Załamanie pogody. Wiersze z lat 1974-2023

[ Pani pokaże te ręce
jak gałązki jakieś
nie zemdleje mi tu Pani?]

moje ciało jest kruche
niedożywione sobą
kolana i łokcie
to stemple istnienia
obojczyk niesyty
delikatnych palców

[ zacisnąć]

biodrami wyznaczam teren
centymetry władzy nad światem
od niczego - do niczego
tracę gęstość
jest mnie mniej niż wczoraj
i przedwczoraj

[ puścić]

na kościstych stopach
czerwone paciorki różańca
tajemnice bolesne

[ wyniki jutro ]



{ Poezja Anny Janko to pożar duszy
bez nakazu ugaszania...}

[ Pani pokaże te ręce
jak gałązki jakieś
nie zemdleje mi tu Pani?]

moje ciało jest kruche
niedożywione sobą
kolana i łokcie
to stemple istnienia
obojczyk niesyty
delikatnych palców

[ zacisnąć]

biodrami wyznaczam teren
centymetry władzy nad światem
od niczego - do niczego
tracę gęstość
jest mnie mniej niż wczoraj
i przedwczoraj

[...

Miałem problem z lekturą wyboru wierszy Anny Janko, ale tak naprawdę nie do końca wiem jaki.

Czyta się te wiersze bardzo sprawnie, ale większa część tomu zlewa mi się w jedną całość, gdyż jakoś tak się stało, że mnie nie wciągnęły. Do niektórych z nich wróciłem, żeby dociec przyczyny tego stanu.

Nie są źle napisane, wręcz przeciwnie, pisała je osoba w swoim fachu mocno wprawiona.
Nie są też pozbawione treści kosztem formy - tej treści jest naprawdę sporo, poetka zagłębia się w wiele aspektów życia.
Metafory są napisane po mistrzowsku, głębokie, w punkt, każda z nich jest prawdziwą perłą sztuki poetyckiej. Może moim problemem jest to, że są zbyt doskonałe i tak jak z perłami właśnie, lepiej ogląda się jedną bądź kilka różnego kształtu i koloru, niż pełną szkatułkę doskonałych.

Czytając jakieś 70% tomu czułem się w pewien sposób przytłoczony. Może wiersze te są zbyt akademickie, zbyt sprawnie napisane?

Dopiero końcowa część prezentowanego wyboru daje więcej wytchnienia, więcej różnorodności, pojawiają się od czasu do czasu rymy i więcej luzu, dystansu i chyba nawet ryzyka, co w niczym nie umniejsza kunsztu poetki, wręcz przeciwnie, świadczy o poszerzaniu palety środków wyrazu.

Te końcowe wiersze bardziej przemawiają do mnie, są jakby zdjęte z piedestału sztuki poetyckiej i przez to takie dobre.

Chętnie wrócę do wierszy Anny Janko i odkryję je na nowo z nadzieją na łatwiejsze nawiązanie dialogu.

Miałem problem z lekturą wyboru wierszy Anny Janko, ale tak naprawdę nie do końca wiem jaki.

Czyta się te wiersze bardzo sprawnie, ale większa część tomu zlewa mi się w jedną całość, gdyż jakoś tak się stało, że mnie nie wciągnęły. Do niektórych z nich wróciłem, żeby dociec przyczyny tego stanu.

Nie są źle napisane, wręcz przeciwnie, pisała je osoba w swoim fachu mocno...