest to całkiem nowa historia i tylko uniwersum światów się nie zmienia. W połowie książki rzuciłem ją w kąt i przeczytałem inne pozycje, a że nie lubię pozostawiać książek nieprzeczytanych po kilku miesiącach do niej wróciłem. Nie wiem czy ją polecam, chyba warto skończyć cykl tylko na Taktyce błędu.

Nawet mniej udana twórczość Poula Andersona jest dobra :) Jak więc wypadają jego naprawdę udane historie? O tym łatwo się przekonać, sięgając po “Księżyc Łowcy”. Tomik zawiera w sobie dwa naprawdę świetne opowiadanka: tytułowy “Księżyc łowcy” oraz “Pod postacią ciała”. Obie historie przedstawiają losy ludzkich ekspedycji na obcych planetach. Bohaterowie, członkowie tychże ekspedycji, próbują rozwikłać tajemnice zachowań rdzennych mieszkańców badanych światów. W pierwszym opowiadaniu tubylcy, to dwie rasy obcych, które prowadzą między sobą krwawe walki. W drugim, to starożytna ludzka kolonia, która straciła kontakt z resztą wszechświata, i przez setki lat, technologicznie i mentalnie cofnęła się do etapu wczesnego średniowiecza. Nie powiem za dużo o samej fabule, w przypadku tak krótkich dzieł, ciężko jest ująć coś konkretnego bez zahaczenia o spoilerowanie ;) Nadmienię tylko, że ramy fabularne są w obu opowiadaniach dość podobne, szczególnie widoczne jest to przy rozwiązaniach akcji. Według mnie w “Księżycu łowcy” zakończenie wypada lepiej, ale nie znaczy to w żadnym wypadku, że “Pod postacią ciała” jest gorszym fabularnie opowiadaniem. Jeżeli chodzi o inne aspekty opowiadań, to w obu przypadkach również wszystko wypada bardzo pozytywnie. Postaci, jak to u Andersona, są bardzo ciekawie zarysowane. Nawet w tak krótkiej formie autor jest w stanie nadać bohaterom, również pobocznym, sporo głębi i interesujących, spójnych cech charakteru. Równie wyraziście wypadają przedstawiciele “obcych” ras, szczególnie w “Księżycu łowcy” czytelnik ma możliwość zapoznania się z dość ciekawymi osobnikami. Światy przedstawione, także typowo jak na tego autora, wykreowane są fenomenalnie. Na raptem kilkudziesięciu stronach, Anderson stworzył dwa genialne tła fabularne, które mogłby spokojnie służyć jako podkład do długaśnych sag SF. W “Pod postacią ciała” świat charakteryzuje przede wszystkim jego historia, to dawne wydarzenia na skalę galaktyczną spowodowały, że rzeczy mają się tak a nie inaczej. W “Księżycu łowcy” natomiast, autor aby stworzyć interesujący, obcy świat, uczynił nietypową jego geografię, zaczynając od tego, że akcja dzieje się tak naprawdę nie na obcej planecie, a na jednym z jej księżyców. Fanom gatunku, nie muszę chyba polecać pana Andersona, ale może ktoś jeszcze (tak jak ja),nie miał okazji przeczytać tego skromnego rozmiarem tomiku. Jeżeli tak się sprawy mają to polecam jak najszybciej nadrobić bo zawartość tej książeczki jest po prostu świetna. “Księżyc Łowcy” oferuje po prostu przyjemną lekturę, pozwalającą na jeden wieczór przenieść się do innych, fantastycznych światów. Dodam jeszcze, że tak jak w rodzimym wydaniu “Królowej powietrza i Mroku” tego samego autora, tak i tutaj, książeczka wzbogacona jest o bardzo klimatyczne ilustracje Tadeusza Łuczejko. W skali od jednego Ouranida do dziesięciu, daję siedem Ouranidów!

Początek zapowiada się bardzo obiecująco: intrygujący koncept, tajemnica, skala konstrukcji robiąca ogromne wrażenie i kilka naprawdę ciekawych pomysłów science fiction. Niestety im dalej, tym bardziej książka traci tempo i skupienie. Po dotarciu na Pierścień fabuła wyraźnie siada — dużo jest latania, oglądania i zapowiedzi wydarzeń, które rzadko prowadzą do czegoś konkretnego. Najciekawsze elementy to same idee: skala świata, zasady funkcjonowania Pierścienia, manipulowanie rasami czy koncepcja szczęścia jako cechy. Problem w tym, że są one porozrzucane i rzadko pogłębiane, a całość zbyt często skręca w stronę lekkiej przygodówki zamiast koncepcyjnego SF. Postacie są raczej nośnikami fabuły niż czymś, co angażuje emocjonalnie. To nierówna, momentami nużąca lektura, ciekawa głównie jako klasyka gatunku i zapis dobrego pomysłu, który nie został w pełni wykorzystany.

