Thorgal: Wyspa lodowych mórz

Super. Teraz (po tylu latach!) okazuje się, że ta część jest ważniejsza w serii niż się wydaje, ale niczego nie zdradzę. Fajne połączenie fantasy z s-f, świetna kontynuacja pierwszej części.

Super. Teraz (po tylu latach!) okazuje się, że ta część jest ważniejsza w serii niż się wydaje, ale niczego nie zdradzę. Fajne połączenie fantasy z s-f, świetna kontynuacja pierwszej części.

No tu już lepiej.

No tu już lepiej.

Epickość.

Efekt, który nasz autorski tandem chciał osiągnąć w pierwszej części tej dylogii (tak, dwa pierwsze tomy przygód Thorgala łączą się ze sobą naprawdę mocno),ale jakoś tak niezbyt, "chciałby a bał się", tu objawia się nader już wyraźnie. Szerokie plany, dalekie krainy, sceny rozgrywające się tylko w głowie postaci, trzecioplanowi bohaterowie z własnymi imionami i także z backstorami, których co prawda nie poznajemy specjalnie dokładnie, ale które naprawdę łatwo możemy sobie dopowiedzieć, wszystko to mamy tu już podane. Nawet sam motyw zamku, górującego nad okolicą, czy to, że Thorgal, Slivia mówi mu to zupełnie wprost, nie jest w stanie zrozumieć pewnych rzeczy z jej historii (ale czytelnicy w 1980 roku, kiedy to album ten ujrzał światło dzienne, już jak najbardziej mogli) - wszystko to gra tu na tę epickość. W tym kontekście wręcz nieco zabawnie wygląda to, jak bardzo Rosiński bał się pokazać nam zwłoki zmasakrowanego Bjorna, cóż, cenzura obyczajowa miała się wtedy zapewne dobrze w Europie zachodniej :)

Także tu po raz pierwszy widzimy tytułowego bohatera Sagi jako tego do-cna-prawego, omalże bez wad. W pierwszym tomie był jednak troszeńke przybrudzony, tu jest już chodzącym ideałem, jaki znamy z późniejszych odcinków. Za to Aaricia - cóż, tu rysunki głupiutkiej blondyneczki idealnie współgrają z postacią, można by wręcz podejrzewać, że autorom chodziło o ten efekt (choć akurat mam praktycznie pewność, że nie chodziło).

Za to duży plus za końcowy wątek załamki po śmierci córki. Totalnie bez epatowania, na spokojnie, może i do przesady na spokojnie, ale jednak czujemy skalę dramatu królowej.

Szczegóły:
- Silvia wspomina, że maszynę starają się naprawić już wnuki jej pierwotnych pasażerów i podaje liczbę 120 lat. Czyli, że co, Atlanci, czy jak ich tam nazwać, nie są długowieczni, nie żyją dłużej niż zwykli ludzie?
- Czemu skoro Atlanci mieli taką przewagę technologiczną nad... całym światem, to Slivia była przez lata więźniarką Gandalfa?
- Silvia i jej córka nie bały się, że Thorgal zarazi się tą ich chorobą?

Continuity:
- Wciąż nie jest wspomniane, że Thorgal jest przybranym synem poprzedniego, władającego przed Gandalfem Szalonym, wodza Wikingów, choć w sumie aż się o to prosi. Widocznie ten pomysł przyszedł Van Hamme'owi do głowy później.
- Slivia opowiada, wspominałem już o tym, że są oni tylko potomkami mieszkańców innej planety, niedługo później (we właściwej Sadze :)) to się zmieni.

Epickość.

Efekt, który nasz autorski tandem chciał osiągnąć w pierwszej części tej dylogii (tak, dwa pierwsze tomy przygód Thorgala łączą się ze sobą naprawdę mocno),ale jakoś tak niezbyt, "chciałby a bał się", tu objawia się nader już wyraźnie. Szerokie plany, dalekie krainy, sceny rozgrywające się tylko w głowie postaci, trzecioplanowi bohaterowie z własnymi imionami i...

Frankofońskie konteksty

Z opisu "Thorgala" można wyczytać, że to science fantasy. Poprzedni tom ("Zdradzona czarodziejka") był jeszcze klasycznym fantasy, jednak w "Wyspie lodowych mórz" odkrywamy warstwę fantastyki naukowej.

