Córki puszczy, siostry ognia

żeby doświadczyć nadmiernego patriarchatu to bym nie czytała fantastyki plus tak szczerze jak ta wioska niby działa? Bo ta wystarczalność i brak rozwoju to mocne xd. Postacie niektóre nie myślą głową.

żeby doświadczyć nadmiernego patriarchatu to bym nie czytała fantastyki plus tak szczerze jak ta wioska niby działa? Bo ta wystarczalność i brak rozwoju to mocne xd. Postacie niektóre nie myślą głową.

Nieczęsto trafiam na książki, które tak bardzo chciałabym polubić, a które jednocześnie tak bardzo mnie zawiodły. „Córki puszczy, siostry ognia” miały być mroczną, kobiecą opowieścią fantasy, z domieszką horroru, magii i buntu wobec patriarchalnego świata. Brzmi jak coś absolutnie w moim stylu – i właśnie dlatego tak bardzo boli mnie to, co teraz piszę.

🌿 Fabuła? Teoretycznie intrygująca.
Trzy siostry – Rachela, Judyta i Anna – żyją w osadzie otoczonej tajemniczą puszczą, w świecie, gdzie kobiety mają milczeć i służyć. Każda z bohaterek próbuje odnaleźć swoje miejsce, a wokół nich budzi się magia i złowroga bestia, która zagraża całej społeczności. Narracja prowadzona jest z trzech perspektyw, co miało dodać głębi – ale niestety, nie dodało.

😕 Co nie zadziałało?

✖ Narracja pełna chaosu.
Autorka postanowiła oddać głos wszystkim trzem siostrom, ale ich perspektywy nie różnią się wystarczająco – czasami musiałam się cofać, by upewnić się, która z nich właśnie mówi. Styl jest miejscami kwiecisty, ale bez wyrazu. W efekcie – zamiast wciągającej opowieści dostajemy zlepek emocjonalnych scenek, które nie składają się w spójną całość.

✖ Postacie bez wyrazu.
Miałam ogromną nadzieję, że znajdę w tej książce silne, różnorodne kobiece bohaterki. Niestety – Rachela, Judyta i Anna są papierowe. Ich wybory są często nielogiczne, ich emocje – powierzchowne, a przemiana (która miała być kluczowa) wypada blado i niewiarygodnie.

✖ Zgroza tylko z opisu.
Motyw bestii czającej się w puszczy miał budować napięcie, a elementy horroru – podkręcać atmosferę. W praktyce jednak nie czułam ani grozy, ani niepokoju. Sceny z bestią są niedopracowane, napięcie nie narasta, a cała warstwa mityczna wypada nijako.

✖ Feministyczny manifest bez mocy.
Autorka chciała poruszyć temat kobiecego buntu wobec opresyjnego świata – i słusznie. Ale zrobiła to zbyt topornie, zbyt dosłownie. Zabrakło subtelności, autentycznych emocji i realnych konfliktów. Przesłanie, choć potrzebne, zostało podane w sposób, który bardziej zniechęca niż inspiruje.

✨ Czy coś ratuje tę książkę?
Na pewno klimat – sama koncepcja osady w puszczy i trójką narracyjny miały potencjał. Czuć też, że autorka miała serce do tej historii. Jednak dobre chęci to za mało, kiedy zawodzi warsztat, a fabuła zamiast wciągać – rozczarowuje.

📉 Podsumowanie:
„Córki puszczy, siostry ognia” to książka, którą chciałabym polubić, ale nie mogę udawać, że mnie zachwyciła. Zabrakło mi tu dobrze skonstruowanej narracji, autentycznych postaci i emocji, które zostają z czytelniczką na dłużej. Niestety – historia, która miała rozpalić ogień, zostawiła po sobie tylko zimny popiół.

Moja ocena: 3/10.
Za pomysł, klimat i próbę opowiedzenia ważnej historii. Ale reszta – niestety – mocno niedopracowana.

