Jak nie wychować seryjnego mordercy

Dla zainteresowanych, z humorem co czyni książkę nieco lżejszą, chociaż dreszcz przerażenia lata po plecach.

Dla zainteresowanych, z humorem co czyni książkę nieco lżejszą, chociaż dreszcz przerażenia lata po plecach.

Bardzo żenujący warsztat pisarski aktorki sprawia, że ta pozycja jest mierna. Czytając takie książki wolę szacunek do zmarłych oraz powagę. Słabo się to czyta.

Bardzo żenujący warsztat pisarski aktorki sprawia, że ta pozycja jest mierna. Czytając takie książki wolę szacunek do zmarłych oraz powagę. Słabo się to czyta.

Językowo niski poziom. Styl i niektóre użyte określenia raczej żenujące.
Konstrukcja i układ treści książki niewygodny w czytaniu.
Dużo założeń, że czytelnik coś tam wie, stąd brak rozwinięć wątków, gdzie jednak przydałoby się coś więcej dodać, rozszerzyć perspektywę.
Generalnie momentami wręcz nudna chociaż tematyka ciekawa.
Moim zdaniem pomysł interesujący, wykonanie słabe.

Językowo niski poziom. Styl i niektóre użyte określenia raczej żenujące.
Konstrukcja i układ treści książki niewygodny w czytaniu.
Dużo założeń, że czytelnik coś tam wie, stąd brak rozwinięć wątków, gdzie jednak przydałoby się coś więcej dodać, rozszerzyć perspektywę.
Generalnie momentami wręcz nudna chociaż tematyka ciekawa.
Moim zdaniem pomysł interesujący, wykonanie słabe.

Mam mieszane uczucia.
Z jednej strony książka odnosi się do aktualnych badań naukowych, wyjaśnia mechanizmy działania mózgu, omawia wpływ różnych zmiennych, endogennych i egzogennych czynników na struktury poznawcze, motywację, sferę emocjonalną, a tym samym na zachowanie człowieka.
Z drugiej strony zupełnie nie pasuje mi forma... Momentami prześmiewczy styl, fragmenty dotyczące dzieciństwa seryjnych morderców opowiedziane językiem potocznym, zwroty "jak nie chcesz wychować zwyrola, to nie dawaj mu ćpać" uznaję za minus.
Dziwi mnie, że niektórzy odebrali tę pozycję jako poradnik rodzicielski... Co prawda tytuł i poszczególne rozdziały stylizowane są na takowy poradnik, ale to tylko pomysł autorów na oryginalne podjęcie tematu, którym rynek jest w sumie już trochę przesycony. Pozycja ta jednak dobrze go uzupełnia, ponieważ analizuje punkt po punkcie oraz chronologicznie życia różnych seryjnych zabójców.
Ogólnie polecam, takie pigułkowe zestawienie.

Mam mieszane uczucia.
Z jednej strony książka odnosi się do aktualnych badań naukowych, wyjaśnia mechanizmy działania mózgu, omawia wpływ różnych zmiennych, endogennych i egzogennych czynników na struktury poznawcze, motywację, sferę emocjonalną, a tym samym na zachowanie człowieka.
Z drugiej strony zupełnie nie pasuje mi forma... Momentami prześmiewczy styl, fragmenty...

Spodziewałam się lepszej pozycji. Na miejscu osób bezdzietnych, które przeczytały tą książkę to bałabym się mieć potomstwo. Jak patrzeć na kolejne punkty, które mogą przyczynić się do tego, że z naszego dziecka wyrośnie zwyrodnialec i morderca, to ogarnia mnie strach. Po przeczytaniu odnoszę wrażenie, że wszystko może stać się zarzewiem do zrodzenia mordercy. Zamiast przestrzegać to mam odczucie, że autorzy straszą nas. Nie uważam tej książki za poradnik, można przeczytać, ale podejść do tego z rozsądkiem. Sam pomysł konstrukcji książki - bardzo fajny, natomiast słownictwo - trochę żenujące - jakby autorzy na siłę starali się pokazać jacy z nich luzacy. Ogólna ocena - taka sobie.