Co ciekawe ta warstwa w widoczny sposób nawiązuje do jednego z komiksów o "Valerianie" – pod względem światotwórczym i wizualnym. Podczas czytania tomu poznajemy kilka elementów, które mogą uświadomić nawiązania wizualne. Na pierwszy rzut oka główna postać okładkowa nie przypomina pierwowzoru Dartha Vadera, ale po poznaniu kontekstu już to widać.

Mimo tych nawiązań "Wyspa lodowych mórz" stoi na własnych nogach. Festiwal z poprzedniego tomu wciąż trwa, wszyscy się już pogodzili, a Aaricia i Thorgal mają wkrótce odejść. Niestety tytułowa czarownica z poprzedniego tomu nie próżnuje i nie wybacza. Ukochana naszego bohatera zostaje porwana, a on musi ruszać na ratunek.

Ta (tym razem tylko) jedna historia dalej pokazuje okrucieństwa północy. W ich obliczu honorowy i bohaterski (chciałem napisać Valerian) Thorgal nie zawsze wygrywa, a sploty okoliczności prowadzą do tragedii. Mimika Thorgala widocznie sugeruje, że w przyszłych tomach zobaczymy jej konsekwencję.

Skoro o wyglądzie naszego bohatera mowa – to chyba się lekko zmienił. Nie wiem, czy zmiany u Grzegorza Rosińskiego ograniczają się tylko do twarzy Thorgala, ale to dostrzegłem. Poza tym nie mamy chyba więcej zmian, ani eksperymentów wizualnych.

Tu nowa twarz Thorgala:
https://cdn.nakanapie.pl/WJ0zqUWTDACde8k4rdXtcP3hehA=/origxorig/aac1fc21a77396c467cf768cda56553c
Strona 5 według paginacji wewnętrznej komiksu (inna niż w wydaniu)

Trudno napisać coś dużo o jednym zeszycie. Nawet jeśli to zeszyt w twardej oprawie. Oczywiście każda historia jest w widoczny sposób zamknięta, ale pewnie trzebaby przeczytać więcej, albo znaleźć wyróżniający się zeszyt. Można to podsumować tym, że "Thorgal" nadal jest przyjemny i będę kontynuował.

PS
Nowych podobieństw do Grzędowicza poza gatunkowymi, jeszcze nie dostrzegłem.

Komiks czytany dzięki życzliwości Biblioteki na Koszykowej (Biblioteki Głównej Województwa Mazowieckiego).

Frankofońskie konteksty

Z opisu "Thorgala" można wyczytać, że to science fantasy. Poprzedni tom ("Zdradzona czarodziejka") był jeszcze klasycznym fantasy, jednak w "Wyspie lodowych mórz" odkrywamy warstwę fantastyki naukowej.

Co ciekawe ta warstwa w widoczny sposób nawiązuje do jednego z komiksów o "Valerianie" – pod względem światotwórczym i wizualnym. Podczas czytania...

Bezpośrednia kontynuacja "Zdradzonej czarodziejki". Thorgal i Aaricia mają zamiar się pobrać, jednak Aarcia zostaje porwana przez dwa wielkie orły. Thorgal i reszta wikingów ruszają w pościg by dotrzeć ostatecznie na tytułową wyspę lodowych mórz. Nic więcej nie napiszę by nie spoilerować w końcu ciężko rozpisywać się o komiksie złożonym z 46 plansz. Dość rzec, że w tej części pojawiają się już informacje o pozaziemskim pochodzeniu Thorgala, które nie będą tajemnicą dla czytelników, jeśli rozpoczęli oni swoją przygodę z tą serią chronologicznie: od "Gwiezdnego dziecka". Rysunki Rosińskiego są świetne, fabuła jest ok, choć nie powala na łopatki. Myślę, że najlepsze tomy dopiero przede mną.

Bezpośrednia kontynuacja "Zdradzonej czarodziejki". Thorgal i Aaricia mają zamiar się pobrać, jednak Aarcia zostaje porwana przez dwa wielkie orły. Thorgal i reszta wikingów ruszają w pościg by dotrzeć ostatecznie na tytułową wyspę lodowych mórz. Nic więcej nie napiszę by nie spoilerować w końcu ciężko rozpisywać się o komiksie złożonym z 46 plansz. Dość rzec, że w tej...

„Wyspa lodowych mórz” to drugi tom serii Thorgal i świetna kontynuacja wydarzeń ze Zdradzonej czarodziejki. Historia zaczyna się dramatycznie – Aaricia zostaje porwana tuż przed ślubem, a Thorgal musi ruszyć w pościg aż na daleką północ. Podobało mi się, że fabuła łączy elementy klasycznej przygody z odkrywaniem tajemnic przeszłości bohatera. Właśnie tutaj po raz pierwszy mocniej zarysowuje się fantastyczne pochodzenie Thorgala, co dodaje całości wyjątkowego charakteru.

