Opowiadania nominowane do Nagrody im. Janusza A. Zajdla za rok 2024

Oj, słabiutko. I chudziutko, bo tegoroczna antologia jest znacznie cieńsza niż poprzednie edycje.

Jak dla mnie najlepiej wypadają "Supły" Pauli Wanarskiej. Kompletny świat, ciekawy system magii, pełnowymiarowe postaci. Aż szkoda, że nie ma tego więcej, bo wygląda na to, że dziewczyna byłaby w stanie swobodnie udźwignąć większą fabułę.

No ale Zajdla otrzymała Aleksandra Janusz - za "Dlaczego nie ma klanu Kruka". Czyli opowiadanie, które jest tak naprawdę jedynie szkicem. Owszem, chwilami miewa klimat, podąża też modnymi trendami (ekologia i bezcenność osób niepełnosprawnych),ale w pewnym momencie narracja się urywa i kończy ją finał na zasadzie "walka była ciężka, ale ostatecznie wszystko się ułożyło". No - jakby - nie. Dziękuję.

O Kańtoch w ogóle nie ma co wspominać, bo jest tu jedynie kilkustronicowy ogryzek jej opowiadania (żeby poznać całość, trzeba się zaopatrzyć w antologię do "Frostpunku"),a Rak serwuje tekst może i budzący emocje, ale de facto niefantastyczny, bo jedynym akcentem z fantastyki jest okular, będący jakąś formą smartfona. Gdy usunąć ten gadżet, niemający żadnego fabularnego znaczenia i będący czystą dekoracją, to zostajemy z ordynarną obyczajówką. A to miały być przecież najlepsze teksty SF i fantasy zeszłego roku.

Co do powieści - ich fragmenty są mikroskopijne i nie za bardzo dają możliwość oszacowania potencjału prozy.

Na ucztę nie ma więc co liczyć.

Oj, słabiutko. I chudziutko, bo tegoroczna antologia jest znacznie cieńsza niż poprzednie edycje.

Jak dla mnie najlepiej wypadają "Supły" Pauli Wanarskiej. Kompletny świat, ciekawy system magii, pełnowymiarowe postaci. Aż szkoda, że nie ma tego więcej, bo wygląda na to, że dziewczyna byłaby w stanie swobodnie udźwignąć większą fabułę.

No ale Zajdla otrzymała Aleksandra...

Uważam, że warto się z tymi tekstami zapoznać – zwłaszcza z opowiadaniem Radka Raka. To ono jest dla mnie zdecydowanie najlepsze w tym zestawieniu. Wyróżnia się przede wszystkim podjętym tematem. Pozostałe są może bardziej „światotwórcze”, ale w sumie dość typowe dla gatunku. Rak natomiast porusza kwestię, która jest cholernie aktualna. To, że akcja rozgrywa się w przeszłości, niewiele zmienia, to samo było w latach 2000. I 90. Trust me. Plus, interesujący chwyt narracyjny – widzimy świat z perspektywy osoby, która wcale nie jest najważniejszym bohaterem opowieści; myśli tego najważniejszego nie trzeba opisywać, znamy je, dopisujemy je sami w głowie. Serio nie wiem jakim cudem Radek Rak wszedł do głowy pani T. ale wszedł. Zbieram się z ziemi po tym tekście i wszystko mnie boli.

Zwyciężyła historia o Klanie Kruka, w sumie spodziewałam się tego, bo wpisuje się ona w modną ostatnio słowiańskość, ale także w nurty pro-eko a la Earth Song Michaela Jacksona. Podoba mi się styl pisania autorki.

Opowiadanie Pauli Wanarskiej przypominało mi trochę powieści Ursuli LeGuin czy Marion Zimmer Bradley. Widać, że autorka włożyła dużo energii w budowanie uniwersum – pytanie czy warto było aż tak dużo tego „marnować” na jedno opowiadanie. Widzę, że pani Wanarska nie ma jeszcze na koncie nic pełnometrażowego, szkoda.

Zimnych dzieci ocenić nie umiem, zamieszczono tu fragment – moim zdaniem zbyt krótki, żeby dało się cokolwiek więcej powiedzieć. Podoba mi się przedstawiony świat, chcę go więcej.

Tylko te "osoby czytelnicze" brzmią dziwacznie. W słowie "czytający" czy "fani" również nie ma płci, a nie wygląda to jak dziwoląg językowy.

Uważam, że warto się z tymi tekstami zapoznać – zwłaszcza z opowiadaniem Radka Raka. To ono jest dla mnie zdecydowanie najlepsze w tym zestawieniu. Wyróżnia się przede wszystkim podjętym tematem. Pozostałe są może bardziej „światotwórcze”, ale w sumie dość typowe dla gatunku. Rak natomiast porusza kwestię, która jest cholernie aktualna. To, że akcja rozgrywa się w...