Dla kogo jest miasto? Jak stworzyć przestrzeń, która o nas dba

Lektura przypomina, że dobra urbanistyka to nie tylko inwestycje czy zysk firm, ale przede wszystkim przestrzeń przyjazna ludziom: dostępna, funkcjonalna i wspierająca codzienne życie społeczności. Książka skłania do refleksji nad tym, jak współczesne miasta są planowane i jak często zapomina się o podstawowej zasadzie, że miasto powinno służyć jego mieszkańcom.

Lektura przypomina, że dobra urbanistyka to nie tylko inwestycje czy zysk firm, ale przede wszystkim przestrzeń przyjazna ludziom: dostępna, funkcjonalna i wspierająca codzienne życie społeczności. Książka skłania do refleksji nad tym, jak współczesne miasta są planowane i jak często zapomina się o podstawowej zasadzie, że miasto powinno służyć jego mieszkańcom.

Książka w porządku - dla aktywistów, urbanistów, socjologów pewnie bardzo podstawowa i niezbyt odkrywcza, dla przeciętnej osoby może być ciekawsza. Nie wiem, czy przeczytałabym całość w normalnej formie, ale audiobook polecam. Dobre w formie "miejskiego podcastu" do puszczenia sobie w tle przy sprzątaniu. Niektóre rozdziały bardzo ciekawe, inne trochę infantylne jak np. rozdział, w którym słowo "niepełnosprawność" zamieniano na jakiś dziwny eufemizm, którego nie pamiętam, ale brzmiał nieco żenująco. Niepełnosprawność nie jest złym ani brzydkim słowem - wywalanie go na siłę ze słownika poprawia komfort jedynie osób sprawnych, w szczególności, że nie ma co ukrywać, że jednak niepełnosprawności są ograniczeniami. Ogólne wrażenia spoko, ale nie wiem czy wiele więcej. Jak ktoś bardzo mało wie w temacie, to polecam. Na plus wymienione na końcu przykłady działań, sposoby angażowania się, ważne ustawy, dokumenty i strony.

Książka w porządku - dla aktywistów, urbanistów, socjologów pewnie bardzo podstawowa i niezbyt odkrywcza, dla przeciętnej osoby może być ciekawsza. Nie wiem, czy przeczytałabym całość w normalnej formie, ale audiobook polecam. Dobre w formie "miejskiego podcastu" do puszczenia sobie w tle przy sprzątaniu. Niektóre rozdziały bardzo ciekawe, inne trochę infantylne jak np....

Ta książka zaskoczyła mnie bardziej, niż się spodziewałem. Na starcie irytowała mnie feministyczna narracja — i nie zniknęła całkowicie w trakcie — ale im dalej wchodziłem w temat miasta jako organizmu społecznego, tym bardziej wciągała mnie konkretami.

„Dla kogo jest miasto?” to bardzo przystępne, a jednocześnie merytoryczne wprowadzenie w mechanizmy, które na co dzień nas otaczają, choć rzadko je nazywamy. Gentryfikacja, suburbanizacja, gettoizacja, skłoting, kreatywna architektura miejska — wszystko pokazane na żywych przykładach z Polski i świata, bez akademickiego zadęcia. To nie teoria dla urbanistów, tylko opowieść o realnych ludziach wypychanych z centrów, o osiedlach bez infrastruktury, o miastach projektowanych pod samochody zamiast pod mieszkańców.

Bardzo mocny jest też wątek barier architektonicznych dla osób z niepełnosprawnościami, bezdomności oraz patologii rynku mieszkaniowego. Autorka nie moralizuje, tylko tłumaczy mechanizmy i pokazuje konsekwencje decyzji politycznych i biznesowych.

Ogromny plus za styl — konkretny, klarowny, bez lania wody. A na końcu świetna „ściąga”: gdzie szukać wiedzy, jak reagować lokalnie, jak się angażować, gdy coś w przestrzeni miejskiej idzie w złym kierunku.

Mimo ideologicznych zgrzytów to jedna z ciekawszych i bardziej otwierających oczy książek o współczesnym mieście, jakie czytałem. Zostaje w głowie i sprawia, że inaczej patrzę na ulice, osiedla i „rewitalizacje”, które mijam na co dzień.

