Antologia nowej poezji polskiej 1990–1999

Tak, dopiero teraz to przeczytałem (rok 2025). Byłem bardzo ciekaw tej antologii poezji polskiej przełomu tysiącleci – naprawdę podszedłem do niej z otwartym umysłem i szczerym zainteresowaniem. Starałem się czytać uważnie, dając szansę chyba każdemu wersowi, każdej strofie, żeby mnie zaskoczyć, poruszyć, może nawet zachwycić. Niestety, po przewróceniu ostatniej strony mam tylko jedną refleksję: rozczarowanie. Trudno tu odnaleźć coś naprawdę wyjątkowego, coś, co wykraczałoby poza banalne ramy (nie rymy) czy pretensjonalne pozy. Z trudem pewnie znalazłbym pojedyncze utwory, które da się jakoś wyróżnić, ale perełki? To słowo brzmi jak żart w kontekście tej antologii.

Wiele z tych wierszy sprawia wrażenie infantylnych – jakby autorzy zatrzymali się na poziomie emocjonalnej egzaltacji nastolatka, nie oferując głębi ani dojrzałości. Do tego dochodzi irytująca poza. Pozerskie gesty wydobywane z pustki doświadczeń, celebracje ubóstwa intelektualnego, udawanie artystycznej wzniosłości tam, gdzie nie ma śladu autentyczności. Często odnosiłem wrażenie, że te teksty pisano zgodnie z jaką sztampą. Takie to do siebie podobne. A najgorsze? Sporo z tej „poezji” to po prostu słaba proza, która udaje wiersz – rozciągnięte zdania, brak rytmu, zero wyczucia formy. Gdzie podziała się siła języka, precyzja, zaskoczenie?

Zdaję sobie sprawę, że moja ocena jest subiektywna – to, co mnie razi, ktoś inny może uznać za ujmujące czy nowatorskie. Ale to właśnie odczuwam: rozczarowanie i zmęczenie tym zbiorem. Oczekiwałem, że ta antologia pokaże mi, czym żyje polska poezja na przełomie wieków, że wyłuskam z niej głosy świeże, odważne, może nawet rewolucyjne. Zamiast tego dostałem zbiór, który w większości rozmywa się w przeciętności i pretensji. Jeśli to ma być wizytówka współczesnej polskiej liryki, to wolę wrócić do klasyków – tam przynajmniej nuda bywa szlachetna, ale nie irytująca.

Tak, dopiero teraz to przeczytałem (rok 2025). Byłem bardzo ciekaw tej antologii poezji polskiej przełomu tysiącleci – naprawdę podszedłem do niej z otwartym umysłem i szczerym zainteresowaniem. Starałem się czytać uważnie, dając szansę chyba każdemu wersowi, każdej strofie, żeby mnie zaskoczyć, poruszyć, może nawet zachwycić. Niestety, po przewróceniu ostatniej strony mam...

Wreszcie coś dla mnie: dobra poezja... Miód! :)

Wreszcie coś dla mnie: dobra poezja... Miód! :)

Moja ulubiona antologia poezji polskiej - niestety powódź zabrała, więc tęsknię.

Moja ulubiona antologia poezji polskiej - niestety powódź zabrała, więc tęsknię.

Początkowo przeraża ilością autorów, różnorodnością i wymaganiami stawianymi przed czytelnikiem. Znajdują się tu teksty wybitne, jak i pretendujące do uznania, są wiersze słabsze i ciekawsze, mniej znane i hołubione przez opinię.
To nie frazes, ponieważ naprawdę każdy znajdzie wiersze dla siebie.
Jaka jest ta nasza poezja? Wielokodowa? Wielokolorowa? Wielowątkowa? Nasza, cenna. Poezja, jaką warto czytać - przegląd poetów niezwykle wartościowy.

Początkowo przeraża ilością autorów, różnorodnością i wymaganiami stawianymi przed czytelnikiem. Znajdują się tu teksty wybitne, jak i pretendujące do uznania, są wiersze słabsze i ciekawsze, mniej znane i hołubione przez opinię.
To nie frazes, ponieważ naprawdę każdy znajdzie wiersze dla siebie.
Jaka jest ta nasza poezja? Wielokodowa? Wielokolorowa? Wielowątkowa? Nasza,...

Kilku mocno średnich poetów, kilka cudownych perełek, przede wszystkim możliwie najbardziej kompletny przekrój wartych uwagi poetów tamtej dekady.

Kilku mocno średnich poetów, kilka cudownych perełek, przede wszystkim możliwie najbardziej kompletny przekrój wartych uwagi poetów tamtej dekady.

Nowe, świeże, odkrywcze!!!!!!

Nowe, świeże, odkrywcze!!!!!!