Profil użytkownika: Bettino

„Klątwy, duchy i zdrodnie” to pozycja podstawowa, dla każdego fana true crime, horrorów czy creepypast. Zbiór wielu, głównie znanych, sławnych na szeroką skalę morderstw, nawiedzonych miejsc, czy historii związanych z takimi filmami, jak „Duch” z 1982, „Egzorcysta” z 1973 czy „Dziecko Rosemary” z 1968.

Czyta się szybko, trudno powiedzieć, że „przyjemnie” zważywszy na poruszaną tematykę, ale to naprawdę poziom basic. Dla mnie nic nowego, a raczej podsumowanie wszystkich wcześniejszych książek/podcastów.

Historie są opisane rzeczowo, ale w dużym uproszczeniu i streszczeniu. Całość przypomina opracowania szkolnych lektur…

Po lekturze nasuwają się oczywiste wnioski:
- Ludzie lubią się bać.
- Częstym podłożem najbardziej traumatycznych zbrodni są nieleczone, lekceważone i tajone choroby psychiczne.
- Można zarobić pieniądze praktycznie na wszystkim, a ból, strach, cierpienie absolutnie nie są z tego wyodrębnione.
Czyli nic nowego 😉

„Klątwy, duchy i zdrodnie” to pozycja podstawowa, dla każdego fana true crime, horrorów czy creepypast. Zbiór wielu, głównie znanych, sławnych na szeroką skalę morderstw, nawiedzonych miejsc, czy historii związanych z takimi filmami, jak „Duch” z 1982, „Egzorcysta” z 1973 czy „Dziecko Rose...

Rozwiń

Zwiń

To nie pierwszy i zapewne nie ostatni reportaż, który bazuje na wątku prywatnym, od niego startuje aby ponieść historie dalej - takie troche od szczegółu do ogółu. Nic w tym dziwnego. Ma jeden wiodący temat i bawi się czasem, lekko miejscem i bohaterami, ale oscyluje wokół autora i jego emocji. Praca nad tekstem ma pozwolić odnaleźć odpowiedzi na pytania ważne dla pisarza, ale także dla czytelników - oczywiście empatycznie nastawionych.

Tym samym mamy dużo polityki, przeplatanej historią rodzinną, opowieściami ludzi bardziej i mniej przypadkowych.

Tylko niestety brak tu atmosfery, więcej chaosu niż pomysłu, jakby zabrakło głównej tezy. Czyta się szybko, ale bez większego zaangażowania i ze stałym pytaniem „jaką Grecję chcesz pokazać?”.

Niestety nie wiem.

To nie pierwszy i zapewne nie ostatni reportaż, który bazuje na wątku prywatnym, od niego startuje aby ponieść historie dalej - takie troche od szczegółu do ogółu. Nic w tym dziwnego. Ma jeden wiodący temat i bawi się czasem, lekko miejscem i bohaterami, ale oscyluje wokół autora i jego e...

Rozwiń

Zwiń

“(…) dzieciństwo również ma swoje słodkie sekrety i stanowi potwierdzenie ludzkiej śmiertelności - i że ta śmiertelność oznacza całą odwagę i miłość.”

Słodko-gorzka refleksja nad tym, jak tracimy wspomnienia z dziecięcych lat, gdy wspólna inicjatywa, tworzenie i plan działania były sensem każdego dnia - bo każdy dzień mógł być przygodą, dyktowaną przez marzenia i lęki.

“(…) dzieciństwo również ma swoje słodkie sekrety i stanowi potwierdzenie ludzkiej śmiertelności - i że ta śmiertelność oznacza całą odwagę i miłość.”

Słodko-gorzka refleksja nad tym, jak tracimy wspomnienia z dziecięcych lat, gdy wspólna inicjatywa, tworzenie i plan działania były sense...

Rozwiń

Zwiń

Zabawna, pełna ciepła autobiografia jednego z największych pisarzy. Trudno mówić o pisaniu, bez mówienia o sobie, swoich doświadczeniach, przekonaniach, życiu i tu mamy tego dobry przykład.

Rozsądne podejście do tworzenia, ale także do bronienia swoich wizji. Bez czarowania niewiadomo jakim patosem i palcem bożym w nas wymierzonym - tylko ciężka praca i pisanie, pisanie, pisanie…

Zabawna, pełna ciepła autobiografia jednego z największych pisarzy. Trudno mówić o pisaniu, bez mówienia o sobie, swoich doświadczeniach, przekonaniach, życiu i tu mamy tego dobry przykład.

Rozsądne podejście do tworzenia, ale także do bronienia swoich wizji. Bez czarowania niewiadomo jak...

Rozwiń

Zwiń

Cieżko o obiektywną opinię! Choć były tu wątki ciekawe - losy znanych dzieł sztuki w czasie II Wojny Światowej i momentami elementy poczucia humoru, które w całkiem szczery sposób rozśmieszyły mnie, to wszystko osadzone jest w historii, która nie mogłaby mnie mniej interesować. Postacie były przewidywalne, dobrze, że przyjęto zasadę mniej znaczy więcej, ale momentami zastanawiałam się, dla kogo Adamczyk pisał i chyba nie należę do tej grupy…
To chyba trochę tak, jak z kryminałami Krajewskiego, coś mi mówi, aby nie iść w ich stronę i póki, co będę tego głosu słuchać 🫡

Cieżko o obiektywną opinię! Choć były tu wątki ciekawe - losy znanych dzieł sztuki w czasie II Wojny Światowej i momentami elementy poczucia humoru, które w całkiem szczery sposób rozśmieszyły mnie, to wszystko osadzone jest w historii, która nie mogłaby mnie mniej interesować. Postacie by...

Rozwiń

Zwiń

Uf, jednak czasem powrót do znanych autorów może działać kojąco.

Fantastyczna nowela! Przykład, jak można wyprzedzać swoje własne czasy. Powstała w 1958 a mam wrażenie, że świetnie oddaje również współczesny rys.

Zwięzła, pełna emocji, bez zbędnych wątków. Gra w odnajdywanie pochodzenia i znaczenia tytułu, kompozycja ramowa - w pięknym stylu.

Uf, jednak czasem powrót do znanych autorów może działać kojąco.

Fantastyczna nowela! Przykład, jak można wyprzedzać swoje własne czasy. Powstała w 1958 a mam wrażenie, że świetnie oddaje również współczesny rys.

Zwięzła, pełna emocji, bez zbędnych wątków. Gra w odnajdywanie pochodzeni...

Rozwiń

Zwiń

Mam mieszane uczucia.
Z jednej strony rozwleczona historia, powolne budowanie wątków. Z drugiej piękne wzruszające zakończenie, przewidywalne ale nie mniej urzekające.

Opowieść o stracie, żałobie i o tym, jak wygląda odnajdywanie siebie, w świecie, w którym czas dalej płynie, ludzie mają swoje oczekiwania, potrzeby, a znane do tej pory schematy przestają mieć sens i zastosowanie.

Perspektywa dwóch (prawie trzech postaci) z wszechwiedzącym narratorem. Czyta się powoli, ze wspólczuciem i refleksją.

Mam mieszane uczucia.
Z jednej strony rozwleczona historia, powolne budowanie wątków. Z drugiej piękne wzruszające zakończenie, przewidywalne ale nie mniej urzekające.

Opowieść o stracie, żałobie i o tym, jak wygląda odnajdywanie siebie, w świecie, w którym czas dalej płynie, ludzie maj...

Rozwiń

Zwiń