Spodziewałam się lepszej pozycji. Na miejscu osób bezdzietnych, które przeczytały tą książkę to bałabym się mieć potomstwo. Jak patrzeć na kolejne punkty, które mogą przyczynić się do tego, że z naszego dziecka wyrośnie zwyrodnialec i morderca, to ogarnia mnie strach. Po przeczytaniu odnoszę wrażenie, że wszystko może stać się zarzewiem do zrodzenia mordercy. Zamiast...

Jeśli szukacie poważnego poradnika dla rodziców, to nie jest to ta pozycja. Myślę, że to książka bardziej dla tych, których interesują kryminały, losy znanych przestępców; dla mnie jako rodzica wszystkie wymienione punkty były jasne przed sięgnięciem po tę książkę i myślę, że każdy kto ma trochę oleju w głowie także je zna.
Tak szczerze nie jestem pewna czy typowo rodzice są grupą docelową tej książki, może po prostu tytuł mnie zmylił? Czytając chociażby rozdział o urazach głowy, w którym autorzy sugerują, że fakt iż znany morderca zderzył się kiedyś czołowo z rozpędzoną huśtawką, zaczęłam się zastanawiać, czy w takim razie wszyscy nie powinniśmy mieć nie po kolei w głowie? Bo czy da się dziecko ustrzec przed jakimkolwiek urazem głowy w dzieciństwie, choćby w momencie, gdy nieporadnie uczy się raczkować czy chodzić lub potem w przedszkolu czy żłobku, do którego oddajemy dziecko a sami spędzamy ten czas w pracy? Tak samo rozdział o życiu płodowym, w którym padła sugestia, że jeden z psychopatów może był taki a nie inny, bo matka brała antydepresanty i jeszcze jakieś inne leki - według mnie jest to szkodliwe uogólnienie, ciąża nie jest stanem, w którym można odstawić wszystkie leki jak leci, są leki względnie bezpieczne dla dziecka (a na pewno branie odpowiednich ma więcej korzyści niż nieleczona depresja czy inna poważna choroba u matki, trzeba tylko dobór leków przeanalizować ze specjalistą). Może gdyby sięgnęła po tę książkę kobieta w ciąży, mogłaby ona odnieść złudne wrażenie, że lecząc się na cokolwiek zrobi krzywdę dziecku - a wiem z własnego doświadczenia, że w ciąży wszystko jest stresujące i użycie nawet głupich kropli do nosa (które działają miejscowo!) obarczone jest stresem. Rozumiem że wnioski w książce są luźno poparte badaniami, które sugerują, że może być związek między pewnymi sytuacjami z dzieciństwa i późniejszym zejściem na złą drogę. Ogółem w dzisiejszych czasach mamy dostęp do mnóstwa informacji, z każdej strony pojawia się ekspert, który mówi że wszystko co robisz można by zrobić lepiej (oczywiście kupując jego ebooka na ten temat),obciążenie psychiczne związane z wychowaniem dziecka jest duże. I nie wiem czy warto sobie jeszcze dokładać wątpliwości czytając tą książkę. Chyba po prostu jej minusem jest to, że opisane w niej przypadki są marginalne, nie ma nic o losach osób, które mimo przeciwności losu wyszły na ludzi i nie zrobiły nikomu krzywdy; czytając po prostu możemy odnieść wrażenie, że jeśli któryś z elementów w życiu człowieka wystąpił to już trzeba go spisać na straty, a nie jest to jednak aż tak czarno-białe.

Jeśli szukacie poważnego poradnika dla rodziców, to nie jest to ta pozycja. Myślę, że to książka bardziej dla tych, których interesują kryminały, losy znanych przestępców; dla mnie jako rodzica wszystkie wymienione punkty były jasne przed sięgnięciem po tę książkę i myślę, że każdy kto ma trochę oleju w głowie także je zna.
Tak szczerze nie jestem pewna czy typowo rodzice...

