Podwójny całus lepiej smakuje

PRZECZYTANA DAWNO TEMU, WIELOKROTNIE... CUDOWNY OPIS PRZYGÓD PAULI, CZYTAJĄC, CZUŁAM SIĘ JAKBYM TEŻ TAM BYŁA RAZEM Z PAULĄ, JEJ RODZINKĄ I PRZYJACIÓŁMI... O PRZYGODACH ODWAŻNEJ PAULI SĄ 4 TOMY: PAMIĘTNIK PAULI, KŁOPOTNIK PAULI, NOWOJORSKI DZIENNIK PAULI I DZIENNIK ROZSTAŃ PAULI .CIĘŻKO JEDNOZNACZNIE OKREŚLIĆ, KTÓRY TOM NAJCZĘŚCIEJ CHWYTAŁ MNIE ZA SERCE, PONIEWAŻ W KAŻDYM BYŁO COŚ INNEGO I WYJĄTKOWEGO...😮😮 POLECAM, KAŻDEMU, KTO CHCE SIĘ ZAPOZNAĆ Z PAULĄ I JEJ PERYPETIAMI, DOSKONAŁY, RELAKS I NAUKA W JEDNYM, GDYŻ CZYTAJĄC TĘ SERIĘ JAKO 13-LATKA, WIELE SIĘ NAUCZYŁAM...😮😂😘👏🏻👏🏻

Dostałam tę książkę wiele lat temu, od taty i coś mnie natchnęło żeby po nią sięgnąć. Jak na literaturę dziecięcą, porusza naprawdę poważny temat, jakim jest anoreksja, czego w ogóle się nie spodziewałam. Mam jednak swoje zarzuty co do głównej bohaterki, Pauli. Dlaczego ma ona tak poważne myśli, oraz sposób, w jaki się wyraża, jako 13 letnia dziewczynka? Nie pasowało mi jedno do drugiego. Zdecydowanie byłabym skłonna bardziej uznać tę książkę jako młodzieżowkę, a nie dziecięcą.

Postanowiłam zachęcić moją siostrzenicę do czytania książek i w zeszłym roku zakupiłam kilka młodzieżowych pozycji. Nadszedł czas żeby je po kolei przeczytać i pierwszą, którą wybrałam to „Melissa” Rosie Rushton, ponieważ jednocześnie idealnie pasuje do wyzwania czytelniczego „Pod hasłem” w którym uczestniczę. Muszę przyznać, że na początku nie bardzo mogłam wczytać się w klimat tej książki i nawet trochę mnie to nudziło, więc odłożyłam ją na jeden dzień. Natomiast, gdy przysiadłam do niej ponownie i przebrnęłam przez ten mało zachęcający początek to już połknęłam bakcyla. Tytułowa Melissa to nastoletnia, rudowłosa i zwariowana dziewczyna, która wraz z rodziną wyprowadza się ze swojego ukochanego Londyny do z góry znienawidzonego Sussex. Przeprowadzka również potęguje konflikt pomiędzy Melissą i jej matką, ponieważ to ze względu na jej pracę cała rodzina musiała zmienić miejsce zamieszkania. Dwaj bracia Melissy szybciej przystosowuję się do nowego otoczenia, ale i oni mają swój wkład w różne przygody tej rodziny. Natomiast ojciec głównej bohaterki wydawałoby się, że znalazł idealne rozwiązanie, ponieważ planuje 2-3 dni pomieszkiwać w Londynie ze względu na pracę a potem wracać do rodziny. Niestety i ten „idealny” układ przyniesie niekoniecznie miłe niespodzianki. Ponad to Melissa pragnie wkraść się w łaski koleżanek w nowej szkole i to przyniesie kolejne zabawne przygody, a tak zwaną przysłowiową kropkę nad i postawi pojawienie się zabawnego psa Barnaby. Książkę stanowczo polecam, mimo że na początku mnie troszkę znudziła to potem mnie wzruszyła a na końcu bardzo ubawiła i ponad to, to książka z morałem. Podobało mi się też to, że narratorem tej powieści był prawie każdy członek rodziny Melisy, przez co na niektóre sytuacje można spojrzeć zupełnie z innej strony. Podsumowując, ubawiłam się przednio i jeszcze raz polecam każdej nastolatce.

