Pogotowie nadziei

Bardzo dobra seria.

Bardzo dobra seria.

Uważam że potencjał tej serii został zmarnowany.

Uważam że potencjał tej serii został zmarnowany.

W sierpniu 1939 roku Edyta Żarska jako jedyna pozostaje w kamienicy w centrum Warszawy. Kiedy udaje jej się uniknąć niemieckich nalotów, decyduje się na naukę w Warszawskiej Szkole Położnych. W czasie wojny pomaga wielu kobietom w różnych miejscach wydać swoje dzieci na świat. Po wojnie wraca w swoje rodzinne strony do Cyprysowa, ale nie może ujawnić swojej tożsamości. A jednak jest tutaj coś, co powinno być jej…

Agnieszka Olszanowska po raz trzeci opowiada czytelnikowi o tym, jak wyglądało życie wiejskich babek, akuszerek, położnych i kobiet w ciąży w jednym z najgorszych okresów na świecie, mianowicie w czasie II Wojny Światowej, a także po niej.
Książka „Pogotowie nadziei” wzbudza wiele emocji, od tych złych takich jak, po prostu złość, frustracja czy smutek, aż po nadzieję, którą warto jest mieć w sobie, nawet wtedy kiedy wydaje nam się, że nic już nie ma sensu.
Nie łatwo się czyta takie książki, wiedząc co dzieje się tuż za granicami naszego kraju… a powiedzieć, ze wojna to traumatyczne przeżycie, to jak nic nie powiedzieć.
I chociaż jestem zła na to, co działo się lata temu i na to, co się dzieję się obok, że przez politykę cierpią i giną niewinni ludzie, mam cichą nadzieję, że to już do nas nigdy nie dojdzie a sytuacja „za ścianą” się w końcu wyklaruje.

Dziękuję Wydawnictwu Prószyński i S-ka za egzemplarz do recenzji.
Współpraca z wydawnictwem nie ma wpływu na treść recenzji.

W sierpniu 1939 roku Edyta Żarska jako jedyna pozostaje w kamienicy w centrum Warszawy. Kiedy udaje jej się uniknąć niemieckich nalotów, decyduje się na naukę w Warszawskiej Szkole Położnych. W czasie wojny pomaga wielu kobietom w różnych miejscach wydać swoje dzieci na świat. Po wojnie wraca w swoje rodzinne strony do Cyprysowa, ale nie może ujawnić swojej tożsamości. A...

Podoba mi się subtelna filozofia tej książki, która sprawia, że ma się ochotę być lepszym człowiekiem po jej przeczytaniu. Poczułam też klimat tamtych lat, klimat PRL-u. Podoba mi się ta seria! Lekka, ale wartościowa.

Podoba mi się subtelna filozofia tej książki, która sprawia, że ma się ochotę być lepszym człowiekiem po jej przeczytaniu. Poczułam też klimat tamtych lat, klimat PRL-u. Podoba mi się ta seria! Lekka, ale wartościowa.

Ta część podobała mi się mniej od poprzednich, choć też bardzo dobrze się ją czytało. Ale momentami była nudnawa, a historia życia Edyty wydała mi się przygnębiająca.

Ta część podobała mi się mniej od poprzednich, choć też bardzo dobrze się ją czytało. Ale momentami była nudnawa, a historia życia Edyty wydała mi się przygnębiająca.

