Kobieta trzydziestoletnia

Co za ramota...
Spodziewałam się ciekawej powieści, ze świetnie zarysowanymi psychologicznie, jak to zwykle u Balzaca bywa, postaciami, a natrafiłam na grafomańskiego knota, przy którym Mniszkówna to prawdziwa literatka... Nie wiem czy to wina wielkiego pisarza, czy tłumaczenia z początku XX wieku, ale nie da się tego czytać. W II RP, gdy powieść była przez Boya-Żeleńskiego tłumaczona, ten typ określany był "powieścią dla kucharek". Cierpienia durnej baby, która, wbrew radom ojca, wychodzi za mąż za napoleońskiego żołdaka-prymitywa - jakoś zupełnie mnie nie poruszyły... Zmogłam do połowy i wywaliłam...

W książce pełno jest oskarżeń pod adresem sposobu zawierania małżeństw (zazwyczaj słusznych) oraz smutnej doli kobiety i podejrzewam, że właśnie ze względu na tę tematykę Boy podjął się tłumaczenia - bo raczej nie za intelektualną wartość utworu...

Co za ramota...
Spodziewałam się ciekawej powieści, ze świetnie zarysowanymi psychologicznie, jak to zwykle u Balzaca bywa, postaciami, a natrafiłam na grafomańskiego knota, przy którym Mniszkówna to prawdziwa literatka... Nie wiem czy to wina wielkiego pisarza, czy tłumaczenia z początku XX wieku, ale nie da się tego czytać. W II RP, gdy powieść była przez Boya-Żeleńskiego...

Najlepszą rzeczą w tej książce jest przedmowa Boya. I w zasadzie na tym mogę skończyć, więc kończę.

Najlepszą rzeczą w tej książce jest przedmowa Boya. I w zasadzie na tym mogę skończyć, więc kończę.

Trudno mi było zrozumieć i polubić bohaterkę.
Julia poślubiła swojego kuzyna w przekonaniu o wielkiej miłości, które ostatecznie okazało się tylko zauroczeniem. Bohaterka cierpi więc i staje się egoistką skupioną na swoim bólu.
Trzeba jednak przyznać, że ,kobiety w owym czasie nie miały łatwego życia, ich główną rolą byłą rola żony i matki.
Balzac bardzo wnikliwie zagłębia się w meandry kobiecej psychiki.
Książki wysłuchałam w formie audiobooka.

Trudno mi było zrozumieć i polubić bohaterkę.
Julia poślubiła swojego kuzyna w przekonaniu o wielkiej miłości, które ostatecznie okazało się tylko zauroczeniem. Bohaterka cierpi więc i staje się egoistką skupioną na swoim bólu.
Trzeba jednak przyznać, że ,kobiety w owym czasie nie miały łatwego życia, ich główną rolą byłą rola żony i matki.
Balzac bardzo wnikliwie...

Najsłabsza książka Balzaca jaką przeczytałem.

Najsłabsza książka Balzaca jaką przeczytałem.

Zbiór scenek, jak różne wyboru za młodu się kumulują i kształtują późniejsze sytuacje, aż do perspektywy matki i babci którą się staje balzakowska Julia.

Zbiór scenek, jak różne wyboru za młodu się kumulują i kształtują późniejsze sytuacje, aż do perspektywy matki i babci którą się staje balzakowska Julia.

„Kobieta trzydziestoletnia” to jedno z najbardziej znanych dzieł Honoré de Balzaca, które ukazuje złożoność życia kobiety w XIX wieku. Jest to jednocześnie uniwersalna opowieść o przemijaniu, rozczarowaniach i walce o szczęście w świecie pełnym ograniczeń społecznych i moralnych.

Powieść przedstawia losy Julii d’Aiglemont, młodej kobiety, która wychodzi za mąż z romantycznych pobudek, nie zdając sobie sprawy z realiów, jakie przynosi codzienność małżeństwa. Z biegiem lat Julia zmienia się z radosnej dziewczyny w kobietę doświadczoną przez życie, zmagającą się z problemami emocjonalnymi i społecznymi, a także własnym miejscem w świecie, który nie sprzyja kobietom pragnącym wolności i samorealizacji.

Balzac, z charakterystycznym dla siebie realizmem, przedstawia nie tylko psychologiczne przemiany bohaterki, ale także szczegółowo oddaje tło historyczne i społeczne. Czasy napoleońskie, upadek cesarstwa, a później restauracja Burbonów są integralną częścią opowieści, w której codzienne życie Julii splata się z wielkimi wydarzeniami historycznymi.

Centralnym tematem powieści jest jednak zderzenie kobiecych marzeń z rzeczywistością małżeństwa i życia rodzinnego. Julia, początkowo pełna ideałów, stopniowo odkrywa, że jej mąż, Wiktor d’Aiglemont, nie jest w stanie sprostać jej oczekiwaniom. Ich związek staje się symbolem kompromisów i cierpień, które niosło ze sobą życie kobiety w patriarchalnym społeczeństwie.

