Nie pozwól mi zasnąć

Sama nie wiem jak mam tą książkę ocenić. Bardzo mocno zraziło mnie to zarzucenie przeszłością bohaterki na samym początku. Później, podczas czytania było dużo momentów, gdzie można by ładnie wpleść przeszłość, ale autorka z jakiegoś powodu tego nie zrobiła. Raziło mnie też to, jak szczegółowo wszystko było opisywane, miało być barwnie i interesująco, ale jednocześnie było to takie jakieś nijakie, rozwleczone. Książka nie była zła, była w mojej ocenie po prostu nieco źle napisana. Pomysł na fabułę był ciekawy, po przeczytaniu zakończenia wrażenie całości było dużo lepsze, niż miałam je przez cały czas czytania. Najlepsze w mojej ocenie były ostatnie rozdziały. Co do błędów to żadne nie rzuciły mi się w oczy. Nie podobało mi się również to, ile przekleństw jest w tej książce, no był to po prostu sposób widzenia świata przez główną bohaterkę, którą raczej ciężko lubić. Chociaż bohaterka, której nie da się lubić w moim czytaniu nie zdarza się często więc dla mnie to jest na plus.
Podsumowując. Książka jest dziwna. Początek jest zły, zakończenie jest dobre. Wykonanie takie sobie, historia okej. Mam problem z ocenieniem tej książki. Myślę że 6/10 to najlepsza ocena jaką mogę tutaj dać.

Sama nie wiem jak mam tą książkę ocenić. Bardzo mocno zraziło mnie to zarzucenie przeszłością bohaterki na samym początku. Później, podczas czytania było dużo momentów, gdzie można by ładnie wpleść przeszłość, ale autorka z jakiegoś powodu tego nie zrobiła. Raziło mnie też to, jak szczegółowo wszystko było opisywane, miało być barwnie i interesująco, ale jednocześnie było...

Czy mieliście kiedykolwiek sen tak realny, że po przebudzeniu nie byliście pewni czy wydarzył się on naprawdę? A może śniliście kiedyś o tym, że umieracie? Realistyczne sny, w których umieramy nie brzmią przyjemnie, choć przyznam, że mnie ta koncepcja zaintrygowała. Sam interesowałem się tematyką snów, snów świadomych czy snów proroczych. Kiedyś nawet prowadziłem sennik. Jaką rolę odgrywają sny w Waszym życiu?

W życiu Anki, głównej bohaterki książki “Nie pozwól mi zasnąć”, sny odgrywają ogromną rolę. Nie dość, że przynoszą ból i niepokój w nocy, to jeszcze zmęczenie, zdenerwowanie i wręcz paranoję w dzień. Lecz, co one znaczą? Dlaczego każdej nocy w snach dzieje jej się krzywda i kończą się one brutalną i powolną śmiercią? Dlaczego są one tak dokładne, naturalistyczne i… bolesne?

Życie bohaterki to cała gama nieszczęść. Trudne dzieciństwo, rozstanie rodziców, alkohol, śmierć, konieczność szybkiego dorośnięcia. A dorosłe życie to z kolei ciężka praca, kiepskie perspektywy na przyszłość i do tego bardzo nieudane związki, z czego jeden kończy się tragedią. Czy te wszystkie wydarzenia wpłynęły na wizje, których doświadcza co noc?

Postać Anki jest trudna w odbiorze. Jest ona rozgoryczoną, antypatyczną, młodą kobietą, która jest nie tyle nieuprzejma, co chamska w stosunku do innych ludzi. Nie potrafi ona wykazać ani odrobiny empatii czy zrozumienia dla innych, nawet bliskich jej osób. Nie ma ona także oporów w otwartej krytyce innych, przy której nie przebiera w słowach. Jest typową egocentryczką, która skupia się tylko na własnych potrzebach i zupełnie nie dba o innych. Chyba jedyną jej zaletą jest pracowitość, za którą jest ceniona przez szefa.

Styl pisania jest bardzo szczegółowy. Aż za bardzo. O naturalizmie brutalnych scen już wspominałem, ale codzienne czynności protagonistki także opisywane są z wyjątkową pieczołowitością. O ile raz czy dwa by podkreślić skupienie Anki na codziennych rytuałach może mieć sens, by zapomnieć o trudach nocy, tak każdego dnia gdy wiemy dokładnie co robiła w łazience, w co się ubrała, jak umalowała i jakie potrzeby fizjologiczne zaspokoiła, uważam to za brak szacunku do czytelnika i jego czasu. Ta wiedza nie jest nam zwyczajnie do niczego potrzebna i jest zwykłym zapychaczem.

