Dziewczyna z kabaretu

Nie ciągnęło mnie, żeby się zagłębiać w tą historię. Przemęczyłam tą część po drugą nie sięgnę.

Nie ciągnęło mnie, żeby się zagłębiać w tą historię. Przemęczyłam tą część po drugą nie sięgnę.

W końcu nadrobiłam 1 tom bo przez pomyłkę kiedyś przeczytałam 2 tom wypożyczony z biblioteki. Polecam

W końcu nadrobiłam 1 tom bo przez pomyłkę kiedyś przeczytałam 2 tom wypożyczony z biblioteki. Polecam

Tragiczne zdarzenia przeplatane humorem. Czyta się bardzo dobrze.

Tragiczne zdarzenia przeplatane humorem. Czyta się bardzo dobrze.

„Dziewczyna z Kabaretu” to pierwszy tom serii o Irence Góreckiej. Kobieta jest niezwykle przebojowa i ambitna. Nie brakuje jej również sprytu. Jest tancerką kabaretową. Wybuch II Wojny Światowej jak każdemu pokrzyżował plany. Irena wraz ze swoim sąsiadem, Waldkiem ucieka z Warszawy. W czasie ucieczki samochód, którym podróżowała został postrzelony. Irena została sama. Na jej nieszczęście w samochodzie znajdował się cenny obraz, który ma być wywieziony do Szwajcarii. A żeby tego było mało pewnego dnia znalazła małego, żydowskiego chłopca, którym postanowiła się zaopiekować. Grozi jej teraz podwójne niebezpieczeństwo, ale Irena jest potrafiła o siebie zadbać.
Czytałam wiele książek, których akcja osadzona jest w czasie II Wojny Światowej, ale nigdy jeszcze takiej. W „Dziewczynie w kabarecie” nie znajdziemy tutaj za wiele brutalnych scen, do jakich dopuszczali się Niemcy. Autorka raczej skupiła się na opisie życia prostych ludzi, a opis ten nie jest pozbawiony humoru. Co na pewno wyróżnia tę książkę spośród innych o tej tematyce. Postać Ireny i jej przygody potrafią dostarczyć wielu emocji. I będą chwile grozy i nie jeden raz uśmiechniemy się. Na pewno jest to postać, której nie da się nie lubić. Oprócz niej występują tutaj inni bohaterowie, którzy również potrafią dostarczyć wielu emocji.
Autorka posiada ciekawy styl pisania. Jest lekki i przyjemny I chociaż powieść opowiada o trudnym okresie w historii, pozbawiona jest potosu.
Książkę czytało mi się bardzo dobrze i cieszę się, że na półce stoi już kolejny tom, o którym opowiem już niebawem.

„Dziewczyna z Kabaretu” to pierwszy tom serii o Irence Góreckiej. Kobieta jest niezwykle przebojowa i ambitna. Nie brakuje jej również sprytu. Jest tancerką kabaretową. Wybuch II Wojny Światowej jak każdemu pokrzyżował plany. Irena wraz ze swoim sąsiadem, Waldkiem ucieka z Warszawy. W czasie ucieczki samochód, którym podróżowała został postrzelony. Irena została sama. Na...

