M*A*S*H. Ponadczasowa satyra wojenna, na podstawie której powstał kultowy serial

Czy ktoś pamięta kultowy amerykański serial komediowo - wojenny z 1972/83 r.
11 sezonów 251 odcinków !!!
To kontynuacja filmu z 1970 r. w reżyserii R. Altmana.
Tragedia wojny w Korei ( 1950/53 ) do tego akcja rozgrywa się w przy frontowym szpitalu polowym.
W mordę jeża, co tu może być śmiesznego ???
A jednak !!!
Oglądnij !
Przeczytaj !
Zobaczysz !!!
Serial uważany jest za jedną z najlepszych komedii w historii TV.
POLECAM !!!

Czy ktoś pamięta kultowy amerykański serial komediowo - wojenny z 1972/83 r.
11 sezonów 251 odcinków !!!
To kontynuacja filmu z 1970 r. w reżyserii R. Altmana.
Tragedia wojny w Korei ( 1950/53 ) do tego akcja rozgrywa się w przy frontowym szpitalu polowym.
W mordę jeża, co tu może być śmiesznego ???
A jednak !!!
Oglądnij !
Przeczytaj !
Zobaczysz !!!
Serial uważany jest...

Serial pamiętam jak przez mgłę, więc nie mam porównania. Grupa medyków na służbie w Korei - to ogrom okrucieństwa i łatanie ran, ale i odreagowywanie koszmaru wojny. "My nie mamy wyleczyć pacjenta. Mamy go nie stracić po to, by ktoś inny mógł go wyleczyć."

Serial pamiętam jak przez mgłę, więc nie mam porównania. Grupa medyków na służbie w Korei - to ogrom okrucieństwa i łatanie ran, ale i odreagowywanie koszmaru wojny. "My nie mamy wyleczyć pacjenta. Mamy go nie stracić po to, by ktoś inny mógł go wyleczyć."

Książka dobra. Jedyny warunek trzymać się z dala od tego tłumaczenia. Nie wiem jak przy innych ale przy tłumaczeni tej książki pani Justyna popisała się wyjątkową niekompetencją i brakiem umiejętności zrozumienia słowa pisanego.

Książka dobra. Jedyny warunek trzymać się z dala od tego tłumaczenia. Nie wiem jak przy innych ale przy tłumaczeni tej książki pani Justyna popisała się wyjątkową niekompetencją i brakiem umiejętności zrozumienia słowa pisanego.

Jedna z najlepszych książek o wojnie jakie czytałem. Chociaż to przezabawna satyra, gdy człowiek się zastanowi nad tym głębiej, to czuć bardzo głęboki smutek. To naprawdę przerażające, co wojna robi z ludźmi.

Jedna z najlepszych książek o wojnie jakie czytałem. Chociaż to przezabawna satyra, gdy człowiek się zastanowi nad tym głębiej, to czuć bardzo głęboki smutek. To naprawdę przerażające, co wojna robi z ludźmi.

Serial oglądałem dawno temu (być może nawet bardziej towarzyszyłem ojcu w oglądaniu, niż sam wybierałem seans).

Nie pamiętam wiele, ale bez wątpienia Sokole Oko nie może w mojej wyobraźni wyglądać inaczej niż Alan Alda. We wszystkim innym byłem otwarty na propozycje książki Richarda Hookera.

Dzięki niej doceniłem głównych bohaterów jako kompetentnych chirurgów. Na pozór mogłoby się wydawać, że jedyne, na czym im zależy, to szybki powrót do domu i uprzykrzanie życia zawodowym wojskowym. Oprócz tego są także świetnymi lekarzami wyczulonymi na dobro swoich pacjentów i personelu rekrutującego się z lokalnej ludności.

Cały ich plan na służbę w Korei opiera się na byciu najlepszymi lekarzami, jakich dowództwo może znaleźć. Słusznie zakładają, że w takich okolicznościach wiele może ujść im płazem. Warto im w tej podróży towarzyszyć.

Serial oglądałem dawno temu (być może nawet bardziej towarzyszyłem ojcu w oglądaniu, niż sam wybierałem seans).

Nie pamiętam wiele, ale bez wątpienia Sokole Oko nie może w mojej wyobraźni wyglądać inaczej niż Alan Alda. We wszystkim innym byłem otwarty na propozycje książki Richarda Hookera.

Dzięki niej doceniłem głównych bohaterów jako kompetentnych chirurgów. Na pozór...