Nieczęsto trafiam na książki, które tak bardzo chciałabym polubić, a które jednocześnie tak bardzo mnie zawiodły. „Córki puszczy, siostry ognia” miały być mroczną, kobiecą opowieścią fantasy, z domieszką horroru, magii i buntu wobec patriarchalnego świata. Brzmi jak coś absolutnie w moim stylu – i właśnie dlatego tak bardzo boli mnie to, co teraz piszę.

🌿 Fabuła?...

Zamknięta społeczność w otoczeniu tajemniczej Puszczy. Dzikość i cywilizacja, żelazne reguły i ciche knowania, miłość i zawiść, siła i strach, pragnienie wolności i aranżowane małżeństwa, magia i wyparcie. W świecie, w którym kobiety mają być posłuszne ojcom i mężom, żyją trzy siostry, Rachela, Judyta i Anna. Względną harmonię w Osadzie przerywa tragiczny wypadek, bestia krążąca po lesie sieje postrach, a w grę zaczyna wchodzić magia, która nie jest wcale mile widziana.

Jest to opowieść napisana w sposób bardzo oryginalny - bowiem czytamy ją z różnych perspektyw. Historię widzimy oczami trzech sióstr, z których każda ma inny charakter, ambicje, słabości. Pomiędzy rozdziałami czuć przeskok, że patrzymy teraz oczami Anny czy Racheli, a jednocześnie nie wprowadza to chaosu. Może tylko odrobinkę na samym początku, zanim się przestawimy na taki sposób narracji. Ich historie fajnie się przeplatają i układają w spójną całość, dopowiadając to, czego nie mogliśmy dowiedzieć się będąc "w skórze" innej z sióstr. Podziwiam tę umiejętność pisania historii z oczu tylu postaci. Autorka musiała wczuć się w każdą z nich, a my otrzymaliśmy trzy perspektywy, które polubiłam na równi. Nie było więc myśli typu: "o nie, znowu rozdział Judyty" (a pamiętam, że miałam takie odczucia podczas lektury Natsuo Kirino "Prawdziwy świat", gdzie także mieliśmy mnogich narratorów).

Na początku książki postaci są dobrze przedstawione, mamy klarownie wypisane kto jest kim, ale jednak czuć ich natłok. Ale! Na końcu książki jest spis występujących w niej rodów! Mega pomocny i nie raz do niego zaglądałam! Bardzo spodobał mi się styl pisania Moniki i budowa zdań. Miło czytać książkę, która napisana jest po prostu poprawnie. Nie ma błędów czy powtórzeń. Jest nieco wzniośle, ale bez patosu.

Jeszcze drobna uwaga - w momentach, gdy pojawiał się Wilk, czyli nasza bestia mordująca mieszkańców, mogłoby być wprowadzone większe napięcie, stopniowa groza, bo jej mi troszkę brakowało.

Jest to moje pierwsze zetknięcie się z twórczością tej autorki i czuję się szczerze zachęcona. Jeśli lubicie klimaty wiedźm, magii, mrocznych tajemnic, knowań, a jednocześnie mnogość ciekawych bohaterów, silne postaci kobiece, wątki miłosne i zwroty akcji - z całego serca polecam tę lekturę!

Recenzja pochodzi z instagrama @ofeti_fetio - tam możesz przeczytać ją w całości i zobaczyć zdjęcia oraz cytaty z powieści! :)

Zamknięta społeczność w otoczeniu tajemniczej Puszczy. Dzikość i cywilizacja, żelazne reguły i ciche knowania, miłość i zawiść, siła i strach, pragnienie wolności i aranżowane małżeństwa, magia i wyparcie. W świecie, w którym kobiety mają być posłuszne ojcom i mężom, żyją trzy siostry, Rachela, Judyta i Anna. Względną harmonię w Osadzie przerywa tragiczny wypadek, bestia...

Dziwna to, pełna dziwnych nieścisłości i dziur opowieść.

Dziwna to, pełna dziwnych nieścisłości i dziur opowieść.

