Bílá Voda. Tom 1

Świetna! Bardzo ciekawa, dobrze napisana, ciekawie zbudowana narracja, świetnie oddana historia. Polecam!

Świetna! Bardzo ciekawa, dobrze napisana, ciekawie zbudowana narracja, świetnie oddana historia. Polecam!

Bardzo ciekawa książka, świetnie napisana i bardzo dająca do myślenia: o Kościele kiedyś i o Kościele dzisiaj.

Bardzo ciekawa książka, świetnie napisana i bardzo dająca do myślenia: o Kościele kiedyś i o Kościele dzisiaj.

Bardzo dobrze napisane, ciekawy sposób kilkuliniowej narracji. Do tego autorka dba o wierność faktom historycznym. Dostajemy nie tylko ciekawą , ale też lekcję na temat nieortodoksyjnego funkcjonowania kościoła katolickiego w komunistycznej Czechosłowacji

Bardzo dobrze napisane, ciekawy sposób kilkuliniowej narracji. Do tego autorka dba o wierność faktom historycznym. Dostajemy nie tylko ciekawą , ale też lekcję na temat nieortodoksyjnego funkcjonowania kościoła katolickiego w komunistycznej Czechosłowacji

Wspaniała powieść! Urzekła mnie. Te Czechy, ten klasztor, te kobiety, te historie. Porwała mnie, choć wydanie w dwóch tomach nieco mnie zmyliło, rozczarowało, wybiło. Momentami nieco mi się dłużyła, nieco gubiłam się w tym specyficznym sposobie układania rozdziałów. Ale mocno mnie wciągnęła i pochłonęła.

Wspaniała powieść! Urzekła mnie. Te Czechy, ten klasztor, te kobiety, te historie. Porwała mnie, choć wydanie w dwóch tomach nieco mnie zmyliło, rozczarowało, wybiło. Momentami nieco mi się dłużyła, nieco gubiłam się w tym specyficznym sposobie układania rozdziałów. Ale mocno mnie wciągnęła i pochłonęła.

Ooooo, cóż to jest za powieść!
Te kobiety z krwi i kości, które umiały walczyć o to, co kochały i być wierne w bardzo niełatwych czasach; które wydobywały się z najczarniejszych dziur, które potrafiły się zmienić jak Saul, co porażony światłem stał się Pawłem; które rozumiały rozdarte serca jak nikt.
Opowieść z pogranicza realizmu magicznego przeplatana listami, pamiętnikami i wyimkami z archiwów, od której nie mogłam się oderwać.
I pojawiająca się co jakiś czas kobieta w niebieskiej sukience i żółtym kapeluszu, która czuwa, by wszystko było na swoim miejscu, a każda poraniona dusza znalazła spokój.

Ooooo, cóż to jest za powieść!
Te kobiety z krwi i kości, które umiały walczyć o to, co kochały i być wierne w bardzo niełatwych czasach; które wydobywały się z najczarniejszych dziur, które potrafiły się zmienić jak Saul, co porażony światłem stał się Pawłem; które rozumiały rozdarte serca jak nikt.
Opowieść z pogranicza realizmu magicznego przeplatana listami,...

Tytuł powieści to jednocześnie nazwa najbardziej na północ wysuniętej czeskiej miejscowości leżącej w Górach Złotych tuż przy granicy z Polską, niedaleko Paczkowa. To właśnie tutaj, w starym, zapuszczonym klasztorze, internowanych zostało w roku 1950 kilkaset czeskich zakonnic w ramach "Akcji R" (řeholnice – zakonnica). Autorka przedstawiła w powieści zdarzenia, które sugerują, że warunki w jakich były przetrzymywane zakonnice i to jak je traktowano przypominały "standardy" obowiązujące w sowieckich łagach.

"Bila Voda" to opowieść o dziejach czechosłowackiego kościoła rzymskokatolickiego od czasów powojennych, aż do współczesności. O systemowym niszczeniu religii, prześladowaniach i internowaniu zakonów żeńskich, o morawskim kościele podziemnym, który funkcjonował po 1948r. jako jedyny taki w naszej części Europy.
To również opowieść o ludziach, ich słabościach, grzechach, dylematach moralnych, o poszukiwaniu własnej drogi, jej gubieniu i odnajdywaniu.
Portrety psychologiczne niektórych bohaterów nakreślone zostały z dużą starannością.
Obok wątku prześladowania KK przez komunistów po wojnie bardzo istotnym zagadnieniem jest tu rozprawa na temat kapłaństwa kobiet. Dyskusje teologiczne, zapiski historyczne, działalność Kościoła podziemnego, a także reakcje zwierzchników kościelnych, sióstr zakonnych i wiernych bardzo trafnie ukazują całe spektrum problemów dotyczących pozycji kobiety w Kościele, które w wydaniu polskim zostały zasygnalizowane pod koniec pierwszego tomu książki.

