Planeta bez powrotu

Skoro powiedziałam A, trzeba było powiedzieć B i sięgnąć po drugi tom przygód Briona Brandda pt. Planeta bez powrotu. Po Planecie przeklętych wiadomo było, czego można się spodziewać.

Harrison zapewnia akcję, akcję i jeszcze więcej akcji.
Tym razem Brion, główny bohater, dzielny zwycięzca Twenties leci na planetę, na której trwa dziwna wojna. W trakcie rekonesansu zginęło już na niej dwóch innych agentów. Dlatego organizacja potrzebowała kogoś inteligentnego, kto będzie potrafił rozwiązać zagadkę i nie zginie od razu po lądowaniu.

💣 Zagadka wojny

Brandd stawia wszystko na jedną kartę – leci na tę planetę tylko z nożem z tworzywa, bez żadnego metalowego elementu. To posunięcie okazuje się właściwe i bohaterowi udaje się przeżyć oraz zacząć gromadzić elementy układanki…Okazuje się, że zagadkowa wojna z każdym kolejnym dniem przynosi więcej pytań, niż odpowiedzi. Nic się ze sobą nie klei, aż do momentu, kiedy Brandd dociera do źródła konfliktu.

Brandd to połączenie Bonda tudzież Chucka Norrisa z MacGyverem. Nie sprawia to jednak, że bohater ten jest kiczowaty. Harrison umie w tworzenie postaci, nawet w kompaktowych powieściach o dość prostych założeniach fabularnych. Zresztą ja tę prostolinijną kompaktowość u niego lubię. To taka niewymagająca rozrywka z niezłymi pomysłami, do tego nieźle napisana.

Trochę dziwię się, że powstały w 1969 roku bohater nie dostał kolejnych zadań w innych miejscach. To mógł być samograj. Widać czegoś więc temu bohaterowi zabrakło, żeby Harrison w niego uwierzył. A szkoda, bo zrobił mi wielką chęć na podobne przygody z głównym bohaterem, od którego wszystko zależy.

Skoro powiedziałam A, trzeba było powiedzieć B i sięgnąć po drugi tom przygód Briona Brandda pt. Planeta bez powrotu. Po Planecie przeklętych wiadomo było, czego można się spodziewać.

Harrison zapewnia akcję, akcję i jeszcze więcej akcji.
Tym razem Brion, główny bohater, dzielny zwycięzca Twenties leci na planetę, na której trwa dziwna wojna. W trakcie rekonesansu zginęło...

Pulp(sience)fiction ale fajne, z przesłaniem :)

Pulp(sience)fiction ale fajne, z przesłaniem :)

Czy w ocenie można się uwolnić od skojarzeń? Chyba nie. Zawsze mimowolnie (lub celowo) porównujemy to co przeczytaliśmy teraz z tym co czytaliśmy w przeszłości. Ludzki mózg po prostu lubi porównania i powtórzenia. Dlatego "Planetę bez powrotu" porównałbym do cyklu o "Stalowym Szczurze", wyjąwszy wątek humorystyczny i prześmiewczy. Taki "Stalowy Szczur" na poważnie. I coś z filmu "Screamers" też.

Książka ma dość dobry potencjał... który rozmył się w realizacji. Akcja wciąga ale... po pierwszych stronach spodziewałem się czegoś nieco innego a zakończenie wydało mi się przyspieszone na siłę. Pomysł był świetny, ale Harrison skupił się na wątku (IMO) pobocznym, który stał się głównym. Dlatego wraz z ostatnią stroną poczułem ukłucie zawodu.

Jednak wciąż oceniam książkę na 6 bo: nie nudzi, pomysł jest ciekawy i polubiłem postać Brion'a Brandd'a.

Czy w ocenie można się uwolnić od skojarzeń? Chyba nie. Zawsze mimowolnie (lub celowo) porównujemy to co przeczytaliśmy teraz z tym co czytaliśmy w przeszłości. Ludzki mózg po prostu lubi porównania i powtórzenia. Dlatego "Planetę bez powrotu" porównałbym do cyklu o "Stalowym Szczurze", wyjąwszy wątek humorystyczny i prześmiewczy. Taki "Stalowy Szczur" na poważnie. I coś z...

Kogóż obhodzą przerażeni, znękani cywile? Wszak wojna zaspokaja ambicje sztabu dużych chłopców dowodzących na odległość i dostarcza rozrywki tłumom śledzącym jej przebieg przed telewizorami, w bezpiecznym domowym zaciszu.

Kogóż obhodzą przerażeni, znękani cywile? Wszak wojna zaspokaja ambicje sztabu dużych chłopców dowodzących na odległość i dostarcza rozrywki tłumom śledzącym jej przebieg przed telewizorami, w bezpiecznym domowym zaciszu.

Jeszcze dobrze nie wyleczyli ran po pierwszej akcji, a muszą (nie mają innego wyjścia, przecież są bohaterami) ruszać na następną. I to praktycznie z gołym rękami (nóż, nawet ceramiczny, jako broń na czołgi i samoloty odrzutowe, to właściwie nic) muszą iść na wojnę, którą prowadzą właśnie zdalnie sterowane czołgi i samoloty. Przecież trzeba pomóc w ratowaniu, zapomnianych po imperialnych wojnach, ludzkich kolonii w niezmierzonym kosmosie. Tylko skąd, na planecie, której mieszkańcy mieliby problem z wynalezieniem koła (już nic nie pisząc o posługiwaniu się nim),tak zaawansowane technicznie maszyny wojenne? Dlaczego strzelają do siebie nawzajem i do tych biednych zacofanych tubylców? Kto z kim walczy i o co?

Wstępnie i występnie na http://niepamietnikfprefecta.blogspot.com/2014/01/kulki-w-pulpie.html

Jeszcze dobrze nie wyleczyli ran po pierwszej akcji, a muszą (nie mają innego wyjścia, przecież są bohaterami) ruszać na następną. I to praktycznie z gołym rękami (nóż, nawet ceramiczny, jako broń na czołgi i samoloty odrzutowe, to właściwie nic) muszą iść na wojnę, którą prowadzą właśnie zdalnie sterowane czołgi i samoloty. Przecież trzeba pomóc w ratowaniu, zapomnianych...

Mam wrażenie, że ta druga część jest odrobinę lepsza niż pierwsza. Miło i lekko się czyta. Chyba końcówka troszeczkę rozczarowuje, spodziewałem się czegoś lepszego, ale to moje subiektywne zdanie. Polecam.

Mam wrażenie, że ta druga część jest odrobinę lepsza niż pierwsza. Miło i lekko się czyta. Chyba końcówka troszeczkę rozczarowuje, spodziewałem się czegoś lepszego, ale to moje subiektywne zdanie. Polecam.

Super !

Super !