Pomysłowa, wciągająca powieść. "Córki puszczy, siostry ognia" Moniki Godlewskiej naprawdę mnie zachwyciły. Nigdy nie czytałam historii w klimacie filmowej "Osady".
Razem z trzema siostrami chodziłam po konserwatywnej osadzie, w której czaiło się niebezpieczeństwo w postaci tajemniczego wilka zabijającego mieszkańców. Groźne też było narażenie się władzy, szczególnie gdy ktoś używał magii.
W tej powieści najważniejsze to ukazanie kobiecej siły i potrzeby wolności, również tej seksualnej. Siostry, Rachela, Judyta i Anna próbują znaleźć swoją własną drogę, aby przeciwstawić się porządkowi męskiego świata. Jedna z nich kocha inną kobietę, druga pragnie swojego pasierba, a trzecia po prostu lgnie do wolności i zajęć zakazanym kobietom.
Podoba mi się tutaj przytulność osady, oczekiwanie na kolejny atak wilka i odkrycie, kto nim steruje, oraz magia, która ściśle związana jest z naturą, ciasno otaczająca ich wszystkich.
Końcówka mnie zmroziła, przeczytajcie, bardzo oryginalna fabuła :)

Pomysłowa, wciągająca powieść. "Córki puszczy, siostry ognia" Moniki Godlewskiej naprawdę mnie zachwyciły. Nigdy nie czytałam historii w klimacie filmowej "Osady".
Razem z trzema siostrami chodziłam po konserwatywnej osadzie, w której czaiło się niebezpieczeństwo w postaci tajemniczego wilka zabijającego mieszkańców. Groźne też było narażenie się władzy, szczególnie gdy...

Bardzo dobra, acz niepozorna książka z serii "witch trials", ale jakoś tak mądrzej niż grupka zbuntowanych kobiet sprzeciwia się patriarchatowi.
Fantastycznie różne od siebie POV-s. Autorka ewidentnie wie co robi, robi to dobrze i do tego umie pisać.
Nie miałem wrażenia, że czytam polską wersję "Salem".
Oryginalne, miejscami cholernie mocne.

Bardzo dobra, acz niepozorna książka z serii "witch trials", ale jakoś tak mądrzej niż grupka zbuntowanych kobiet sprzeciwia się patriarchatowi.
Fantastycznie różne od siebie POV-s. Autorka ewidentnie wie co robi, robi to dobrze i do tego umie pisać.
Nie miałem wrażenia, że czytam polską wersję "Salem".
Oryginalne, miejscami cholernie mocne.

Byłam niesamowicie ciekawa tej książki! Jej fabuła okazała się niespotykana, dobrze zbudowana, a postaci budzące emocje. Narracja bardzo oryginalna, język ma wysoki poziom, atmosfera to 100/10. Porusza ważne tematy, jest dobrze skonstruowana, bawiłam się dobrze!

Byłam niesamowicie ciekawa tej książki! Jej fabuła okazała się niespotykana, dobrze zbudowana, a postaci budzące emocje. Narracja bardzo oryginalna, język ma wysoki poziom, atmosfera to 100/10. Porusza ważne tematy, jest dobrze skonstruowana, bawiłam się dobrze!

Lubicie wiedźmowe klimaty? Ja kocham, właśnie dlatego sięgnęłam po "Córki puszczy, siostry ognia" autorstwa Moniki Godlewskiej. 🌿🔥🐺

Akcja książki dzieje się w zamkniętej, purytańskiej osadzie, gdzie kobiety muszą podporządkować się narzuconym normom. Poznajemy główne bohaterki: Rachelę, Judytę i Annę; chociaż każda z nich ma zupełnie inny charakter, łączy je pragnienie wolności. Gdy w wiosce dochodzi do serii tajemniczych zgonów, siostry postanawiają wziąć sprawy we własne ręce, każda na swój sposób.

