Pustynna Włócznia: Księga I

Mało mnie interesują zaczerpnięte pomysły z kultury islamskiej ani życie pustynne. Strasznie zmęczyłam się dwiema trzecimi tej części. Poznajemy historię Jadira, który dorósł do roli Wybawiciela. Niewiele tutaj mi się podobało, dopiero kiedy pod koniec wracamy do Leeshy i Arlena to znów dało się to czytać. Ale oczywiście kwestia gustu.

Mało mnie interesują zaczerpnięte pomysły z kultury islamskiej ani życie pustynne. Strasznie zmęczyłam się dwiema trzecimi tej części. Poznajemy historię Jadira, który dorósł do roli Wybawiciela. Niewiele tutaj mi się podobało, dopiero kiedy pod koniec wracamy do Leeshy i Arlena to znów dało się to czytać. Ale oczywiście kwestia gustu.

Nie zainteresowała mnie.

Nie zainteresowała mnie.

Nie jest to masówka jakiej się spodziewałem. Zachwyciła mnie. Miała wszystko czego mógłbym chcieć. Jadę dalej bez przerwy

Nie jest to masówka jakiej się spodziewałem. Zachwyciła mnie. Miała wszystko czego mógłbym chcieć. Jadę dalej bez przerwy

Spora część to historia, którą już znamy z Malowanego Człowieka ale widziana oczami Jardira. Trochę miesza w głowie tytulatura funkcji w strukturach plemiennych, ale to już rzecz gustu. Walka o władzę, zdrada i biegnące nieuchronnie do przecięcia ścieżki Zdrajcy i Zdradzonego sprawiają, że apetyt na kolejną część rośnie, pomimo tego, że pustynne klimaty jako żywo ocierają się o wszystko co znamy z Sindbadów, Szeherezad i innych Ali Babów. Jest nawet namiastka Sezamu 😉

Spora część to historia, którą już znamy z Malowanego Człowieka ale widziana oczami Jardira. Trochę miesza w głowie tytulatura funkcji w strukturach plemiennych, ale to już rzecz gustu. Walka o władzę, zdrada i biegnące nieuchronnie do przecięcia ścieżki Zdrajcy i Zdradzonego sprawiają, że apetyt na kolejną część rośnie, pomimo tego, że pustynne klimaty jako żywo ocierają...

„Pustynna włócznia” Petera V. Bretta to drugi tom bestsellerowego Cyklu Demonicznego – i jednocześnie jedna z tych kontynuacji, które nie tylko utrzymują poziom, ale śmiało podnoszą poprzeczkę jeszcze bardziej zagłębiając czytelnika w ten świat.

Jeśli w pierwszym tomie poznawaliśmy świat opanowany przez demony, to tutaj dostajemy znacznie szerszą perspektywę. Brett przenosi nas w sam środek pustynnej kultury Krasjan. Autor nie idzie na skróty: buduje religię, hierarchię społeczną, tradycje i mentalność wojowników w sposób, który sprawia, że ten świat wydaje się niemal namacalny.

Największą siłą książki jest skupienie się na postaci Jardira (co nie każdemu może odpowiadać). Brett pokazuje jego drogę od chłopca wychowanego w cieniu tradycji do człowieka przekonanego o własnym przeznaczeniu. To bohater niejednoznaczny – czytelnik nie musi go lubić, ale przez kartki stron bije do niego szacunek.

„Pustynna włócznia” jest dojrzalsza i bardziej polityczna niż poprzedni tom. Pojawia się więcej intryg, ideologii i zderzeń kulturowych. Tempo bywa wolniejsze, ale w zamian dostajemy głębię – zarówno fabularną, jak i psychologiczną. To fantasy, które nie opiera się wyłącznie na widowiskowych starciach (choć tych również nie brakuje),lecz na budowaniu napięcia między bohaterami i cywilizacjami.

To, co jednak czytelnika może irytować to fakt, że bohaterowie znani z wcześniejszego tomu, tutaj schodzą na dalszy plan. Jardir, który z początku mógł się wydawać postacią jedynie epizodyczną, przejmuje stery. Szczegółowy opis tej postaci, a także kultury Krasjan, może być dla odbiorcy mało angażujący i po prostu nudny zwłaszcza, że autor często powraca do tych samych kwestii zupełnie niepotrzebnie.

Niemniej jednak „Pustynna włócznia” to kontynuacja, która rozwija świat w imponujący sposób i zmusza czytelnika do spojrzenia na konflikt z zupełnie innej strony. Zobaczymy, co będzie dalej…

„Pustynna włócznia” Petera V. Bretta to drugi tom bestsellerowego Cyklu Demonicznego – i jednocześnie jedna z tych kontynuacji, które nie tylko utrzymują poziom, ale śmiało podnoszą poprzeczkę jeszcze bardziej zagłębiając czytelnika w ten świat.

Jeśli w pierwszym tomie poznawaliśmy świat opanowany przez demony, to tutaj dostajemy znacznie szerszą perspektywę. Brett...

Coraz lepsze są te części,dalej książka jest nietypowa ma taki unikatowy styl nie umiem tego opisać taki dziwny.Większość książki zajmuje ciekawy opis władcy Krasji i samego państwa ale dla mnie to akurat na plus bo sądziłem,że to będzie postać epizodyczna a rozrosła się w fabule.

Coraz lepsze są te części,dalej książka jest nietypowa ma taki unikatowy styl nie umiem tego opisać taki dziwny.Większość książki zajmuje ciekawy opis władcy Krasji i samego państwa ale dla mnie to akurat na plus bo sądziłem,że to będzie postać epizodyczna a rozrosła się w fabule.