Podsumowując, niestety książka nie przypadła mi do gustu. Anka jest antybohaterką, którą gardziłem podczas czytania i zupełnie nie było mi jej żal. Dodatkowo jej poglądy zarówno na ludzi jak i np. osoby nieheteronormatywne, obraziły także mnie jako czytelnika. Czytało się szybko i nieprzyjemnie. Chyba jedyny plus to sam pomysł i zwrot akcji w finale. Choć całkiem niespodziewany nie był, bo czuć było, że coś jest nie tak od początku. Także niestety nie mogę polecić tej książki.

Czy mieliście kiedykolwiek sen tak realny, że po przebudzeniu nie byliście pewni czy wydarzył się on naprawdę? A może śniliście kiedyś o tym, że umieracie? Realistyczne sny, w których umieramy nie brzmią przyjemnie, choć przyznam, że mnie ta koncepcja zaintrygowała. Sam interesowałem się tematyką snów, snów świadomych czy snów proroczych. Kiedyś nawet prowadziłem sennik....

Mocna i treściwa! Wymyślne i obrazowe opisy! Bardzo odważna pozycja!

Mocna i treściwa! Wymyślne i obrazowe opisy! Bardzo odważna pozycja!

Prowadząca normalne życie Anka zaczyna doświadczać dziwnych sytuacji, które dzieją się wyłącznie w momencie snu. Koszmarne, lecz niezwykle realistyczne wydarzenia, coraz mocniej wpływają na funkcjonowanie kobiety. Coraz trudniej odróżnić Ance świat rzeczywisty od tego wyśnionego. Przeszłość wraca i nie zna litości. By w końcu zaznać normalności, Anka będzie musiała się z nią zmierzyć. Konsekwencje mogą być niezwykle niebezpieczne.

Świat rzeczywisty obfity jest w wiele elementów, które doskonale pasują jako motywy przewodnie niejednej książki grozy. Niektórzy autorzy i autorki sięgają jednak po nieco inne zasoby, które choć niematerialne, towarzyszą każdemu z nas. Znana chyba przez każdego miłośnika horrorów postać Freddiego Krugera kojarzona jest ze snami. Tak się składa, że Agnieszka „Vivienne” Kowalska poszła dokładnie tym samym tropem w swojej książce Nie Pozwól Mi Zasnąć. Choć koncepcja daleka jest od Koszmaru z Ulicy Wiązów, to wciąż powieść powiązana jest ze strachem tkwiącym w snach.

Bardzo podoba mi się koncepcja, w której groza jest niejednoznaczna. W Nie Pozwól Mi Zasnąć nie mamy konkretnego antagonisty, który pragnie dorwać w swoje ręce bohaterki książki. Tak więc schematy znane ze slasherów tutaj nie występują. Nie znaczy to, że nie istnieje konkretne źródło strachu. Podczas lektury nie zawsze wiemy, czy opisywane sytuacje związane są z rzeczywistością, czy majakami. Nie wszystko jest jasne na pierwszy rzut oka i naprawdę podobają mi się takie rozwiązania.

Pozytywnie oceniam także elementy, w których autorka nie zna litości dla swoich bohaterów. Niektóre sceny bywają bardzo dosadnie opisane w swojej brutalności, a taki miłośnik horroru jak ja, bardzo to docenia. Wymyślne tortury głównej bohaterki, dotyczą wielu płaszczyzn: tej fizycznej, jak i psychicznej. Vivienne nie przejmuje się tym, by nie przekroczyć granicy. Bywa krwawo i agresywnie, ale nic nie jest przesadzone. Całość wybrzmiewa dokładnie tak, jak powinna. Bez wymyślnych i wyolbrzymionych sytuacji.

Niestety uciążliwa była dla mnie nadmierna wulgarność, która wybiegała poza dialogi bohaterów. Opisywane sceny także często obfite były w przekleństwa, których momentami było po prostu za dużo. Rozumiem, że pewne momenty wymagają bardziej dosadnego języka, ale myślę, że dałoby radę to rozegrać nieco inaczej. Niemniej jednak to chyba największy zarzut względem Nie Pozwól Mi Zasnąć, bo wszystko inne wypadła naprawdę dobrze.

Powieść Agnieszki „Vivienne” Kowalskiej jest krótka, zwięzła i na temat. Nie ma na celu przedłużania fabuły na siłę, poprzez nadmierne opisy i bezwartościową treść. Historia jest spójna, ciekawa i dobrze się ją czyta. Miejscami można byłoby zadbać o częstsze używanie akapitów, ponieważ ściana tekstu potrafi niekiedy zmęczyć. Bawiłem się dobrze i myślę, że miłośnicy grozy nie będą zawiedzeni lektury.