Powieść nie ma klasycznie rozumianego narratora. Jest kolażem gatunków: od narracji głównej bohaterki („Ciemna noc Leny Lagnerowej”),przez diarystykę („Dziennik Tobii”),epistolografię (listy pisane przez bohaterów),teksty quasi-apokryficzne (Ewangelia według Jana) aż po różnego rodzaju dokumenty „historyczne”: partyjne raporty, analizy, sprawozdania itd. Tych ostatnich jest tak wiele, że w końcu można poczuć znudzenie. Tym bardziej, że czytelnik nie otrzymuje żadnej informacji, które z owych "dokumentów" są autentyczne, które przekształcone, a które wymyśliła autorka. Ten fakt był dla mnie najbardziej frustrujący i zniechęcający do czytania powieści.

Na koniec wypunktuję jeszcze wcale nie takie małe zgrzyty fabularne, które mnie bardzo mierziły: sądzę, że autorka trochę przesadziła ze zbyt wieloma dziwnymi zbiegami okoliczności i ingerencjami sił niezwykłych. Czytelnik zostaje np. uraczony wizjami siostry Paulity dzięki którym zakonnica "widzi" katowanie sióstr internowanych (w obozach oddalonych wiele kilometrów od klasztoru),torturowanych i skazywanych na wieloletnie więzienia w ustawianych procesach sądowych, lub też nagle nad okolicę nadciągają huraganowe wiatry oraz burza z piorunami jako objaw gniewu natury wobec agresorów atakujących zakonnice. Pani autorko czy to aby nie nadmiernie naiwne rozwiązania fabularne?

Powieść wywołała w Czechach bardzo dużo kontrowersji. Na pierwszy rzut oka wydaje się bowiem autentyczną relacją historyczną, łącznie z zawartymi w niej rzekomymi dokumentami komunistycznej bezpieki. W rzeczywistości Tučkova opisuje w swojej książce wydarzenia oparte na prawdziwych zdarzeniach, ale nie trzyma się kurczowo rzeczywistości.
Odzew na książkę był tak duży, że Katolicki Wydział Teologiczny Uniwersytetu Karola w Pradze zorganizował międzynarodową konferencję zatytułowaną „Fenomen Bílej Vody”. Czołowi teologowie, historycy Kościoła i literaturoznawcy dyskutowali o tym, jak przeciwdziałać dziełu, które często ignoruje fakty historyczne, a mimo to znajduje wielu czytelników. Dla wielu uczestników konferencji problematyczne było zwłaszcza błędne przedstawienie działalności aparatu bezpieczeństwa państwowego przez Tučkową.

Uważam, że "Bila Voda" to powieść na ogół interesująca, choć w niektórych wątkach przegadana i pretensjonalna, co mnie osobiście drażniło.
Miałam znacznie wyższe oczekiwania wobec książki uhonorowanej czeską Nagrodą Państwową.
Nie wiem czy sięgnę po drugą część skoro autorka aż tak bardzo ubarwiała fakty swoją wyobraźnią. Poza tym wszelkie dywagacje teologiczne na temat kapłaństwa czy eucharystii zupełnie mnie nie interesują a właśnie ta tematyka będzie dominowała w dalszej części tego utworu.

🇵🇱 Nawiązania.
* Bardzo ogólnikowo - bo zaledwie w kilku zdaniach, z których nic dla treści książki nie wynika - wspomniano o ingerencji wojsk Układu Warszawskiego (w tym polskich) w 1968 r. w Czechosłowacji.
* Polką jest nowicjuszka Agnieszka mająca za sobą trudną przeszłość i ostry konflikt z najbliższą rodziną.

Tytuł powieści to jednocześnie nazwa najbardziej na północ wysuniętej czeskiej miejscowości leżącej w Górach Złotych tuż przy granicy z Polską, niedaleko Paczkowa. To właśnie tutaj, w starym, zapuszczonym klasztorze, internowanych zostało w roku 1950 kilkaset czeskich zakonnic w ramach "Akcji R" (řeholnice – zakonnica). Autorka przedstawiła w powieści zdarzenia, które...

Wielowątkowa opowieść o losach zakonnic i innych kobiet przebywających w ośrodku internowania w Czechosłowacji, do którego trafiły w czasach powojennych (rok 1950). Powieść łączy fakty historyczne z fikcją literacką. Poruszająca, interesująca, chwilami wstrząsająca, pokazująca działania rządu Czechosłowacji, których celem było niszczenie kościoła.
Polecam jako literaturę refleksyjną, zmuszająca do myślenia. Obie części stanowią fabularną calość.

Wielowątkowa opowieść o losach zakonnic i innych kobiet przebywających w ośrodku internowania w Czechosłowacji, do którego trafiły w czasach powojennych (rok 1950). Powieść łączy fakty historyczne z fikcją literacką. Poruszająca, interesująca, chwilami wstrząsająca, pokazująca działania rządu Czechosłowacji, których celem było niszczenie kościoła.
Polecam jako literaturę...