Książka napisana jest w narracji pierwszoosobowej z trzech perspektyw, przez co łatwiej nawiązać więź z bohaterkami i zrozumieć ich uczucia. Autorka w mistrzowski sposób oddała mroczny i duszący klimat purytańskiej osady, gdzie realizm miesza się z magią.
Szczególnie urzekło mnie przedstawienie natury. Przez barwne opisy Puszcza oddziałuje nie tylko na bohaterów, ale także na wszystkie zmysły Czytelnika.

Powieść porusza takie tematy jak: miłość, śmierć, rodzina, wolność, prawa kobiet, zdrada, magia. Jeśli lubicie klasyczny obraz czarownicy, tej rodem z Salem, czy też po prostu cenicie silne kobiece postacie, książka będzie dla Was idealna. Gorąco polecam! 🔥

Lubicie wiedźmowe klimaty? Ja kocham, właśnie dlatego sięgnęłam po "Córki puszczy, siostry ognia" autorstwa Moniki Godlewskiej. 🌿🔥🐺

Akcja książki dzieje się w zamkniętej, purytańskiej osadzie, gdzie kobiety muszą podporządkować się narzuconym normom. Poznajemy główne bohaterki: Rachelę, Judytę i Annę; chociaż każda z nich ma zupełnie inny charakter, łączy je pragnienie...

Książka z niesamowitym klimatem, w którym jednym z bohaterów jest... Puszcza. Historia trzech sióstr - każda z innym bagażem doświadczeń i wartości, mimo iż wychowane w tej samej patriarchalnej i odizolowanej społeczności, żyjącej w zgodzie z zasadami, wobec których wszelki opór jest surowo karany. Do tego niezwykle interesująca konstrukcja świata magicznego oraz opisy momentami tak naturalistyczne, że przechodziły mnie ciarki. Wciągająca opowieść o sile i wsparciu kobiet, ich determinacji do życia i działania zgodnie z własnymi wartościami oraz przeciwstawianiu się krzywdzącym przekonaniom i zasadom.

Książka z niesamowitym klimatem, w którym jednym z bohaterów jest... Puszcza. Historia trzech sióstr - każda z innym bagażem doświadczeń i wartości, mimo iż wychowane w tej samej patriarchalnej i odizolowanej społeczności, żyjącej w zgodzie z zasadami, wobec których wszelki opór jest surowo karany. Do tego niezwykle interesująca konstrukcja świata magicznego oraz opisy...

Ależ to było dobre. Język, styl, klimat, mrok i wściekłość - no wszystko mi siadło. Bardzo mi ta książka przypomina "Godzinę wiedźm" Alexis Henderson, ale w znacznie dojrzalszym wydaniu. I coś było takiego w tej historii - prawdopodobnie właśnie ta kobieca furia i buzujące uczucia - że się popłakałam podczas lektury, i to więcej niż raz. No i oczywiście wtedy, kiedy moją ulubioną postać spotkał marny los. Nie, że się tego nie spodziewałam, ale i tak zabolało... Z sióstr z kolei najbliżej mi do Anny, ale wszystkie trzy czytało mi się bardzo przyjemnie, doceniam też, że każda była inna i wiarygodna, prawdziwe postacie z krwi i kości.

Jedyny zarzut mam do moim zdaniem zbyt dużej liczby postaci drugoplanowych, bo w którymś momencie naprawdę trudno było się połapać, kto jest kim, jakie są powiązania między nimi i dlaczego ktoś jest ważny dla danej sceny. Rozpiska koligacji z tyłu książki pomogła, ale osobiście i tak bym parę osób z tej gromadki wycięła. Poza tym jednak nie mam się czego przyczepić i z pewnością wrócę kiedyś do tej książki.

Ależ to było dobre. Język, styl, klimat, mrok i wściekłość - no wszystko mi siadło. Bardzo mi ta książka przypomina "Godzinę wiedźm" Alexis Henderson, ale w znacznie dojrzalszym wydaniu. I coś było takiego w tej historii - prawdopodobnie właśnie ta kobieca furia i buzujące uczucia - że się popłakałam podczas lektury, i to więcej niż raz. No i oczywiście wtedy, kiedy moją...