Lubicie historie osadzone w czasie drugiej wojny światowej? Ja bardzo. Mimo, że temat jest trudny uważam, że nie mamy prawa zapominać o tym co tkwi w naszej historii. Akcja powieści Dziewczyna z kabaretu autorstwa Manuli Kalickiej rozgrywa się właśnie we wspomnianym okresie. Główną bohaterką jest ambitna i niezwykle przebojowa Irenka Górecka. Młoda kobieta we wrześniu 1939 roku uciekała z bombardowanej Warszawy wraz ze swoim sąsiadem Witoldem Kiersnowskim. Samochód, którym się przemieszczali został trafiony przez pocisk wystrzelony z niemieckiego samolotu. Zginął zarówno Kiersnowski, jak i jego szofer. Irenka została sama z tubą skrywającą niezwykle cenny obraz - autoportret Rembrandta. Sąsiad Góreckiej był bowiem urzędnikiem wysokiego szczebla w jednym z ministerstw i próbował wywieźć płótno do Szwajcarii. Irenka wraca więc do Warszawy "bogatsza" o kłopotliwy pakunek. Jakby tego było mało towarzyszy jej chłopiec żydowskiego pochodzenia, którego napotkała po drodze. Mimo, ze młoda kobieta spodziewa się kłopotów i nigdy nie planowała zostać matką nie mogła zostawić chłopca na pastwę losu i postanowiła udzielić mu schronienia. Z czasem, jak łatwo się domyśleć, bardzo się do niego przywiązała. To o czym napisałam to tylko początek kłopotów Irenki. Dzięki autorce możemy śledzić jej perypetie w czasie drugiej wojny światowej. Powieść naszpikowana jest informacjami o tym jak funkcjonowali mieszkańcy Warszawy i Krakowa w tym trudnym czasie. Dlaczego również Krakowa mimo, że Górecka mieszka w stolicy? Możemy tam obserwować wątki związane z drugoplanowymi postaciami książki, które również są niezwykle emocjonujące. Powieść okraszona jest dużą dawką bardzo wysublimowanego humoru. Chyba pierwszy raz miałam okazję czytać książkę osadzoną w czasie drugiej wojny, dla której wojna stanowiła jedynie tło. Owszem determinowała losy bohaterów, ale skupiała się głównie na ich życiu i relacjach między nimi. Bardzo obiecujący początek serii, którą z uwagą będę śledzić.

Lubicie historie osadzone w czasie drugiej wojny światowej? Ja bardzo. Mimo, że temat jest trudny uważam, że nie mamy prawa zapominać o tym co tkwi w naszej historii. Akcja powieści Dziewczyna z kabaretu autorstwa Manuli Kalickiej rozgrywa się właśnie we wspomnianym okresie. Główną bohaterką jest ambitna i niezwykle przebojowa Irenka Górecka. Młoda kobieta we wrześniu 1939...

Ach, jak cudownie, a zarazem dziwnie czyta się prawdziwą książkę, napisaną przez prawdziwą pisarkę, po miesiącach spędzonych przy czytadłach z Wattpada... Cudowny język, brak przekleństw, nazywania ludzi kolorami włosów... Jestem przekonana, że wattpadowe książki mogą podobać się tylko dzieciom, które nie widzą masy zawartych w nich błędów i które nigdy nie przeczytały normalnej książki. "Dziewczyna z kabaretu" to ciekawa, wartościowa pozycja. Ukazuje wojnę z punktu widzenia młodej dziewczyny, co jest interesującą perspektywą. No, ale przecież nie opisuje fanazji napalonych nastolatek o przystojnym, niegrzecznym milionerze, więc ma ocenę 6,8, a nie 8,3..

Ach, jak cudownie, a zarazem dziwnie czyta się prawdziwą książkę, napisaną przez prawdziwą pisarkę, po miesiącach spędzonych przy czytadłach z Wattpada... Cudowny język, brak przekleństw, nazywania ludzi kolorami włosów... Jestem przekonana, że wattpadowe książki mogą podobać się tylko dzieciom, które nie widzą masy zawartych w nich błędów i które nigdy nie przeczytały...