Ta książka zaskoczyła mnie bardziej, niż się spodziewałem. Na starcie irytowała mnie feministyczna narracja — i nie zniknęła całkowicie w trakcie — ale im dalej wchodziłem w temat miasta jako organizmu społecznego, tym bardziej wciągała mnie konkretami.

„Dla kogo jest miasto?” to bardzo przystępne, a jednocześnie merytoryczne wprowadzenie w mechanizmy, które na co dzień...

Otwiera oczy na wiele spraw obok których przechodzi się obojętnie na co dzień.

Otwiera oczy na wiele spraw obok których przechodzi się obojętnie na co dzień.

Gdybym miała wskazać jedną emocję, jaka towarzyszyła mi w trakcie czytania, to byłby to gniew. Wcale nie dlatego, że książka jest źle napisana. Przeciwnie – w obrazowy sposób odsłania ona złe decyzje, których z uporem się trzymamy i nierówności, które w ten sposób podsycamy.

Dach nad głową bez kredytu do końca życia z krwiożerczą marżą banku. Codzienny kontakt z niezniszczoną naturą. Krawężniki, sygnalizacja świetlna, kolory, faktury i dźwięki przyjazne osobom z niepełnosprawnościami – czy to tak wiele? Jak długo jeszcze trzeba będzie organizować zrzutki na schodołaz dla człowieka, który jest więźniem w swoim bloku – bo spółdzielnia nie dopuszcza do siebie, że ktoś z mieszkańców może akurat nie być młody, zdrowy i bogaty? Jak długo będziemy się przyglądać władzom samorządowym wydającym miliony na betonozę i z pogardą podchodzącym do petycji o park kieszonkowy?

Z jednej strony książka kończy się wezwaniem do działania, wraz z instrukcjami używania demokratycznych narzędzi, w które jesteśmy wyposażeni, aby to działanie podjąć. Z drugiej – akurat mieszkam w mieście, w którym ordynarny prezydent na każdej sesji całkowicie bez skrępowania śmieje się w twarz mieszkańcom i jawnie mówi, że mogą sobie protestować a on i tak zrobi, co chce – bo może. Z trzeciej strony – jak słusznie pyta autorka – czy jednak to miasto jest dla prezydenta czy dla seniorki, która ma problemy z poruszaniem, dla autystycznego chłopaka nadwrażliwego na dźwięki, dla rodziców malucha wożonego w wózku i dla wszystkich, którzy chcą tylko i aż – żyć godnie, spokojnie, w przyjaznej przestrzeni?

Świetna merytorycznie i napisana przyjaznym językiem książka, która każe zadać sobie wiele pytań a przede wszystkim podnosi ciśnienie tak, że zagrzewa do działania.

Gdybym miała wskazać jedną emocję, jaka towarzyszyła mi w trakcie czytania, to byłby to gniew. Wcale nie dlatego, że książka jest źle napisana. Przeciwnie – w obrazowy sposób odsłania ona złe decyzje, których z uporem się trzymamy i nierówności, które w ten sposób podsycamy.

Dach nad głową bez kredytu do końca życia z krwiożerczą marżą banku. Codzienny kontakt z...

Książka podobnie jak konto na Instagramie @pieing daje powiew świeżości w spojrzeniu na architekturę i urbanistykę. Autorka celnie podsumowuje bolączki planowania przestrzennego, wyciąga zamiatane pod dywan tematy takie jak gentryfikacja, miejska wyspa ciepła, samochodoza. Na podstawie kompleksowej analizy problemów przedstawia rozwiązania uwzględniające zrównoważony rozwój i inkluzywne podejście, podpierając je przykładami z innych krajów. To pozycja dla każdego kto (chociaż momentami) źle się czuje w mieście i chce dowiedzieć się dlaczego tak jest. I że nie musi tak być :)

Książka podobnie jak konto na Instagramie @pieing daje powiew świeżości w spojrzeniu na architekturę i urbanistykę. Autorka celnie podsumowuje bolączki planowania przestrzennego, wyciąga zamiatane pod dywan tematy takie jak gentryfikacja, miejska wyspa ciepła, samochodoza. Na podstawie kompleksowej analizy problemów przedstawia rozwiązania uwzględniające zrównoważony rozwój...