Zastanawiam się czy ta powieść nie jest popularniejsza w Polsce, niż w ojczyźnie pisarza (USA),a może nawet, niż w reszcie świata. Takie to były czasy: w latach osiemdziesiątych XX wieku wszystko zachodnie, co się u nas ukazywało oficjalnie, a szczególnie na łamach Fantastyki, mogło zyskać status powieści kultowej... WIĘCEJ: https://seczytam.blogspot.com/2024/04/c-c-macapp-zapomnij-o-ziemi.html

Przeczytałem tę powieść bez wcześniejszej wiedzy o istnieniu tej książki. Wcześniej (równie przypadkowo) przeczytałem inną książkę autora - "Billa, Bohatera Galaktyki" - ale nie zrobiła na mnie wrażenia. Szczęśliwie tym razem było ciekawiej. Wprowadzenie książki i tajemnicze postacie Pyrrusjanów były intrygujące. Również główny bohater, jego doświadczenie oraz uzasadnione poszukiwanie przygody i ryzyka dobrze pasowały do tego świata. Wydarzenia na tej niebezpiecznej planecie, powolne odkrywanie kolejnych elementów układanki oraz fakt, że nikt nie był w pełni niewinny zbudowały dość satysfakcjonujący świat. Sama książka - i szczególnie jej konstrukcja - przywołuje na myśl erę 'pulpowego' sci-fi. Akcja była wartka, kolejne rozdziały następowały po sobie szybko i z dużą ilością wydarzeń (do czego pewnie przyczyniło się odcinkowe wydanie powieści). Bohaterowie nie mieli za dużo czasu na emocje oraz na rozważania, ponieważ trzeba było działać. Książka sprawdziła się w roli przyjemnej, lekkiej historii sci-fi. Planuję przeczytać kolejne tomy i poznać kolejne planety śmierci.

Akcja tej opowieści toczy się w drugiej połowie XXII wieku (około 2180–2185) na wielu planetach, do których miała już dotrzeć ludzkość. Głównym bohaterem jest pułkownik Cletus Grahame - dowódca, który zamiast klasycznej przewagi militarnej, wykorzystuje coś znacznie subtelniejszego: ludzką skłonność do popełniania błędów. To klasyczne science fiction, ale bardzo „intelektualne”. Zamiast kosmicznych bitew - dostajemy rozgrywkę strategiczną, w której kluczowa jest psychologia, przewidywanie reakcji przeciwnika i umiejętność wykorzystania chaosu. W książce tej Dickson pokazuje wojnę trochę jak partię szachów - gdzie błąd przeciwnika bywa cenniejszy niż własna siła. Choć książka powstała w 1970 roku, jej pomysły na strategię, psychologię i prowadzenie wojny wydają się brzmieć zaskakująco świeżo. Wróciłem do niej po latach - pierwszy raz czytałem ją jako nastolatek i musiała ona wywrzeć na mnie dość duży wpływ bo często łapałem się na tym, że wykorzystuję pewne elementy stosowane przez głównego bohatera w życiu codziennym. Warto je poznać więc choć nie jest to opowieść porywająca - zachęcam do jej przeczytania.

SF dość stare (z lat 1977-1981),ale czy jare? No tak średnio na jeża – dramatu nie – ma, ale zachwytu też. Gdyby Trylogia Gigantów powstała obecnie, to wyceniłbym pewnie pierwszy tom na pięć, a drugi i trzeci na cztery. Ale to klasyka SF, więc za całość: WIĘCEJ: http://seczytam.blogspot.com/2025/07/james-p-hogan-giganci.html