Edyta Żarska wnuczka Klotyldy z Cyprysowa bardzo chce kontynuować dzieło majace na celu wspieranie kobiet oczekujących narodzin dziecka. Choć czasy w których przyszło jej żyć nie należały do łatwych, to jednak nawet wojna nie była w stanie zniweczyć jej pasji. Los sprawia, że wraca do Cyprysowa, ale nie jako spadkobierczyni majatku, ale jako położna.
Choć poprzednie części były bardzo ciekawe, to mam wrażenie, że ta mocno przemówiła do mojego serca. Odbudowywanie Polski po zniszczeniach wojennych to jedna sprawa, ale odnalezienie się w nowej stalinowskiej rzeczywistosci , to drugie. Tu interes partyjny jest nadrzędny, a potrzeby ludzkie ot, może na końcu. Mimo kłód rzucanych pod nogi Edyta dporowadza do powstania izby porodowej, co nie wszystkim się podoba, tak jak i jej bardzo podobne nazwisko do byłych właścicieli.
Książka wzbudza wiele emocji, bo zarówno czasy w których toczy się akcja, jak i idee im towarzyszące są bardzo mocno wchodzące w serce. Trudno przejśc do porządku nad taką iloscią niesprawiedliwości oraz braku szacunku dla tych najsłabszych.
Już cieszę się na lekture kolejnej części.

Edyta Żarska wnuczka Klotyldy z Cyprysowa bardzo chce kontynuować dzieło majace na celu wspieranie kobiet oczekujących narodzin dziecka. Choć czasy w których przyszło jej żyć nie należały do łatwych, to jednak nawet wojna nie była w stanie zniweczyć jej pasji. Los sprawia, że wraca do Cyprysowa, ale nie jako spadkobierczyni majatku, ale jako położna.
Choć poprzednie części...

To już trzeci tom serii i im dalej tym bardziej mnie ona porusza. Autorka świetnie lawiruje w okresie wojennym i powojennym, a to bez wątpienia duży atut. Ma niesamowicie wciągająca cysty, więc po prostu płyniemy przez książkę pochłaniając całą historię. Bohaterowie kradną nasze serca bez reszty, a ich doświadczenia roztrzaskają nas emocjonalnie na drobne elementy, długo nie będziemy mogli się otrząsnąć. Coraz bardziej przekonuje się do twórczości Agnieszki Olszanowskiej, a co za tym idzie to chce więcej i więcej, aż szkoda, że to jedynie cztery tomy. Sądzę też, iż jest to naprawdę Świetny pomysł na serial jaki przypadłaby wielu osobą do gustu. Fabuła w tym tomie? Klotylda dla ratowania rodziny wychodzi za carskiego żołnierza i rodzi mu trojaczki, jedno z tych dzieci w przyszłości ma córkę o imieniu Edyta. To właśnie na tej bohaterce jest oparta historia tego tomu, gdy Edyta próbuje odnaleźć się w nowej rzeczywistości, teraz już sama w Cyprysowie stara się przetrwać z dnia na dzień. Praca na wsi to dla niej wyzwanie i niemały wyczyn, ale jako dumna kobietą podejmuje wyzwanie dumnie krocząc przez życie. Czy odzyskała utracone majątek rodzinny? Czy w ogóle dozna odrobiny szczęścia? Kto jeszcze tak naprawdę zna jej pochodzenie? Jakie wyzwania na nią czekają? To niesamowite obraz, który ukazuje ludzi pragnących stworzyć nowy świat w ruinach przeszłości, odważnych oraz skutecznych działaniu, a przy tym żyjących w nadziei o lepsze jutro. Ta seria jest po prostu wciągająca!

To już trzeci tom serii i im dalej tym bardziej mnie ona porusza. Autorka świetnie lawiruje w okresie wojennym i powojennym, a to bez wątpienia duży atut. Ma niesamowicie wciągająca cysty, więc po prostu płyniemy przez książkę pochłaniając całą historię. Bohaterowie kradną nasze serca bez reszty, a ich doświadczenia roztrzaskają nas emocjonalnie na drobne elementy, długo...

" [...] To, co się działo z ciężarnymi kobietami w czasie okupacji, było tak przerażające i potworne, iż czasami dziewczyna przez długie godziny zalewała się łzami. [...]"