Bila Voda, to mała miejscowość tak blisko polskiej granicy, że do cudownej kaplicy Maryi przybywali pątnicy z Polski. Lecz ta miejscowość ma też historię nie do pozazdroszczenia, gdyż w tamtejszym klasztorze internowano ponad 300 zakonnic z obszaru całej Czechosłowacji, aby je skazać na zanik duchowieństwa przez powolne ich wymieranie. Nad tym procederem pilnie czuwali przedstawiciele władz socjalistycznych i będący na usługach systemu duchowni. Zakonnice ze swoistą charyzmą i niezwykłą pomysłowością, lecz zawsze w zgodzie z regułami zakonu przeciwstawiały się reżimowi skazującemu je na życie w ubóstwie, pracę ponad siły i okrutne więzienie.
Niezwykle obrazowo, tam gdzie tego wymagało brutalnie, ale zawsze z poszanowaniem godności ludzkiej przedstawia nam tą historię czeska pisarka i historyk sztuki. Ucieka się do różnych form, od powieści przez pamiętniki po dokumenty historyczne i listy, nadające przedstawianym faktom różny stopień prawdziwości.
Z wielkim skupieniem i wrażliwością, ale także pełna poparcia dla działania zakonnic będę dalej śledzić ich losy od lat 70-tych w drugim tomie powieści.

Bila Voda, to mała miejscowość tak blisko polskiej granicy, że do cudownej kaplicy Maryi przybywali pątnicy z Polski. Lecz ta miejscowość ma też historię nie do pozazdroszczenia, gdyż w tamtejszym klasztorze internowano ponad 300 zakonnic z obszaru całej Czechosłowacji, aby je skazać na zanik duchowieństwa przez powolne ich wymieranie. Nad tym procederem pilnie czuwali...

Trochę w tej powieści za dużo różnych spraw, a pomieszanie faktów z fikcją i życzeniowe myślenie Autorki opisanej historii nie służy. Pierwszy tom przeczytałam z dużym zainteresowanie, drugi mnie zmęczył i nie mogłam doczekać się końca lektury. Martyrologia sióstr zakonnych w Czechosłowacji rzeczywiście zasługuje na upamiętnienie, lecz wchodzenie w pseudomistyczne wątki feministyczne...no nie, litości! Szczerze pisząc, liczyłam na Historię, ale się przeliczyłam. Do tego jeszcze kobiety-kandydatki do zgromadzenia bez powołania, ale za to z tragicznymi losami osobistymi. Konkludując - bez zachwytu, więc nie sięgnę po inne książki tejże pisarki.

Trochę w tej powieści za dużo różnych spraw, a pomieszanie faktów z fikcją i życzeniowe myślenie Autorki opisanej historii nie służy. Pierwszy tom przeczytałam z dużym zainteresowanie, drugi mnie zmęczył i nie mogłam doczekać się końca lektury. Martyrologia sióstr zakonnych w Czechosłowacji rzeczywiście zasługuje na upamiętnienie, lecz wchodzenie w pseudomistyczne wątki...

Wejście w tą książkę, jednocześnie było wyzwaniem, z drugiej strony pod koniec pierwszego tomu wszystko jest szalenie intrygujące, dodatkowym bonusem jest świadomość, że choć może sama fabuła jest fikcyjna to otoczka historyczna i spora część faktów jest prawdziwa. Część osób jest zanonimizowanych, część rzeczy jest przesunięte w czasie lub przestrzeni, ale mnóstwo wątków ma swoje prawdziwe pierwowzory.
Mamy zmarginalizowany klasztor z kilkoma starszymi zakonnicami pamiętającymi odległe zdarzenia ze swej młodości. lecz nie dzielące się tą historią z innymi, mamy wpadający w niepowołane ręce pamiętnik, który bez kontekstu, niekoniecznie coś wyjaśnia, mamy młode dziewczyny chroniące się za murami klasztoru przed światem. Spośród nich wyróżniają się dwie. Jedna uważająca klasztor i religię za docelowe rozwiązanie swoich kłopotów (choć te wcale się nie kończą),druga traktująca zakon jako fizyczne schronienie aż się pozbiera, nie wiążąc swych planów na przyszłość z tym miejscem. Jak wszystkie te kobiety, jakże odległe mentalnościowo, charakterologicznie zdołają razem koegzystować i czy odsłaniana tajemnica przeszłości wpłynie na ich wybory? I czy wyjaśni się dlaczego klasztor ten popadł w niełaskę i zapomnienie?

Wejście w tą książkę, jednocześnie było wyzwaniem, z drugiej strony pod koniec pierwszego tomu wszystko jest szalenie intrygujące, dodatkowym bonusem jest świadomość, że choć może sama fabuła jest fikcyjna to otoczka historyczna i spora część faktów jest prawdziwa. Część osób jest zanonimizowanych, część rzeczy jest przesunięte w czasie lub przestrzeni, ale mnóstwo wątków...