Wobec książki ,, Rembrandt,wojna i dziewczyna z kabaretu " Manuli Kaliskiej nie miałam zbyt wielkich oczekiwań. Potrzebowałam lekkiej książki i niezmiernie się zdziwiłam, ponieważ ta książka bardzo mi się spodobała. Rzecz dzieje się w pierwszych miesiącach II wojny światowej i opowiada o młodej tancerce kabaretowej Irence, której niespodziewanie wpadł w ręce cenny obraz Rembrandta i ...mały żydowski chłopiec, którym musiała się zaopiekować. Obraz należał do hrabiny Łęskiej i był przedmiotem zainteresowania Niemców, którzy rabowali polskie dobra kultury . Wciągnęły mnie perypetie Irenki , hrabiny, jej partnera żydowskiego profesora Leona , prałata Grolla , no i niesfornego Władzia . Ciekawie napisana jest ta książka, nie brakuje w niej humoru, jednocześnie dobrze oddany jest tragizm początku wojny, pierwsze aresztowania , niepewność jutra, prześladowanie Żydów, masowe rozstrzeliwania.
Poza tym ta powieść mimo wszystko jest ciepła, napawa optymizmem ponieważ bohaterowie pomagają sobie w potrzebie, nie odwracają się plecami od małego żydowskiego dziecka, głodnego nastolatka czy człowieka skatowanego przez gestapowców . Autorka w posłowiu wyjaśnia,że przeczytała wiele pamiętników, wspomnień , relacji osób żyjących w czasie wojny, aby dobrze oddać jej realia i moim zdaniem to czuć w jej książce.
Książka ma kilka części i mam wielką ochotę poznać dalsze losy Irenki i jej przyjaciół.

Wobec książki ,, Rembrandt,wojna i dziewczyna z kabaretu " Manuli Kaliskiej nie miałam zbyt wielkich oczekiwań. Potrzebowałam lekkiej książki i niezmiernie się zdziwiłam, ponieważ ta książka bardzo mi się spodobała. Rzecz dzieje się w pierwszych miesiącach II wojny światowej i opowiada o młodej tancerce kabaretowej Irence, której niespodziewanie wpadł w ręce cenny obraz...

Przeczytałam, a właściwie przebrnęłam przez tę powieść. Nie, żeby się nie podobała. Dosyć ciekawie napisana. Autorka zadała sobie trochę trudu żeby dostosować słownictwo, oddać realia początku wojny, ale mnie osobiście czegoś brakowało. Chyba takiej lekkości pióra. Dużo postaci powplatanych w krótkie rozdziały, nieodłącznie kojarzyła mi się z wojennym serialem typu Wojenne dziewczyny. Może tak miało być? Seria ma jeszcze dwie części nie wiem czy od razu przeczytam... Niemniej polecam.

Przeczytałam, a właściwie przebrnęłam przez tę powieść. Nie, żeby się nie podobała. Dosyć ciekawie napisana. Autorka zadała sobie trochę trudu żeby dostosować słownictwo, oddać realia początku wojny, ale mnie osobiście czegoś brakowało. Chyba takiej lekkości pióra. Dużo postaci powplatanych w krótkie rozdziały, nieodłącznie kojarzyła mi się z wojennym serialem typu Wojenne...

Na początku źle się czytało przez ten język żydowski polski,ale w miarę czytania było łatwiej,wojna ale pokazana w sposób humorystyczny, trochę taki czarny humor

Na początku źle się czytało przez ten język żydowski polski,ale w miarę czytania było łatwiej,wojna ale pokazana w sposób humorystyczny, trochę taki czarny humor