„M*A*S*H” Richarda Hookera może być dla czytelnika vademecum na nadchodzący jesienno-zimowy spleen. Zmagania ekipy Bagna, czyli Sokolego Oka, Duka, Trappera, Bezbolesnego Polaka i innych, podczas wojny koreańskiej, obrazują nam następny argument przeciwko wojnie jako takiej.

Pośród wszechobecnego alkoholu, beztroski i balansowania na granicy szaleństwa czy obłąkania, odbywa się walka o kolejnych żołnierzy przybywających do polowego wojskowego szpitala chirurgicznego (ang. MASH) nr 4077. Walka o życie, wyczerpująca praca personelu, spartańskie warunki. A w czasie wolnym - gry i zabawy, sztubackie żarty, picie i romanse. W końcu trzeba to jakoś odreagować. Tylko czy da się tak naprawdę odreagować przeżycia wojenne?

Cieszę się, że w końcu pojawiło się to tłumaczenie. Chociaż tak naprawdę na nie nie czekałem. Ale lubię takie niespodzianki.

„M*A*S*H” Richarda Hookera może być dla czytelnika vademecum na nadchodzący jesienno-zimowy spleen. Zmagania ekipy Bagna, czyli Sokolego Oka, Duka, Trappera, Bezbolesnego Polaka i innych, podczas wojny koreańskiej, obrazują nam następny argument przeciwko wojnie jako takiej.

Pośród wszechobecnego alkoholu, beztroski i balansowania na granicy szaleństwa czy obłąkania,...

Po książkę Hookera sięgnąłem, szukając przerywnika od innych, trudnych lektur. Od razu zaznaczam, że nie oglądałem ani filmu, ani ponoć kultowego serialu, które powstały na jej podstawie. Swoją drogą umieszczanie informacji o serialu w podtytule książki mówi wiele o obecnych czasach...

Opowiada Hooker o chirurgach pracujących w armii amerykańskiej w czasie wojny w Korei, która przypomnijmy, była bardzo krwawa i toczyła się w latach 1950-53. Dodajmy, że autor, który tak naprawdę nazywał się Richard Hornberger (Hooker to literacki pseudonim) był chirurgiem wojskowym pracującym w Korei, więc opisywane sprawy zna z autopsji.

Bohaterów jest trzech: Duke, Sokole Oko (to taka ksywka) i Trapper. Mamy też polski akcent, z chirurgami współpracuje stomatolog, kapitan Walter Koskiusko Waldowski. Panowie lekarze operują rannych żołnierzy na potęgę, a w przerwach od służby zachowują się jak rozbrykani nastolatkowie: piją, grają w pokera i robią sobie (i innym) różne psikusy, mniej lub bardziej wesołe (raczej mniej). Charakterystyczna jest tu wyprawa do Japonii, by zoperować syna kongresmena. Wszystkie te wybryki uchodzą im płazem, bo po pierwsze są świetnymi specjalistami, po drugie ich dowódca, pułkownik Blake patrzy na wszystko przez palce.

Są w książce rozdziały dla mnie zupełnie nieciekawe, na przykład o meczu futbolu amerykańskiego z sąsiednią jednostką, oczywiście nasi lekarze wygrywają – jakżeby inaczej; to bardzo amerykańskie – bohaterowie zawsze muszą być górą.

Nieuchronnie pojawia się porównanie z inną amerykańską książką o wojnie: 'Paragraf 22', Josepha Hellera wydaną w 1961 r.. Swoją drogą ciekawe, czy Hooker, pisząc swoją rzecz (ukazała się w 1968 r.) znał książkę Hellera. No cóż, ta rzecz jest głównie śmieszna, poza tym niespecjalnie czuje się grozę wojny. Może tylko wtedy gdy w czasie nasilenia walk chirurdzy są zmuszeni operować kilkanaście godzin na dobę przez tydzień lub dwa.

Natomiast u Hellera jest i śmiesznie i strasznie. Niektórzy wyżsi oficerowie to prawdziwi rzeźnicy bez mrugnięcia okiem wysyłający podwładnych na pewną śmierć. U Hookera zaś dowódca naszych lekarzy, pułkownik Henry Blake jest sympatycznym safandułą, chirurdzy robią z nim, co chcą.

W sumie jest to niezłe czytadło, ale 'Paragrafowi 22' do pięt nie dorasta.

Po książkę Hookera sięgnąłem, szukając przerywnika od innych, trudnych lektur. Od razu zaznaczam, że nie oglądałem ani filmu, ani ponoć kultowego serialu, które powstały na jej podstawie. Swoją drogą umieszczanie informacji o serialu w podtytule książki mówi wiele o obecnych czasach...