Agnieszka Olszanowska swoją powieścią "Pogotowie nadziei" ponownie skradła moje serce i doprowadziła mnie do łez. 
Po prawie dwóch latach postanowiłam powrócić do sagi "Sekretne schronisko" autorstwa Agnieszki Olszanowskiej. I szczerze mówiąc, dobrze zrobiłam. W trzeciej części, czyli w "Pogotowiu nadziei" poznajemy losy Edyty Żarskiej, od roku 1939 do 1978. Główna bohaterka jak pamiętacie lub nie, jest wnuczka Kloci, która urodziła trojaczki — trzech chłopców. Każde z nich przeżyło, co w tamtych czasach było prawdziwym cudem. Edyta ma ogromne powołanie do pomagania kobietom przy porodach. Marzy jej się dostać do Warszawskiej Szkoły Położniczej. Czy to będzie możliwe podczas drugiej wojny światowej? Zobaczycie, z jaką determinacją dążyła do spełnienia swoich marzeń. Będziecie świadkami jej wzlotów i upadków. Spotkacie osoby, które będą jej przychylne, ale i takie, które będą jej podkładać kłody pod nogi. Czy znajdzie miłość swojego życia? Czy raczej będzie starą panną?
Cieszę się, że Agnieszka Olszanowska stworzyła tak silną kobiecą postać i zwróciła naszą uwagę na porody kobiet. Warunki, w jakich rodziły niektóre kobiety, były dla mnie przerażające. Jestem zadowolona z tego, że mogłam być świadkiem  dojrzewania, dorosłości i przejścia na emeryturę Edyty Żarskiej. Polubiłam tę bohaterkę. Z przyjemnością poznam jej dalsze losy. Moja mama jest położną, to może dlatego czuję bliską więź z Edytą. Praca położnej nie jest lekka.
Autorka bardzo dobrze przedstawiła czasy wojenne i powojenne. Czytając tę książkę, miałam wrażenie, że czynnie uczestniczę w życiu głównej bohaterki.
Spotkałam tutaj kilka postaci, które zasługiwały na surową karę. Nie mogłam zrozumieć ich haniebnych zachowań.
Wydaje mi się, że trzeci tom "Sekretnego schroniska" jest jeszcze lepszy niż poprzednie dwie części.
Tę sagę polecam zacząć czytać od: "Sekretne schronisko", "Dziewczyna z lampą", "Pogotowie nadziei" i "Bociany na start".
Jeżeli lubicie dobrą literaturę obyczajową, to śmiało sięgnijcie po powieści Agnieszki Olszanowskiej. Ona potrafi doprowadzić czytelnika do płaczu oraz do głębokiej refleksji nad własnym życiem. Nie brakuje tutaj również silnych emocji.
Dzięki sadze "Sekretne schronisko" jesteśmy świadkami przemian,  jakie następowały w położnictwie na przestrzeni wielu lat.
Czy jesteście gotowi poznać dalsze losy Edyty Żarskiej? Warto poznać jej historię.

Okładka tej książki jest wyjątkowo piękna. Patrząc na nią, cofam się w czasie, do  drugiej wojny światowej.

" [...] To, co się działo z ciężarnymi kobietami w czasie okupacji, było tak przerażające i potworne, iż czasami dziewczyna przez długie godziny zalewała się łzami. [...]"

Agnieszka Olszanowska swoją powieścią "Pogotowie nadziei" ponownie skradła moje serce i doprowadziła mnie do łez. 
Po prawie dwóch latach postanowiłam powrócić do sagi "Sekretne schronisko" autorstwa...