„Wyspa lodowych mórz” to drugi tom serii Thorgal i świetna kontynuacja wydarzeń ze Zdradzonej czarodziejki. Historia zaczyna się dramatycznie – Aaricia zostaje porwana tuż przed ślubem, a Thorgal musi ruszyć w pościg aż na daleką północ. Podobało mi się, że fabuła łączy elementy klasycznej przygody z odkrywaniem tajemnic przeszłości bohatera. Właśnie tutaj po raz pierwszy...

W pierwszym tomie rudowłosa, jednooka "czarodziejka" ocaliła skórę skaldowi Thorgalowi, skazanemu na śmierć za romans z córką wikińskiego króla Gandalfa. Nasz hero przysięgał różne rzeczy, a potem łamał dane słowo.

Ciąg dalszy historii. Thorgal i Gandalf zakopali topór wojenny, ślub z Aaricią coraz bliżej. Niestety, przyszła panna młoda zostaje porwana przez kogoś, kto nosi zbroję hoplity i pływa grecką galerą bez wioseł. Co to ma wspólnego z Grecją? Tego się nie dowiesz, bo ekipa ratunkowa płynie na północ, do tajemniczej wyspy wśród lodów, a głupota wikingów podąża za nimi. Powróci Slivia, zdradzi to i owo, m.in. sekret pochodzenia Thorgala. Czemu nie powiedziała tego w poprzednim tomie? Grubymi nićmi szyta intryga. Czy zdobyta wiedza coś zmieni w życiu naszego bohatera? Cholera wie.

Słynny "Thorgal", Van Hamme'a i Rosińskiego z 1980. Gdybym jego przygody poznawał w młodości, recenzja byłaby inna. Dzisiaj, po dwóch tomach, szału nie ma. Dalej czekam, aż się rozkręci.
Thorgala automatycznie porównuję do innego bohatera fantasy – Conana. Są podobni, nie licząc masy mięśniowej. Barbarzyńca ma swój honor, ale nie patyczkuje się. Wyrąbuje sobie mieczem drogę do bogactw, sławy, tronów. Thorgal jest bierny, do bólu praworządny w brutalnym świecie ludzi północy. Chce świętego spokoju. Dostatecznym wyzwaniem dla niego byłoby zmienianie pieluch dzieciom. Conan idzie ku przygodzie - przygoda idzie ku Thorgalowi.

Styl, rysunek - jest dobry, typowy Rosiński. Ładne wydanie. Szybko się czyta.

Ocena sześć plus.

19.03.26

W pierwszym tomie rudowłosa, jednooka "czarodziejka" ocaliła skórę skaldowi Thorgalowi, skazanemu na śmierć za romans z córką wikińskiego króla Gandalfa. Nasz hero przysięgał różne rzeczy, a potem łamał dane słowo.

Ciąg dalszy historii. Thorgal i Gandalf zakopali topór wojenny, ślub z Aaricią coraz bliżej. Niestety, przyszła panna młoda zostaje porwana przez kogoś, kto...

O ile pierwszy tom po latach trochę mnie rozczarował, tak tu mamy samo mięso. Za to pokochałem Thorgala, rewelacyjna historia z zaskoczeniami, świetna kreska i rozbudzony apetyty na więcej.

O ile pierwszy tom po latach trochę mnie rozczarował, tak tu mamy samo mięso. Za to pokochałem Thorgala, rewelacyjna historia z zaskoczeniami, świetna kreska i rozbudzony apetyty na więcej.

Gdzie nie spojrzę Dragon Ball.
Naruto tak naprawdę Dragon Ball z ninjami.
Inne shouneny Dragon Ball.
Nawet w Thorgalu główny bohater jak w Dragon Ballu okazuję się kosmitą.

Gdzie nie spojrzę Dragon Ball.
Naruto tak naprawdę Dragon Ball z ninjami.
Inne shouneny Dragon Ball.
Nawet w Thorgalu główny bohater jak w Dragon Ballu okazuję się kosmitą.

Thorgal dalej wciąga, klasyka polskiego komiksu! Thorgal to taki 'badass'.

Thorgal dalej wciąga, klasyka polskiego komiksu! Thorgal to taki 'badass'.