Kiedyś podobała mi się bardziej, ale miałam wtedy jakieś 10 lat ;))) Pisane naprawdę w stylu małej dziewczynki; ja w podobny sposób pisałam pamiętniki. Jednak chyba nie polecam, ździebko głupawe. Ale Flippi i Sven są świetni, nadawaliby się do książek dla młodzieży i dorosłych.

"Nie da rady bez czekolady" ma właściwości tej brązowej słodyczy. Świetnie nadaje się jako przekąska, wypełniacz między cięższymi posiłkami. Sprawia, że czujemy przyjemność i zadowolenie. I odbija swe pozytywne skutki na wskaźniku wagi, powoduje wyrzuty sumienia u osób stosujących dietę lub utrzymujących zdrowy tryb życia.

Szesnastoletnia Emily (dla przyjaciół Em) do szkoły jeździ autobusem. Jest on bardzo ważnym miejscem spotkań i dobrą okazją do obserwacji. Em spotyka w nim swoje przyjaciółki- Star oraz Lizzie, a także (jakżeby inaczej) Pana Okropnego, który zna jej wstydliwy sekret i bardzo chce wyjawić go światu, jak również Chłopca z Tubą, Panią z Wózkiem i wiele innych ciekawych postaci. W szkole nadchodzą egzaminy, w weekend impreza, a w nocy ciasto czekoladowe. Czego chcieć więcej?

Ja chciałam więcej.Więcej stron. Wiem, że gdyby ta książka miała kilka kartek więcej, spełniłby się kiczowaty scenariusz zakończenia, jaki przyszedł mi na myśl po przeczytaniu opisu książki. Gdybym spotkała się w niej z tym zakończeniem, odłożyłabym ją na bok bez zastanowienia, momentalnie o niej zapominając, klasyfikując ją jako odmóżdżacz i już. Ale ta pozycja nie mieści się w tej rubryce. Gdzie mogę ją więc zakwalifikować?

Bez wahania mogę powiedzieć, jak zamierzałam ją zaszufladkować: jako lekką, mało ambitną lekturę do przeczytania dla odciążenia zmęczonego szkołą umysłu. Chciałam przy tej pozycji po prostu odpocząć. Udało mi się to. Prawie. Książka wciągnęła mnie na tyle, że nie przerwałam lektury aż do ostatniej strony. Wiąże się to z tym, iż poszłam spać później niż zwykle i nie wyspałam się. A w sumie warto było. Tak myślę. Choć... co właściwie tak mnie urzekło?

Na pewno język powieści. Choć czytało się szybko, irytowało mnie używanie wyrażeń typu 3maj się, xaminy itd. Główna bohaterka też nie. Choć dziewczę było miłe, nie odznaczało się powalającą osobowością, w dodatku większość czasu spędzała na pielęgnacji i medytacji na temat własnych stóp. Podobnie banalnie przedstawiono jej przyjaciółkę Lizzie. Została obdarzona pospolitymi cechami szalenie ładnej podrywaczki. Po 2 dniach od przeczytania książki nie potrafiłam przypomnieć sobie jej imienia. Na pamięć się nie uskarżam, więc to chyba o czymś świadczy.

Niepochlebnych słów nie znajduję jednak dla drugiej przyjaciółki Em, Star. Jej prawdziwe imię- Amarylis pewnie na długo pozostanie mi w pamięci. Podobnie jak jej charakter. Może i sztampowy, ale taki... znajomy. (tak, Star to książkoholiczka) I naprawdę miły.
Będąc przy bohaterach warto wspomnieć o rewelacyjnym Jono i postaciach epizodycznych- Chłopcu z Tubą czy Pani z Wózkiem- świetni!

Choć akcję dało się przewidzieć, nie była nudna. Miłe urozmaicenie stanowiły przepisy na różne potrawy (choć może lepiej ich nie wypróbowywać?). Zaskoczyła mnie trochę fabuła- nie spodziewałam się po tej książce żadnych poważnych tematów, realnych problemów, tylko samych kłopotów miłosnych. Była to miła niespodzianka i odmiana w stosunku do typowych młodzieżówek, takich jak "Nie da rady bez czekolady" mogłoby być więcej.

