Chickamauga 18–20 września 1863 r. Ostatnie wielkie zwycięstwo Stanów Skonfederowanych Ameryki

Stoczona w dniach od 18 do 20 września 1863 roku bitwa stała się ostatnią wielką batalią wygraną w otwartym polu przez wojska secesjonistów. Jej uczestnik, konfederacki generał porucznik Daniel H. Hill, z perspektywy czasu zanotował: „Wydaje mi się, że po tym starciu nie widzieliśmy już nigdy prawdziwego męstwa żołnierza Południa, jego junacka śmiałość przeminęła na zawsze. Oczywiście walczył on dzielnie aż do samego końca zmagań, ale po Chickamaudze już z uczuciem rozpaczy, pozbawiony choćby iskry nadziei”. Sam tylko zachodni obszar operacyjny konfliktu secesyjnego, obejmujący całość stanów Tennessee, Missisipi i Alabamy oraz fragmenty Luizjany i Georgii, liczył 175 000 mil kwadratowych, czyli ekwiwalent terytoriów Niemiec, Belgii i Szwajcarii razem zsumowanych. Rozległość teatru wojennego oraz nader ograniczone skutki wygranych przez Konfederację wielkich bitew wymusiły zmianę południowej strategii. Jak dotąd nie udało się bowiem rozbić całkowicie którejkolwiek z dużych armii unijnych, a nawet zwycięskie kontrofensywy wojsk konfederackich z drugiej połowy roku 1862, gdy Południowcy jednocześnie wkroczyli do kontrolowanych przez Jankesów stanów Kentucky i Maryland, nie spowodowały wyczekiwanego przez Richmond uznania Stanów Skonfederowanych przez brytyjską i francuską stolicę…

Spis treści:
Wstęp
I. Z Richmondu nad Chickamaugę
II. Generał Braxton Bragg i Armia Tennessee
III. Generał William S. Rosecrans i Armia Cumberlandu
IV. Przygotowania do bitwy nad Chickamaugą
V. 18 września 1863 r., pierwszy dzień bitwy nad Chickamaugą
VI. 19 września 1863 r., drugi dzień bitwy nad Chickamaugą
VII. 20 września 1863 r., trzeci dzień bitwy nad Chickamaugą
Zakończenie
Aneksy
Spis map
Bibliografia