Jest parę minusów związanymi z poprawnością polityczną, ale ogólnie: bardzo dobry kawałek fantasy- wciąż.

Jest parę minusów związanymi z poprawnością polityczną, ale ogólnie: bardzo dobry kawałek fantasy- wciąż.

Recenzja dotyczy części 1 i 2 książki.

Pustynna włócznia to drugi tom Cyklu Demonicznego napisanego przez Petera V. Bretta. Książkę w Polsce wydało Wydawnictwo Fabryka Słów. Ten tom został podzielony na dwie książki.

Po moim zachwycie Malowanym Człowiekiem przyszła pora na Pustynną włócznię, gdzie… niestety nie jest już tak dobrze. Akcja dalej śledzi losy Arlena, Rojera oraz Leeshy, w tym tomie dochodzi jednak potężnie rozbudowany wątek Jardira. Fabuła skupia się na najeździe pustynnych plemion na zielone krainy, co ma być początkiem wojny ludzi z demonami. Tylko że w tym wszystkim trochę zabrakło mi demonów.

Praktycznie cała druga część tego tomu skupia się na polityce i wątkach matrymonialnych, które po powtórzeniu się po raz setny stały się strasznie monotonne. Przewracałam na nich oczami i szukałam sobie innego zajęcia przy audiobooku lub wertowałam książkę, by sprawdzić, ile jeszcze będą gadać o tym samym. Byłam zmęczona ciągłym krążeniem wokół tematu, z którego, co było oczywiste dla mnie jako czytelnika znającego perspektywę obu stron, od samego początku.

Wątek wojny też sam w sobie się bardzo szybko zatrzymał. Był ciekawy i prędko wprowadził akcję, ale potem fabuła skupiła się mocniej na drobniejszych rzeczach o mniejszych skutkach. Bardzo dużo uwagi dostała Renna, która tylko zamajaczyła w poprzednim tomie. Tutaj z kolei jej postać urosła do rangi jednej z głównych bohaterek, a sytuacja życiowa została opisana bardzo wyraźnie. Trudno mi jednak powiedzieć, bym polubiła ją jako postać – mam wrażenie, że autor poświecił zbyt wiele czasu na pokazanie, jak paskudne jest jej życie, że ona sama jako osoba jakoś w tym wszystkim zniknęła. Tak jakby trauma miała stanowić całą jej osobowość.

Mówiąc o traumach, autor funduje ich postaciom mnóstwo, z czego większość wydaje się wręcz niepotrzebna. Ciągłe powracanie do tematu gwałtu było nie tylko koszmarne, ale i męczące. A co gorsza, w pewnym momencie przestało kompletnie uderzać jako coś złego, a stało się czymś powtarzalnym i tylko czekało się, aż się skończy i liczyło, że już więcej się nie pojawi, bo stało się nudne.

Ten tekst powstaje ponad dwa tygodnie po mojej lekturze książki i prawda jest taka, że w mojej głowie po tym tomie zostawała głównie frustracja i zmęczenie wątkami małżeństw, które do niczego nie doprowadziły – zwłaszcza że do podobnych konkluzji mogłyby doprowadzić także rozmowy między bohaterami, a nie dziwne podchody miłosne. Dopiero po naprawdę długim czasie przypomniałam sobie, że ten tom wprowadził także nowy rodzaj demonów, które przy czytaniu naprawdę mi się podobały.

Demony umysłu stanowiły naprawdę pożądaną nowość i trochę uzupełniały lukę, która powstała w świecie bohaterów po tym, jak zwykłe demony przestały być katastrofalnym zagrożeniem. Po genialnym początku cyklu tylko ten jeden element drugiego tomu sprawia, że mam ochotę dalej czytać. Co nie wróży zbyt dobrze mojemu odbiorowi kontynuacji.

Recenzja dotyczy części 1 i 2 książki.

Pustynna włócznia to drugi tom Cyklu Demonicznego napisanego przez Petera V. Bretta. Książkę w Polsce wydało Wydawnictwo Fabryka Słów. Ten tom został podzielony na dwie książki.

Po moim zachwycie Malowanym Człowiekiem przyszła pora na Pustynną włócznię, gdzie… niestety nie jest już tak dobrze. Akcja dalej śledzi losy Arlena, Rojera...

Wciąga,wzrusza,zachwyca,intryguje
Wiele emocji,historii,walk i nigdy dość

Wciąga,wzrusza,zachwyca,intryguje
Wiele emocji,historii,walk i nigdy dość

Spodziewałam się dalszych przygód trójki głównych bohaterów, a zamiast tego otrzymałam szczegółowy opis kultury Krasjan, która zupełnie mnie nie interesowała. Pod koniec książki nagle powróciliśmy do wcześniej poznanych postaci i miałam wrażenie, jakbym czytała dwie zupełnie różne historie. Ten nagły przeskok sprawił, że trudno było mi się skupić i prawie zapomniałam, co wcześniej działo się z Leeshą, Arlenem i Rojerem. Myślę, że lepiej byłoby rozdzielić te wątki, zamiast mieszać je pod koniec.
Denerwuje mnie fanatyzm mieszkańców pustynnej włóczni.

Spodziewałam się dalszych przygód trójki głównych bohaterów, a zamiast tego otrzymałam szczegółowy opis kultury Krasjan, która zupełnie mnie nie interesowała. Pod koniec książki nagle powróciliśmy do wcześniej poznanych postaci i miałam wrażenie, jakbym czytała dwie zupełnie różne historie. Ten nagły przeskok sprawił, że trudno było mi się skupić i prawie zapomniałam, co...