Balzac w tej powieści nie unika trudnych tematów. Wnika głęboko w psychologię swoich postaci, ukazując zarówno ich słabości, jak i momenty siły. Szczególnie mocno wybrzmiewają refleksje na temat roli kobiety, jej ograniczonych możliwości wyboru oraz ciężaru społecznych oczekiwań.

Styl autora zachwyca bogactwem szczegółów i plastycznymi opisami, które sprawiają, że świat przedstawiony staje się namacalny. Dialogi pełne emocji i intelektualnych rozważań dodają głębi zarówno fabule, jak i postaciom.

„Kobieta trzydziestoletnia” to dzieło ponadczasowe, które porusza uniwersalne problemy miłości, samotności i poszukiwania sensu życia. Honoré de Balzac, jak nikt inny, potrafił uchwycić dramat ludzkich uczuć na tle zmieniającego się świata. Książka ta zachwyci nie tylko miłośników literatury klasycznej, ale także tych, którzy cenią psychologiczną głębię i literacką elegancję.

„Kobieta trzydziestoletnia” to jedno z najbardziej znanych dzieł Honoré de Balzaca, które ukazuje złożoność życia kobiety w XIX wieku. Jest to jednocześnie uniwersalna opowieść o przemijaniu, rozczarowaniach i walce o szczęście w świecie pełnym ograniczeń społecznych i moralnych.

Powieść przedstawia losy Julii d’Aiglemont, młodej kobiety, która wychodzi za mąż z...

Podobno wciąż aktualne.

Podobno wciąż aktualne.

Były dobre momenty.

Były dobre momenty.

Z całym szacunkiem dla Honoré de Balzaca ,ale ta pozycja godna jest raczej pióra Magdaleny Samozwaniec -uśmiech nie schodził mi z twarzy czytając te patetyczne wywody znudzonych nieróbstwem bohaterów.

Z całym szacunkiem dla Honoré de Balzaca ,ale ta pozycja godna jest raczej pióra Magdaleny Samozwaniec -uśmiech nie schodził mi z twarzy czytając te patetyczne wywody znudzonych nieróbstwem bohaterów.

„małżeństwo takie, jak dziś istnieje, jest legalną prostytucją”

Honore de Balzac uczynił się w tej książce rzecznikiem praw (niektórych) kobiet. Tych dobrze urodzonych i/lub bogatych. Zdesperowanych i smętnych żon, z których każda jest nieszczęśliwa na swój własny, wyjątkowy sposób, a których zamążpójście całkiem nierzadko było przypieczętowaniem jakiejś transakcji. Sfrustrowana tytułowa bohaterka - piękna i zepsuta Julia d’Aiglemont - mówi o sobie: „Jestem ofiarą złego małżeństwa, raz uczynionego fałszywego kroku, którego skutki są na zawsze”.

Jednak jeśli o nią chodzi, to trzeba wyraźnie zaznaczyć, że sama sobie zgotowała ten los, bo wyszła za mąż wbrew kochającemu ją ojcu. Nawykła do folgowania swoim zachciankom i kaprysom, zauroczenie kuzynem Wiktorem błędnie wzięła za miłość. Można zatem rzec, iż (jak wiele kobiet przed nią i po niej) nie wyszła za mąż za faceta, tylko za swoje wyobrażenia o nim, zaś on tym wyobrażeniom nie sprostał. A że do niczego człowiek nie jest tak mocno przywiązany, jak do własnych wyobrażeń o SOBIE, piękna Julia uważa, że tylko ona jest w tym związku nieszczęśliwa.

Powieść jest momentami bardzo ckliwa, a ckliwość jakoś zawsze działa mi na nerwy. Nadto miejscami chaotyczna, jak również niekonsekwentna w portretowaniu głównych postaci. Gdybym zaczęła lekturę jak Bóg przykazał, czyli od przedmowy tłumacza (Tadeusz Żeleński-Boy),wiedziałabym skąd wziął się ten chaos i brak konsekwencji. Otóż początkowo „Kobieta trzydziestoletnia” miała być zbiorem opowiadań, potem jednak Balzac się rozmyślił, zrobił hokus-pokus i z różnych bohaterek ulepił jedną. To samo dotyczy ich mężów.

Tak że o!

„małżeństwo takie, jak dziś istnieje, jest legalną prostytucją”

Honore de Balzac uczynił się w tej książce rzecznikiem praw (niektórych) kobiet. Tych dobrze urodzonych i/lub bogatych. Zdesperowanych i smętnych żon, z których każda jest nieszczęśliwa na swój własny, wyjątkowy sposób, a których zamążpójście całkiem nierzadko było przypieczętowaniem jakiejś transakcji....