Książkę polecam nastolatkom lubiącym takie tematy i dopiero rozpoczynającym przygodę z czytaniem. Doświadczonym czytelnikom- tylko do odprężenia w ciężkie dni. Inaczej cała czekolada może pójść w boczki,a tego byśmy nie chcieli, prawda?

Seria książek Hortense Ullrich opowiadająca o miłosnych i zabawnych przygodach Jojo. Książki te czytałam kilka lat temu. Dzięki nim zawsze poprawiałam sobie humor. Nie wiem jak oceniłabym je dzisiaj, jako starsza i bardziej dojrzała osoba niż wtedy. Pewnie uznałabym ją za zbyt dziecinną. Mimo to, dla młodych nastolatek które chcą poczytać zabawną opowieść o miłości to zachęcam:)

Na początku podobało mi się przedstawienie bohaterów, narrator w 1-wszej osobie. Mniej więcej w połowie powieści zaczęło mnie to męczyć. Czytając w nocy, pochyły druk "mącił mi w głowie". Znudziła mnie fabuła, ale mimo to do końca przeczytałam książkę i nie żałuję.

Historia głównej bohaterki jest idealnym potwierdzeniem powiedzenia "kłamstwo ma krótkie nogi". Lola nie jest gwiazdą, ale jest pewna, że nią zostanie. Mieszkając w welkim mieście, wyrobiła sobie przekonanie, że scena została stworzona właśnie dla niej a los skrzywdził ją, dając jej tak nudne, zwyczajne życie. Cóż, wszystko da się naprawić. Wyprowadzka do małej mieściny jawi się Loli jako koniec świata, ale kto powiedział, że jej kariera nie może rozpocząć się tutaj? Lola (tak na prawdę Mary),postanawia dorobić sobie nowy, ulepszony życiorys. Znajduje przyjaciółkę od serca i aciekłego wroga a potem pozostaje jej już tylko wpaść w kłopoty...

Conroyówny poznałam, dzięki książce "Wygnanki w domu"(druga część przeczytana najpierw przez pomyłkę),która spodobała mi się tak samo jak ta. "Wygnanki na wakacjach" naprawdę mnie zaciekawiły, dlatego też przeczytałam je w bardzo krótkim czasie. Całą serię przeczytałam w szóstej klasie. Bardzo lubię czytać o "Wygnankach", gdyż mają one oryginalne i niecodzienne pomysły. Nie tylko ze względu na pomysłowość dziewcząt, ale także z tego powodu, który mnie najbardziej zachęca, bowiem ich przygody są bardzo śmieszne(a to lubię w książkach),co nie oznacza, że w tych opowieściach brakuje wzruszających momentów... Wg mnie, te trzy lektury są godne polecenia i dlatego zachęcam również innych do przeczytania. ;)

Ta książka opowiada o czterech siostrach, które sponsorowały naukę Josecka- chłopca mieszkającego w Afryce. Co miesiąc musiały wysyłać 10 funtów, a zdobycie tych pieniędzy nie należało do najłatwiejszych zadań. Ruth, Naomi, Rachel i Phoebe z każdym dniem wpadały w coraz większe kłopoty. Czy spełniło się ich marzenie i czy udało się im odwiedzić swojego przyjaciela w Afryce? Dowiecie się tego po przeczytaniu tej niezwykle ciekawej lektury, do której przeczytania serdecznie zachęcam innych.

Każda napisana takim samym schematem: problem, borykanie się z tym problemem, rozwiązanie. Bohaterkami są cztery (najpierw trzy) dziewczyny, a każda książka pisana jest z punktu widzenia innej (pierwsza Lucy, druga Izzie, itd.). Najważniejszym wątkiem w całej serii jest przyjaźń bohaterek i ich wzajemne wsparcie, zrozumienie i zaufanie. Każda niesie jakąś wartość. Wewnątrz tomy są przyozdobione różnymi obrazkami, ilustrującymi (podsumowującymi) dany wątek. To czytadełka na jedną godzinę, czyta się szybko i przyjemnie. Jak to książki dla młodzieży. Kto lubi takie książki, to polecam.

"Wiedźmy" Roalda Dahla to opowieść o chłopcu, który odkrywa prawdziwe czarownice nienawidzące dzieci. Uwielbiałam tę książkę jako nastolatka, dlatego sięgnęłam po nią ponownie w dorosłości – by przypomnieć sobie fabułę, dawne czasy i obudzić w sobie tę małą duszę dziecka. To wciągająca, z humorem i nutą grozy historia, która nadal potrafi oczarować.