Trzeci tom Sekretnego schroniska już za mną i odnoszę wrażenie, że z każdą kolejną częścią jest tylko lepiej i ciekawiej. To jeden z tych cyklów, którego nie sposób odłożyć i czyta się z zapartym tchem . Pogotowie nadziei Agnieszki Olszanowskiej dzieje się w ulubionym przeze mnie okresie, a mianowicie w czasach II wojny światowej i okresie powojennym. Ta część jest moim zdanie najlepsza ze wszystkich, wciąga niczym bagno i zasysa nas w wir wydarzeń. A działo się tutaj dużo, a można powiedzieć, że bardzo dużo. Autorka nie dała nam czasu na zadumę, refleksję czy odpoczynek. Ale ja tak lubię kiedy akcja toczy się wartko, a bohaterowie są skrojeni jak spod igły. Nie znaczy to jednak wcale, że brakuje tutaj podłych charakterów, ale przecież i w naszym życiu nie możemy narzekać na ich brak. Autorka zabrała mnie w wir wydarzeń począwszy od roku 1939, a skończywszy na latach pięćdziesiątych. Miałam wrażenie, że jestem w środku wydarzeń i razem z główną bohaterką przeżywam jej wzloty i upadki.
Poznajcie Edytę Żarską, a może Żaryską, bo przecież po wojnie pochodzenie miało znaczenie i im niżej tym lepiej, bo nie było się na cenzurowanym. Edyta Żarska to córka legendarnej Klotyldy, która dla ratowania najbliższych wyszła za mąż za carskiego oficera. Ż owego związku narodziły się trojaczki i właśnie nasza Edyta jest córką jednego z nich. Którego? Tego dowiecie się sięgając po książkę Agnieszki Olszanowskiej. Edyta szybko została świecie sama, w pierwszych dniach wojny straciła też dach nad głową i jedyną szansą na jego znalezienie było rozpoczęcie nauki w szkole dla położnych. To tutaj pobierała nie tylko naukę, nauczyła się zawodu, ale i dostała miejsce do spania i miskę zupy. Ciężki to był czas w życiu dziewczyny. Cudem ocalała w wojennej zawieruchy i swoje kroki skierowała do Cyprysowa miejsca, które wydawało jej się rajem na ziemi. To z Cyprysowem związała prawie całe swoje zawodowy życie. Zapytacie dlaczego prawie? Ano to były czasy, gdy ludzie chętnie donosili na sąsiadów, a służba bezpieczeństwa z lubością wysłuchiwała donosów. Trudne i wyboiste było jej życie tak to zawodowe, jaki i prywatne, ale na szczęście nasza bohaterka to prawdziwa kobieta, która kroczy dumnie przez życie z podniesioną głową. Czasami daje upust swojemu rozgoryczeniu, ale tylko wtedy gdy nikt nie jest świadkiem jej słabości.
Edyta swój zawód wykonywała z pasją i poświęceniem, witała na świecie dzieci w warunkach, które urągały wszystkiemu, w brudzie i nędzy, wśród latających bomb i czasach, gdy dzieci były przyjmowane taśmowo. Całe swoje zawodowe życie Edyta przyjmowała porody, a nie odbierała i znaczenie tych dwóch słów było dla niej bardzo ważne.
Jeśli jeszcze nie znacie cyklu Sekretne schronisko Agnieszki Olszanowskiej to polecam Wam z całego serca, bo książki o babkach wiejskich, położnych i akuszerkach na długo zapadną w mojej pamięci. Zabieram się, że ostatnią część Bociany na start i liczę na równie rewelacyjną lekturę..

Trzeci tom Sekretnego schroniska już za mną i odnoszę wrażenie, że z każdą kolejną częścią jest tylko lepiej i ciekawiej. To jeden z tych cyklów, którego nie sposób odłożyć i czyta się z zapartym tchem . Pogotowie nadziei Agnieszki Olszanowskiej dzieje się w ulubionym przeze mnie okresie, a mianowicie w czasach II wojny światowej i okresie powojennym. Ta część jest moim...

Z każdym tomem książka staje się coraz bardziej interesująca,Edyta jak każda kobieta w pokoleniu Żarskich zostaje położną,jedyna z rodziny zostaje w Polsce,po wojnie wraca do rodzinnej wsi Cyprysowo,które od wieków należało do ich rodziny i tam żyje o pracuje

Z każdym tomem książka staje się coraz bardziej interesująca,Edyta jak każda kobieta w pokoleniu Żarskich zostaje położną,jedyna z rodziny zostaje w Polsce,po wojnie wraca do rodzinnej wsi Cyprysowo,które od wieków należało do ich rodziny i tam żyje o pracuje