Opowiada Hooker o chirurgach pracujących w armii amerykańskiej w czasie wojny w Korei,...

Uwielbiam serial M*A*S*H. Chyba nic więcej nie muszę dodawać, abyście wiedzieli, czemu oceniłam powieść tak, a nie inaczej.
Przyznam się, że trochę obawiałam się tej książki. Zwłaszcza że mnie rozczaruje, bo chodzi też o jeden z pierwszych "dorosłych" serialu, jakie oglądałam, i który uwielbiam do dziś. Na szczęście nic takiego nie miało miejsca. Ba, dawno tak się nie uśmiałam podczas czytania. Ostrzegam jednak, że to jest taki typ humoru, który nie wszystkim się spodoba. Miejcie też na uwadze, że wszystko, co tam jest opisane, to sposób na odreagowanie sytuacji, w jakiej znaleźli się bohaterowie. I stąd takie... ekscesy. Momentami dziwne, momentami szokujące, a też czasami gorzkie. Ale kupuję to wszystko jak leci.
Serial swoją drogą, książka też, ale obie pozycje bronią się bardzo dobrze. Całe szczęście, bo ciężko byłoby mi przeżyć to ewentualne rozczarowanie...

Uwielbiam serial M*A*S*H. Chyba nic więcej nie muszę dodawać, abyście wiedzieli, czemu oceniłam powieść tak, a nie inaczej.
Przyznam się, że trochę obawiałam się tej książki. Zwłaszcza że mnie rozczaruje, bo chodzi też o jeden z pierwszych "dorosłych" serialu, jakie oglądałam, i który uwielbiam do dziś. Na szczęście nic takiego nie miało miejsca. Ba, dawno tak się nie...

Czytałam jakbym znów oglądała.
Polecam

Czytałam jakbym znów oglądała.
Polecam

To była bardzo miła niespodzianka. Rozpoczynając lekturę, o serialu, który powstał na jej podstawie wiedziałem niewiele. Gdzieś tam mignął mi po drodze, ale dotąd nie miałem okazji podjąć tematu. Po kilku pierwszych rozdziałach książki, postanowiłem to naprawić i równolegle ruszyłem z pierwszym sezonem, by tym sposobem zbudować sobie pełny obraz. Obraz wojny, choć pokazany z zupełnie innej strony.

Mobile Army Surgical Hospital 4077 (MASH) to szpital polowy, w tym przypadku, położony blisko frontu podczas wojny w Korei w latach 50' ubiegłego wieku. Wbrew pozorom to wyjątkowe miejsce. Już od pierwszych stron rzuca się w oczy wyrafinowany humor, a niektóre pseudonimy głównych bohaterów dopełniają obrazu i jasno określają kierunek, jakim będziemy podążać. Sokole Oko, Trapper, Radar, Paskudny John, Bezbolesny Polak, Gorące Wargi to tylko część charakterystycznych postaci, które będą ubarwiać kolejne zmiany i operacji chirurgicznych.

M*A*S*H to świetnie zbalansowana historia. Z jednej strony pokazuje obraz, a raczej zaplecze pola walki wraz z tą całą militarną otoczką opartą na braterstwie, poświęceniu i przyjaźni. Z drugiej, bardzo wyraźnie pokazuje problemy typu PTSD (stres pourazowy),nieformalne sposoby radzenia sobie z potrzebami jednostki oraz kontrast pomiędzy tym co pokazuje się w mediach a rzeczywistym obrazem.

To ponadczasowa opowieść, bo ukazane problemy i praktyki niestety ciągle pojawiają się w relacjach weteranów obecnych czasów. Jeśli chodzi o serial, to już od początku treści względem książki rażąco się mijają. W książce otrzymujemy historię zajmującą trzysta stron (piętnaście rozdziałów) kiedy na dużym ekranie tytuł doczekał się jedenastu sezonów, w tym dwieście pięćdziesiąt jeden odcinków. To duża różnica, mimo to, dużym sukcesem jest fakt, że klimat książkowych opowieści został odwzorowany idealnie. Obecnie kończę drugi sezon, więc przygoda ciągle trwa. To dobrze, bo warto ją poznać.

To była bardzo miła niespodzianka. Rozpoczynając lekturę, o serialu, który powstał na jej podstawie wiedziałem niewiele. Gdzieś tam mignął mi po drodze, ale dotąd nie miałem okazji podjąć tematu. Po kilku pierwszych rozdziałach książki, postanowiłem to naprawić i równolegle ruszyłem z pierwszym sezonem, by tym sposobem zbudować sobie pełny obraz. Obraz wojny, choć pokazany...