Trzeci tom i wyraźny spadek poziomu wynikający przede wszystkim z przeciętnie prowadzonych bohaterów, małej dla czytelnika stawki, Alberta i SI przywodzącej na myśl już tylko nudę oraz ekspozycję, małą świeżość w elemencie sci-fi oraz położenia wielu wątków. Robinette nie ma już toksyczności znanej z pierwszego tomu, ani nie ratuje go trauma i nowy status społeczny znany z drugiego – teraz to już tylko nieszanujący swojego zdrowia, mentalno-fizyczny staruszek. Essi, jego żona, ma więcej charakteru i virtu od niego. Nowy, zdawać by się mogło, protagonista w postaci Audee również okazuje się być jedynie dobrym przedstawicielem mieszkańca świata przedstawionego, ale bardzo przeciętnym protagonistą. Również i w jego przypadku żona okazała się mieć więcej determinacji i charakteru. Jedyne co błyszczy to Wan, którego dojrzała persona zdaje się swoją toksycznością i dziecinnością intrygować czytelnika, jak i wzbudza poczucie, że ma się do czynienia z żywą, wartą uwagi postacią. Leży również dalszy plan – terroryści to bezimienne zagrożenie i zbiorowa strzelba czechowa, zaś sami Heechowie od ludzi różnią się tylko tym, że wzruszają ramionami wydymając brzuch, a zamiast SI mają umysły zmarłych poddane transferowi umysłu. Nawet wyciągnięta z czarnej dziury Klara – to przyznam, na drodze pakującego się do tego typu obiektów Wana, który ma ku temu jasną motywację; lubię ten wątek – nie jest w stanie wszystkiego nadrobić. Do cyklu wkradła się rutyna i najwyżej przeciętne tempo. Nadrabia dopiero końcówka książki. Albert – we własnej osobie, jeżeli wiecie co mam na myśli – popada w umysłowe wyparcie, zaś do jego niezwykłego, pośmiertno-digitilizowanego świata dołącza Robinette, którego nagły zgon jest zaskakujący, ale i (nie?)zręcznie podbudowany. Transfer umysłu to wątek w sci-fi częsty, ale już rzadki w ukazywaniu go nam bezpośrednio przez protagonistów. Na tym polu autor nie wykłada się – może nie ma w bezpośrednim finale powieści na to miejsca – a obawy Robba, włącznie z jego niespodziewanymi kłopotami natury prawno-finansowej wynikającej z jego odmiennego jestestwa, są błyskotliwe. Nawet Klara przechodząca spod opieki (i vice versa) Wana, swoistego dziecka wychowanego przez wilki, prosto w łapy brzydzących się jej gatunku Heechów, sprawia, że lektura nabiera rumieńców. Podoba mi się również wykorzystanie kugelblitzów jako czarnych dziur z energii zamiast masy, gdzie z kolei ukryć mają się wrogowie Heechów, Assasyni, istoty z energii, jeszcze od nich potężniejsze. Czyżby kolejne samopowtórzenie autora w innym opakowaniu? I tak, i nie – autor podsumowuje ten motyw wypowiedzią Robinette, dla którego interakcja z Assasynami ma być dla ludzkości, tak jak w przypadku Heechów, kolejnym etapem przyśpieszonego rozwoju. Jest to i może naiwne do granic możliwości, tak jak i ludzkość błyskawicznie dościgająca Heechów w rozwoju technologicznym, ale są na tyle sprawne narratorsko szwy, że całość, z przymrużeniem oka, trzyma się kupy – słowo „logiki” wydaje mi się już niestosowne. Koniec trzeciego tomu to zakończenie otwarte, ale i dobrze sprawdzające się jako właściwe dla cyklu samego w sobie. Mam zamiłowanie do tego typu zabiegów, podobnie jak zakończeń słodko-gorzkich, choć przyznać trzeba, że wiele postaci nie doczekało się należytego domknięcia wątków. Do czwartego tomu z pewnością się zabiorę, aczkolwiek potrzebuję do tego momentu przerwy w celu nabrania dystansu do franczyzy. Jest w tym cyklu jeszcze szansa na drugie otwarcie i dlatego właśnie dam mu szansę.

Nie mogę oprzeć się wrażeniu, że J. White, trafiwszy niegdyś w dziesiątkę z pomysłem galaktycznego szpitala, eksploatuje ten sukces do ostatnich granic, odcinając kolejne kupony. Obecny tom to następny przykład. Historia niezbyt wyszukana czy oryginalna, niedokończona zresztą (bo mieszkańcy planety Goglesk, od których rozpoczyna się fabuła, nadal oczekują na rozwiązanie swoich problemów – zapewne w tomie siódmym lub jeszcze dalszym),toczy się w dość leniwym tempie i zwrotami akcji nie zaskakuje. Całość ratują dowcipne spostrzeżenia Autora dotyczące animozji i rywalizacji w świecie lekarskim (delikatnie zresztą przedstawione),a także kilka ciekawych, pojedynczych pomysłów na nietypowe cechy różnych ras mieszkańców galaktyki oraz sposoby leczenia ich przypadłości. Na plus zaliczam też głęboko humanistyczne (o ile można tak powiedzieć) przesłanie powieści, ukazującej pokojową współpracę członków wspólnoty galaktycznej. Bardzo to odmienne od przeważającej w SF o galaktycznym oddechu wizji ciągłej wojny wszystkich ze wszystkimi. Inna sprawa, czy to spojrzenie realne, czy idealistyczne.

Nie mamy po polsku kompletu opowiadań z cyklu guslarskiego. Są one rozproszone po różnych zbiorach i często się powtarzają. Trzon stanowią: "Wielki Guslar wita", "Wielki Guslar wita obcych" oraz "Nowe opowiadania guslarskie". Oprócz tych zbiorów jest jeszcze kilkanaście opowiadań w czasopismach, które nigdy nie ukazały się w wydaniu ksiazkowym oraz kilka wydanych w ostatnich latach życia autora. Zebrałby się z tego niezły kolejny zbiór opowiadań, ale Wydawnictwo Solaris nie planuje, a szkoda, bo to coś wielkiego! Prześmieszne opowieści, które obrazują do bólu naszą kondycję. Polecam!