Dziewczyna z sąsiedztwa

Wydarzenia obserwujemy z perspektywy Davida, chłopca, który jest świadkiem większości br*talnych czynów wobec dziewczynki. Jest on uczestnikiem t0rtur, biernie obserwującym to, co inni robią Meg i jej siostrze Susan. Z jednej strony patrzymy na wszystko oczami dziecka, które pozornie nie do końca rozumie, co dzieje się wokół, widzi społeczne przyzwolenie na 0krutne zachowania i nie potrafi się sprzeciwić. Z drugiej strony dostrzegamy w nim biernego sprawcę, który er0tyzuje to, co widzi. I choć jestem w stanie wyobrazić sobie, że ktoś może być aż tak zepsuty już od najmłodszych lat, to nie wiem, czy z tej perspektywy chciałam poznawać tę historię. Seks*alne podteksty w narracji dziecka patrzącego na t0rtur0waną koleżankę wyjątkowo mnie raziły. I choć wiem, że w rzeczywistości ta sprawa miała w pewnej części swoje podłoże właśnie w skrzywieniu Gertrude w tym zakresie, to pokazanie tego z perspektywy dziecka mocno mną wstrząsnęło. Kiedy myślę o tej perspektywie i o tym, do czyjej głowy naprawdę chciałabym zajrzeć w tej historii, nasuwa mi się tylko Ruth.

Postacie podzieliłabym na trzy kategorie.

OKRUTNICY- bezwzględni uczestnicy tragedii Meg i Susan. Bezduszne istoty w ludzkich ciałach, pozbawione choćby krzty empatii, skrzywdzone przez życie na różne sposoby i przelewające swój ból w 0krutne zachowania wobec innych. Tak, bierne obserwowanie również wrzucam do tego wora.

OFIARY - Meg i Susan, które przez długie trzy miesiące przechodziły przez prawdziwe piekło.

NIEŚWIADOMI - mieszkańcy dzielnicy, którzy nie mieli pojęcia o tragedii rozgrywającej się tuż obok. To głównie rodziny Okrutników.

Co ta historia pokazuje?
Jak łatwo zło potrafi stać się czymś „normalnym” w oczach innych, jak szybko staje się czymś łatwo wytłumaczalnym. Jak szybko ludzie przestają reagować na krzywdę innych Jak dzieci uczą się od dorosłych - także 0krutnych zachowań. Jak społeczność potrafi milczeć. Jak cienka jest granica między „tylko” obserwującym a współsprawcą.

To powieść o przemocy i o jej mechanizmach. Sceny są br*talne, realistyczne, momentami przywołują dzieje Sylvii niemal 1:1. I tu również towarzyszą mi sprzeczne uczucia. Z jednej strony rozumiem, że autor uznał przytoczenie prawdziwych wydarzeń za konieczne, aby podkreślić wagę tematu. Z drugiej.. patrzenie na to wszystko oczami dziecka w pewnym momencie przekroczyło moją wewnętrzną granicę.

Z jednej strony to ważna, choć niezwykle mocna opowieść o przemocy, pokazująca jej najbardziej spaczone mechanizmy — nawet u osób, które społecznie uznawane są za niewinne, jak dzieci. Ukazuje, jak zło potrafi zyskać społeczne przyzwolenie. Z pewnością zmusza do refleksji. Z drugiej… to historia przedstawiająca 0krutne zachowania w ich najbardziej ekstremalnej odsłonie, momentami ocierająca się wręcz o „p0rn0grafię przemocy” wobec DZIECKA. Były chwile, w których nie byłam już w stanie tego czytać.

Czy polecam? Trudno mi to jednoznacznie ocenić. Z pewnością nie jest to książka dla każdego. Chwilami czułam się, jakbym brała udział w eksperymencie badającym moją wytrzymałość emocjonalną. Ta historia nie straszy! Ona boli. To książka, która zostawiła mnie w stanie niepewności, zmieszania, gniewu, smutku, dyskomfortu i kompletnego skołowania.