Przygody Isy i Amandy na pewno spodobają się szczególnie wielbicielom kryminałów!!! Tym razem feralne laski wraz z Tannchauserem i Gumisiem będą odkrywać przyczyny dziwnych wypadków w zoo. :D Przyjaciele wygrają też konkurs, w którym główną nagrodą jest wyjazd do Filadelfii... Polecam dla relaksu i na poprawę humoru zwłaszcza w taką pogodę jak dziś + obowiązkowo ulubiony deser i/lub gorąca czekolada. ;)

Kiki aby spodobać się Meikowi bierze udział w pokazie mody... ;) Okazuje się,że jej główną rywalką jest nowa w ich klasie uczennica: MONA!!!!!!! Dziewczyna przyciąga spojrzenia wszystkich chłopaków, nie tylko w szkole!!!!!!! Na szczęście Meik prawdziwie KOCHA KIKI!!!!!!! ;) ;* <3 <3 Gorąco polecam szczególnie na szare, zimne i wczesne jesienne wieczory + kanapa i gorąca czekolada!!!!!! <3 :D :)

Dobra książka, ale sequel moim zdaniem o wiele lepiej wykonany. Two girls one cup jak dla mnie wygrywa pod względem fabuły, tworzenia bohaterów (czy raczej bohaterek) i ich wzajemnych relacji. Szczerze polecam dla fanów i fanek pierwszej książki z tej serii.

„Podwójna rola” Jacqueline Wilson to poruszająca książka dla młodzieży, która opowiada o dorastaniu, trudnych emocjach i poszukiwaniu własnego miejsca w świecie. Autorka w charakterystyczny dla siebie sposób pokazuje codzienne problemy dzieci i nastolatków, skupiając się na ich uczuciach i relacjach z rodziną. Historia dotyka tematów takich jak zmiany w życiu rodzinnym, poczucie zagubienia i próba odnalezienia siebie w nowej sytuacji. Bohaterowie muszą zmierzyć się z emocjonalnymi wyzwaniami, które wpływają na ich dorastanie. Powieść jest ciepłą, ale też refleksyjną historią, która pokazuje, jak ważne są wsparcie, zrozumienie i akceptacja w życiu młodego człowieka. Książka mojego dzieciństwa ❤️

Powracają wspomnienia dzieciństwa ;) Pożyczając tą książkę nie sądziłam, że będę się przy niej tak dobrze bawić. Czytając ją byłam odrobinę młodsza od głównej bohaterki, więc miałyśmy mniej więcej taki sam światopogląd, te same problemy wieku dorastania. Seria ta była momentami tak zabawna, że do dziś wspominamy niektóre cytaty z siostrą. Alice jest inteligentną dziewczyną, różni się od swoich rówieśniczek, ale tak jak i one popełnia błędy. Jest bohaterką różnych absurdalnych sytuacji. Książka z przesłaniem, pomaga zrozumieć pewne sprawy. Napisana świetnym stylem, łatwo się ją czyta. Z chęcią powróciłabym do niej jeszcze i może niedługo to zrobię.

Książka nawet fajna. Zdziwiło mnie, że została napisana z punktu widzenia Izzy, ale po jakimś czasie zdążyłam się przyzwyczaić. Jednak na okładce zauważyłam pewien błąd. Jest tam napisane tak: "Izzy to niezależna i pewna siebie czternastolatka. Do tej pory nie poznała jeszcze takiego chłopaka, który naprawdę by jej się spodobał. Ten dzień kiedyś jednak musiał nadejść... Na jej drodze pojawia się cudownie przystojny i fascynujący TONY. Niestety, chłopcy to same problemy! Nie dzwonią, choć obiecali i bawią się z tobą w kotka i myszkę... Izzy wpada w obsesję na puncie TONY'EGO. Całymi dniami przesiaduje w domu, z ręką na słuchawce telefonu, która milczy... A jej przyjaciółki, Lucy i Nasta, czują się przez nią zaniedbywane..." Ten chłopak nazywa się Mark, nie Tony! Ciekawe, czy tylko ja to zauważyłam.