Legendy Pomorza

Z legendy "Dzicy łowcy i dziewczyna"

– Ojczaszek Jerzy! – powitał go jeden z drwali. – Jesteście wreszcie! Czyżbyście znowu czynili swoje magiczne uroki?
Pozostali młodzieńcy wybuchnęli śmiechem.
– Święcona woda wam się nie skończyła? – dorzucił drugi. – Bez niej żadna magiczna ochrona przed złem nie zadziała.
– Czy wystarczająco daleko zakreśliliście wasz zaklęty krąg? – przyłączył się trzeci drwal. – Nie chciałbym znaleźć się poza nim, gdyby przyszło mi w nocy iść za potrzebą.
Jerzy podszedł do ognia, zamieszał w kociołku, mruknął pod nosem coś, jakby „dobre”, po czym oparł się o ścianę i potoczył wzrokiem dokoła. Przyzwyczaił się już do drwin swoich towarzyszy.

Z legendy "Dzicy łowcy i dziewczyna"

– Ojczaszek Jerzy! – powitał go jeden z drwali. – Jesteście wreszcie! Czyżbyście znowu czy...

Z legendy "Zielony Zamek"

– Czy to ty, córko? – głos umierającego był ledwie słyszalny.
– Tak, to ja, ojcze – szlochała Ludka, zakrywając ranę dłońmi, zupełnie jakby chciała zatrzymać uciekające życie.
– Ludko, posłuchaj… Jesteś krwią z mojej krwi, ciałem z mojego ciała… Mnie zaraz na tym świecie nie będzie, odejdę do krainy cieni, aby połączyć się z twoją matką… Ale ty musisz żyć i bronić chwały Zielonego Zamku… – wyszeptał Sulisz, otwierając oczy i spoglądając na córkę. – Przyrzeknij! Przyrzeknij, że znajdziesz mężczyznę, który będzie godny twojego serca i mojego dziedzictwa! – zawołał, zbierając resztkę sił.
– Ależ, ojcze… – jęknęła księżniczka. – Nie mów tak! Szeptuchy i wołchwowie już tu są, będziesz zdrów, przeżyjesz jeszcze wiele lat!
– Nakazuję ci to, córko!
Dłoń księcia, wzniesiona we władczym geście, opadła.

Z legendy "Zielony Zamek"

– Czy to ty, córko? – głos umierającego był ledwie słyszalny.
– Tak, to ja, ojcze – szlochała L...

Ze wstępu:

Księstwo Pomorskie (...) nie było krajem silnym ani bogatym. Pomimo to, dzięki zręcznemu manewrowaniu wśród meandrów polityki prowadzonej przez silniejszych sąsiadów, książęta z dynastii Gryfitów zdołali utrzymać pomorską państwowość przez setki lat. Gdy wreszcie ich zabrakło – ostatni spośród nich, Bogusław XIV, zmarł bezdzietnie w 1637 roku, w czasie wojny trzydziestoletniej – ziemie pomorskie zostały rozdzielone pomiędzy Szwecję i Brandenburgię, a państwo Gryfitów na zawsze zniknęło z map. Szczęśliwie, nie uległo zniszczeniu to, co najcenniejsze – unikatowa tożsamość, wykształcona na przestrzeni wieków poprzez nawarstwienie się silnych wpływów niemieckich i skandynawskich na lokalną kulturę słowiańską.

Ze wstępu:

Księstwo Pomorskie (...) nie było krajem silnym ani bogatym. Pomimo to, dzięki zręcznemu manewrowaniu wśród meandrów...