Prowadząca normalne życie Anka zaczyna doświadczać dziwnych sytuacji, które dzieją się wyłącznie w momencie snu. Koszmarne, lecz niezwykle realistyczne wydarzenia, coraz mocniej wpływają na funkcjonowanie kobiety. Coraz trudniej odróżnić Ance świat rzeczywisty od tego wyśnionego. Przeszłość wraca i nie zna litości. By w końcu zaznać normalności, Anka będzie musiała się z...

Książka naprawdę wciągająca, polecam serdecznie

Książka naprawdę wciągająca, polecam serdecznie

Na początku marudziłam podnosem że głupia ta książka i nic z niej nie rozumiałam. Potem na końcówce wszystko się scala w całość

Na początku marudziłam podnosem że głupia ta książka i nic z niej nie rozumiałam. Potem na końcówce wszystko się scala w całość

Krótkie, dosyć brutalne i klimatyczne opowiadanie. Świetny wstęp do świata grozy dla tych, którzy lubią mocniejsze wrażenia i jeszcze nie mieli do czynienia z horrorami, a chcą spróbować. A dla tych co obracają się w tym gatunku, lekka lektura na jeden wieczór.

Krótkie, dosyć brutalne i klimatyczne opowiadanie. Świetny wstęp do świata grozy dla tych, którzy lubią mocniejsze wrażenia i jeszcze nie mieli do czynienia z horrorami, a chcą spróbować. A dla tych co obracają się w tym gatunku, lekka lektura na jeden wieczór.

"Nie pozwól mi zasnąć" autorstwa Agnieszki Kowalskiej to książka, która powoduje że chce się chwycić po więcej książek tego typu, lecz niestety nie można na rynku znaleźć nic, co możnaby zaliczyć jako coś "tego typu" , dlatego czytelnik musi kisić się i smażyć w oczekiwaniu na kolejną książkę spod pióra Vivianne. I tutaj chciałbym pozdrowić wszystkich hejterów, którzy będą się chwalić tym że nie przestraszyli się ani razu przy czytaniu tego dzieła, bowiem opinie tego typu pokazują że po prostu się nie znają, i piszą dla tzw. "hejcenia", a nie dlatego że coś im się w książce nie podobało. W "Nie pozwól mi zasnąć" owszem, nie ma zbyt wielu scen które mogłyby nas przerazić do szpiku kości, ale horror nie składa się jedynie ze strachu, ale również z obrzydzenia, dyskomfortu i odrazy, a te cechy będą nam towarzyszyć przez całą książkę. Debiut Vivianne oczywiście zasłużył na ocenę 10/10, lecz ja osobiście dam 9/10, ponieważ wierzę że następna część pobije to, czego byliśmy tutaj świadkami.

"Nie pozwól mi zasnąć" autorstwa Agnieszki Kowalskiej to książka, która powoduje że chce się chwycić po więcej książek tego typu, lecz niestety nie można na rynku znaleźć nic, co możnaby zaliczyć jako coś "tego typu" , dlatego czytelnik musi kisić się i smażyć w oczekiwaniu na kolejną książkę spod pióra Vivianne. I tutaj chciałbym pozdrowić wszystkich hejterów, którzy będą...

O Boże jakie to było złe! Książkę dostałam w prezencie urodzinowym. Dedykacja piękna, ale zawartość okazała się totalna katastrofa. Ani nie straszna ani ciekawa. Opisy dnia codziennego ciągnące się jak falki z olejem. Bohaterka, która ani przez chwilę nie dała się lubić i ta tona przekleństw! No nie! Średnio 3 przekleństwa na stronę. Monologi i dialogi głównej bohaterki składają się głównie z przekleństw. Nie pamiętam kiedy ostatnio jakaś książka mnie tak męczyła i doprowadzała do zażenowania. Nie polecam. Dla mnie strata czasu, zważywszy na fakt, iż tyle pięknych i ciekawych książek do okoła…

O Boże jakie to było złe! Książkę dostałam w prezencie urodzinowym. Dedykacja piękna, ale zawartość okazała się totalna katastrofa. Ani nie straszna ani ciekawa. Opisy dnia codziennego ciągnące się jak falki z olejem. Bohaterka, która ani przez chwilę nie dała się lubić i ta tona przekleństw! No nie! Średnio 3 przekleństwa na stronę. Monologi i dialogi głównej bohaterki...

Pozycja zdecydowanie nietuzinkowa. Zaskakująca i przerażająca.

Pozycja zdecydowanie nietuzinkowa. Zaskakująca i przerażająca.