Po opisie spodziewałem się książki poważnej... a była bardziej humorystyczna... więc znów się czuję nieco oszukany. Autorów nie znam, nie oglądałem ani jednego ich podcastu, to nie wiedziałem czego się spodziewać. I pomijając już fakt, że chyba wolę książki skupione na jednym przypadku, bo wtedy więcej z nich zapamiętuję, to też ten humor tutaj niezbyt mi pasował - taki jakiś wymuszony i dla mnie nieszczególnie śmieszny (słowo "zwyrol" może zabrzmieć zabawnie, jeśli się mocno postarać, ale już na pewno nie brzmi kiedy powtarza się 30 razy). Konstrukcja jest nawet fajna - po kolei omawiane fazy "wychowania" na przykładzie różnych morderców, gdyby książka była bardziej poważna i nieco dłuższa, oceniłbym wyżej. W tym przypadku to może i dobrze, że była dosyć krótka i przesłuchałem na jednej, niecałej zmianie ;) Ogólnie nie mogę się oprzeć wrażeniu, że książka jest jak te wszystkie właśnie kryminalne podcasty - człowiek tego słucha, bo to dobrze "wchodzi" ale niewiele z tego w głowie zostaje i jakby... po co? ;) Nie oceniam całkiem negatywnie, bo była to jakaś rozrywka, lecz przegrałem 2 godziny w gierkę na smartfonie, też była to rozrywka ale pozostaje po niej niesmak i poczucie straty czasu ;) No tu nie jest aż tak źle, bo coś jednak też przekazuje, dla kogoś kto niewiele czytał na temat psychologii przestępców, to może tej wiedzy będzie więcej niż dla mnie, np. o zaburzeniach stylu przywiązania...
Ale jeden, poniższy cytat sobie zanotowałem, bo mi się przyda do internetowych dyskusji :D

"'A mnie rodzice bili i jakoś na normalnego wyrosłem!' - po pierwsze skąd ta pewność? [ :D ] Może warto prześledzić swoje zachowania i reakcje, zapytać bliskich i współpracowników. Po drugie dowód anegdotyczny, to nie dowód. Badania wskazują na związek pomiędzy przemocą w stosunku do dziecka, a mniejszą objętością jego mózgu. Wśród zagrożonych obszarów jest ciało migdałowate odpowiedzialne m.in. za lęk i agresję. Co więcej rozmiar ciała migdałowatego jest związany z wielkością i złożonością sieci społecznych, oznacza to że pomniejszone ciało migdałowate może wiązać się z większą tendencją do złości i innych silnych emocji, jak również małą siecią społeczną - liczbą ludzi w życiu, a to z kolei łączy się z małym wsparciem społecznym, a nawet izolacją. Co ważne, badania wskazują że psychopaci mają o około 20% mniejsze ciało migdałowate niż przeciętny człowiek. Na ciele migdałowatym się nie kończy. Ograniczone funkcjonowanie dotyczy również płata czołowego. Pamiętasz za co jest odpowiedzialny? Jak opisaliśmy wcześniej, za samokontrolę, empatię i świadomość konsekwencji własnych działań."

(przesłuchana: 1.10.2024)
3/5 [6/10]

Po opisie spodziewałem się książki poważnej... a była bardziej humorystyczna... więc znów się czuję nieco oszukany. Autorów nie znam, nie oglądałem ani jednego ich podcastu, to nie wiedziałem czego się spodziewać. I pomijając już fakt, że chyba wolę książki skupione na jednym przypadku, bo wtedy więcej z nich zapamiętuję, to też ten humor tutaj niezbyt mi pasował - taki...

Czytacie poradniki rodzicielskie? Jeśli tak to wyrzućcie je wszystkie do kosza. Zastąpcie je tą jedną książką, która ma 236 stron czystej mądrości przedstawionej w niesamowicie łopatologiczny sposób i popartych licznymi przykładami z życia wziętymi.