Wydarzenia obserwujemy z perspektywy Davida, chłopca, który jest świadkiem większości br*talnych czynów wobec dziewczynki. Jest on uczestnikiem t0rtur, biernie obserwującym to, co inni robią Meg i jej siostrze Susan. Z jednej strony patrzymy na wszystko oczami dziecka, które pozornie nie do końca rozumie, co dzieje się wokół, widzi społeczne przyzwolenie na 0krutne...

Świetna doskonale wyważona książka

Świetna doskonale wyważona książka

Zdecydowanie nie jest to lektura dla wszystkich. Na początku miałam wątpliwości czy dobrym rozwiązaniem jest zawarcie we wstępie informacji ujawniających fabułę książki, ale po całej lekturze książki stwierdzam, że to racjonalne rozwiązanie. Sceny przemocy są tak przejmujące, że trudno przez nie przebrnąć. Czy dylematy moralne jakie książka wzbudza są warte tego festiwalu przemocy, nie wiem.

Zdecydowanie nie jest to lektura dla wszystkich. Na początku miałam wątpliwości czy dobrym rozwiązaniem jest zawarcie we wstępie informacji ujawniających fabułę książki, ale po całej lekturze książki stwierdzam, że to racjonalne rozwiązanie. Sceny przemocy są tak przejmujące, że trudno przez nie przebrnąć. Czy dylematy moralne jakie książka wzbudza są warte tego festiwalu...

Szaleństwo ogranicza niewielu. Szaleństwo zaraża. Szaleństwo eksploduje.

Szaleństwo ogranicza niewielu. Szaleństwo zaraża. Szaleństwo eksploduje.

Nigdy jeszcze w swojej karierze nie czytałam tak wku*wiającej książki, serio…

Przed przeczytaniem jej, każdy powinien zadać sobie jedno pytanie, “czy jesteś gotowy na te książkę?”.

Książka generalnie oparta jest na prawdziwych zdarzeniach więc było really hard.

„Złość, nienawiść i samotność są niczym pojedynczy przycisk, czekający na palec, który poprowadzi człowieka do destrukcji.”

🏠Dziewczyna z sąsiedztwa - Jack Ketchum

Dziewczyna jest przetrzymywana i brutalnie torturowana przez dzieci z sąsiedztwa, to w skrócie 98% historii. Ta historia pokazuje nie tylko ludzkie zepsucie, ale także potworną stronę do czego my ludzie wszyscy możemy być zdolni.

Jeżeli chodzi o autora to mam z nim styczność pierwszy raz i przypuszczam, że inne pozycje są równie dobre, ale ja podziękuję narazie za jego książki. Były chwile, gdzie się w środku gotowałam, chciałam krzyczeć, ale bezradność którą czułam była jeszcze gorsza.

Ta książka cię porządnie wkurzy ale taki jest jej cel. Słowa wypowiedziane w danych scenach potrafią wyprowadzić z równowagi i wywrócić żołądek do góry nogami. Ta historia zagłębia się w najciemniejszych zakamarkach umysłu, razem z innymi rzeczami o których byś naprawdę chciał/a, zapomnieć.

Nie wiem co mam o niej myśleć, tak szczerze. Jest to dobra książka ale niesmaczna. Nie lubię czytać historii w których przemoc jest tematem głównym, jeszcze te opisy tortur… potem mi z głowy nie chcą wyjść.

Nie będę dodawała tutaj skali oceny, bo nie jestem w stanie jej ocenić.

Nigdy jeszcze w swojej karierze nie czytałam tak wku*wiającej książki, serio…

Przed przeczytaniem jej, każdy powinien zadać sobie jedno pytanie, “czy jesteś gotowy na te książkę?”.

Książka generalnie oparta jest na prawdziwych zdarzeniach więc było really hard.

„Złość, nienawiść i samotność są niczym pojedynczy przycisk, czekający na palec, który poprowadzi człowieka do...

"Dziewczyna z sąsiedztwa" to jedna z najtrudniejszych książek, jakie miałam w rękach, a mimo to nie potrafiłam jej odłożyć i przeczytałam jednym tchem.
Sięgając po tą pozycję, wiedziałam mniej więcej czego się spodziewać, jednak świadomość, że ten koszmar wydarzył się naprawdę, nadaje każdemu zdaniu ogromny ciężar. To nie jest zwykły thriller dla rozrywki, to bolesne i przerażające studium zła, konformizmu i utraty człowieczeństwa, które rozgrywają się na tle pozornie sielankowych amerykańskich przedmieściach.
Ta książka pozostaje w głowie na bardzo długi czas.