Po studiach teorii sztuki niezbyt rewolucyjne podejście, ciężko też do końca uznać za reportaż

Po studiach teorii sztuki niezbyt rewolucyjne podejście, ciężko też do końca uznać za reportaż

Mocno feministyczne podejście do urbanistyki, mam wrażenie, że bardziej emocjonalne niż naukowe, zdecydowanie nie jest to najlepsza książka o takiej tematyce jaką przeczytałam.

Mocno feministyczne podejście do urbanistyki, mam wrażenie, że bardziej emocjonalne niż naukowe, zdecydowanie nie jest to najlepsza książka o takiej tematyce jaką przeczytałam.

Im dalej, tym mniej mi się podobała.

Im dalej, tym mniej mi się podobała.

Jeśli jesteś kobietą, matką, pieszym, osobą starszą, z niepełnosprawnością, to z pewnością wiesz, że polskie miasto nie jest dla ciebie. Przykładów na to sama mogłabym podać bez liku, z autopsji: dlaczego piesi na chodnikach muszą potykać się o kostkę brukową i uciekać przed rowerzystami i hulajnogami, dlaczego nie da się wytrzymać od hałasu, ilość zieleni się zmniejsza, mimo rosnących temperatur, a żeby znaleźć jakieś miejsce gdzie można usiąść trzeba przejść kilometry... A przecież w przestrzeni publicznej mają prawo przebywać wszyscy -a nie tylko sprawni, zdrowi, mężczyźni i kierowcy samochodów. Szkoda, że ta myśl nadal jest dla decydentów utopijna i - o zgrozo - lewacka.

Magdalena Milert zbiera te bolączki w pigułkę i w tym jest szkopuł, bo chyba jest to zbyt duża pigułka. Jeszcze ok jest jak omawiamy potrzeby poszczególnych grup: dzieci, młodzieży, seniorów, niepełnosprawnych, osób neuroatypowych, a nawet bezdomnych. Ale rozdział o polskich problemach mieszkaniowych to już ma bardzo luźny związek z zagadnieniem. Jasne, buduje się w mieście, ale przecież nie tylko; a ceny mieszkań, problemy z patodeveloperką, a nawet przejęcie branży architektonicznej przez kapitalizm - nie do końca się spina z tematem "dla kogo jest miasto". Bardziej należało by tu omówić kwestię planów zagospodarowania przestrzennego, tego jak wyglądają te nowe osiedla i właśnie DLA KOGO one są. Może np. niedługo będzie potrzeba budowania osiedli specjalnie dla seniorów? W ogóle zabrakło mi tu właśnie omówienia miejskiej architektury, co już jest dziwne. Tak samo, jak w sumie podjęcia najważniejszej rzeczy - tego, że polskie (i nie tylko polskie) miasto w XXI to nadal miasto stworzone dla samochodów (niewiele się tu zmienia) - i jakie są tego konsekwencje. Wydaje mi się, że od tego trzeba by było wyjść, bo potrzebom kierowców w zasadzie podporządkowywane jest wszystko.

Autorka podaje szereg inicjatyw na rzecz zmiany miasta - i to jest bardzo fajne. Tylko cały czas to są ruchy oddolne, cały czas niewiele jest myślenia ze strony decydentów o potrzebach różnych grup ludzi. A co, jeśli decydenci nie dbają o potrzeby mieszkańców (ignorując nawet konsultacje społeczne),bo w ich wizji miasto jest dla inwestorów, biznesu i turystów?

Jeśli jesteś kobietą, matką, pieszym, osobą starszą, z niepełnosprawnością, to z pewnością wiesz, że polskie miasto nie jest dla ciebie. Przykładów na to sama mogłabym podać bez liku, z autopsji: dlaczego piesi na chodnikach muszą potykać się o kostkę brukową i uciekać przed rowerzystami i hulajnogami, dlaczego nie da się wytrzymać od hałasu, ilość zieleni się zmniejsza,...