Andrzej Milczanowski (1939–2024). Kolaż (auto)biograficzny

Andrzej Milczanowski to wyjątkowo paskudna postać, o czym świadczą zresztą przytaczane w tej książce wywiady i fakty. Typowy przedstawiciel obozu solidarnościowego, który po dorwaniu się do władzy zapomniał o swoim rodowodzie i był zajęty głównie obroną przywilejów poprzednich władz i podległych im służb. Nie dość, że pozostawił na stanowiskach dawnych SB-eków, to jeszcze jednemu z nich pozwolił na prowadzenie operacji inwigilacji prawicy - jak kilka lat temu mówił słusznie prof. Antoni Dudek, była to sprawa absolutnie nie do przyjęcia w systemie demokratycznym.

Do tego kilka lat po upadku poprzedniego ustroju, gdy został ministrem spraw wewnętrznych, Milczanowski zajmował się już pacyfikowaniem przez policję robotników, na plecach których doszedł do władzy i wysokich apanaży. Co więcej, w wywiadach szczycił się swoją skutecznością w zaprowadzaniu "ładu i porządku"...

Właściwie jedyną wartością książki są wywiady i teksty pozwalające zobaczyć, jak bardzo miałka była argumentacja Milczanowskiego na temat obrony emerytur SB-eków i ich pracy w Urzędzie Ochrony Państwa. Pozostałe treści to już hagiografia, choć autorzy zapewniają na początku, że oddadzą głos również jego krytykom. Kończy się jednak na tym, że we wspomnieniach ludzi związanych z Milczanowskim jest tylko jeden krytyczny tekst na jego temat.

Andrzej Milczanowski to wyjątkowo paskudna postać, o czym świadczą zresztą przytaczane w tej książce wywiady i fakty. Typowy przedstawiciel obozu solidarnościowego, który po dorwaniu się do władzy zapomniał o swoim rodowodzie i był zajęty głównie obroną przywilejów poprzednich władz i podległych im służb. Nie dość, że pozostawił na stanowiskach dawnych SB-eków, to jeszcze...