"Dziewczyna z sąsiedztwa" to jedna z najtrudniejszych książek, jakie miałam w rękach, a mimo to nie potrafiłam jej odłożyć i przeczytałam jednym tchem.
Sięgając po tą pozycję, wiedziałam mniej więcej czego się spodziewać, jednak świadomość, że ten koszmar wydarzył się naprawdę, nadaje każdemu zdaniu ogromny ciężar. To nie jest zwykły thriller dla rozrywki, to bolesne i...

Narracja pierwszoosobowa, wejście w głowę nastolatka i możliwość poznania myśli bohatera wzmaga okrucieństwo wydarzeń.
Granice zostały przekroczone; niespiesznie, z wyczuciem i pomysłem.
Książka o potworach - i to tych najbrutalniejszych, czyli ludziach.
Wstrząsająca.

Narracja pierwszoosobowa, wejście w głowę nastolatka i możliwość poznania myśli bohatera wzmaga okrucieństwo wydarzeń.
Granice zostały przekroczone; niespiesznie, z wyczuciem i pomysłem.
Książka o potworach - i to tych najbrutalniejszych, czyli ludziach.
Wstrząsająca.

Bardzo wstrząsająca książka. Autor inspirował się prawdziwym wydarzeniem, co dodatkowo podkreśla, jak bardzo jest to chora książka.

Na początku dostajemy jeszcze pozory normalności, poznajemy bliżej bohaterów powieści. Jednak kiedy akcja staje się już opisem koszmaru, który zdarzył się w piwnicy domu Chandlerów, to wielu czytelników może doznać szoku. Zwłaszcza że widzimy to wszystko, co tam się dzieje oczami dziecka.

Ketchum pewnie chciał podkreślić ten koszmar, ten horror tym, jak można zmanipulować młode osoby i namówić je do czynienia okropnego zła. Choć dla wielu może być przesadą, że jeszcze w roli narratora umieścił dziecko.

Z jednej strony rozumiem, bo chciał podkreślić tę skalę tego horroru, który mógł stać się wszędzie. Chciał pokazać, że najbardziej przerażający są ludzie.

A z drugiej strony uważam, że nieco przesadził. W roli narratora mógł zmienić dziecko na osobę dorosłą, może zmienić jeszcze jakiś koncepcję?

Bez wątpienia jest to jedna z najbardziej pokręconych, a wręcz chorych książek, jakie przeczytałem. Zdecydowanie nie jest to pozycja dla osób wrażliwych, bo autor nie miał dużych skrupułów przy opisywaniu brutalnych scen. Nie każdy da radę przez nią przebrnąć, nie każdy będzie w stanie pozytywnie ją ocenić. Ale każdemu, kto ją przeczyta, zostawi coś w pamięci.

Bardzo wstrząsająca książka. Autor inspirował się prawdziwym wydarzeniem, co dodatkowo podkreśla, jak bardzo jest to chora książka.

Na początku dostajemy jeszcze pozory normalności, poznajemy bliżej bohaterów powieści. Jednak kiedy akcja staje się już opisem koszmaru, który zdarzył się w piwnicy domu Chandlerów, to wielu czytelników może doznać szoku. Zwłaszcza że widzimy...

Ta książka już zostanie w mojej głowie na zawsze. To co się wydarzyło już na zawsze będzie ze mną. Książka wywołała we mnie tak duże emocje, że sam tytuł powoduje we mnie smutek.

Ta książka już zostanie w mojej głowie na zawsze. To co się wydarzyło już na zawsze będzie ze mną. Książka wywołała we mnie tak duże emocje, że sam tytuł powoduje we mnie smutek.

Dotarłam do str 199 i nudy. Nie wiem skąd te nieziemskie komentarze..gdzie ta brutalność? Totalnie nie mój klimat

Dotarłam do str 199 i nudy. Nie wiem skąd te nieziemskie komentarze..gdzie ta brutalność? Totalnie nie mój klimat