Recenzja umieszczona ponownie, gdyż poprzednia przepadła. :(

Autorka komentuje swoją powieść takimi słowami "Mam nadzieję, że książeczka, którą napisałam, jest lekką łatwą i przyjemną" a opis na okładce umieszczony przez wydawcę głosi, że to historia Dolasa w spódnicy.
Dlaczego zaczynam od takiego przedstawienia tej powieści? Ano, dlatego, że nie mogę się zgodzić z tego typu stwierdzeniami. Moim zdaniem nie jest to powieść optymistyczna, chociaż nie odbiera też nadziei. Autorka zaimponowała mi włożoną pracą w napisanie książki, jak sama mówi, zapoznała się z licznymi historycznymi zbiorami i dziennikami. Kalicka umiejętnie przetworzyła zgromadzone informacje, tworząc niezwykłą opowieść, gdzie akcja toczy się szybko i sprawnie, od której czytania trudno było mi się oderwać. Wplecenie w fabułę wątku kryminalnego nadaje lekturze dynamiki i rozbudzało moją ciekawość. Dotychczas nie spotkałam się z tak nietypową historią wojenną, bo zamiast obozów koncentracyjnych czy też opisów walki, autorka skupiła się na życiu zwyczajnych ludzi i na realiach życia w ówczesnych czasach.
Perypetie Irenki Górskiej młodej tancerki z kabaretu tylko w niewielkim stopniu można porównać z przygodami Franka Dolasa. I owszem bohaterka, chcąc uciec przed zawieruchą wojenną z Warszawy, pakuje się w jeszcze większe kłopoty. Nie miała zamiaru zostać bohaterką i zabłysnąć niesamowitymi czynami, popadając przy tym w coraz większe tarapaty. Zwyczajna, rezolutna i harda dziewczyna postawiona w obliczu niebezpieczeństwa musi podjąć właściwe decyzje i stawić czoła zagrożeniu. Zamiast upragnionej ucieczki od wojny staje się przypadkiem właścicielką cennego obrazu Rembrandta, którego pożądają wszyscy, włącznie z Niemcami. Obraz ów zmieni na zawsze życie Ireny, narażając ją i jej przyjaciół na kolejne niebezpieczeństwa, z zagrożeniem życia włącznie.
Na domiar wszystkiego, nieoczekiwanie na jej drodze los postawił małego chłopca sierotę, którym chcąc nie chcąc musiała się zająć. Trzeba przyznać autorce, że stworzyła bohaterkę, z krwi i kości, która skupiła całą moją uwagę przez liczne nieszczęścia, których przyszło jej doświadczyć. Zaimponowała mi odwagą, dobrym sercem oraz siłą przebicia w chwilach, kiedy wydawało się, że nie ma już wyjścia.

Muszę przyznać, że „ Rembrandt, wojna i dziewczyna z kabaretu” albo "Dziewczyna
z kabaretu" (wznowienie z 2016 r. nosi taki tytuł) jest jedną z lepszych książek, które było mi dane w tym roku przeczytać. Opisywane historie są inspirowane prawdziwymi wydarzeniami, chociaż występujące w niej postaci są fikcyjne. Czytając książkę, czuje się ducha czasów, włącznie z doskonale odwzorowanym życiem społeczno – kulturalnym Warszawy i Krakowa. Autorka zadbała nawet o to, aby jej bohaterowie posługiwali się gwarą i słownictwem, którego się dziś już nie używa. Pokazuje okrucieństwo wojny, ale nim nie epatuje a bohaterowie to większości ludzie dobrzy, którzy nie wahają się, kiedy trzeba pomóc drugiemu człowiekowi.
Pomimo że początki lektury" Dziewczyny z kabaretu" były trudne, bo na zmianę to wzbudzała moje zainteresowanie, to znów nudziła, ale nastąpił taki moment, gdy już nie byłam w stanie się oderwać. Moje spotkanie z twórczością Manueli Kalickiej zakończyło się ogromnym zachwytem. Powieść jest starannie napisania i z dużym wyczuciem, bo przecież to historia wojenna i to, co smutne musiało też znaleźć swoje miejsce. Zaangażowała mnie nie tylko w przygody Irenki, ale także w losy dalszoplanowych postaci, dostarczając mi mnóstwo emocji. Jest to powieść, którą należy się delektować, bo to nie jest wbrew wcześniejszym zapewnieniom autorki literatura lekka, łatwa i przyjemna do poduszki. To literatura, która kryje w sobie przesłanie i dotyka naprawdę ważnych tematów.
Tę wyjątkową książkę opartą na tak bogatym materiale źródłowym naprawdę warto przeczytać, a następnie sięgnąć po kontynuację, „"Koniec i początek", na którą niektórzy czytelnicy musieli czekać osiem długich lat.


„ Gdyby człek nie znał wilka, toby pomyślał, że to babcia „

Recenzja umieszczona ponownie, gdyż poprzednia przepadła. :(

Autorka komentuje swoją powieść takimi słowami "Mam nadzieję, że książeczka, którą napisałam, jest lekką łatwą i przyjemną" a opis na okładce umieszczony przez wydawcę głosi, że to historia Dolasa w spódnicy.
Dlaczego zaczynam od takiego przedstawienia tej powieści? Ano, dlatego, że nie mogę się zgodzić z tego...