Autorzy podcastu #skokwmrok wydali książkę, w której podpowiadają jak nie wychować seryjnego mordercy. I wcale nie ma tutaj narzucanej pseudo wiedzy "bo ja tak uważam". W książce znajdziecie informacje, potwierdzone naukowo, które niby każdy z nas wie ale jednak niekoniecznie się do nich stosujemy przy naszych dzieciach. Każdy rozdział przedstawia inny temat. Nie pij w ciąży ani przy dziecku, nie bij dziecka po głowie, nie znęcają się psychicznie, nie dawaj dziecku alkoholu ani narkotyków, pilnuj z kim się zadaje, zwracaj uwagę na podejrzane zainteresowania dziecka, triada MacDonalda, i kilka innych. Niby są to rzeczy oczywiste, prawda? Każdy zdrowy na umyśle rodzic będzie tych punktów pilnował i wystrzegał się ich. Jednak zdarzy się, że jakiś rodzic machnie ręką kiedy 5latek podejdzie do niego i zechce posmakować pianki z piwka, nie? Wiele takich przypadków jest a to tylko jeden przykład. Jednak po przeczytaniu tej książki i uświadomieniu sobie, że seryjni mordercy zaczynali podobnie... Zmienia to troszkę postać rzeczy i sprawi, że jako rodzic inaczej spojrzysz na sprawę. Żyjąc w pędzie, który jest teraz normalnością, możemy pominąć niektóre symptomy mogące wskazywać na to, że nasze dziecko może mieć jakieś zaburzenia. Oczywiście autorzy zaznaczają, że podane przykłady mogą ale nie muszą sprawić, że dziecko zostanie seryjnym mordercą, gwałcicielem czy innym zwyrolem. Warto jednak tę książkę przeczytać, zwłaszcza, że napisana jest w genialny sposób. Lekko, często zabawnie i z humorem. Jednak przeważa wiedza i duża znajomość tematyki true crime. Świetnym zabiegiem okazało się wyjaśnienie każdego wątku i pokazanie go na przykładzie z życia konkretnego seryjniaka.

Po wielu badaniach bowiem okazało się, że wielu z nich łączyły podobne doświadczenia z dzieciństwa a nawet z okresu prenatalnego. Wątpliwe by był to zwykły zbieg okoliczności. David Berkowitz, Ted Bundy, Andriej Czikatiło, Jeffrey Dahmer, John Wayne Gacy, Ed Kemper... A było ich dużo więcej. Wszystkich ich łączyły albo trudne relacje z rodzicami, albo odrzucenie, czasem leki i alkohol przyjmowane przez matki w czasie ciąży. Uważam, że ta książka zastępuje wszystkie inne poradniki rodzicielskie. To jest moja opinia i napewno będę do tej książki wracała.

Czytacie poradniki rodzicielskie? Jeśli tak to wyrzućcie je wszystkie do kosza. Zastąpcie je tą jedną książką, która ma 236 stron czystej mądrości przedstawionej w niesamowicie łopatologiczny sposób i popartych licznymi przykładami z życia wziętymi.

Autorzy podcastu #skokwmrok wydali książkę, w której podpowiadają jak nie wychować seryjnego mordercy. I wcale nie ma tutaj...

Taki w sumie poradnik, może chwilami nierówno i niepoważnym językiem pisany. Proponuję walić w szyję za każdym razem, gdy pojawia się słowo "zwyrol", niektórzy mogą nie dotrwać do końca lektury.
Ale pomijając tą dygresję, to książeczka jest o tym, co wielbiciele seryjnych i true crime lubią najbardziej.

Taki w sumie poradnik, może chwilami nierówno i niepoważnym językiem pisany. Proponuję walić w szyję za każdym razem, gdy pojawia się słowo "zwyrol", niektórzy mogą nie dotrwać do końca lektury.
Ale pomijając tą dygresję, to książeczka jest o tym, co wielbiciele seryjnych i true crime lubią najbardziej.

Poradnik a właściwie zapis najczęściej popełnianych błędów przez rodziców lub opiekunów, którzy wychowali seryjnych morderców. Lista jest spora i błędów i morderców, najczęstszym, niezależnie od kontynentu zamieszkania, jest traumatyczne dzieciństwo. Czytało się szybko i z zainteresowaniem, niemniej nie dowiedziałam się niczego nowego. Może tego jak bezradna jest policja, jak łatwo jest mordercom zabić, uciec, zwodzić organy śledcze a nawet manipulować dowodami. Gdzieś tu kryje się błąd i choć podane w pracy przypadki skupiaja się na XX wieku i dzisiejsza kryminalistyka, choć już znaczniej rozwinięta, tych błędów się nie ustrzega. Najbardziej bulwersująca w tym jest jednak ludzka znieczulica. Duży plus za poczucie humoru przy tak mrocznym temacie.

Poradnik a właściwie zapis najczęściej popełnianych błędów przez rodziców lub opiekunów, którzy wychowali seryjnych morderców. Lista jest spora i błędów i morderców, najczęstszym, niezależnie od kontynentu zamieszkania, jest traumatyczne dzieciństwo. Czytało się szybko i z zainteresowaniem, niemniej nie dowiedziałam się niczego nowego. Może tego jak bezradna jest policja,...